data:f04a5ad0-4601-353f-afda-34ebfa0fdc67
Description

Français (France) Les parties les plus anciennes datent du XIe siècle, les plus récentes du XIXe siècle. De riches vitraux.

Italien (Italie) Le parti più antiche risalgono all'XI secolo, quelle più recenti al XIX secolo. Ricche vetrate.

Anglais The oldest parts date from the 11th century, the most recent from the 19th century. Rich stained glass windows.

Espagnol Las partes más antiguas datan del siglo XI, las más recientes del siglo XIX. Ricas vidrieras.

Néerlandais (Pays-Bas) De oudste delen dateren uit de 11e eeuw, de meest recente uit de 19e eeuw. Rijke gebrandschilderde ramen.

Anglais The oldest parts date from the 11th century, the most modern from the 19th century. Rich stained-glass windows

Français (France) L'église, consacrée à Saint-Antoine, est le résultat de différentes périodes de construction qui peuvent se lire sur les pierres extérieures, en particulier au chevet. Certains documents font remonter les parties les plus anciennes au XIe siècle, les plus récentes au XIXe. L'homogénéité d'apparence romane est donnée par des ouvertures en plein cintre sur l'ensemble de la construction.

Italien (Italie) La chiesa, dedicata a Sant'Antonio, è il risultato di diversi periodi di costruzione, che si possono notare nelle pietre esterne, soprattutto in corrispondenza del chevet. Alcuni documenti fanno risalire le parti più antiche all'XI secolo, quelle più recenti al XIX. L'omogeneità dell'aspetto romanico è data dalle aperture semicircolari presenti in tutto l'edificio.

Néerlandais (Pays-Bas) De kerk, gewijd aan St. Antonius, is het resultaat van verschillende bouwperioden, wat te zien is aan de buitenste stenen, vooral aan het chevet. Sommige documenten dateren de oudste delen uit de 11e eeuw, de meest recente uit de 19e. De homogeniteit van het Romaanse uiterlijk wordt gegeven door de halfronde openingen in het hele gebouw.

Espagnol La iglesia, dedicada a San Antonio, es el resultado de diferentes periodos de construcción, lo que se puede apreciar en las piedras exteriores, especialmente en la cabecera. Algunos documentos datan las partes más antiguas en el siglo XI, y las más recientes en el XIX. La homogeneidad del aspecto románico viene dada por las aberturas semicirculares en todo el edificio.