Description
Description courte
Utiliser cette propriété pour attacher une description courte qui pourra être utilisée sur des supports de publication où l'espace est un critère important.
Utiliser cette propriété pour attacher une description courte qui pourra être utilisée sur des supports de publication où l'espace est un critère important.
Anglais It was built between 1647 and 1650 for a rich merchant, Pierre Maurel, who had just been ennobled by a position as secretary to the Court of Accounts of Provence.
Français (France) Il est édifié entre 1647 et 1650 pour un riche marchand, Pierre Maurel, qu'une secrétaire à la Cour des Comptes de Provence venait d'anoblir.
Italien (Italie) Fu costruito tra il 1647 e il 1650 per un ricco mercante, Pierre Maurel, appena nobilitato da un segretario della Corte dei Conti della Provenza.
Espagnol Fue construido entre 1647 y 1650 para un rico comerciante, Pierre Maurel, que acababa de ser ennoblecido por un secretario del Tribunal de Cuentas de Provenza.
Allemand (Allemagne) Es wurde zwischen 1647 und 1650 für den reichen Kaufmann Pierre Maurel erbaut, den eine Sekretärin am Rechnungshof der Provence gerade in den Adelsstand erhoben hatte.
Néerlandais (Pays-Bas) Het werd tussen 1647 en 1650 gebouwd voor een rijke koopman, Pierre Maurel, die net veredeld was door een secretaris van de Rekenkamer van de Provence.
Description
Description longue de la ressource.
Description longue de la ressource.
Allemand (Allemagne) Pierre Maurel ist Tuchhändler und stammt aus einfachen Verhältnissen. Er schaffte es vor allem dank seiner drei Frauen, ein Vermögen zu machen. Die erste war die Tochter eines Färbers, die zweite die Tochter eines Bankiers und die dritte war die Tochter des Marquis von Pontèves. Um seinen neuen Titel als Marquis zu ehren, beschließt er, ein Hotel bauen zu lassen, um seinen Erfolg zu demonstrieren. Er ist beim Adel nicht gut angesehen, da er nicht als echter Adliger gilt. Er wird auch "Krösus der Provence" genannt. Pierre Maurel kauft 1647 das Grundstück im damaligen Luxusviertel. Das macht das Hotel zu einem der ersten großen Häuser, die in dem von Michel de Mazarin geförderten neuen Viertel, dem späteren Cours Mirabeau, gebaut wurden. Pierre Maurel beauftragte den Architekten Pierre Pavillon mit dem Bau eines der prunkvollsten Privathäuser. Die Fassade wird eine der bemerkenswertesten sein, entworfen von Jean Lombard, mit zwei riesigen Figuren, die von Jacques Fossé angefertigt wurden. Sie markieren den Beginn der Ära des Aixer Barocks.
Die berühmten Atlanten markieren die Besonderheit dieser Fassade, die eine klassische Anordnung mit drei antiken Ordnungen (dorisch, ionisch und korinthisch) aufweist. Sie senden eine starke Botschaft: das Bild eines rustikalen, soliden Mannes, der den Höhepunkt seines Ruhmes erreicht hat. Sie tragen einen raffiniert gearbeiteten, eisenbeschlagenen Balkon in Form von Voluten, der dem des Rathauses oder des Pavillon de Vendôme ähnelt. An der Südseite des Gartens befindet sich ein monumentaler Brunnen mit Wasserbecken und einer Neptunstatue, die wie beim Hôtel de Boisgelin an die Rückwand gelehnt ist. Auf der Nordseite blickt die Fassade auf den Grand Cours.
Die Fassade spiegelt mit ihren provokativen Atlanten das geringe Interesse wider, das Pierre Maurel den Adligen der damaligen Zeit entgegenbrachte.
Das Hotel weist viele Gemeinsamkeiten mit anderen Stadthäusern auf: die monumentale Treppe, das Dekor an der Fassade mit Eckpilastern mit Zwischenwänden, das Dekor mit Zierleisten und Rosetten an der Eingangstür wie beim Hôtel de Châteaurenard. Oder die Überlagerung antiker Ordnungen wie an der Fassade des Rathauses oder die beiden Atlanten als Echo auf den Pavillon de Vendôme.
Im 19. Jahrhundert ging das Hotel in den Besitz der Familie d'Espagnet über. Im Laufe der Jahre beherbergte es angesehene Personen wie die Grande Mademoiselle und den Infanten von Spanien, dann Institutionen wie das Kriminalgericht des Departements Bouches-du-Rhône während der Revolution, den Senat von Aix während des Kaiserreichs und Cafés im 19. Während des Zweiten Weltkriegs wurde 1942 die Kommandantur eingerichtet. Nach der Befreiung überließ sie der Kommunistischen Partei Frankreichs ihren Platz und 1950 übernahm das Rektorat den Ort. Heute wird er vom Handelsgericht genutzt.
1990 wurde es unter Denkmalschutz gestellt.
Anekdote: Dank der Anordnung des Hotels kann man herausfinden, wie sich Pierre Maurel de Pontevès bewegte. Damals gab es für Adlige zwei Transportmittel: die Kutsche oder die Sänfte. Das Hotel hatte keine Stallungen im Garten und es gab keinen Platz für eine Kutsche. Daher benutzte Pierre Maurel in erster Linie Sänften.
Die berühmten Atlanten markieren die Besonderheit dieser Fassade, die eine klassische Anordnung mit drei antiken Ordnungen (dorisch, ionisch und korinthisch) aufweist. Sie senden eine starke Botschaft: das Bild eines rustikalen, soliden Mannes, der den Höhepunkt seines Ruhmes erreicht hat. Sie tragen einen raffiniert gearbeiteten, eisenbeschlagenen Balkon in Form von Voluten, der dem des Rathauses oder des Pavillon de Vendôme ähnelt. An der Südseite des Gartens befindet sich ein monumentaler Brunnen mit Wasserbecken und einer Neptunstatue, die wie beim Hôtel de Boisgelin an die Rückwand gelehnt ist. Auf der Nordseite blickt die Fassade auf den Grand Cours.
Die Fassade spiegelt mit ihren provokativen Atlanten das geringe Interesse wider, das Pierre Maurel den Adligen der damaligen Zeit entgegenbrachte.
Das Hotel weist viele Gemeinsamkeiten mit anderen Stadthäusern auf: die monumentale Treppe, das Dekor an der Fassade mit Eckpilastern mit Zwischenwänden, das Dekor mit Zierleisten und Rosetten an der Eingangstür wie beim Hôtel de Châteaurenard. Oder die Überlagerung antiker Ordnungen wie an der Fassade des Rathauses oder die beiden Atlanten als Echo auf den Pavillon de Vendôme.
Im 19. Jahrhundert ging das Hotel in den Besitz der Familie d'Espagnet über. Im Laufe der Jahre beherbergte es angesehene Personen wie die Grande Mademoiselle und den Infanten von Spanien, dann Institutionen wie das Kriminalgericht des Departements Bouches-du-Rhône während der Revolution, den Senat von Aix während des Kaiserreichs und Cafés im 19. Während des Zweiten Weltkriegs wurde 1942 die Kommandantur eingerichtet. Nach der Befreiung überließ sie der Kommunistischen Partei Frankreichs ihren Platz und 1950 übernahm das Rektorat den Ort. Heute wird er vom Handelsgericht genutzt.
1990 wurde es unter Denkmalschutz gestellt.
Anekdote: Dank der Anordnung des Hotels kann man herausfinden, wie sich Pierre Maurel de Pontevès bewegte. Damals gab es für Adlige zwei Transportmittel: die Kutsche oder die Sänfte. Das Hotel hatte keine Stallungen im Garten und es gab keinen Platz für eine Kutsche. Daher benutzte Pierre Maurel in erster Linie Sänften.
Français (France) Pierre Maurel est drapier et provient d'un milieu modeste, il réussit à faire fortune notamment grâce à ses trois femmes. La première était la fille d'un teinturier, la seconde était la fille d'un banquier et la troisième était la fille du marquis de Pontèves. Pour honorer son nouveau titre de marquis, il décide de faire construire un hôtel pour montrer son succès. Il n'est pas bien vu par la noblesse car non considéré comme un vrai noble. Il se fait aussi appeler "le Crésus de Provence". Pierre Maurel achète le terrain en 1647 dans le quartier luxueux de l'époque. Cela fait de l'hôtel une des premières grandes demeures construites dans le nouveau quartier promu par Michel de Mazarin, le futur Cours Mirabeau. Pierre Maurel va faire appel à l'architecte Pierre Pavillon et lui demande de bâtir un des hôtels particuliers les plus ostentatoires. La façade sera des plus remarquables, dessinée par Jean Lombard, avec deux figures gigantesques, réalisées par Jacques Fossé. Ils marquent le début de l'ère du Baroque aixois.
Les fameux atlantes marquent la particularité de cette façade qui présente une disposition classique à trois ordres antiques (dorique, ionique et corinthien). Ils envoient un message fort : l'image d'un homme rustique, solide qui est parvenue au somment de sa gloire. Ils supportent un balcon en ferronnerie d'une facture raffinée en forme de volutes, semblable à celui de l'hôtel de ville ou du Pavillon de Vendôme. Côté sud, le jardin renferme une fontaine monumentale à vasques accompagnée d'une statue de Neptune, adossée au mur du fond comme à l'hôtel de Boisgelin. Côté nord, la façade donne sur le grand Cours.
La façade reflète le peu d'intérêt que Pierre Maurel accorde aux nobles de l'époque avec ses atlantes provocateurs.
L'hôtel comporte de nombreux points communs avec les autres hôtels particuliers : l'escalier monumental, le décor sur façade avec des pilastres d'angles à refends, le décor de moulures et rosaces sur la porte d'entrée comme à l'hôtel de Châteaurenard. Ou bien encore, la superposition des ordres antiques comme sur la façade de l'hôtel de ville, ou les deux atlantes en écho au Pavillon de Vendôme.
Au XIXe siècle l'hôtel rentre dans la famille d'Espagnet. Au fil des années, il accueille des personnes prestigieuses comme la Grande Mademoiselle et l'Infant d'Espagne puis des institutions tel que le tribunal criminel des Bouches-du-Rhône à la Révolution, la sénatorerie d'Aix sous l'Empire et des cafés au XIXème siècle. Lors de la Seconde Guerre Mondiale, en 1942, la Kommandantur s'installe. Elle cède sa place au Parti Communiste Français à la Libération, et en 1950 le Rectorat récupère le lieu. Aujourd'hui, il est occupé par le Tribunal de Commerce.
Classé au titre des Monuments historiques en 1990.
Anecdote : grâce à la configuration de l’hôtel, il est possible de savoir comment se déplaçait Pierre Maurel de Pontevès. À l’époque il y avait deux moyens de transports pour les nobles, le carrosse ou les chaises à porteurs. L’hôtel ne possède pas d’écuries dans le jardin et il n’y avait pas la place pour un carrosse de passer. Donc, Pierre Maurel utilisait avant tout des chaises à porteur.
Les fameux atlantes marquent la particularité de cette façade qui présente une disposition classique à trois ordres antiques (dorique, ionique et corinthien). Ils envoient un message fort : l'image d'un homme rustique, solide qui est parvenue au somment de sa gloire. Ils supportent un balcon en ferronnerie d'une facture raffinée en forme de volutes, semblable à celui de l'hôtel de ville ou du Pavillon de Vendôme. Côté sud, le jardin renferme une fontaine monumentale à vasques accompagnée d'une statue de Neptune, adossée au mur du fond comme à l'hôtel de Boisgelin. Côté nord, la façade donne sur le grand Cours.
La façade reflète le peu d'intérêt que Pierre Maurel accorde aux nobles de l'époque avec ses atlantes provocateurs.
L'hôtel comporte de nombreux points communs avec les autres hôtels particuliers : l'escalier monumental, le décor sur façade avec des pilastres d'angles à refends, le décor de moulures et rosaces sur la porte d'entrée comme à l'hôtel de Châteaurenard. Ou bien encore, la superposition des ordres antiques comme sur la façade de l'hôtel de ville, ou les deux atlantes en écho au Pavillon de Vendôme.
Au XIXe siècle l'hôtel rentre dans la famille d'Espagnet. Au fil des années, il accueille des personnes prestigieuses comme la Grande Mademoiselle et l'Infant d'Espagne puis des institutions tel que le tribunal criminel des Bouches-du-Rhône à la Révolution, la sénatorerie d'Aix sous l'Empire et des cafés au XIXème siècle. Lors de la Seconde Guerre Mondiale, en 1942, la Kommandantur s'installe. Elle cède sa place au Parti Communiste Français à la Libération, et en 1950 le Rectorat récupère le lieu. Aujourd'hui, il est occupé par le Tribunal de Commerce.
Classé au titre des Monuments historiques en 1990.
Anecdote : grâce à la configuration de l’hôtel, il est possible de savoir comment se déplaçait Pierre Maurel de Pontevès. À l’époque il y avait deux moyens de transports pour les nobles, le carrosse ou les chaises à porteurs. L’hôtel ne possède pas d’écuries dans le jardin et il n’y avait pas la place pour un carrosse de passer. Donc, Pierre Maurel utilisait avant tout des chaises à porteur.
Italien (Italie) Pierre Maurel era un drappello di modeste origini, ma riuscì a fare fortuna soprattutto grazie alle sue tre mogli. La prima era figlia di un tintore, la seconda di un banchiere e la terza del marchese di Pontèves. Per onorare il suo nuovo titolo di marchese, decise di costruire un hotel per mostrare il suo successo. Non era ben visto dalla nobiltà, poiché non era considerato un vero nobile. Era anche conosciuto come "il Creso di Provenza". Pierre Maurel acquistò il terreno nel 1647, nel quartiere di lusso dell'epoca. Questo fece dell'hotel una delle prime grandi residenze costruite nel nuovo quartiere promosso da Michel de Mazarin, il futuro Cours Mirabeau. Pierre Maurel chiamò l'architetto Pierre Pavillon per costruire una delle più sfarzose dimore private. La facciata, progettata da Jean Lombard, era una delle più notevoli, con due gigantesche figure realizzate da Jacques Fossé. Esse segnano l'inizio dell'epoca barocca ad Aix.
I famosi atlanti sono l'elemento distintivo di questa facciata, che presenta un impianto classico con tre ordini antichi (dorico, ionico e corinzio). Trasmettono un messaggio forte: l'immagine di un uomo rustico e solido che ha raggiunto l'apice della sua gloria. Sostengono un raffinato balcone in ferro battuto a forma di volute, simile a quelli dell'Hôtel de Ville o del Pavillon de Vendôme. Sul lato sud, il giardino ospita una fontana monumentale con vasche accompagnata da una statua di Nettuno, addossata alla parete di fondo come nell'Hôtel de Boisgelin. Sul lato nord, la facciata si affaccia sul cortile principale.
La facciata riflette il disinteresse di Pierre Maurel per i nobili dell'epoca, con i suoi provocatori Atlantes.
L'hotel presenta alcuni elementi in comune con altri palazzi privati: la scala monumentale, la decorazione della facciata con lesene angolari, le modanature e i rosoni sulla porta d'ingresso, come nell'Hôtel de Châteaurenard. Oppure la sovrapposizione di ordini antichi, come nella facciata del municipio, o i due atlanti che riecheggiano il Pavillon de Vendôme.
Nel XIX secolo l'hotel passò alla famiglia d'Espagnet. Nel corso degli anni, accolse ospiti prestigiosi come la Grande Mademoiselle e l'Infante di Spagna, e poi istituzioni come il tribunale penale delle Bouches-du-Rhône durante la Rivoluzione, il tribunale senatoriale di Aix sotto l'Impero e i caffè del XIX secolo. Durante la Seconda guerra mondiale, nel 1942, si trasferì la Kommandantur. Alla Liberazione, il Kommandantur lasciò il posto al Partito Comunista Francese e nel 1950 il Rectorat prese possesso dell'edificio. Oggi è occupato dal Tribunale commerciale.
Classificato come monumento storico nel 1990.
Aneddoto: grazie alla disposizione dell'hotel, è possibile vedere come Pierre Maurel de Pontevès si spostava. All'epoca, i mezzi di trasporto per la nobiltà erano due: la carrozza o la portantina. L'hotel non aveva scuderie nel giardino e non c'era spazio per una carrozza. Pierre Maurel utilizzava quindi principalmente le portantine.
I famosi atlanti sono l'elemento distintivo di questa facciata, che presenta un impianto classico con tre ordini antichi (dorico, ionico e corinzio). Trasmettono un messaggio forte: l'immagine di un uomo rustico e solido che ha raggiunto l'apice della sua gloria. Sostengono un raffinato balcone in ferro battuto a forma di volute, simile a quelli dell'Hôtel de Ville o del Pavillon de Vendôme. Sul lato sud, il giardino ospita una fontana monumentale con vasche accompagnata da una statua di Nettuno, addossata alla parete di fondo come nell'Hôtel de Boisgelin. Sul lato nord, la facciata si affaccia sul cortile principale.
La facciata riflette il disinteresse di Pierre Maurel per i nobili dell'epoca, con i suoi provocatori Atlantes.
L'hotel presenta alcuni elementi in comune con altri palazzi privati: la scala monumentale, la decorazione della facciata con lesene angolari, le modanature e i rosoni sulla porta d'ingresso, come nell'Hôtel de Châteaurenard. Oppure la sovrapposizione di ordini antichi, come nella facciata del municipio, o i due atlanti che riecheggiano il Pavillon de Vendôme.
Nel XIX secolo l'hotel passò alla famiglia d'Espagnet. Nel corso degli anni, accolse ospiti prestigiosi come la Grande Mademoiselle e l'Infante di Spagna, e poi istituzioni come il tribunale penale delle Bouches-du-Rhône durante la Rivoluzione, il tribunale senatoriale di Aix sotto l'Impero e i caffè del XIX secolo. Durante la Seconda guerra mondiale, nel 1942, si trasferì la Kommandantur. Alla Liberazione, il Kommandantur lasciò il posto al Partito Comunista Francese e nel 1950 il Rectorat prese possesso dell'edificio. Oggi è occupato dal Tribunale commerciale.
Classificato come monumento storico nel 1990.
Aneddoto: grazie alla disposizione dell'hotel, è possibile vedere come Pierre Maurel de Pontevès si spostava. All'epoca, i mezzi di trasporto per la nobiltà erano due: la carrozza o la portantina. L'hotel non aveva scuderie nel giardino e non c'era spazio per una carrozza. Pierre Maurel utilizzava quindi principalmente le portantine.
Espagnol Pierre Maurel era un pañero de origen modesto, pero consiguió hacer fortuna gracias sobre todo a sus tres esposas. La primera era hija de un tintorero, la segunda de un banquero y la tercera del marqués de Pontèves. Para hacer honor a su nuevo título de marqués, decidió construir un hotel para presumir de su éxito. No estaba bien visto por la nobleza, ya que no se le consideraba un verdadero noble. También se le conocía como "el Creso de Provenza". Pierre Maurel compró los terrenos en 1647 en el barrio de lujo de la época. De este modo, el hotel se convirtió en una de las primeras grandes residencias que se construyeron en el nuevo barrio promovido por Michel de Mazarin, el futuro Cours Mirabeau. Pierre Maurel recurrió al arquitecto Pierre Pavillon para construir una de las mansiones privadas más ostentosas. La fachada, diseñada por Jean Lombard, fue una de las más notables, con dos gigantescas figuras creadas por Jacques Fossé. Marcan el inicio de la era barroca en Aix.
Los famosos atlantes son el rasgo distintivo de esta fachada, que presenta un trazado clásico con tres órdenes antiguos (dórico, jónico y corintio). Transmiten un fuerte mensaje: la imagen de un hombre rústico y sólido que ha alcanzado la cima de su gloria. Sostienen un refinado balcón de hierro forjado en forma de volutas, similar a los del Hôtel de Ville o el Pavillon de Vendôme. En el lado sur, el jardín alberga una fuente monumental con pilas acompañada de una estatua de Neptuno, adosada a la pared del fondo como en el Hôtel de Boisgelin. En el lado norte, la fachada da al patio principal.
La fachada refleja el desinterés de Pierre Maurel por los nobles de la época, con sus provocativos Atlantes.
El hotel presenta algunos rasgos comunes con otras mansiones privadas: la escalera monumental, la decoración de la fachada con pilastras en las esquinas y las molduras y rosetones de la puerta de entrada, como en el Hôtel de Châteaurenard. O la superposición de órdenes antiguos, como en la fachada del ayuntamiento, o los dos atlantes que recuerdan al Pavillon de Vendôme.
En el siglo XIX, el hotel pasó a manos de la familia d'Espagnet. A lo largo de los años, acogió a huéspedes prestigiosos como la Grande Mademoiselle y el Infante de España, y luego a instituciones como el tribunal penal de Bouches-du-Rhône durante la Revolución, el tribunal senatorial de Aix bajo el Imperio y cafés en el siglo XIX. Durante la Segunda Guerra Mundial, en 1942, se instaló la Kommandantur. En la Liberación cedió su lugar al Partido Comunista Francés, y en 1950 el Rectorado se hizo cargo del edificio. Hoy lo ocupa el Tribunal de Comercio.
Clasificado como Monumento Histórico en 1990.
Anécdota: gracias a la disposición del hotel, se puede ver cómo se desplazaba Pierre Maurel de Pontevès. En aquella época, existían dos medios de transporte para la nobleza: el carruaje o la silla de manos. El hotel no disponía de establos en el jardín y no había sitio para un carruaje. Así que Pierre Maurel utilizaba sobre todo sillas de manos.
Los famosos atlantes son el rasgo distintivo de esta fachada, que presenta un trazado clásico con tres órdenes antiguos (dórico, jónico y corintio). Transmiten un fuerte mensaje: la imagen de un hombre rústico y sólido que ha alcanzado la cima de su gloria. Sostienen un refinado balcón de hierro forjado en forma de volutas, similar a los del Hôtel de Ville o el Pavillon de Vendôme. En el lado sur, el jardín alberga una fuente monumental con pilas acompañada de una estatua de Neptuno, adosada a la pared del fondo como en el Hôtel de Boisgelin. En el lado norte, la fachada da al patio principal.
La fachada refleja el desinterés de Pierre Maurel por los nobles de la época, con sus provocativos Atlantes.
El hotel presenta algunos rasgos comunes con otras mansiones privadas: la escalera monumental, la decoración de la fachada con pilastras en las esquinas y las molduras y rosetones de la puerta de entrada, como en el Hôtel de Châteaurenard. O la superposición de órdenes antiguos, como en la fachada del ayuntamiento, o los dos atlantes que recuerdan al Pavillon de Vendôme.
En el siglo XIX, el hotel pasó a manos de la familia d'Espagnet. A lo largo de los años, acogió a huéspedes prestigiosos como la Grande Mademoiselle y el Infante de España, y luego a instituciones como el tribunal penal de Bouches-du-Rhône durante la Revolución, el tribunal senatorial de Aix bajo el Imperio y cafés en el siglo XIX. Durante la Segunda Guerra Mundial, en 1942, se instaló la Kommandantur. En la Liberación cedió su lugar al Partido Comunista Francés, y en 1950 el Rectorado se hizo cargo del edificio. Hoy lo ocupa el Tribunal de Comercio.
Clasificado como Monumento Histórico en 1990.
Anécdota: gracias a la disposición del hotel, se puede ver cómo se desplazaba Pierre Maurel de Pontevès. En aquella época, existían dos medios de transporte para la nobleza: el carruaje o la silla de manos. El hotel no disponía de establos en el jardín y no había sitio para un carruaje. Así que Pierre Maurel utilizaba sobre todo sillas de manos.
Anglais This mansion was built between 1647 and 1651 by Jean Lombard and then Pierre Pavillon for Pierre Maurel, a rich cloth merchant who rose to the highest echelons of society and made alliances with the foremost families of Provence.
His mansion was one of the first to be built in the Mazarin district.
The Hôtel Maurel de Pontevès marks the transition from Mannerism to Baroque.
The picturesque decor of its eye-catching frontage is of Michelangelesque inspiration. Two remarkable atlantes support a balcony
His mansion was one of the first to be built in the Mazarin district.
The Hôtel Maurel de Pontevès marks the transition from Mannerism to Baroque.
The picturesque decor of its eye-catching frontage is of Michelangelesque inspiration. Two remarkable atlantes support a balcony
Néerlandais (Pays-Bas) Pierre Maurel was een manufacturier met een bescheiden achtergrond, maar hij wist zijn fortuin vooral te maken dankzij zijn drie vrouwen. De eerste was de dochter van een verver, de tweede was de dochter van een bankier en de derde was de dochter van de markies van Pontèves. Om zijn nieuwe titel van markies eer aan te doen, besloot hij een hotel te bouwen om te pronken met zijn succes. Hij stond niet in hoog aanzien bij de adel, omdat hij niet als een echte edelman werd beschouwd. Hij werd ook wel "de Croesus van de Provence" genoemd. Pierre Maurel kocht het land in 1647 in de luxewijk van die tijd. Daarmee was het hotel een van de eerste grote residenties die werden gebouwd in de nieuwe wijk die werd gepromoot door Michel de Mazarin, de toekomstige Cours Mirabeau. Pierre Maurel deed een beroep op architect Pierre Pavillon om een van de meest opzichtige privéresidenties te bouwen. De gevel, ontworpen door Jean Lombard, was een van de meest opmerkelijke, met twee gigantische figuren gemaakt door Jacques Fossé. Ze markeren het begin van het barokke tijdperk in Aix.
De beroemde atlassen zijn het onderscheidende kenmerk van deze gevel, die een klassieke indeling heeft met drie oude ordes (Dorisch, Ionisch en Corinthisch). Ze zenden een sterke boodschap uit: het beeld van een rustieke, solide man die het hoogtepunt van zijn glorie heeft bereikt. Ze ondersteunen een verfijnd smeedijzeren balkon in de vorm van krullen, vergelijkbaar met die van het Hôtel de Ville of het Pavillon de Vendôme. Aan de zuidkant bevat de tuin een monumentale fontein met bassins vergezeld van een standbeeld van Neptunus, tegen de achtermuur zoals in het Hôtel de Boisgelin. Aan de noordkant kijkt de gevel uit op de binnenplaats.
De gevel weerspiegelt het gebrek aan belangstelling van Pierre Maurel voor de adel van die tijd, met zijn provocerende Atlantes.
Het hotel heeft een aantal kenmerken gemeen met andere particuliere herenhuizen: de monumentale trap, de gevelversiering met hoekpilasters en het lijstwerk en de rozetten op de toegangsdeur, zoals in het Hôtel de Châteaurenard. Of de opeenstapeling van antieke ordes, zoals op de gevel van het stadhuis, of de twee atlassen die het Pavillon de Vendôme weerspiegelen.
In de 19e eeuw kwam het hotel in handen van de familie d'Espagnet. In de loop der jaren ontving het prestigieuze gasten zoals de Grande Mademoiselle en het Kind van Spanje, en vervolgens instellingen zoals het strafhof van Bouches-du-Rhône tijdens de Revolutie, het senaatshof van Aix tijdens het Empire en cafés in de 19e eeuw. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, in 1942, kwam de Kommandantur er wonen. Bij de bevrijding maakte het gebouw plaats voor de Franse Communistische Partij en in 1950 nam het Rectorat het over. Tegenwoordig is de handelsrechtbank er gevestigd.
Geclassificeerd als Historisch Monument in 1990.
Anekdote: dankzij de indeling van het hotel kun je zien hoe Pierre Maurel de Pontevès zich verplaatste. In die tijd waren er twee vervoermiddelen voor de adel: de koets of de draagstoel. Het hotel had geen stallen in de tuin en er was geen ruimte voor een koets. Pierre Maurel gebruikte dus voornamelijk draagstoelen.
De beroemde atlassen zijn het onderscheidende kenmerk van deze gevel, die een klassieke indeling heeft met drie oude ordes (Dorisch, Ionisch en Corinthisch). Ze zenden een sterke boodschap uit: het beeld van een rustieke, solide man die het hoogtepunt van zijn glorie heeft bereikt. Ze ondersteunen een verfijnd smeedijzeren balkon in de vorm van krullen, vergelijkbaar met die van het Hôtel de Ville of het Pavillon de Vendôme. Aan de zuidkant bevat de tuin een monumentale fontein met bassins vergezeld van een standbeeld van Neptunus, tegen de achtermuur zoals in het Hôtel de Boisgelin. Aan de noordkant kijkt de gevel uit op de binnenplaats.
De gevel weerspiegelt het gebrek aan belangstelling van Pierre Maurel voor de adel van die tijd, met zijn provocerende Atlantes.
Het hotel heeft een aantal kenmerken gemeen met andere particuliere herenhuizen: de monumentale trap, de gevelversiering met hoekpilasters en het lijstwerk en de rozetten op de toegangsdeur, zoals in het Hôtel de Châteaurenard. Of de opeenstapeling van antieke ordes, zoals op de gevel van het stadhuis, of de twee atlassen die het Pavillon de Vendôme weerspiegelen.
In de 19e eeuw kwam het hotel in handen van de familie d'Espagnet. In de loop der jaren ontving het prestigieuze gasten zoals de Grande Mademoiselle en het Kind van Spanje, en vervolgens instellingen zoals het strafhof van Bouches-du-Rhône tijdens de Revolutie, het senaatshof van Aix tijdens het Empire en cafés in de 19e eeuw. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, in 1942, kwam de Kommandantur er wonen. Bij de bevrijding maakte het gebouw plaats voor de Franse Communistische Partij en in 1950 nam het Rectorat het over. Tegenwoordig is de handelsrechtbank er gevestigd.
Geclassificeerd als Historisch Monument in 1990.
Anekdote: dankzij de indeling van het hotel kun je zien hoe Pierre Maurel de Pontevès zich verplaatste. In die tijd waren er twee vervoermiddelen voor de adel: de koets of de draagstoel. Het hotel had geen stallen in de tuin en er was geen ruimte voor een koets. Pierre Maurel gebruikte dus voornamelijk draagstoelen.
Autres propriétés (non décrites ou non classées)
owl:topDataProperty
http://www.w3.org/2002/07/owl#topDataProperty
http://www.w3.org/2002/07/owl#topDataProperty
Anglais It was built between 1647 and 1650 for a rich merchant, Pierre Maurel, who had just been ennobled by a position as secretary to the Court of Accounts of Provence.
Français (France) Il est édifié entre 1647 et 1650 pour un riche marchand, Pierre Maurel, qu'une secrétaire à la Cour des Comptes de Provence venait d'anoblir.
:hasTranslatedProperty
https://www.datatourisme.fr/ontology/core#hasTranslatedProperty
https://www.datatourisme.fr/ontology/core#hasTranslatedProperty