"Un parc entre pass\u00E9 et avenir."@fr . . . . . . . . . . . "Un parc entre pass\u00E9 et avenir."@fr . "A park between past and future."@en . "Ein Park zwischen Vergangenheit und Zukunft"@de . "Un parque entre el pasado y el futuro."@es . "Een park tussen verleden en toekomst."@nl . "Un parco tra passato e futuro."@it . . "El parque de 20 hect\u00E1reas, con sus once entradas, se ha integrado en el proyecto arquitect\u00F3nico desde el principio y es un v\u00EDnculo entre el museo y la ciudad. La paisajista francesa Catherine Mosbach ha dado forma al entorno natural de forma atenta a las evocaciones del pasado y sensible al ecosistema local.\n\nLa mina en cita\nAl norte y al sur, se han trazado tres ejes principales que atraviesan el parque\nel parque de este a oeste en toda su longitud. Siguen las l\u00EDneas del\nlas l\u00EDneas de los antiguos caballeros, las v\u00EDas f\u00E9rreas que se utilizaban para transportar\na la estaci\u00F3n. En otros lugares, los caminos le invitan a pasear\nentre bosque, praderas floridas, c\u00E9sped, explanadas y un espejo de agua, como en los jardines barrocos italianos y franceses.\n\nUna reserva de biodiversidad\nTras el cese de la explotaci\u00F3n minera, los dep\u00F3sitos de pizarra y arenisca se convirtieron en refugios para una flora diversa. La construcci\u00F3n del museo tuvo una deliberada\nsobre las especies que hab\u00EDan colonizado el escorial. As\u00ED, se crearon zonas para preservar especies vegetales notables, como el astr\u00E1galo de hoja de licor, una planta protegida muy rara en el norte de Francia, y el gordolobo floculento."@es . "Der 20 Hektar gro\u00DFe Park mit seinen elf Eing\u00E4ngen wurde von Anfang an in das architektonische Projekt integriert und ist ein Bindeglied zwischen dem Museum und der Stadt. Die franz\u00F6sische Landschaftsarchitektin Catherine Mosbach hat die Natur in diesem Park so gestaltet, dass sie die Erinnerung an die Vergangenheit und das lokale \u00D6kosystem ber\u00FCcksichtigt.\n\nDie Mine als Zitat\nIm Norden und S\u00FCden wurden drei Hauptachsen angelegt, um den Park zu durchqueren\nden Park schnell von Ost nach West \u00FCber seine gesamte L\u00E4nge zu durchqueren. Sie folgen den\nlinien der alten Reiter, der Eisenbahnlinien, die dazu dienten, die Kohle zu transportieren\ndie Kohle zum Bahnhof brachten. Andernorts laden Wege zum Flanieren ein\nzwischen Wald, Blumenwiesen, Rasenfl\u00E4chen, Esplanaden und Wasserspiegel, wie in den italienischen und franz\u00F6sischen Barockg\u00E4rten, die zum Flanieren einladen.\n\nEin Reservoir f\u00FCr die biologische Vielfalt\nNach der Einstellung des Bergbaus wurden die Schiefer- und Sandsteinablagerungen zu Zufluchtsorten f\u00FCr eine vielf\u00E4ltige Flora. Der Bau des Museums hatte nur geringe Auswirkungen auf\nbewusst begrenzt auf die Arten, die die Halde besiedelt hatten. So wurden Bereiche eingerichtet, um bemerkenswerte Pflanzenarten wie den Lakritzbl\u00E4ttrigen Tragant, eine gesch\u00FCtzte Pflanze, die in Nordfrankreich sehr selten ist, und die Flockige K\u00F6nigskerze zu erhalten."@de . "Integrated into the architectural project from the outset, the 20-hectare park, with its eleven entrances, is a link between the museum and the city. The French landscape designer Catherine Mosbach has created a natural setting that is attentive to the evocations of the past and sensitive to the local ecosystem.\n\nThe mine in quotation\nTo the north and south, three major axes have been laid out in order to cross the park\nthe park from east to west along its entire length. They follow the lines of the\nthe lines of the old \"cavaliers\", the railroads that were used to transport\ncoal to the station. Elsewhere, paths invite you to stroll\nbetween forest, flowery meadows, lawns, esplanades and water mirror, as in the Italian and French baroque gardens, conducive to wandering.\n\nA reservoir of biodiversity\nAfter the mining activity stopped, the shale and sandstone deposits became refuges for a diverse flora. The construction of the museum had a deliberately limited impact\non the species that had colonized the slag heap. Zones were thus created to preserve remarkable plant species, such as the licorice-leaved astragalus, a protected plant that is very rare in northern France, and the flocculent mullein."@en . "Het park van 20 hectare, met zijn elf ingangen, is vanaf het begin in het architectonische project ge\u00EFntegreerd en vormt een verbinding tussen het museum en de stad. De Franse landschapsarchitecte Catherine Mosbach heeft de natuurlijke omgeving vormgegeven met aandacht voor evocaties uit het verleden en gevoelig voor het plaatselijke ecosysteem.\n\nDe mijn in citaat\nIn het noorden en het zuiden zijn drie hoofdassen aangelegd die het park doorkruisen\nhet park van oost naar west over de hele lengte. Ze volgen de lijnen van de\nde lijnen van de oude cavaliers, de spoorlijnen die werden gebruikt voor het vervoer\nnaar het station. Elders nodigen paden u uit om te wandelen\ntussen bos, bloemrijke weiden, gazons, esplanades en een waterspiegel, net als in Italiaanse en Franse baroktuinen.\n\nEen reservoir van biodiversiteit\nNadat de mijnbouw werd stopgezet, werden de schalie- en zandsteenafzettingen toevluchtsoorden voor een diverse flora. De bouw van het museum had een bewuste\nover de soorten die de slakkenberg hadden gekoloniseerd. Zo werden zones gecre\u00EBerd voor het behoud van opmerkelijke plantensoorten, zoals de zoethout-astragalus, een beschermde plant die in Noord-Frankrijk zeer zeldzaam is, en de vlokreeftjes-mulleine."@nl . "Int\u00E9gr\u00E9 d\u00E8s l\u2019origine au projet architectural, le parc de 20 hectares, fort de ses onze entr\u00E9es, est un trait d\u2019union entre le mus\u00E9e et la ville. La paysagiste fran\u00E7aise Catherine Mosbach y a fa\u00E7onn\u00E9 la nature dans une d\u00E9marche attentive aux \u00E9vocations du pass\u00E9 et sensible \u00E0 l\u2019\u00E9cosyst\u00E8me local.\n\nLa mine en citation\nAu nord et au sud, trois grands axes ont \u00E9t\u00E9 am\u00E9nag\u00E9s afin de traverser\nrapidement le parc d\u2019est en ouest sur toute sa longueur. Ils reprennent les\nlignes des anciens cavaliers, ces voies ferr\u00E9es qui servaient \u00E0 transporter\nle charbon vers la gare. Ailleurs, des sentiers invitent \u00E0 fl\u00E2ner\nentre for\u00EAt, prairies fleuries, pelouses, esplanades et miroir d\u2019eau, comme dans les jardins baroques italiens et fran\u00E7ais, propices \u00E0 la d\u00E9ambulation.\n\nUn r\u00E9servoir de biodiversit\u00E9\nApr\u00E8s l\u2019arr\u00EAt de l\u2019activit\u00E9 mini\u00E8re, les d\u00E9p\u00F4ts de schistes et de gr\u00E8s sont devenus des refuges pour une flore diversifi\u00E9e. La construction du mus\u00E9e a eu un impact\nvolontairement limit\u00E9 sur les esp\u00E8ces qui avaient colonis\u00E9 le terril. Des zones ont ainsi \u00E9t\u00E9 am\u00E9nag\u00E9es pour pr\u00E9server des esp\u00E8ces v\u00E9g\u00E9tales remarquables, telles que l\u2019astragale \u00E0 feuilles de r\u00E9glisse, une plante prot\u00E9g\u00E9e tr\u00E8s rare dans le Nord de la France, et la mol\u00E8ne floconneuse."@fr . "Il parco di 20 ettari, con i suoi undici ingressi, \u00E8 stato integrato nel progetto architettonico fin dall'inizio e costituisce un collegamento tra il museo e la citt\u00E0. La paesaggista francese Catherine Mosbach ha modellato l'ambiente naturale in modo attento alle evocazioni del passato e sensibile all'ecosistema locale.\n\nLa miniera in citazione\nA nord e a sud, sono stati tracciati tre assi principali che attraversano il parco\nil parco da est a ovest per tutta la sua lunghezza. Seguono le linee del\nle linee degli antichi cavalieri, i binari della ferrovia che venivano usati per trasportare\nalla stazione. Altrove, i sentieri vi invitano a passeggiare\ntra bosco, prati fioriti, prati, spianate e uno specchio d'acqua, proprio come nei giardini barocchi italiani e francesi.\n\nUn serbatoio di biodiversit\u00E0\nDopo la cessazione dell'attivit\u00E0 estrattiva, i depositi di scisto e arenaria sono diventati rifugi per una flora diversificata. La costruzione del museo ha avuto un'impronta deliberatamente\nsulle specie che hanno colonizzato il cumulo di scorie. Sono state quindi create delle zone per preservare specie vegetali notevoli, come l'astragalo dalle foglie liquorose, una pianta protetta molto rara nel nord della Francia, e il verbasco flocculante."@it . . . . .