data:5fcca6a4-3fc5-374d-8bb4-75c13100fb9d
Description

Anglais June 11 to July 11, 2026

To create is to learn to inhabit the world. For me, textile art is not just a technique, it's a discipline of the soul, a way of being here and now.

Espagnol Del 11 de junio al 11 de julio de 2026

Crear es aprender a habitar el mundo. Para mí, el arte textil no es sólo una técnica, es una disciplina del alma, una forma de estar aquí y ahora.

Néerlandais (Pays-Bas) Van 11 juni tot 11 juli 2026

Creëren is leren leven in de wereld. Voor mij is textielkunst niet alleen een techniek, het is een discipline van de ziel, een manier om hier en nu te zijn.

Italien (Italie) Dall'11 giugno all'11 luglio 2026

Creare è imparare ad abitare il mondo. Per me l'arte tessile non è solo una tecnica, è una disciplina dell'anima, un modo di essere qui e ora.

Allemand (Allemagne) Vom 11. Juni bis zum 11. Juli 2026

Schaffen bedeutet, zu lernen, die Welt zu bewohnen. Für mich ist Textilkunst nicht nur eine Technik, sondern eine Disziplin der Seele, eine Art, im Hier und Jetzt zu sein.

Néerlandais (Pays-Bas) Van 11 juni tot 11 juli 2026

Creëren is leren leven in de wereld. Voor mij is textielkunst niet alleen een techniek, het is een discipline van de ziel, een manier om hier en nu te zijn.

Elke beweging van de hand, elke passage van de vezel tussen de vingers is een anker in het huidige moment. In de stilte van het atelier wordt creatie een tactiele meditatie. Voor mij is het plaatsen van de draad op het doek een handeling die net zo levendig en plezierig is als het plaatsen van pen en inkt op papier, of pastel op de nerf van de drager.

In mijn gedachten smelten draad en inkt samen: tekenen met een pen betekent draden van gedachten trekken; tekenen met draad betekent schrijven in de ruimte. Deze benadering geeft me de mogelijkheid tot spontane improvisatie en de grafische vrijheid die alleen dit medium kan bieden.

Mijn werk wordt bewoond door levendige herinneringen aan mijn jeugd in Roemenië. Ik herinner me die huizen waar textiel elke muur, elk bed en elke vloer bedekte. Ik draag de magie in me van die vrouwen die 's zomers op een bankje of 's winters bij het vuur zaten, verhalen breiden en werelden borduurden. Ik herinner me het borduurwerk boven het bed van mijn oma met de tekst: "Waar het leven me ook brengt, ik zal mijn geboortedorp nooit vergeten"

Vandaag is mijn werk de erfgenaam van deze genaaide verhalen en deze overdracht van vrouw op vrouw.

Werken met garen betekent eerst kennismaken met het materiaal. Ik hou van zijn troostende zachtheid, zijn beschermende warmte en de oneindige trilling van zijn kleuren. Maar draad is ook een meester in geduld.

Een knoop losmaken betekent een deel van jezelf losmaken; het is een daad van zorg die de belemmering transformeert in een nieuwe vrijheid.
Onder mijn vingers wordt de draad een gebogen lijn, een grafische lijn die vrouwelijkheid verkent
het roept de rondheid op van een baarmoeder die leven draagt, de kracht en gratie van een vrouwenlichaam.
Als ik creëer, weef ik niet alleen, ik dans. Mijn gebogen lijnen zijn een verlengstuk van mijn bewegingen, een spontane choreografie waarin ik dans met de draden. Dit gebaar wordt dan een stroom, als een rivier die helemaal naar de zee stroomt. Deze stroom is die van menselijke ontmoetingen, de plaatsen waar ik doorheen reis en de inspiratie die me meevoert. De draad is de stroom die mijn verleden met mijn heden verbindt, een rivier van leven in voortdurende evolutie.

Maar in het hart van deze schoonheid ligt een diepere waarheid: kwetsbaarheid.
De draad herinnert me er voortdurend aan dat alles wat kostbaar is, vergankelijk is. Net als draad is het leven een dunne lijn
mooi maar kwetsbaar, in staat om op elk moment te breken.

Het is juist deze onzekerheid die het leven zijn prijs geeft. Met mijn werk probeer ik dit onstabiele evenwicht vast te leggen: de kracht van een inslag die zich opbouwt en de delicatesse van een streng die kan breken.

Deze tentoonstelling is een uitnodiging om te vertragen. Om beter te kijken naar het weefsel van ons eigen leven en om samen de pracht van wat aan een draad hangt te vieren.

Espagnol Del 11 de junio al 11 de julio de 2026

Crear es aprender a habitar el mundo. Para mí, el arte textil no es sólo una técnica, es una disciplina del alma, una forma de estar aquí y ahora.

Cada movimiento de la mano, cada paso de la fibra entre los dedos es un ancla echada en el momento presente. En el silencio del estudio, la creación se convierte en una meditación táctil. Para mí, colocar el hilo sobre el lienzo es un acto tan vibrante y placentero como colocar la pluma y la tinta sobre el papel, o el pastel sobre el grano del soporte.

En mi mente, el hilo y la tinta se funden: dibujar con un bolígrafo significa trazar hilos de pensamiento; dibujar con hilo significa escribir en el espacio. Este enfoque me permite la improvisación espontánea y la libertad gráfica que sólo este medio puede proporcionar.

Mi obra está habitada por vibrantes recuerdos de mi infancia en Rumanía. Recuerdo aquellas casas donde los textiles cubrían cada pared, cada cama, cada suelo. Llevo dentro la magia de aquellas mujeres reunidas en un banco en verano o junto al fuego en invierno, tejiendo historias y bordando mundos. Recuerdo el bordado sobre la cama de mi abuela que decía: "Dondequiera que me lleve la vida, nunca olvidaré mi pueblo natal"

Hoy, mi obra es heredera de estos cuentos cosidos y de esta transmisión de mujer a mujer.

Trabajar con hilos significa encontrarse primero con su materia. Me encanta su suavidad reconfortante, su calor protector y la vibración infinita de sus colores. Pero el hilo es también un maestro de la paciencia.

Desatar un nudo significa desatar una parte de uno mismo; es un acto de cuidado que transforma el obstáculo en una nueva libertad.
Bajo mis dedos, el hilo se convierte en una línea curva, una línea gráfica que explora la feminidad
evoca la redondez de un vientre que lleva vida, la fuerza y la gracia del cuerpo de una mujer.
Cuando creo, no sólo tejo, sino que bailo. Mis líneas curvas son una extensión de mis movimientos, una coreografía espontánea en la que bailo con los hilos. Este gesto se convierte entonces en un flujo, como un río que viaja hasta el mar. Este flujo es el de los encuentros humanos, los lugares que recorro y la inspiración que me arrastra. El hilo es la corriente que une mi pasado a mi presente, un río de vida en perpetua evolución.

Sin embargo, en el corazón de esta belleza yace una verdad más profunda: la fragilidad.
El hilo es un recordatorio constante de que todo lo valioso es perecedero. Como el hilo, la vida es una fina línea
hermosa pero vulnerable, capaz de romperse en cualquier momento.

Es precisamente esta precariedad la que le da su precio. A través de mi obra, intento captar este equilibrio inestable: la fuerza de una trama que se construye y la delicadeza de una hebra que puede romperse.

Esta exposición es una invitación a ir más despacio. A mirar más de cerca el tejido de nuestras propias vidas y a celebrar, juntos, el esplendor de lo que pende de un hilo.

Allemand (Allemagne) Vom 11. Juni bis zum 11. Juli 2026

Schaffen bedeutet, zu lernen, die Welt zu bewohnen. Für mich ist Textilkunst nicht nur eine Technik, sondern eine Disziplin der Seele, eine Art, im Hier und Jetzt zu sein.

Jede Handbewegung, jede Faser, die durch die Finger gleitet, ist ein Anker, der in den gegenwärtigen Moment geworfen wird. In der Stille des Ateliers wird das Schaffen zu einer taktilen Meditation. Für mich ist das Legen des Fadens auf die Leinwand ein ebenso vibrierender und angenehmer Akt wie das Legen der Feder und der Tusche auf das Papier oder des Pastells auf die Körnung des Untergrunds.

In meinem Kopf verschmelzen Faden und Tinte: Mit der Feder zu zeichnen bedeutet, Gedankenfäden zu ziehen; mit dem Faden zu zeichnen bedeutet, in den Raum zu schreiben. Dieser Ansatz ermöglicht mir eine spontane Improvisation und eine grafische Freiheit, die nur dieses Material zulässt.

Meine Arbeit wird von der lebhaften Erinnerung an meine Kindheit in Rumänien bewohnt. Ich sehe diese Häuser wieder vor mir, in denen Textilien jede Wand, jedes Bett und jeden Boden verkleideten. Ich trage den Zauber dieser Frauen in mir, die sich im Sommer auf einer Bank oder im Winter am Kamin versammelt haben, um Geschichten zu stricken und Welten zu sticken. Ich erinnere mich an die Stickerei über dem Bett meiner Großmutter, die sagte: "Egal, wohin mich das Leben führt, ich werde mein Heimatdorf nie vergessen."

Heute sind meine Werke die Erben dieser genähten Erzählungen und der Weitergabe von Frau zu Frau.

Mit Garn zu arbeiten bedeutet, zunächst seinem Material zu begegnen. Ich liebe seine Weichheit, die tröstet, seine Wärme, die schützt, und die unendliche Vibration seiner Farben. Aber der Faden ist auch ein Meister der Geduld.

Einen Knoten zu lösen bedeutet, einen Teil von sich selbst zu entwirren; es ist ein Akt der Sorgfalt, der das Hindernis in eine neue Freiheit verwandelt.
Unter meinen Fingern wird der Faden zu einer gekrümmten Linie, einer grafischen Spur, die die Weiblichkeit erforscht: Diese Kurven
erinnern an die Rundung eines Bauches, der das Leben trägt, an die Kraft und die Anmut des weiblichen Körpers.
Wenn ich etwas entwerfe, webe ich nicht nur, sondern tanze auch. Meine geschwungenen Linien sind die Verlängerung meiner Bewegungen, eine spontane Choreografie, bei der ich mit den Fäden tanze. Diese Geste wird dann zu einem Fluss, wie ein Fluss, der bis zum Meer fließt. Dieser Fluss ist der Fluss der menschlichen Begegnungen, der Orte, die ich durchquert habe, und der Inspiration, die mich trägt. Der Faden ist der Strom, der meine Vergangenheit mit meiner Gegenwart verbindet, ein Fluss des Lebens, der sich ständig weiterentwickelt.

Doch im Herzen dieser Schönheit liegt eine tiefere Wahrheit: die Zerbrechlichkeit.
Der Faden erinnert uns immer wieder daran, dass alles, was wertvoll ist, vergänglich ist. Wie er ist auch das Leben eine Linie
zart, wunderschön, aber verletzlich, jederzeit in der Lage zu reißen.

Gerade diese Prekarität verleiht ihm seinen Preis. Mit meinen Werken versuche ich, dieses labile Gleichgewicht einzufangen: die Stärke eines Rahmens, der sich aufbaut, und die Zartheit eines Halms, der brechen kann.

Diese Ausstellung ist eine Einladung, langsamer zu werden. Das Gewebe unserer eigenen Existenz genauer zu betrachten und gemeinsam die Pracht dessen zu feiern, was an einem Faden hängt.

Italien (Italie) Dall'11 giugno all'11 luglio 2026

Creare è imparare ad abitare il mondo. Per me l'arte tessile non è solo una tecnica, è una disciplina dell'anima, un modo di essere qui e ora.

Ogni movimento della mano, ogni passaggio della fibra tra le dita è un'ancora gettata nel momento presente. Nel silenzio dello studio, la creazione diventa una meditazione tattile. Per me, mettere il filo sulla tela è un atto vibrante e piacevole come mettere penna e inchiostro sulla carta, o il pastello sulla grana del supporto.

Nella mia mente, filo e inchiostro si fondono: disegnare con la penna significa tracciare fili di pensiero; disegnare con il filo significa scrivere nello spazio. Questo approccio mi permette un'improvvisazione spontanea e la libertà grafica che solo questo mezzo può offrire.

Il mio lavoro è abitato da ricordi vibranti della mia infanzia in Romania. Ricordo quelle case in cui i tessuti ricoprivano ogni parete, ogni letto, ogni pavimento. Porto dentro di me la magia di quelle donne che si riunivano su una panchina in estate o accanto al fuoco in inverno, lavorando a maglia storie e ricamando mondi. Ricordo il ricamo sopra il letto di mia nonna che diceva: "Ovunque mi porti la vita, non dimenticherò mai il mio villaggio natale"

Oggi il mio lavoro è l'erede di questi racconti cuciti e di questa trasmissione da donna a donna.

Lavorare con il filo significa incontrare prima di tutto la sua materia. Amo la sua confortante morbidezza, il suo calore protettivo e l'infinita vibrazione dei suoi colori. Ma il filo è anche un maestro di pazienza.

Sciogliere un nodo significa slegare una parte di sé, è un atto di cura che trasforma l'impedimento in una nuova libertà.
Sotto le mie dita, il filo diventa una linea curva, una linea grafica che esplora la femminilità
evocare la rotondità di un grembo che porta la vita, la forza e la grazia del corpo femminile.
Quando creo, non mi limito a tessere, ma danzo. Le mie linee curve sono un'estensione dei miei movimenti, una coreografia spontanea in cui danzo con i fili. Questo gesto si trasforma in un flusso, come un fiume che arriva fino al mare. Questo flusso è quello degli incontri umani, dei luoghi che percorro e dell'ispirazione che mi accompagna. Il filo è la corrente che unisce il mio passato al mio presente, un fiume di vita in perenne evoluzione.

Ma al centro di questa bellezza c'è una verità più profonda: la fragilità.
Il filo mi ricorda costantemente che tutto ciò che è prezioso è deperibile. Come il filo, la vita è una linea sottile
bella ma vulnerabile, capace di spezzarsi in qualsiasi momento.

È proprio questa precarietà che le conferisce il suo prezzo. Con il mio lavoro cerco di catturare questo equilibrio instabile: la forza di una trama che si costruisce e la delicatezza di un filo che può spezzarsi.

Questa mostra è un invito a rallentare. A guardare più da vicino il tessuto delle nostre vite e a celebrare, insieme, lo splendore di ciò che è appeso a un filo.

Anglais June 11 to July 11, 2026

To create is to learn to inhabit the world. For me, textile art is not just a technique, it's a discipline of the soul, a way of being here and now.

Every movement of the hand, every passage of the fiber between the fingers is an anchor cast into the present moment. In the silence of the studio, creation becomes a tactile meditation. For me, placing the thread on the canvas is an act as vibrant and pleasurable as placing pen and ink on paper, or pastel on the grain of the support.

In my mind, thread and ink merge: to draw with a pen is to trace threads of thought; to draw with thread is to write in space. This approach allows me to improvise spontaneously, and gives me the graphic freedom that only this material can provide.

My work is inhabited by vibrant memories of my childhood in Romania. I remember those houses where textiles covered every wall, every bed, every floor. I carry within me the magic of those women gathered on a bench in summer or by the fireside in winter, knitting stories and embroidering worlds. I remember the embroidery above my grandmother's bed that said, "Wherever life takes me, I'll never forget my home village."

Today, my work is the heir to these sewn tales and this transmission from woman to woman.

Working with thread means first encountering its material. I love its comforting softness, its protective warmth and the infinite vibration of its colors. But thread is also a master of patience.

To untie a knot is to untie a part of oneself; it's an act of care that transforms the hindrance into a new freedom.
Under my fingers, the thread becomes a curved line, a graphic trace that explores femininity
evoke the roundness of a womb that carries life, the strength and grace of a woman's body.
When I create, I don't just weave, I dance. My curved lines are an extension of my movements, a spontaneous choreography in which I dance with the threads. This gesture then becomes a flow, like a river that travels all the way to the sea. This flow is that of human encounters, the places I cross and the inspiration that carries me along. The thread is the current that links my past to my present, a river of life in perpetual evolution.

Yet at the heart of this beauty lies a deeper truth: fragility.
The thread is a constant reminder that everything precious is perishable. Like it, life is a tenuous line
but vulnerable, capable of breaking at any moment.

It is precisely this precariousness that gives it its price. Through my work, I seek to capture this unstable balance: the strength of a weft that builds and the delicacy of a strand that can break.

This exhibition is an invitation to slow down. To take a closer look at the fabric of our own lives, and to celebrate, together, the splendor of what hangs by a thread.