Description
Description
Description longue de la ressource.
Description longue de la ressource.
Anglais By Boudu
Bonaventure Gacon
Here’s an unusual clown.
Drunk, sad, and dirty, Boudu pops up where no one expects him. With his unkempt beard and shabby coat, he emerges from his cave as if waking from a bad dream. His heart is heavy. His stomach growls with hunger, and loneliness clings to him.
He decides to pull himself together and get back to work. Go see the good little boys and girls, have a few drinks, write poems, go rollerblading, watch the sunsets, treat himself to feasts, and above all, be as mischievous as he can. After all, you’ve got to live life to the fullest.
After winning us over with the show *Strano*, Bonaventure Gacon, co-founder of Cirque Trottola, returns with this one-man show. Created in 2002, his clownish monologue is a true phenomenon, having been performed over 800 times.
With his red nose and shoes that make him look clumsy, he makes us laugh as much as he unsettles us. Through his character Boudu, Bonaventure Gacon pulls off a tour de force with his performance, creating a unsettling duality: the audience laughs at what is hard and is saddened by what is funny. Thus, from this fragile balance emerges an unexpected compassion for this poor fellow, caught between the absurd and despair.
Written and performed by Bonaventure Gacon
Lighting design: Olivier Grandperrin
Bonaventure Gacon
Here’s an unusual clown.
Drunk, sad, and dirty, Boudu pops up where no one expects him. With his unkempt beard and shabby coat, he emerges from his cave as if waking from a bad dream. His heart is heavy. His stomach growls with hunger, and loneliness clings to him.
He decides to pull himself together and get back to work. Go see the good little boys and girls, have a few drinks, write poems, go rollerblading, watch the sunsets, treat himself to feasts, and above all, be as mischievous as he can. After all, you’ve got to live life to the fullest.
After winning us over with the show *Strano*, Bonaventure Gacon, co-founder of Cirque Trottola, returns with this one-man show. Created in 2002, his clownish monologue is a true phenomenon, having been performed over 800 times.
With his red nose and shoes that make him look clumsy, he makes us laugh as much as he unsettles us. Through his character Boudu, Bonaventure Gacon pulls off a tour de force with his performance, creating a unsettling duality: the audience laughs at what is hard and is saddened by what is funny. Thus, from this fragile balance emerges an unexpected compassion for this poor fellow, caught between the absurd and despair.
Written and performed by Bonaventure Gacon
Lighting design: Olivier Grandperrin
Espagnol Por el Boudu
Bonaventure Gacon
He aquí un payaso atípico.
Borracho, triste y sucio, el Boudu aparece donde nadie lo espera. Con su barba enmarañada y su abrigo raído, sale de su cueva como quien sale de una pesadilla. Tiene el corazón apesadumbrado. Su estómago ruge de hambre y la soledad se aferra a él.
Decide recomponerse y volver al trabajo. Ir a ver a los chicos y chicas majos, tomarse unas copas, escribir poemas, patinar, contemplar las puestas de sol, darse un buen atracón y, sobre todo, ser tan travieso como se pueda. Al fin y al cabo, hay que vivir bien.
Tras habernos seducido con el espectáculo «Strano», Bonaventure Gacon, cofundador del Cirque Trottola, vuelve con este monólogo. Creado en 2002, su monólogo clownesco es todo un fenómeno, representado más de 800 veces.
Con su nariz roja y sus zapatos que le hacen parecer torpe, nos hace reír tanto como nos inquieta. En torno a su personaje Boudu, Bonaventure Gacon logra una hazaña con su interpretación y crea una inquietante dualidad: el público se burla de lo que es duro y se entristece ante lo que es divertido. Así, de este frágil equilibrio surge una compasión inesperada por este pobre tipo, a caballo entre lo burlesco y la angustia.
De y por Bonaventure Gacon
Diseño de iluminación: Olivier Grandperrin
Bonaventure Gacon
He aquí un payaso atípico.
Borracho, triste y sucio, el Boudu aparece donde nadie lo espera. Con su barba enmarañada y su abrigo raído, sale de su cueva como quien sale de una pesadilla. Tiene el corazón apesadumbrado. Su estómago ruge de hambre y la soledad se aferra a él.
Decide recomponerse y volver al trabajo. Ir a ver a los chicos y chicas majos, tomarse unas copas, escribir poemas, patinar, contemplar las puestas de sol, darse un buen atracón y, sobre todo, ser tan travieso como se pueda. Al fin y al cabo, hay que vivir bien.
Tras habernos seducido con el espectáculo «Strano», Bonaventure Gacon, cofundador del Cirque Trottola, vuelve con este monólogo. Creado en 2002, su monólogo clownesco es todo un fenómeno, representado más de 800 veces.
Con su nariz roja y sus zapatos que le hacen parecer torpe, nos hace reír tanto como nos inquieta. En torno a su personaje Boudu, Bonaventure Gacon logra una hazaña con su interpretación y crea una inquietante dualidad: el público se burla de lo que es duro y se entristece ante lo que es divertido. Así, de este frágil equilibrio surge una compasión inesperada por este pobre tipo, a caballo entre lo burlesco y la angustia.
De y por Bonaventure Gacon
Diseño de iluminación: Olivier Grandperrin
Italien (Italie) Il Boudu
Bonaventure Gacon
Ecco un clown fuori dal comune.
Ubriaco, triste e sporco, il Boudu spunta dove nessuno se lo aspetta. Con la barba arruffata e il cappotto logoro, esce dalla sua caverna come si esce da un brutto sogno. Ha il cuore pesante. Lo stomaco gli brontola per la fame e la solitudine lo opprime.
Decide di riprendersi, di rimettersi al lavoro. Andare a trovare i bravi ragazzini e le ragazzine, sorseggiare qualche bicchierino, scrivere poesie, andare sui pattini a rotelle, guardare i tramonti, concedersi delle abbuffate e, soprattutto, essere cattivi al meglio delle proprie possibilità. Dopotutto, bisogna pur vivere.
Dopo averci conquistato con lo spettacolo «Strano», Bonaventure Gacon, cofondatore del Cirque Trottola, torna con questo monologo. Nato nel 2002, il suo monologo clownesco è un vero e proprio fenomeno, rappresentato più di 800 volte.
Con il suo naso rosso e le scarpe che lo rendono goffo, ci fa ridere tanto quanto ci inquieta. Attorno al suo Boudu, Bonaventure Gacon compie un’impresa straordinaria con la sua recitazione, creando una dualità inquietante: il pubblico ride di ciò che è duro e si rattrista per ciò che è divertente. Da questo fragile equilibrio nasce così un’inaspettata compassione per questo povero diavolo, a metà strada tra il burlesco e lo smarrimento.
Di e con Bonaventure Gacon
Creazione luci: Olivier Grandperrin
Bonaventure Gacon
Ecco un clown fuori dal comune.
Ubriaco, triste e sporco, il Boudu spunta dove nessuno se lo aspetta. Con la barba arruffata e il cappotto logoro, esce dalla sua caverna come si esce da un brutto sogno. Ha il cuore pesante. Lo stomaco gli brontola per la fame e la solitudine lo opprime.
Decide di riprendersi, di rimettersi al lavoro. Andare a trovare i bravi ragazzini e le ragazzine, sorseggiare qualche bicchierino, scrivere poesie, andare sui pattini a rotelle, guardare i tramonti, concedersi delle abbuffate e, soprattutto, essere cattivi al meglio delle proprie possibilità. Dopotutto, bisogna pur vivere.
Dopo averci conquistato con lo spettacolo «Strano», Bonaventure Gacon, cofondatore del Cirque Trottola, torna con questo monologo. Nato nel 2002, il suo monologo clownesco è un vero e proprio fenomeno, rappresentato più di 800 volte.
Con il suo naso rosso e le scarpe che lo rendono goffo, ci fa ridere tanto quanto ci inquieta. Attorno al suo Boudu, Bonaventure Gacon compie un’impresa straordinaria con la sua recitazione, creando una dualità inquietante: il pubblico ride di ciò che è duro e si rattrista per ciò che è divertente. Da questo fragile equilibrio nasce così un’inaspettata compassione per questo povero diavolo, a metà strada tra il burlesco e lo smarrimento.
Di e con Bonaventure Gacon
Creazione luci: Olivier Grandperrin
Français (France) Par le boudu
Bonaventure Gacon
En voilà un clown atypique.
Ivre, triste et sale, le Boudu surgit là où personne ne l’attend. Avec sa barbe en bataille et son manteau miteux, il sort de sa grotte comme on sort d’un mauvais rêve. Il a le cœur lourd. Son estomac crie famine, et la solitude s’accroche à lui.
Il décide de se ressaisir, de se remettre au travail. Aller voir les bons petits gars et les petites filles, siroter quelques verres, écrire des poèmes, faire du patin à roulettes, regarder les couchers de soleil, se faire des gueuletons, et surtout être méchant du mieux qu’on peut. Après tout, il faut bien vivre.
Après nous avoir séduits avec le spectacle Strano, Bonaventure Gacon, co-fondateur du Cirque Trottola, revient avec ce seul en scène. Créé en 2002, son monologue clownesque est un véritable phénomène, présenté plus de 800 fois.
Avec son nez rouge et ses chaussures qui le rendent pataud, il nous fait rire autant qu’il nous inquiète. Autour de son Boudu, Bonaventure Gacon réussit un tour de force par son jeu, et produit une troublante dualité : le public se gausse de ce qui est dur et s’attriste de ce qui est drôle. Ainsi, de cet équilibre fragile naît une compassion inattendue pour ce pauvre bougre, entre burlesque et désarroi.
De et par Bonaventure Gacon
Création lumière : Olivier Grandperrin
Bonaventure Gacon
En voilà un clown atypique.
Ivre, triste et sale, le Boudu surgit là où personne ne l’attend. Avec sa barbe en bataille et son manteau miteux, il sort de sa grotte comme on sort d’un mauvais rêve. Il a le cœur lourd. Son estomac crie famine, et la solitude s’accroche à lui.
Il décide de se ressaisir, de se remettre au travail. Aller voir les bons petits gars et les petites filles, siroter quelques verres, écrire des poèmes, faire du patin à roulettes, regarder les couchers de soleil, se faire des gueuletons, et surtout être méchant du mieux qu’on peut. Après tout, il faut bien vivre.
Après nous avoir séduits avec le spectacle Strano, Bonaventure Gacon, co-fondateur du Cirque Trottola, revient avec ce seul en scène. Créé en 2002, son monologue clownesque est un véritable phénomène, présenté plus de 800 fois.
Avec son nez rouge et ses chaussures qui le rendent pataud, il nous fait rire autant qu’il nous inquiète. Autour de son Boudu, Bonaventure Gacon réussit un tour de force par son jeu, et produit une troublante dualité : le public se gausse de ce qui est dur et s’attriste de ce qui est drôle. Ainsi, de cet équilibre fragile naît une compassion inattendue pour ce pauvre bougre, entre burlesque et désarroi.
De et par Bonaventure Gacon
Création lumière : Olivier Grandperrin
Néerlandais (Pays-Bas) Door Boudu
Bonaventure Gacon
Hier is een ongewone clown.
Dronken, verdrietig en smerig duikt Boudu op waar niemand hem verwacht. Met zijn warrige baard en zijn versleten jas komt hij uit zijn grot tevoorschijn alsof hij uit een nare droom ontwaakt. Hij heeft een zwaar hart. Zijn maag knort van de honger en de eenzaamheid klemt zich aan hem vast.
Hij besluit zich te herpakken en weer aan het werk te gaan. Op bezoek gaan bij de brave jongens en meisjes, wat drankjes nippen, gedichten schrijven, rolschaatsen, naar de zonsondergangen kijken, zich te goed doen aan heerlijke maaltijden, en vooral zo ondeugend mogelijk zijn. Je moet tenslotte van het leven genieten.
Nadat hij ons had betoverd met de voorstelling Strano, keert Bonaventure Gacon, medeoprichter van Cirque Trottola, terug met deze solovoorstelling. Zijn clowneske monoloog, die in 2002 in première ging, is een waar fenomeen en werd al meer dan 800 keer opgevoerd.
Met zijn rode neus en zijn schoenen die hem onhandig maken, brengt hij ons net zo vaak aan het lachen als dat hij ons ongerust maakt. Rondom zijn personage Boudu levert Bonaventure Gacon een ware krachttoer af met zijn spel en creëert hij een verontrustende dualiteit: het publiek spot met wat moeilijk is en wordt bedroefd door wat grappig is. Zo ontstaat uit dit fragiele evenwicht een onverwacht medeleven met deze arme kerel, ergens tussen het burleske en de radeloosheid in.
Van en door Bonaventure Gacon
Lichtontwerp: Olivier Grandperrin
Bonaventure Gacon
Hier is een ongewone clown.
Dronken, verdrietig en smerig duikt Boudu op waar niemand hem verwacht. Met zijn warrige baard en zijn versleten jas komt hij uit zijn grot tevoorschijn alsof hij uit een nare droom ontwaakt. Hij heeft een zwaar hart. Zijn maag knort van de honger en de eenzaamheid klemt zich aan hem vast.
Hij besluit zich te herpakken en weer aan het werk te gaan. Op bezoek gaan bij de brave jongens en meisjes, wat drankjes nippen, gedichten schrijven, rolschaatsen, naar de zonsondergangen kijken, zich te goed doen aan heerlijke maaltijden, en vooral zo ondeugend mogelijk zijn. Je moet tenslotte van het leven genieten.
Nadat hij ons had betoverd met de voorstelling Strano, keert Bonaventure Gacon, medeoprichter van Cirque Trottola, terug met deze solovoorstelling. Zijn clowneske monoloog, die in 2002 in première ging, is een waar fenomeen en werd al meer dan 800 keer opgevoerd.
Met zijn rode neus en zijn schoenen die hem onhandig maken, brengt hij ons net zo vaak aan het lachen als dat hij ons ongerust maakt. Rondom zijn personage Boudu levert Bonaventure Gacon een ware krachttoer af met zijn spel en creëert hij een verontrustende dualiteit: het publiek spot met wat moeilijk is en wordt bedroefd door wat grappig is. Zo ontstaat uit dit fragiele evenwicht een onverwacht medeleven met deze arme kerel, ergens tussen het burleske en de radeloosheid in.
Van en door Bonaventure Gacon
Lichtontwerp: Olivier Grandperrin
Allemand (Allemagne) Der Boudu
Bonaventure Gacon
Da ist ein ganz undifferenzierter Clown.
Betrunken, traurig und schmutzig taucht der Boudu dort auf, wo niemand ihn erwartet. Mit seinem struppigen Bart und seinem schäbigen Mantel kommt er aus seiner Höhle, als würde man aus einem bösen Traum erwachen. Sein Herz ist schwer. Sein Magen knurrt vor Hunger, und die Einsamkeit lässt ihn nicht los.
Er beschließt, sich wieder zusammenzureißen und sich wieder an die Arbeit zu machen. Sich mit den netten Jungs und Mädchen treffen, ein paar Gläschen trinken, Gedichte schreiben, Rollschuh laufen, Sonnenuntergänge beobachten, sich richtig den Bauch vollschlagen und vor allem so böse sein, wie man nur kann. Schließlich muss man ja irgendwie leben.
Nachdem er uns mit der Show „Strano“ verzaubert hat, kehrt Bonaventure Gacon, Mitbegründer des Cirque Trottola, mit diesem Solo-Stück zurück. Sein 2002 entstandener clownesker Monolog ist ein wahres Phänomen und wurde bereits über 800 Mal aufgeführt.
Mit seiner roten Nase und seinen Schuhen, die ihn tollpatschig wirken lassen, bringt er uns ebenso zum Lachen wie er uns beunruhigt. Mit seiner Figur „Boudu“ vollbringt Bonaventure Gacon durch sein Schauspiel eine Meisterleistung und erzeugt eine beunruhigende Dualität: Das Publikum lacht über das, was schwer ist, und ist traurig über das, was komisch ist. So entsteht aus diesem fragilen Gleichgewicht ein unerwartetes Mitgefühl für diesen armen Kerl, der zwischen Burleske und Verzweiflung schwankt.
Von und mit Bonaventure Gacon
Lichtgestaltung: Olivier Grandperrin
Bonaventure Gacon
Da ist ein ganz undifferenzierter Clown.
Betrunken, traurig und schmutzig taucht der Boudu dort auf, wo niemand ihn erwartet. Mit seinem struppigen Bart und seinem schäbigen Mantel kommt er aus seiner Höhle, als würde man aus einem bösen Traum erwachen. Sein Herz ist schwer. Sein Magen knurrt vor Hunger, und die Einsamkeit lässt ihn nicht los.
Er beschließt, sich wieder zusammenzureißen und sich wieder an die Arbeit zu machen. Sich mit den netten Jungs und Mädchen treffen, ein paar Gläschen trinken, Gedichte schreiben, Rollschuh laufen, Sonnenuntergänge beobachten, sich richtig den Bauch vollschlagen und vor allem so böse sein, wie man nur kann. Schließlich muss man ja irgendwie leben.
Nachdem er uns mit der Show „Strano“ verzaubert hat, kehrt Bonaventure Gacon, Mitbegründer des Cirque Trottola, mit diesem Solo-Stück zurück. Sein 2002 entstandener clownesker Monolog ist ein wahres Phänomen und wurde bereits über 800 Mal aufgeführt.
Mit seiner roten Nase und seinen Schuhen, die ihn tollpatschig wirken lassen, bringt er uns ebenso zum Lachen wie er uns beunruhigt. Mit seiner Figur „Boudu“ vollbringt Bonaventure Gacon durch sein Schauspiel eine Meisterleistung und erzeugt eine beunruhigende Dualität: Das Publikum lacht über das, was schwer ist, und ist traurig über das, was komisch ist. So entsteht aus diesem fragilen Gleichgewicht ein unerwartetes Mitgefühl für diesen armen Kerl, der zwischen Burleske und Verzweiflung schwankt.
Von und mit Bonaventure Gacon
Lichtgestaltung: Olivier Grandperrin
Autres propriétés (non décrites ou non classées)
:hasTranslatedProperty
https://www.datatourisme.fr/ontology/core#hasTranslatedProperty
https://www.datatourisme.fr/ontology/core#hasTranslatedProperty