. . . . . . "Little known until now, the church of Cohons, which probably occupies the site of the site's ancient Merovingian oratory, retains only the massive, chamfered square pillars of the nave from the time of its reconstruction around the middle of the 12th century. Until 1744, these supported the double arches of a primitive barrel vault (which disappeared after this date), while the side aisles were planked. A trepan-worked capital visible in reuse in Rue Candr\u00E9e, most probably originating from the church, confirms this dating, which is supported by the presence of the first known parish priest, Guichard, as early as 1193.|Ravaged throughout the wars of the late Middle Ages, the choir was rebuilt in rubble stone most probably during the 15th century on cross-beams, with the whole transept with its slightly projecting arms, and the portal in the following century.|But the portal was again rebuilt in the 17th century as a tower-porch (probably after the events of 1643), as attested by its classical style, with a semicircular door surmounted by an engaged entablature supported by two Tuscan columns set on dice, topped by a Madonna in a molded niche framed by two esses, brought back after the Revolution by parish priest Anatole Barrillot (1813-1817). To the left of the portal, access to the attic and the bells is via an external turret, preserved without its original roof, housing a 16th-century spiral staircase, which may have adjoined a portal of the same period, from which the lintels seen above probably originate.|In the 18th century, the entire church underwent major works, under the impetus of Claude Forgeot, an architect from Lange, in the service of the canons. In 1744, the pillars, vault and roof structure were removed from the lava-covered nave. The pillars were then reassembled, and the vault replaced by a new one in local tuff stone, with a semicircular arch, but without the double arches; two years later, the choir walls and outer buttresses were entirely rebuilt in ashlar, with the vault only consolidated and re-plastered. Finally, in 1748, the entire front choir and triumphal arch were rebuilt right up to the entrance to the side chapels, the vaulting was made of tufa and the whole structure was whitewashed. In the choir with its flat chevet, the main stucco altar with limestone altar table is topped by a tabernacle and a wooden display made up of two cherub statuettes, a glory and a canopy crown. The whole is framed and surmounted by a monumental stucco altarpiece with colonnettes framing the axial window, crowned by a glory against a background of clouds dotted with winged cherubs' heads. The 18th-century ensemble, which comes from a Langrois workshop, has been listed since 1918.|On either side of the main altar are an 18th-century polychrome wooden Virgin and Child and an unattributed Saint Didier, both listed in 1918; on a pillar to the right in the nave, a copper plaque (49 x 36 cm) made in March 1748 by Jean (Baptiste) Gillot, Master Foundryman in Langres, commemorates the foundation by Jean Drevon, merchant-librarian in Langres, and Anne Diderot, his wife, of the exposition and blessing of the Blessed Sacrament on Cohons' parish feast day.|The church of Cohons, served by the monks of the Chapter of Langres, who alone collected the tithe, saw a succession of prestigious canons serve the parish: these included Guichard, dean of M\u00F4ge and the first known parish priest of Cohons (in 1193); Christophe Roussat (1555-1575), uncle of Jehan Roussat, mayor of Langres; Jean Thabourot, archdeacon of Barrois and author of the Orchesographie (in 1595); and Anatole Barillot, professor and later director of the Grand S\u00E9minaire de Langres (1813-1817). Until the 19th century, Cohons was annexed to Percey-le-Pautel, which came to bury its dead in the cemetery via the \"Chemin des morts\" linking the two communes."@en . "Er is weinig bekend over de kerk van Cohons, die waarschijnlijk op de plaats staat van het voormalige Merovingische oratorium. Het enige dat overblijft van de reconstructie rond het midden van de 12e eeuw zijn de massieve, afgeschuinde vierkante pilaren van het schip, die tot 1744 de dubbele bogen van een primitief tongewelf ondersteunden (dat na deze datum verdween), terwijl de zijbeuken van planken waren voorzien. Een met trepanwerk bewerkt kapiteel dat in hergebruik is in de Rue Candr\u00E9e, waarschijnlijk afkomstig uit de kerk, bevestigt deze datering, die wordt ondersteund door de aanwezigheid van de eerste bekende pastoor, Guichard, al in 1193. Het koor, dat tijdens de oorlogen van de late middeleeuwen werd verwoest, werd in de 15e eeuw waarschijnlijk herbouwd in breuksteen op geribde dwarsbalken, samen met het hele transept met zijn licht vooruitspringende armen, en het portaal in de daaropvolgende eeuw.|Maar het portaal werd opnieuw herbouwd in de 17e eeuw als torenpoort (waarschijnlijk na de gebeurtenissen van 1643), zoals blijkt uit de klassieke stijl, met een halfronde deur met daarboven een ge\u00EBngageerd hoofdgestel ondersteund door twee Toscaanse zuilen op dobbelstenen, met daarboven een Maagd in een geprofileerde nis omlijst door twee essen, teruggebracht door pastoor Anatole Barrillot (1813-1817) na de Revolutie. Links van de deuropening is er toegang tot de zolder en de klokken via een extern torentje dat bewaard is gebleven zonder het originele dak en dat een 16e-eeuwse wenteltrap herbergt, die mogelijk aansloot op een deuropening uit dezelfde periode, waar de boven getoonde lateien waarschijnlijk vandaan komen.| In de 18e eeuw onderging de hele kerk grote werken onder impuls van Claude Forgeot, een architect uit Lange, in dienst van de kanunniken. In 1744 werden de pilaren, het gewelf en de dakstructuur van het met lava bedekte schip verwijderd. De pilaren werden weer in elkaar gezet en het gewelf werd vervangen door een nieuw gewelf van lokale tufsteen met een halfronde boog, maar zonder de dubbele bogen; twee jaar later werden de muren van het koor en de externe steunberen, gemaakt van kleine puinstenen, volledig herbouwd in essen, waarbij het gewelf alleen werd geconsolideerd en opnieuw geblancheerd. Ten slotte werden in 1748 het hele voorportaal en de triomfboog herbouwd tot aan de ingang van de zijkapellen, het gewelf werd gemaakt van tufsteen en het hele bouwwerk werd witgekalkt. In het koor met het vlakke chevet wordt het hoofdaltaar in stucwerk met een kalkstenen altaartafel bekroond door een tabernakel en een houten display bestaande uit twee cherubijnen, een glorie en een kroon die een baldakijn vormen. Het geheel wordt omlijst en bekroond door een monumentaal stuc altaarstuk met colonnetten die het axiale raam omlijsten, bekroond door een glorie tegen een achtergrond van wolken bezaaid met gevleugelde cherubijnenkopjes. Het 18e-eeuwse ensemble, dat afkomstig is uit een werkplaats in Langon, staat sinds 1918 op de monumentenlijst.|Onder het meubilair bevinden zich aan weerszijden van het hoofdaltaar een 18e-eeuwse polychrome houten Maagd met Kind en een Sint Didier zonder attributen, beide geklasseerd in 1918; op een pilaar rechts in het schip is nog steeds een koperen plaquette (49 x 36 cm) te zien, gemaakt in maart 1748 door Jean (Baptiste) Gillot, meester-gieter in Langres, ter herinnering aan de stichting door Jean Drevon, koopman-bibliothecaris in Langres en Anne Diderot, zijn vrouw, van de expositie en zegening van het Heilig Sacrament op de parochiefeestdag van Cohons.|De kerk van Cohons, bediend door de monniken van het kapittel van Langres, die als enige de tienden inden, zag een opeenvolging van prestigieuze kanunniken die de parochie dienden: onder hen Guichard, deken van M\u00F4ge en de eerste bekende pastoor van Cohons (in 1193); Christophe Roussat (1555-1575), oom van Jehan Roussat, burgemeester van Langres; Jean Thabourot, aartsdiaken van Barrois en auteur van de Orchesographie (in 1595); en Anatole Barillot, professor en later directeur van het grootseminarie in Langres (1813-1817). Tot de 19e eeuw was Cohons geannexeerd bij Percey-le-Pautel, dat zijn doden op het kerkhof kwam begraven via de \"Chemin des morts\" die de twee gemeenten met elkaar verbond."@nl . "Mal connue jusqu'alors, l'\u00E9glise de Cohons qui occupe vraisemblablement l'emplacement de l'ancien oratoire m\u00E9rovingien du lieu, ne conserve de l'\u00E9poque de sa reconstruction vers le milieu du XIIe si\u00E8cle que les piliers carr\u00E9s chanfrein\u00E9s et massifs de la nef, supportant jusqu'en 1744 les arcs doubleaux d'une vo\u00FBte primitive en berceau (disparue apr\u00E8s cette date), alors que les collat\u00E9raux \u00E9taient planchet\u00E9s. Un chapiteau travaill\u00E9 au tr\u00E9pan visible en r\u00E9emploi dans la Rue Candr\u00E9e provenant tr\u00E8s probablement de l'\u00E9glise, confirme cette datation, qu'appuie la pr\u00E9sence du premier cur\u00E9 connu, Guichard, d\u00E8s 1193.|Ravag\u00E9e tout au long des guerres de la fin du Moyen-\u00E2ge, le choeur a \u00E9t\u00E9 refait en moellons tr\u00E8s probablement au cours du XVe si\u00E8cle sur crois\u00E9es d'ogives, avec l'ensemble du transept aux bras peu saillants, et le portail dans le si\u00E8cle suivant.|Mais le portail fut de nouveau r\u00E9\u00E9difi\u00E9 dans le courant du XVIIe si\u00E8cle en tour-porche (sans doute apr\u00E8s les \u00E9v\u00E8nements de 1643), comme l'atteste son style classique, avec porte en plein-cintre surmont\u00E9e par un entablement engag\u00E9 que supportent deux colonnes toscanes pos\u00E9es sur d\u00E9s, le tout surmont\u00E9 par une vierge dans une niche moulur\u00E9e encadr\u00E9e par deux esses, qu'avait rapport\u00E9e le cur\u00E9 Anatole Barrillot (1813-1817) apr\u00E8s la R\u00E9volution. A gauche du portail, l'acc\u00E8s aux combles et aux cloches se fait par une tourelle ext\u00E9rieure hors-oeuvre conserv\u00E9e sans sa toiture d'origine, abritant un escalier \u00E0 vis du XVIe si\u00E8cle, qui pouvait jouxter un portail de la m\u00EAme \u00E9poque dont proviennent probablement les linteaux vus pr\u00E9c\u00E9demment.|Au XVIIIe si\u00E8cle, l'ensemble de l'\u00E9glise subit de gros travaux, sous l'impulsion de l'architecte langrois Claude Forgeot, au service des chanoines. En 1744 dans la nef couverte de laves, les piliers, la vo\u00FBte et la charpente sont d\u00E9pos\u00E9s, puis les piliers sont remont\u00E9s et la vo\u00FBte remplac\u00E9e par une autre en tuf local ma\u00E7onn\u00E9e en plein cintre, mais sans les arcs doubleaux ; de m\u00EAme, est refaite la vo\u00FBte de la porte d'entr\u00E9e dont les vantaux sont remplac\u00E9s, les murs rejointoy\u00E9s et la toiture du clocher en arciens refaite ; deux ans plus tard, les murs du choeur et ses contreforts ext\u00E9rieurs en petits moellons sont enti\u00E8rement reconstruits en pierres de taille, la vo\u00FBte \u00E9tant seulement consolid\u00E9e et reblanchie. Enfin en 1748, c'est toute la partie avant-choeur et l'arc triomphal qui sont reconstruits jusqu'\u00E0 l'entr\u00E9e des chapelles lat\u00E9rales, la vo\u00FBte est r\u00E9alis\u00E9e en tuf et l'ensemble est blanchi. Ces travaux de reconstruction totale de l'\u00E9glise, conf\u00E8rent \u00E0 l'ensemble de l'\u00E9difice une grande harmonie.|Dans le choeur \u00E0 chevet plat, l'autel majeur en stuc avec table d'autel en calcaire, est surmont\u00E9 d'un tabernacle et d'une exposition en bois form\u00E9e d'un assemblage de deux statuettes d'angelots, d'une gloire et d'une couronne formant dais. Le tout est encadr\u00E9 et surmont\u00E9 par un retable monumental en stuc avec colonnettes encadrant la fen\u00EAtre axiale, que vient couronner une gloire sur fond de nuages parsem\u00E9s de t\u00EAtes d'angelots ail\u00E9es. L'ensemble du XVIIIe si\u00E8cle qui provient d'un atelier langrois, est class\u00E9 depuis 1918.|Parmi les objets mobiliers, on voit de chaque c\u00F4t\u00E9 de l'autel majeur une Vierge \u00E0 l'enfant et un saint Didier sans attributs en bois polychrome du XVIIIe si\u00E8cle, class\u00E9es en 1918 ; on peut encore voir sur un pilier \u00E0 droite dans la nef, une plaque de cuivre (49 x 36 cm) r\u00E9alis\u00E9e en mars 1748 par Jean (Baptiste) Gillot, Ma\u00EEtre Fondeur \u00E0 Langres, comm\u00E9morant la fondation faite par Jean Drevon, marchand-libraire \u00E0 Langres et Anne Diderot son \u00E9pouse, de l'exposition et la b\u00E9n\u00E9diction du Saint Sacrement le jour de la f\u00EAte paroissiale de Cohons.|L'\u00E9glise de Cohons, desservie par les religieux du Chapitre de Langres qui percevaient seuls la d\u00EEme, vit d\u00E9filer des chanoines prestigieux comme desservants de la paroisse : citons \u00E0 titre d'exemple Guichard, doyen du M\u00F4ge et premier cur\u00E9 connu de Cohons (en 1193) ; Christophe Roussat (1555-1575), oncle de Jehan Roussat maire de Langres ; Jean Thabourot archidiacre du Barrois et auteur de l'Orchesographie (en 1595) ; enfin Anatole Barillot, professeur puis directeur du grand s\u00E9minaire de Langres (1813-1817). Jusqu'au XIXe si\u00E8cle, Cohons avait pour annexe Percey-le-Pautel, qui venait enterrer ses d\u00E9funts au cimeti\u00E8re par le \u00AB Chemin des morts \u00BB reliant les deux communes."@fr . "Aus der Zeit ihres Wiederaufbaus Mitte des 12. Jahrhunderts sind nur die massiven, abgeschr\u00E4gten quadratischen Pfeiler des Kirchenschiffs erhalten, die bis 1744 die Doppelb\u00F6gen eines primitiven Tonnengew\u00F6lbes trugen (das nach diesem Datum verschwand), w\u00E4hrend die Seitenschiffe verbrettert waren. Ein mit einem Trepan bearbeitetes Kapitell, das in der Rue Candr\u00E9e wiederverwendet wird und h\u00F6chstwahrscheinlich aus der Kirche stammt, best\u00E4tigt diese Datierung, die durch die Anwesenheit des ersten bekannten Pfarrers Guichard ab 1193 gest\u00FCtzt wird.||Der Chor, der w\u00E4hrend der Kriege des Sp\u00E4tmittelalters immer wieder zerst\u00F6rt wurde, wurde h\u00F6chstwahrscheinlich im 15. Jahrhundert aus Bruchsteinen \u00FCber Spitzb\u00F6gen erneuert, ebenso wie das gesamte Querschiff mit wenig vorstehenden Armen und das Portal im folgenden Jahrhundert.|Das Portal wurde jedoch im Laufe des 17. Jahrhunderts (wahrscheinlich nach den Ereignissen von 1643) erneut als Turmtor umgebaut, wie sein klassischer Stil mit einer Rundbogent\u00FCr, die von einem eingezogenen Geb\u00E4lk \u00FCberragt wird, das von zwei toskanischen S\u00E4ulen auf W\u00FCrfeln getragen wird, und einer Jungfrau in einer von zwei Achsen eingerahmten Nische, die der Pfarrer Anatole Barrillot (1813-1817) nach der Revolution mitgebracht hatte, beweist. Links vom Portal f\u00FChrt der Zugang zum Dachboden und zu den Glocken \u00FCber ein \u00E4u\u00DFeres T\u00FCrmchen, das ohne sein urspr\u00FCngliches Dach erhalten ist und eine Wendeltreppe aus dem 16. Jahrhundert beherbergt, die m\u00F6glicherweise an ein Portal aus derselben Epoche angrenzt, von dem wahrscheinlich die zuvor gesehenen T\u00FCrst\u00FCrze stammen.|| Im 18. Jahrhundert wurden an der gesamten Kirche unter der Leitung des Architekten Claude Forgeot aus Langrois, der im Dienste der Domherren stand, umfangreiche Arbeiten durchgef\u00FChrt. Im Jahr 1744 wurden im mit Lava gedeckten Kirchenschiff die S\u00E4ulen, das Gew\u00F6lbe und der Dachstuhl entfernt, die S\u00E4ulen wieder aufgerichtet und das Gew\u00F6lbe durch ein neues aus lokalem Tuffstein ersetzt, das als Rundbogen gemauert wurde, jedoch ohne die Doppelb\u00F6gen; ebenso wird das Gew\u00F6lbe der Eingangst\u00FCr erneuert, deren Fl\u00FCgel ersetzt, die Mauern neu verfugt und das Dach des Glockenturms aus Bogenwerk neu gedeckt; zwei Jahre sp\u00E4ter werden die Chormauern und die \u00E4u\u00DFeren Strebepfeiler aus kleinen Bruchsteinen vollst\u00E4ndig aus Quadersteinen wiederaufgebaut, wobei das Gew\u00F6lbe nur gefestigt und neu gebleicht wird. Schlie\u00DFlich wurden 1748 der gesamte Vorchorbereich und der Triumphbogen bis zum Eingang der Seitenkapellen wieder aufgebaut, das Gew\u00F6lbe aus Tuffstein hergestellt und alles wei\u00DF get\u00FCncht. Im Chor mit flachem Kopfende befindet sich der Hauptaltar aus Stuck mit einem Altartisch aus Kalkstein, dar\u00FCber ein Tabernakel und eine h\u00F6lzerne Ausstellung, die aus zwei Engelsstatuetten, einer Glorie und einer Krone besteht, die einen Baldachin bilden. Das Ganze wird von einem monumentalen Stuckaltar mit S\u00E4ulen eingerahmt und \u00FCberragt, der das Achsfenster einrahmt und von einer Glorie vor einem Wolkenhintergrund gekr\u00F6nt wird, der mit gefl\u00FCgelten Engelsk\u00F6pfen \u00FCbers\u00E4t ist. Das Ensemble aus dem 18. Jahrhundert, das aus einer Werkstatt in Langrois stammt, steht seit 1918 unter Denkmalschutz.|Unter den beweglichen Gegenst\u00E4nden sind auf jeder Seite des Hauptaltars eine Jungfrau mit Kind und ein heiliger Didier ohne Attribute aus polychromem Holz aus dem 18. Jahrhundert zu sehen, die 1918 unter Denkmalschutz gestellt wurden; an einem Pfeiler rechts im Kirchenschiff ist noch eine Kupferplatte (49 x 36 cm) zu sehen, die im M\u00E4rz 1748 von Jean (Baptiste) Gillot, Meistergie\u00DFer in Langres, angefertigt wurde und an die Stiftung von Jean Drevon, H\u00E4ndler und Buchh\u00E4ndler in Langres, und Anne Diderot, seiner Frau, erinnert, das Allerheiligste am Tag des Pfarrfests von Cohons auszusetzen und zu segnen.|Die Kirche von Cohons, die von den Geistlichen des Kapitels von Langres betreut wurde, die allein den Zehnten einzogen, sah angesehene Domherren als Pfarrvorsteher kommen und gehen: guichard, Dekan von M\u00F4ge und erster bekannter Pfarrer von Cohons (1193); Christophe Roussat (1555-1575), Onkel von Jehan Roussat, B\u00FCrgermeister von Langres; Jean Thabourot, Archidiakon des Barrois und Autor der Orchesographie (1595); schlie\u00DFlich Anatole Barillot, Professor und sp\u00E4ter Direktor des Gro\u00DFen Seminars von Langres (1813-1817). Bis zum 19. Jahrhundert hatte Cohons als Nebenort Percey-le-Pautel, das seine Verstorbenen auf dem Friedhof \u00FCber den \"Chemin des morts\", der die beiden Gemeinden verbindet, beerdigte."@de . "Poco se sabe de la iglesia de Cohons, que ocupa probablemente el emplazamiento del antiguo oratorio merovingio del lugar. De su reconstrucci\u00F3n hacia mediados del siglo XII s\u00F3lo quedan los macizos pilares cuadrados achaflanados de la nave, que hasta 1744 sosten\u00EDan los arcos dobles de una primitiva b\u00F3veda de ca\u00F1\u00F3n (desaparecida despu\u00E9s de esta fecha), mientras que las naves laterales estaban entabladas. Un capitel de tr\u00E9pano visible en reutilizaci\u00F3n en la calle Candr\u00E9e, muy probablemente procedente de la iglesia, confirma esta dataci\u00F3n, apoyada por la presencia del primer p\u00E1rroco conocido, Guichard, ya en 1193.|Ravado a lo largo de las guerras de la Baja Edad Media, el coro fue reconstruido en mamposter\u00EDa muy probablemente durante el siglo XV sobre crucer\u00EDa nervada, con el conjunto del crucero con sus brazos ligeramente salientes, y el portal en el siglo siguiente.|Pero el portal fue reconstruido de nuevo en el siglo XVII como torre-porche (probablemente tras los sucesos de 1643), como atestigua su estilo cl\u00E1sico, con una puerta semicircular coronada por un entablamento adintelado sostenido por dos columnas toscanas sobre dados, coronada por una Virgen en un nicho moldurado enmarcado por dos eses, tra\u00EDda de nuevo por el p\u00E1rroco Anatole Barrillot (1813-1817) tras la Revoluci\u00F3n. A la izquierda de la puerta, se accede al desv\u00E1n y a las campanas a trav\u00E9s de una torrecilla exterior conservada sin el tejado original, que alberga una escalera de caracol del siglo XVI, que pudo estar adosada a una puerta de la misma \u00E9poca, de la que probablemente proceden los dinteles que se ven arriba.| En el siglo XVIII, toda la iglesia fue objeto de importantes obras, bajo el impulso de Claude Forgeot, arquitecto de Lange, al servicio de los can\u00F3nigos. En 1744, se desmontaron los pilares, la b\u00F3veda y la estructura del tejado de la nave cubierta de lava, se volvieron a montar los pilares y se sustituy\u00F3 la b\u00F3veda por una nueva de toba local con arco de medio punto, pero sin los arcos dobles; dos a\u00F1os m\u00E1s tarde, los muros del coro y sus contrafuertes exteriores, hechos de peque\u00F1as piedras de escombros, se reconstruyeron completamente en siller\u00EDa, y la b\u00F3veda s\u00F3lo se consolid\u00F3 y se volvi\u00F3 a blanquear. Por \u00FAltimo, en 1748, se reconstruyeron todo el coro y el arco triunfal hasta la entrada de las capillas laterales, la b\u00F3veda se hizo de toba y se encal\u00F3 toda la estructura. En el coro, con su cabecera plana, el altar mayor de estuco con una mesa de altar de piedra caliza est\u00E1 coronado por un tabern\u00E1culo y un retablo de madera compuesto por dos estatuillas de querubines, una gloria y una corona que forman un baldaquino. El conjunto est\u00E1 enmarcado y coronado por un monumental retablo de estuco con columnillas que enmarcan la ventana axial, coronada por una gloria sobre un fondo de nubes salpicadas de cabezas de querubines alados. El conjunto del siglo XVIII, procedente de un taller de Langon, est\u00E1 catalogado desde 1918.|Entre el mobiliario, a ambos lados del altar mayor hay una Virgen con el Ni\u00F1o de madera policromada del siglo XVIII y un San Didier sin atributos, ambos catalogados en 1918; en un pilar de la nave, a la derecha, todav\u00EDa se puede ver una placa de cobre (49 x 36 cm) realizada en marzo de 1748 por Jean (Baptiste) Gillot, maestro fundidor de Langres, que conmemora la fundaci\u00F3n hecha por Jean Drevon, comerciante-bibliotecario de Langres y Anne Diderot, su esposa, de la exposici\u00F3n y bendici\u00F3n del Sant\u00EDsimo Sacramento en la fiesta parroquial de Cohons.|La iglesia de Cohons, atendida por los monjes del Cap\u00EDtulo de Langres, que eran los \u00FAnicos que recaudaban el diezmo, conoci\u00F3 una sucesi\u00F3n de prestigiosos can\u00F3nigos al servicio de la parroquia: entre ellos, Guichard, de\u00E1n de M\u00F4ge y primer p\u00E1rroco conocido de Cohons (en 1193); Christophe Roussat (1555-1575), t\u00EDo de Jehan Roussat, alcalde de Langres; Jean Thabourot, arcediano de Barrois y autor de la Orchesographie (en 1595); y Anatole Barillot, profesor y m\u00E1s tarde director del seminario mayor de Langres (1813-1817). Hasta el siglo XIX, Cohons estuvo anexionado a Percey-le-Pautel, que lleg\u00F3 a enterrar a sus muertos en el cementerio a trav\u00E9s del \"Chemin des morts\" que un\u00EDa ambos municipios."@es . "Della chiesa di Cohons, che probabilmente occupa il sito dell'antico oratorio merovingio, si sa ben poco: della sua ricostruzione, avvenuta intorno alla met\u00E0 del XII secolo, restano solo i massicci pilastri quadrati smussati della navata centrale, che fino al 1744 sostenevano i doppi archi di una primitiva volta a botte (scomparsa dopo questa data), mentre le navate laterali erano in tavolato. Un capitello lavorato a treppani visibile in riuso in Rue Candr\u00E9e, molto probabilmente proveniente dalla chiesa, conferma questa datazione, avvalorata dalla presenza del primo parroco conosciuto, Guichard, gi\u00E0 nel 1193.|Sfruttato durante le guerre del tardo Medioevo, il coro fu ricostruito in macerie, molto probabilmente nel XV secolo, su traverse scanalate, insieme a tutto il transetto con i suoi bracci leggermente sporgenti, e al portale nel secolo successivo.|Ma il portale fu nuovamente ricostruito nel XVII secolo come portico-torre (probabilmente dopo gli eventi del 1643), come testimonia il suo stile classico, con una porta semicircolare sormontata da una trabeazione sostenuta da due colonne tuscaniche su dadi, sormontata da una Vergine in una nicchia modanata incorniciata da due essenze, riportata dal parroco Anatole Barrillot (1813-1817) dopo la Rivoluzione. A sinistra del portale, l'accesso al sottotetto e alle campane avviene attraverso una torretta esterna, conservata senza il tetto originale, che ospita una scala a chiocciola del XVI secolo, che potrebbe essere stata adiacente a una porta dello stesso periodo, da cui probabilmente provengono gli architravi visti sopra.| Nel XVIII secolo, l'intera chiesa fu sottoposta a importanti lavori, sotto l'impulso di Claude Forgeot, un architetto di Lange, al servizio dei canonici. Nel 1744 furono rimossi i pilastri, la volta e la struttura del tetto della navata coperta di lava; i pilastri furono poi rimontati e la volta sostituita da una nuova in tufo locale con un arco semicircolare, ma senza i doppi archi; due anni dopo, le pareti del coro e i suoi contrafforti esterni, realizzati in piccole pietre, furono interamente ricostruiti in bugnato, mentre la volta fu solo consolidata e rilavata. Infine, nel 1748, furono ricostruiti l'intero avancorpo e l'arco trionfale fino all'ingresso delle cappelle laterali, la volta fu realizzata in tufo e l'intera struttura fu imbiancata. Nel coro con chevet piatto, l'altare maggiore in stucco con mensa in calcare \u00E8 sormontato da un tabernacolo e da un'esposizione lignea composta da due statuette di cherubini, una gloria e una corona che formano un baldacchino. Il tutto \u00E8 incorniciato e sormontato da una monumentale pala d'altare in stucco con colonnine che incorniciano la finestra assiale, coronata da una gloria su uno sfondo di nuvole punteggiate da teste di cherubini alati. L'insieme settecentesco, che proviene da una bottega di Langon, \u00E8 catalogato dal 1918.|Tra gli arredi, ai lati dell'altare maggiore si trovano una Vergine con Bambino in legno policromo del XVIII secolo e un San Didier senza attributi, entrambi catalogati nel 1918; su un pilastro a destra della navata centrale \u00E8 ancora visibile una targa in rame (49 x 36 cm) realizzata nel marzo 1748 da Jean (Baptiste) Gillot, maestro fonditore di Langres, che ricorda la fondazione da parte di Jean Drevon, mercante-bibliotecario di Langres e Anne Diderot, sua moglie, dell'esposizione e della benedizione del Santissimo Sacramento nella festa parrocchiale di Cohons.|La chiesa di Cohons, servita dai monaci del Capitolo di Langres, che da soli riscuotevano la decima, vide il susseguirsi di prestigiosi canonici al servizio della parrocchia: tra questi, Guichard, decano di M\u00F4ge e primo parroco conosciuto di Cohons (nel 1193); Christophe Roussat (1555-1575), zio di Jehan Roussat, sindaco di Langres; Jean Thabourot, arcidiacono di Barrois e autore dell'Orchesographie (nel 1595); Anatole Barillot, professore e poi direttore del seminario maggiore di Langres (1813-1817). Fino al XIX secolo, Cohons era annessa a Percey-le-Pautel, che veniva a seppellire i suoi morti nel cimitero attraverso il \"Chemin des morts\" che collegava i due comuni."@it . . .