Description
Description
Description longue de la ressource.
Description longue de la ressource.
Allemand (Allemagne) Das Wort %AB „gut“ %BB hat mehrere Bedeutungen, die sich überschneiden und aufeinander Bezug nehmen. Es birgt eine tiefe Mehrdeutigkeit in sich und oszilliert unaufhörlich zwischen dem moralischen Wert dessen, was gerecht ist, der Materialität eines Besitzes, dem Maß einer Intensität oder der Stärkung einer Gewissheit. Es bezeichnet ebenso sehr einen physischen oder moralischen Zustand wie den Begriff des Nutzens oder des Gewinns. Diese doppelte Bedeutung dient als roter Faden, um die Projekte von Théo Sauvée und Lina Zegrani-Monro miteinander in Verbindung zu bringen, die beide 2026 Preisträgerinnen der „Chantiers-Résidence“ waren, einem von Passerelle und DDA Bretagne getragenen Programm.
Obwohl ihre Ansätze unterschiedlich sind, stützen sich Théo Sauvè und Lina Zegrani-Monro auf greifbare Elemente, um die engen Verbindungen zwischen den Mechanismen des Blicks und dem Status der Dinge, die uns umgeben, zu hinterfragen. In beiden Fällen ist das Betrachten niemals eine neutrale Geste: Der gewählte Rahmen bestimmt, was sichtbar, begehrenswert, wertvoll oder vernachlässigbar wird.
In „Ici et l’“, Théo Sauvés „Mayenne“, das ein Videotriptychon, eine Gemäldeserie und Texte vereint, richtet der Künstler seinen Blick aufmerksam und intim auf sein Heimatdorf. Er verweilt an jenen Orten, an denen man vorbeigeht, ohne sie unbedingt zu sehen – Straßen, Parkplätze, Stadtränder und Randgebiete – sondern auch auf die Gesten von Freunden, vertraute Orte und flüchtige Momente, aus denen sich der Alltag zusammensetzt. Der Künstler filmt, schreibt, malt und kehrt dann zu den Bildern und Orten zurück, wobei er sie von einem Medium ins andere überführt. Im Laufe dieser Bewegungen wird eine gewöhnliche Landschaft zu einem Bild, das es zu betrachten gilt, verwandelt sich ein Bild in Material, das es neu zu inszenieren gilt, und ein Moment offenbart sich auf andere Weise. Ihre Werke verleihen so dem, was gewöhnlich im Hintergrund bleibt, eine zusätzliche Tiefe, und offenbaren den emotionalen Wert vertrauter Orte und Gesten, jenseits ihrer Funktion oder ihrer scheinbaren Banalität. Die im Titel genannten „%AB Gemeingüter %BB“ sind somit im Singular als Verweis auf das zu verstehen, was uns miteinander verbindet. Indem sie ihre Aufmerksamkeit auf diese gewöhnlichen Orte und Momente richtet, macht die Künstlerin sichtbar, was in unseren gemeinsamen Alltagserfahrungen einen oft unsichtbaren, aber wesentlichen kollektiven Reichtum ausmacht.
Bei Lina Zegrani-Monro ist der Titel anders zu verstehen. In „Niemand kann den Unterschied sehen und jeder bewundert sie“, einem Projekt, das Videos, Skulpturen und Installationen vereint, zeichnet die Künstlerin die Geschichte des Acetats nach, einem Material, das zunächst zur Nachahmung kostbarer Werkstoffe wie Schildpatt oder Elfenbein verwendet wurde, bevor es zur Herstellung von Filmrollen dienteund schließlich in die Welt alltäglicher Gegenstände, von Brillen bis hin zu Haarspangen, die in Serie hergestellt werden und manchmal fast schon Wegwerfcharakter haben. Indem sie die Wandlungen dieses Materials erforscht, hinterfragt sie die Grenzen zwischen Alltäglichem und Kostbarem, aber auch unsere Art, Dinge zu betrachten und ihnen Wert beizumessen. Von den Bullaugen von Passagierschiffen über die Schaufenster von Optikern bis hin zu Kinosälen bilden die Werke einen Parcours zwischen verschiedenen Sehdispositiven, in dem sich scheinbar weit voneinander entfernte Objekte und Geschichten gegenseitig ergänzen. Indem er sie verschiebt und miteinander verknüpft, enthüllt der Künstler die wirtschaftlichen Zusammenhänge, die Verwendungsweisen und die Vorstellungswelten, die sie in sich tragen.
Zwischen dem Nahen und dem Kollektiven, dem Intimen und dem Wirtschaftlichen, dem Flüchtigen und dem Bleibenden verschieben die Werke von Théo und Lina sanft unsere Aufmerksamkeitsgrenzen. Sie laden uns ein, noch einmal hinzuschauen und uns vielleicht zu fragen, was um uns herum es verdient, (erneut) betrachtet zu werden.
Gastkuratorin: Katia Porro
Im Rahmen von „Chantiers | Résidence“, einem Programm für aufstrebende Künstler in der Bretagne, das vom Passerelle Centre d’art contemporain und Documents D’Artistes Bretagne durchgeführt wird
Obwohl ihre Ansätze unterschiedlich sind, stützen sich Théo Sauvè und Lina Zegrani-Monro auf greifbare Elemente, um die engen Verbindungen zwischen den Mechanismen des Blicks und dem Status der Dinge, die uns umgeben, zu hinterfragen. In beiden Fällen ist das Betrachten niemals eine neutrale Geste: Der gewählte Rahmen bestimmt, was sichtbar, begehrenswert, wertvoll oder vernachlässigbar wird.
In „Ici et l’“, Théo Sauvés „Mayenne“, das ein Videotriptychon, eine Gemäldeserie und Texte vereint, richtet der Künstler seinen Blick aufmerksam und intim auf sein Heimatdorf. Er verweilt an jenen Orten, an denen man vorbeigeht, ohne sie unbedingt zu sehen – Straßen, Parkplätze, Stadtränder und Randgebiete – sondern auch auf die Gesten von Freunden, vertraute Orte und flüchtige Momente, aus denen sich der Alltag zusammensetzt. Der Künstler filmt, schreibt, malt und kehrt dann zu den Bildern und Orten zurück, wobei er sie von einem Medium ins andere überführt. Im Laufe dieser Bewegungen wird eine gewöhnliche Landschaft zu einem Bild, das es zu betrachten gilt, verwandelt sich ein Bild in Material, das es neu zu inszenieren gilt, und ein Moment offenbart sich auf andere Weise. Ihre Werke verleihen so dem, was gewöhnlich im Hintergrund bleibt, eine zusätzliche Tiefe, und offenbaren den emotionalen Wert vertrauter Orte und Gesten, jenseits ihrer Funktion oder ihrer scheinbaren Banalität. Die im Titel genannten „%AB Gemeingüter %BB“ sind somit im Singular als Verweis auf das zu verstehen, was uns miteinander verbindet. Indem sie ihre Aufmerksamkeit auf diese gewöhnlichen Orte und Momente richtet, macht die Künstlerin sichtbar, was in unseren gemeinsamen Alltagserfahrungen einen oft unsichtbaren, aber wesentlichen kollektiven Reichtum ausmacht.
Bei Lina Zegrani-Monro ist der Titel anders zu verstehen. In „Niemand kann den Unterschied sehen und jeder bewundert sie“, einem Projekt, das Videos, Skulpturen und Installationen vereint, zeichnet die Künstlerin die Geschichte des Acetats nach, einem Material, das zunächst zur Nachahmung kostbarer Werkstoffe wie Schildpatt oder Elfenbein verwendet wurde, bevor es zur Herstellung von Filmrollen dienteund schließlich in die Welt alltäglicher Gegenstände, von Brillen bis hin zu Haarspangen, die in Serie hergestellt werden und manchmal fast schon Wegwerfcharakter haben. Indem sie die Wandlungen dieses Materials erforscht, hinterfragt sie die Grenzen zwischen Alltäglichem und Kostbarem, aber auch unsere Art, Dinge zu betrachten und ihnen Wert beizumessen. Von den Bullaugen von Passagierschiffen über die Schaufenster von Optikern bis hin zu Kinosälen bilden die Werke einen Parcours zwischen verschiedenen Sehdispositiven, in dem sich scheinbar weit voneinander entfernte Objekte und Geschichten gegenseitig ergänzen. Indem er sie verschiebt und miteinander verknüpft, enthüllt der Künstler die wirtschaftlichen Zusammenhänge, die Verwendungsweisen und die Vorstellungswelten, die sie in sich tragen.
Zwischen dem Nahen und dem Kollektiven, dem Intimen und dem Wirtschaftlichen, dem Flüchtigen und dem Bleibenden verschieben die Werke von Théo und Lina sanft unsere Aufmerksamkeitsgrenzen. Sie laden uns ein, noch einmal hinzuschauen und uns vielleicht zu fragen, was um uns herum es verdient, (erneut) betrachtet zu werden.
Gastkuratorin: Katia Porro
Im Rahmen von „Chantiers | Résidence“, einem Programm für aufstrebende Künstler in der Bretagne, das vom Passerelle Centre d’art contemporain und Documents D’Artistes Bretagne durchgeführt wird
Anglais The word %AB "well" %BB has several meanings that intersect and echo one another. It carries within it a profound ambiguity, constantly oscillating between the moral value of what is right, the materiality of possession, the measurement of intensity, and the reinforcement of certainty. It denotes just as much a physical or moral state as it does a notion of utility or profit. It is this dual meaning that serves as a guiding thread to connect the projects of Théo Sauvée and Lina Zegrani-Monro, both of whom were awarded residencies through the Chantiers-Résidence program in 2026, an initiative led by Passerelle and DDA Bretagne.
Although their approaches are distinct, Théo Sauvée and Lina Zegrani-Monro draw on tangible elements to explore the close connections between the mechanisms of the gaze and the status of the things around us. In both cases, looking is never a neutral act: it is the chosen frame that determines what becomes visible, desirable, precious, or negligible.
In *Ici et l’E*, Théo Sauv’s *Mayenne*—which brings together a video triptych, a series of paintings, and written works— the artist’s gaze rests attentively and intimately on the village of his childhood. He lingers on those places we pass through without necessarily seeing them—roads, parking lots, urban fringes, and outlying areas— but also on the gestures of friends, familiar places, and fleeting moments that make up everyday life. The artist films, writes, paints, and then revisits the images and places, transforming them from one medium to another. Through these movements, an ordinary landscape becomes an image to be viewed, an image transforms into material to be replayed, and a moment reveals itself in a new light. Her works thus lend depth to what usually remains in the background,, revealing the emotional value of familiar places and gestures, beyond their function or apparent banality. The “commons” in the title are thus to be understood in the singular as a reference to what connects us to one another. By drawing attention to these ordinary places and moments, the artist reveals what, in our shared daily experiences, constitutes a collective wealth that is often invisible but essential.
With Lina Zegrani-Monro, the title takes on a different meaning. In *No One Can See the Difference and Everyone Admires Them*, a project combining video, sculpture, and installation, the artist traces the history of acetate, a material initially used to imitate precious materials such as tortoiseshell or ivory, before being used to manufacture film stockand eventually finding its way into everyday objects—from eyeglasses to hair clips—mass-produced and sometimes almost disposable. By exploring the transformations of this material, she questions the boundaries between the ordinary and the precious, as well as the way we perceive and assign value to things. From the portholes of ocean liners to opticians’ display cases and movie theaters, the works trace a path through various visual devices, where seemingly disparate objects and stories resonate with one another. By repositioning and combining them, the artist reveals the economic realities, uses, and imaginaries they embody.
Between the personal and the collective, the intimate and the economic, the ephemeral and the enduring, Théo and Lina’s works gently shift the boundaries of our attention. They invite us to look again—and perhaps to ask ourselves what, around us, deserves to be (re)examined.
Guest Curator: Katia Porro
As part of Chantiers | R%E9sidence, a program for emerging artists in Brittany led by Passerelle Center for Contemporary Art and Documents D’Artistes Bretagne
Although their approaches are distinct, Théo Sauvée and Lina Zegrani-Monro draw on tangible elements to explore the close connections between the mechanisms of the gaze and the status of the things around us. In both cases, looking is never a neutral act: it is the chosen frame that determines what becomes visible, desirable, precious, or negligible.
In *Ici et l’E*, Théo Sauv’s *Mayenne*—which brings together a video triptych, a series of paintings, and written works— the artist’s gaze rests attentively and intimately on the village of his childhood. He lingers on those places we pass through without necessarily seeing them—roads, parking lots, urban fringes, and outlying areas— but also on the gestures of friends, familiar places, and fleeting moments that make up everyday life. The artist films, writes, paints, and then revisits the images and places, transforming them from one medium to another. Through these movements, an ordinary landscape becomes an image to be viewed, an image transforms into material to be replayed, and a moment reveals itself in a new light. Her works thus lend depth to what usually remains in the background,, revealing the emotional value of familiar places and gestures, beyond their function or apparent banality. The “commons” in the title are thus to be understood in the singular as a reference to what connects us to one another. By drawing attention to these ordinary places and moments, the artist reveals what, in our shared daily experiences, constitutes a collective wealth that is often invisible but essential.
With Lina Zegrani-Monro, the title takes on a different meaning. In *No One Can See the Difference and Everyone Admires Them*, a project combining video, sculpture, and installation, the artist traces the history of acetate, a material initially used to imitate precious materials such as tortoiseshell or ivory, before being used to manufacture film stockand eventually finding its way into everyday objects—from eyeglasses to hair clips—mass-produced and sometimes almost disposable. By exploring the transformations of this material, she questions the boundaries between the ordinary and the precious, as well as the way we perceive and assign value to things. From the portholes of ocean liners to opticians’ display cases and movie theaters, the works trace a path through various visual devices, where seemingly disparate objects and stories resonate with one another. By repositioning and combining them, the artist reveals the economic realities, uses, and imaginaries they embody.
Between the personal and the collective, the intimate and the economic, the ephemeral and the enduring, Théo and Lina’s works gently shift the boundaries of our attention. They invite us to look again—and perhaps to ask ourselves what, around us, deserves to be (re)examined.
Guest Curator: Katia Porro
As part of Chantiers | R%E9sidence, a program for emerging artists in Brittany led by Passerelle Center for Contemporary Art and Documents D’Artistes Bretagne
Italien (Italie) La parola %AB "bene" %BB possiede diversi significati che si intrecciano e si rispondono a vicenda. Racchiude in sé una profonda ambiguità, oscillando incessantemente tra il valore morale di ciò che è giusto, la materialità di un possesso, la misura di un’intensità o il rafforzamento di una certezza. Indica tanto uno %E9stato fisico o morale quanto una nozione di utilità o di profitto. È proprio questo doppio significato che funge da filo conduttore per mettere in relazione i progetti di Th%E9o Sauv%E9 e di Lina Zegrani-Monro, entrambi vincitori dei Chantiers-Résidence nel 2026, un programma promosso da Passerelle e DDA Bretagne.
Sebbene i loro approcci siano distinti, Théo Sauvè e Lina Zegrani-Monro si avvalgono di elementi tangibili per interrogarsi sugli stretti legami tra i meccanismi dello sguardo e lo status delle cose che ci circondano. In entrambi i casi, lo sguardo non è mai un gesto neutro: è l’inquadramento scelto a determinare ciò che diventa visibile, desiderabile, prezioso o trascurabile.
In *Ici et là*, la Mayenne di Théo Sauvée, che riunisce un trittico di video, una serie di dipinti e alcuni scritti, lo sguardo dell’artista si posa con attenzione e intimità sul villaggio della sua infanzia. Si sofferma su quei luoghi che si attraversano senza necessariamente vederli – strade, parcheggi, margini urbani e spazi periferici – ma anche sui gesti di amicizia, sui luoghi familiari e sui momenti fugaci che compongono la quotidianità. L’artista filma, scrive, dipinge, poi ritorna sulle immagini e sui luoghi, facendoli passare da un mezzo all’altro. Nel corso di questi spostamenti, un paesaggio ordinario diventa un’immagine da guardare, un’immagine si trasforma in materia da riprodurre, un momento si mostra in modo diverso. Le sue opere conferiscono così profondità a ciò che solitamente passa in secondo piano,, rivelando il valore affettivo di luoghi e gesti familiari, al di là della loro funzione o della loro apparente banalità. I «beni comuni» del titolo vanno quindi intesi al singolare come un riferimento a ciò che ci unisce gli uni agli altri. Prestando attenzione a questi luoghi e a questi momenti ordinari, l’artista mette in luce ciò che, nelle nostre esperienze quotidiane condivise, costituisce una ricchezza collettiva spesso invisibile, ma essenziale.
Con Lina Zegrani-Monro, il titolo assume un altro significato. In «Nessuno può vedere la differenza e tutti li ammirano», un progetto che riunisce video, scultura e installazione, l’artista ripercorre la storia dell’aceta, un materiale inizialmente utilizzato per imitare materiali preziosi come il guscio di tartaruga o l’avorio, prima di essere impiegato nella produzione di pellicole cinematograficheEma e per entrare nel mondo degli oggetti di uso quotidiano, dagli occhiali alle mollette per capelli, prodotti in serie e talvolta quasi usa e getta. Esplorando le trasformazioni di questo materiale, l’artista mette in discussione i confini tra l’ordinario e il prezioso, ma anche il nostro modo di guardare e di attribuire valore alle cose. Dagli oblò delle navi da crociera alle vetrine degli ottici, fino alle sale cinematografiche, le opere compongono un percorso tra diversi dispositivi di visione, dove oggetti e storie apparentemente distanti si rispondono a vicenda. Spostandole e associandole, l’artista rivela le dinamiche, gli usi e gli immaginari di cui sono portatrici.
Tra il personale e il collettivo, l’intimo e l’economico, l’effimero e ciò che rimane, le opere di Théo e Lina spostano delicatamente i nostri limiti di attenzione. Ci invitano a guardare ancora, e forse a chiederci cosa, intorno a noi, meriti di essere (ri)guardato.
Curatrice invitata: Katia Porro
Nell’ambito di Chantiers | R%E9sidence, programma rivolto agli artisti emergenti in Bretagna condotto da Passerelle Centre d’art contemporain e Documents D’Artistes Bretagne
Sebbene i loro approcci siano distinti, Théo Sauvè e Lina Zegrani-Monro si avvalgono di elementi tangibili per interrogarsi sugli stretti legami tra i meccanismi dello sguardo e lo status delle cose che ci circondano. In entrambi i casi, lo sguardo non è mai un gesto neutro: è l’inquadramento scelto a determinare ciò che diventa visibile, desiderabile, prezioso o trascurabile.
In *Ici et là*, la Mayenne di Théo Sauvée, che riunisce un trittico di video, una serie di dipinti e alcuni scritti, lo sguardo dell’artista si posa con attenzione e intimità sul villaggio della sua infanzia. Si sofferma su quei luoghi che si attraversano senza necessariamente vederli – strade, parcheggi, margini urbani e spazi periferici – ma anche sui gesti di amicizia, sui luoghi familiari e sui momenti fugaci che compongono la quotidianità. L’artista filma, scrive, dipinge, poi ritorna sulle immagini e sui luoghi, facendoli passare da un mezzo all’altro. Nel corso di questi spostamenti, un paesaggio ordinario diventa un’immagine da guardare, un’immagine si trasforma in materia da riprodurre, un momento si mostra in modo diverso. Le sue opere conferiscono così profondità a ciò che solitamente passa in secondo piano,, rivelando il valore affettivo di luoghi e gesti familiari, al di là della loro funzione o della loro apparente banalità. I «beni comuni» del titolo vanno quindi intesi al singolare come un riferimento a ciò che ci unisce gli uni agli altri. Prestando attenzione a questi luoghi e a questi momenti ordinari, l’artista mette in luce ciò che, nelle nostre esperienze quotidiane condivise, costituisce una ricchezza collettiva spesso invisibile, ma essenziale.
Con Lina Zegrani-Monro, il titolo assume un altro significato. In «Nessuno può vedere la differenza e tutti li ammirano», un progetto che riunisce video, scultura e installazione, l’artista ripercorre la storia dell’aceta, un materiale inizialmente utilizzato per imitare materiali preziosi come il guscio di tartaruga o l’avorio, prima di essere impiegato nella produzione di pellicole cinematograficheEma e per entrare nel mondo degli oggetti di uso quotidiano, dagli occhiali alle mollette per capelli, prodotti in serie e talvolta quasi usa e getta. Esplorando le trasformazioni di questo materiale, l’artista mette in discussione i confini tra l’ordinario e il prezioso, ma anche il nostro modo di guardare e di attribuire valore alle cose. Dagli oblò delle navi da crociera alle vetrine degli ottici, fino alle sale cinematografiche, le opere compongono un percorso tra diversi dispositivi di visione, dove oggetti e storie apparentemente distanti si rispondono a vicenda. Spostandole e associandole, l’artista rivela le dinamiche, gli usi e gli immaginari di cui sono portatrici.
Tra il personale e il collettivo, l’intimo e l’economico, l’effimero e ciò che rimane, le opere di Théo e Lina spostano delicatamente i nostri limiti di attenzione. Ci invitano a guardare ancora, e forse a chiederci cosa, intorno a noi, meriti di essere (ri)guardato.
Curatrice invitata: Katia Porro
Nell’ambito di Chantiers | R%E9sidence, programma rivolto agli artisti emergenti in Bretagna condotto da Passerelle Centre d’art contemporain e Documents D’Artistes Bretagne
Néerlandais (Pays-Bas) Het woord %AB goed %BB heeft verschillende betekenissen die elkaar kruisen en op elkaar aansluiten. Het draagt een diepe dubbelzinnigheid in zich en schommelt voortdurend tussen de morele waarde van wat rechtvaardig is, de materialiteit van een bezit, de mate van een intensiteit of de versterking van een zekerheid. Het verwijst evenzeer naar een fysieke of morele toestand als naar een begrip van nut of winst. Het is deze dubbele betekenis die als rode draad dient om de projecten van Théo Sauvée en Lina Zegrani-Monro met elkaar te verbinden, beiden laureaten van de Chantiers-Résidence in 2026, een programma dat wordt gedragen door Passerelle en DDA Bretagne.
Hoewel hun benaderingen verschillend zijn, baseren Théo Sauvè en Lina Zegrani-Monro zich op tastbare elementen om de nauwe verbanden tussen de manieren waarop we kijken en de status van de dingen om ons heen te onderzoeken. In beide gevallen is kijken nooit een neutrale handeling: het is het gekozen kader dat bepaalt wat zichtbaar, begeerlijk, waardevol of verwaarloosbaar wordt.
In *Ici et là*, het werk van Théo Sauvée over de Mayenne, dat bestaat uit een drieluik van video’s, een reeks schilderijen en teksten, richt de kunstenaar zijn blik aandachtig en intiem op het dorp waar hij zijn jeugd doorbracht. Hij blijft hangen bij die plekken waar men langsloopt zonder ze per se te zien – wegen, parkeerplaatsen, stadsranden en perifere gebieden – maar ook op de gebaren van vrienden, de vertrouwde plekken en de vluchtige momenten waaruit het dagelijks leven bestaat. De kunstenaar filmt, schrijft, schildert en keert vervolgens terug naar de beelden en de plekken, waarbij hij ze van het ene medium naar het andere laat overgaan. Tijdens deze omzwervingen wordt een alledaags landschap een beeld om naar te kijken, verandert een beeld in materiaal om opnieuw te beleven, en laat een moment zich op een andere manier zien. Haar werken geven zo diepgang aan wat gewoonlijk op de achtergrond blijft,, en onthullen zo de emotionele waarde van vertrouwde plaatsen en gebaren, die verder reikt dan hun functie of hun schijnbare alledaagsheid. De %AB gemeenschappelijke goederen %BB uit de titel moeten dus in het enkelvoud worden opgevat als een verwijzing naar wat ons met elkaar verbindt. Door aandacht te schenken aan deze alledaagse plekken en momenten, laat de kunstenaar zien wat in onze gedeelde dagelijkse ervaringen een collectieve rijkdom vormt die vaak onzichtbaar, maar essentieel is.
Bij Lina Zegrani-Monro krijgt de titel een andere betekenis. In *Niemand ziet het verschil en iedereen bewondert ze*, een project dat video’s, beeldhouwkunst en installaties verenigt, volgt de kunstenaar de geschiedenis van de acetaat, een materiaal dat aanvankelijk werd gebruikt om kostbare materialen zoals schildpad of ivoor na te bootsen, en later diende voor de productie van filmrollenen vervolgens zijn weg vond naar alledaagse voorwerpen, van brillen tot haarspeldjes, die in serie worden geproduceerd en soms bijna wegwerpbaar zijn. Door de transformaties van dit materiaal te verkennen, stelt ze de grenzen tussen het alledaagse en het kostbare ter discussie, maar ook de manier waarop we naar dingen kijken en er waarde aan toekennen. Van de patrijspoorten van passagiersschepen tot de etalages van opticiens en bioscoopzalen: de werken vormen een parcours langs verschillende kijkvormen, waarin ogenschijnlijk ver van elkaar verwijderde voorwerpen en verhalen op elkaar aansluiten. Door ze te verplaatsen en met elkaar te verbinden, onthult de kunstenaar de economische aspecten, de gebruikswijzen en de verbeeldingswerelden die ze in zich dragen.
Tussen het persoonlijke en het collectieve, het intieme en het economische, het vluchtige en het blijvende: de werken van Théo en Lina verleggen op subtiele wijze de grenzen van onze aandacht. Ze nodigen ons uit om nog eens goed te kijken, en ons misschien af te vragen wat er om ons heen de moeite waard is om (opnieuw) bekeken te worden.
Gastcurator: Katia Porro
In het kader van Chantiers | R%E9sidence, een programma voor opkomende kunstenaars in Bretagne, georganiseerd door Passerelle Centre d’art contemporain en Documents D’Artistes Bretagne
Hoewel hun benaderingen verschillend zijn, baseren Théo Sauvè en Lina Zegrani-Monro zich op tastbare elementen om de nauwe verbanden tussen de manieren waarop we kijken en de status van de dingen om ons heen te onderzoeken. In beide gevallen is kijken nooit een neutrale handeling: het is het gekozen kader dat bepaalt wat zichtbaar, begeerlijk, waardevol of verwaarloosbaar wordt.
In *Ici et là*, het werk van Théo Sauvée over de Mayenne, dat bestaat uit een drieluik van video’s, een reeks schilderijen en teksten, richt de kunstenaar zijn blik aandachtig en intiem op het dorp waar hij zijn jeugd doorbracht. Hij blijft hangen bij die plekken waar men langsloopt zonder ze per se te zien – wegen, parkeerplaatsen, stadsranden en perifere gebieden – maar ook op de gebaren van vrienden, de vertrouwde plekken en de vluchtige momenten waaruit het dagelijks leven bestaat. De kunstenaar filmt, schrijft, schildert en keert vervolgens terug naar de beelden en de plekken, waarbij hij ze van het ene medium naar het andere laat overgaan. Tijdens deze omzwervingen wordt een alledaags landschap een beeld om naar te kijken, verandert een beeld in materiaal om opnieuw te beleven, en laat een moment zich op een andere manier zien. Haar werken geven zo diepgang aan wat gewoonlijk op de achtergrond blijft,, en onthullen zo de emotionele waarde van vertrouwde plaatsen en gebaren, die verder reikt dan hun functie of hun schijnbare alledaagsheid. De %AB gemeenschappelijke goederen %BB uit de titel moeten dus in het enkelvoud worden opgevat als een verwijzing naar wat ons met elkaar verbindt. Door aandacht te schenken aan deze alledaagse plekken en momenten, laat de kunstenaar zien wat in onze gedeelde dagelijkse ervaringen een collectieve rijkdom vormt die vaak onzichtbaar, maar essentieel is.
Bij Lina Zegrani-Monro krijgt de titel een andere betekenis. In *Niemand ziet het verschil en iedereen bewondert ze*, een project dat video’s, beeldhouwkunst en installaties verenigt, volgt de kunstenaar de geschiedenis van de acetaat, een materiaal dat aanvankelijk werd gebruikt om kostbare materialen zoals schildpad of ivoor na te bootsen, en later diende voor de productie van filmrollenen vervolgens zijn weg vond naar alledaagse voorwerpen, van brillen tot haarspeldjes, die in serie worden geproduceerd en soms bijna wegwerpbaar zijn. Door de transformaties van dit materiaal te verkennen, stelt ze de grenzen tussen het alledaagse en het kostbare ter discussie, maar ook de manier waarop we naar dingen kijken en er waarde aan toekennen. Van de patrijspoorten van passagiersschepen tot de etalages van opticiens en bioscoopzalen: de werken vormen een parcours langs verschillende kijkvormen, waarin ogenschijnlijk ver van elkaar verwijderde voorwerpen en verhalen op elkaar aansluiten. Door ze te verplaatsen en met elkaar te verbinden, onthult de kunstenaar de economische aspecten, de gebruikswijzen en de verbeeldingswerelden die ze in zich dragen.
Tussen het persoonlijke en het collectieve, het intieme en het economische, het vluchtige en het blijvende: de werken van Théo en Lina verleggen op subtiele wijze de grenzen van onze aandacht. Ze nodigen ons uit om nog eens goed te kijken, en ons misschien af te vragen wat er om ons heen de moeite waard is om (opnieuw) bekeken te worden.
Gastcurator: Katia Porro
In het kader van Chantiers | R%E9sidence, een programma voor opkomende kunstenaars in Bretagne, georganiseerd door Passerelle Centre d’art contemporain en Documents D’Artistes Bretagne
Espagnol La palabra «%ABbien%BB» tiene varios significados que se entrecruzan y se complementan. En sí misma encierra una profunda ambigüedad, oscilando sin cesar entre el valor moral de lo que es justo, la materialidad de una posesión, la medida de una intensidad o el refuerzo de una certeza. Designa tanto un estado físico o moral como una noción de utilidad o beneficio. Es este doble sentido el que sirve de hilo conductor para relacionar los proyectos de Théo Sauvée y Lina Zegrani-Monro, ambos galardonados con los Chantiers-Résidence en 2026, un programa impulsado por Passerelle y DDA Bretagne.
Aunque sus enfoques son distintos, Théo Sauvée y Lina Zegrani-Monro se basan en elementos tangibles para cuestionar los estrechos vínculos entre los mecanismos de la mirada y el estatus de las cosas que nos rodean. En ambos casos, mirar nunca es un gesto neutro: es el marco elegido el que determina qué se vuelve visible, deseable, valioso o insignificante.
En *Ici et là*, la Mayenne de Théo Sauvée, que reúne un tríptico de vídeos, una serie de pinturas y textos, la mirada del artista se posa con atención e intimidad sobre el pueblo de su infancia. Se detiene en esos lugares por los que pasamos sin necesariamente verlos —carreteras, aparcamientos, zonas periféricas y espacios marginales— pero también en los gestos de los amigos, los lugares familiares y los momentos fugaces que conforman la vida cotidiana. El artista filma, escribe, pinta y, a continuación, vuelve sobre las imágenes y los lugares, trasladándolos de un medio a otro. A lo largo de estos desplazamientos, un paisaje corriente se convierte en una imagen que contemplar, una imagen se transforma en materia que reinterpretar, un momento se deja ver de otra manera. Sus obras confieren así profundidad a lo que suele quedar en segundo plano,, revelando el valor afectivo de lugares y gestos familiares, más allá de su función o de su aparente banalidad. Los «bienes comunes» del título deben entenderse, pues, en singular, como una referencia a lo que nos une unos a otros. Al prestar atención a estos lugares y momentos cotidianos, la artista nos muestra aquello que, en nuestras experiencias diarias compartidas, constituye una riqueza colectiva a menudo invisible, pero esencial.
Con Lina Zegrani-Monro, el título se entiende de otra manera. En «Nadie puede ver la diferencia y todo el mundo los admira», un proyecto que reúne vídeos, escultura e instalación, la artista recorre la historia de la aceta, un material que, en un principio, se utilizaba para imitar materiales preciosos como el caparazón de tortuga o el marfil, antes de servir para la fabricación de películas de cineEma y pasar a formar parte de objetos cotidianos, desde gafas hasta pinzas para el pelo, fabricados en serie y, en ocasiones, casi desechables. Al explorar las transformaciones de este material, la artista cuestiona las fronteras entre lo común y lo valioso, pero también nuestra forma de mirar y de otorgar valor a las cosas. Desde las ventanas de los transatlánticos hasta los escaparates de las ópticas, pasando por las salas de cine, las obras trazan un recorrido entre diferentes dispositivos de visión, en el que objetos e historias aparentemente distantes se responden entre sí. Al desplazarlas y asociarlas, el artista revela las economías, los usos y los imaginarios que estas encierran.
Entre lo cercano y lo colectivo, lo íntimo y lo económico, lo efímero y lo perdurable, las obras de Théo y Lina desplazan suavemente nuestros umbrales de atención. Nos invitan a seguir mirando y, tal vez, a preguntarnos qué es lo que, a nuestro alrededor, merece ser (re)mirado.
Comisaria invitada: Katia Porro
En el marco de Chantiers | R%E9sidence, un programa dirigido a artistas emergentes de Bretaña y gestionado por Passerelle Centre d’art contemporain y Documents D’Artistes Bretagne
Aunque sus enfoques son distintos, Théo Sauvée y Lina Zegrani-Monro se basan en elementos tangibles para cuestionar los estrechos vínculos entre los mecanismos de la mirada y el estatus de las cosas que nos rodean. En ambos casos, mirar nunca es un gesto neutro: es el marco elegido el que determina qué se vuelve visible, deseable, valioso o insignificante.
En *Ici et là*, la Mayenne de Théo Sauvée, que reúne un tríptico de vídeos, una serie de pinturas y textos, la mirada del artista se posa con atención e intimidad sobre el pueblo de su infancia. Se detiene en esos lugares por los que pasamos sin necesariamente verlos —carreteras, aparcamientos, zonas periféricas y espacios marginales— pero también en los gestos de los amigos, los lugares familiares y los momentos fugaces que conforman la vida cotidiana. El artista filma, escribe, pinta y, a continuación, vuelve sobre las imágenes y los lugares, trasladándolos de un medio a otro. A lo largo de estos desplazamientos, un paisaje corriente se convierte en una imagen que contemplar, una imagen se transforma en materia que reinterpretar, un momento se deja ver de otra manera. Sus obras confieren así profundidad a lo que suele quedar en segundo plano,, revelando el valor afectivo de lugares y gestos familiares, más allá de su función o de su aparente banalidad. Los «bienes comunes» del título deben entenderse, pues, en singular, como una referencia a lo que nos une unos a otros. Al prestar atención a estos lugares y momentos cotidianos, la artista nos muestra aquello que, en nuestras experiencias diarias compartidas, constituye una riqueza colectiva a menudo invisible, pero esencial.
Con Lina Zegrani-Monro, el título se entiende de otra manera. En «Nadie puede ver la diferencia y todo el mundo los admira», un proyecto que reúne vídeos, escultura e instalación, la artista recorre la historia de la aceta, un material que, en un principio, se utilizaba para imitar materiales preciosos como el caparazón de tortuga o el marfil, antes de servir para la fabricación de películas de cineEma y pasar a formar parte de objetos cotidianos, desde gafas hasta pinzas para el pelo, fabricados en serie y, en ocasiones, casi desechables. Al explorar las transformaciones de este material, la artista cuestiona las fronteras entre lo común y lo valioso, pero también nuestra forma de mirar y de otorgar valor a las cosas. Desde las ventanas de los transatlánticos hasta los escaparates de las ópticas, pasando por las salas de cine, las obras trazan un recorrido entre diferentes dispositivos de visión, en el que objetos e historias aparentemente distantes se responden entre sí. Al desplazarlas y asociarlas, el artista revela las economías, los usos y los imaginarios que estas encierran.
Entre lo cercano y lo colectivo, lo íntimo y lo económico, lo efímero y lo perdurable, las obras de Théo y Lina desplazan suavemente nuestros umbrales de atención. Nos invitan a seguir mirando y, tal vez, a preguntarnos qué es lo que, a nuestro alrededor, merece ser (re)mirado.
Comisaria invitada: Katia Porro
En el marco de Chantiers | R%E9sidence, un programa dirigido a artistas emergentes de Bretaña y gestionado por Passerelle Centre d’art contemporain y Documents D’Artistes Bretagne
Français (France) Le mot « bien » possède plusieurs sens qui se croisent et se répondent. Il porte en lui une profonde ambiguïté, oscillant sans cesse entre la valeur morale de ce qui est juste, la matérialité d’une possession, la mesure d’une intensité ou le renforcement d'une certitude. Il désigne tout autant un état physique ou moral qu'une notion d'utilité ou de profit. C’est ce double sens qui sert de fil conducteur pour mettre en relation les projets de Théo Sauvé et de Lina Zegrani-Monro, tou·tes deux lauréat·es des Chantiers-Résidence en 2026, un programme porté par Passerelle et DDA Bretagne.
Bien que leurs démarches soient distinctes, Théo Sauvé et Lina Zegrani-Monro s’appuient sur des éléments tangibles pour interroger les liens étroits entre les dispositifs du regard et le statut des choses qui nous entourent. Dans les deux cas, regarder n’est jamais un geste neutre : c’est le cadre choisi qui détermine ce qui devient visible, désirable, précieux ou négligeable.
Dans Ici et là, la Mayenne de Théo Sauvé, qui réunit un triptyque de vidéos, une série de peintures et des écrits, le regard de l’artiste se pose avec attention et intimité sur son village d’enfance. Il s’attarde sur ces endroits que l’on traverse sans nécessairement les voir – routes, parkings, franges urbaines et espaces périphériques – mais aussi sur les gestes d’ami·es, les lieux familiers et les moments fugitifs qui composent un quotidien. L’artiste filme, écrit, peint, puis revient sur les images et les lieux, les faisant passer d’un médium à l’autre. Au fil de ces déplacements, un paysage ordinaire devient une image à regarder, une image se transforme en matière à rejouer, un moment se donne à voir autrement. Ses œuvres confèrent ainsi une épaisseur à ce qui passe habituellement à l’arrière-plan, révélant la valeur affective de lieux et de gestes familiers, au-delà de leur fonction ou de leur apparente banalité. Les « biens communs » du titre sont ainsi à entendre au singulier comme une référence à ce qui nous relie les un·es aux autres. En portant attention à ces lieux et ces moments ordinaires, l’artiste donne à voir ce qui, dans nos expériences quotidiennes partagées, constitue une richesse collective souvent invisible, mais essentielle.
Avec Lina Zegrani-Monro, le titre s’entend autrement. Dans Personne ne peut voir la différence et chacun·e les admire, un projet réunissant vidéos, sculpture et installation, l’artiste retrace l’histoire de l’acétate, une matière d’abord utilisée pour imiter des matériaux précieux comme l’écaille de tortue ou l’ivoire, avant de servir à la fabrication de pellicules de cinéma et d’entrer dans celle d’objets courants, des lunettes aux pinces à cheveux, produits en série et parfois presque jetables. En explorant les transformations de cette matière, elle interroge les frontières entre le commun et le précieux, mais aussi notre manière de regarder et de donner de la valeur aux choses. Des hublots de paquebots aux vitrines des opticiens, jusqu’aux salles de cinéma, les œuvres composent un parcours entre différents dispositifs de vision, où des objets et des histoires apparemment éloignés se répondent. En les déplaçant et en les associant, l’artiste révèle les économies, les usages et les imaginaires dont ils sont porteurs.
Entre le proche et le collectif, l’intime et l’économique, l’éphémère et ce qui demeure, les œuvres de Théo et Lina déplacent doucement nos seuils d’attention. Elles nous invitent à regarder encore, et peut-être à nous demander ce qui, autour de nous, mérite d’être (re)gardé.
Commissaire invitée : Katia Porro
Dans le cadre des Chantiers | Résidence, programme à destination des artistes émergents en Bretagne mené par Passerelle Centre d’art contemporain et Documents D’Artistes Bretagne
Bien que leurs démarches soient distinctes, Théo Sauvé et Lina Zegrani-Monro s’appuient sur des éléments tangibles pour interroger les liens étroits entre les dispositifs du regard et le statut des choses qui nous entourent. Dans les deux cas, regarder n’est jamais un geste neutre : c’est le cadre choisi qui détermine ce qui devient visible, désirable, précieux ou négligeable.
Dans Ici et là, la Mayenne de Théo Sauvé, qui réunit un triptyque de vidéos, une série de peintures et des écrits, le regard de l’artiste se pose avec attention et intimité sur son village d’enfance. Il s’attarde sur ces endroits que l’on traverse sans nécessairement les voir – routes, parkings, franges urbaines et espaces périphériques – mais aussi sur les gestes d’ami·es, les lieux familiers et les moments fugitifs qui composent un quotidien. L’artiste filme, écrit, peint, puis revient sur les images et les lieux, les faisant passer d’un médium à l’autre. Au fil de ces déplacements, un paysage ordinaire devient une image à regarder, une image se transforme en matière à rejouer, un moment se donne à voir autrement. Ses œuvres confèrent ainsi une épaisseur à ce qui passe habituellement à l’arrière-plan, révélant la valeur affective de lieux et de gestes familiers, au-delà de leur fonction ou de leur apparente banalité. Les « biens communs » du titre sont ainsi à entendre au singulier comme une référence à ce qui nous relie les un·es aux autres. En portant attention à ces lieux et ces moments ordinaires, l’artiste donne à voir ce qui, dans nos expériences quotidiennes partagées, constitue une richesse collective souvent invisible, mais essentielle.
Avec Lina Zegrani-Monro, le titre s’entend autrement. Dans Personne ne peut voir la différence et chacun·e les admire, un projet réunissant vidéos, sculpture et installation, l’artiste retrace l’histoire de l’acétate, une matière d’abord utilisée pour imiter des matériaux précieux comme l’écaille de tortue ou l’ivoire, avant de servir à la fabrication de pellicules de cinéma et d’entrer dans celle d’objets courants, des lunettes aux pinces à cheveux, produits en série et parfois presque jetables. En explorant les transformations de cette matière, elle interroge les frontières entre le commun et le précieux, mais aussi notre manière de regarder et de donner de la valeur aux choses. Des hublots de paquebots aux vitrines des opticiens, jusqu’aux salles de cinéma, les œuvres composent un parcours entre différents dispositifs de vision, où des objets et des histoires apparemment éloignés se répondent. En les déplaçant et en les associant, l’artiste révèle les économies, les usages et les imaginaires dont ils sont porteurs.
Entre le proche et le collectif, l’intime et l’économique, l’éphémère et ce qui demeure, les œuvres de Théo et Lina déplacent doucement nos seuils d’attention. Elles nous invitent à regarder encore, et peut-être à nous demander ce qui, autour de nous, mérite d’être (re)gardé.
Commissaire invitée : Katia Porro
Dans le cadre des Chantiers | Résidence, programme à destination des artistes émergents en Bretagne mené par Passerelle Centre d’art contemporain et Documents D’Artistes Bretagne
Autres propriétés (non décrites ou non classées)
:hasTranslatedProperty
https://www.datatourisme.fr/ontology/core#hasTranslatedProperty
https://www.datatourisme.fr/ontology/core#hasTranslatedProperty