. . . . "Da una decina d\u2019anni il mio lavoro si concentra essenzialmente sul disegno e affronta il tema dei nostri rapporti angoscianti con il mondo. I miei disegni, costituiti da giustapposizioni di forme e immagini eterogenee, possono sorprendere a prima vista per la vivacit\u00E0 dei colori e per la composizione densa e dinamica. In un secondo momento, per\u00F2, i collage visivi generano un senso di inquietudine. Questi frammenti di universi diversi si affiancano, facendo oscillare i nostri punti di riferimento, dall\u2019attrazione alla repulsione, generando cos\u00EC un\u2019incertezza in grado di aprire al dialogo le diverse rappresentazioni. \nLe opere pi\u00F9 recenti sono caratterizzate dagli sguardi. Occhi anonimi ed enigmatici ci osservano e creano un senso di inquietudine. Essere inquieti significa desiderare di articolare i propri bisogni; \u00E8 il sintomo di una capacit\u00E0 di crearsi rappresentazioni della propria inquietudine. \nQuesti sguardi indicano un fuori campo e lasciano allo spettatore la possibilit\u00E0 di immaginare il contesto di queste emozioni. Rappresentare il terrore di uno sguardo senza conoscerne le ragioni permette di concretizzare l\u2019angoscia che pu\u00F2 attanagliarci in questo momento.\nLa paura \u00E8 spesso sfocata; \u00E8 proprio il regno dell\u2019indefinibile a generare il sospetto. \u00C8 quel momento singolare dell\u2019istante che precede la comparsa del pericolo intravisto, fittizio o reale, che nel cinema \u00E8 il preludio al dramma.\nLa paura \u00E8 quindi un preliminare all\u2019azione, un motore narrativo che si nutre delle rappresentazioni che essa stessa crea. \u00C8 una sorta di camera di compensazione che separa il mondo come rappresentazione dal mondo come esperienza. \u00C8 quel momento di vigilanza che segnala che stiamo entrando nella realt\u00E0. Siamo proprio prima di un cambiamento, quel secondo inevitabile, sempre imminente e calmo, proprio prima che la situazione precipiti. Questo istante paradossale di assoluta distensione ed estrema tensione ci mette in allerta mentre le nostre rappresentazioni sono gi\u00E0 partite alla ricerca della paura.\n\n\u00C8 proprio perch\u00E9 il pericolo esiste che immaginiamo l\u2019ordine e cerchiamo di dargli forma \u2013 una dialettica che il film noir rende palpabile, annunciando l\u2019imminenza di un pericolo attraverso una rottura del ritmo, quindi un cambiamento dell\u2019ordine estetico. %C0 Come l\u2019incontro, il pericolo \u00E8 %AB uno strappo %BB nella trama del regolare: si verifica una lacerazione che produce qualcosa di nuovo e di pensabile. \nAttraverso queste rappresentazioni, l\u2019importante non \u00E8 sapere chi guarda, ma che c\u2019\u00E8 materia da guardare e, proprio per questo, da vedere, osservare, comprendere e cos\u00EC ricollocare il nostro sguardo per conferirgli tutta la sua potenza. \nQuesti disegni permettono di dare significato all\u2019istante prima che tutto cambi. Gli sguardi materializzano la paura e derivano da un rapporto ambiguo con il reale, che spesso annuncia in modo caotico ci\u00F2 che \u00E8 vitale per l\u2019uomo. La realt\u00E0 non \u00E8 ci\u00F2 che ci si aspetta, ecco perch\u00E9 bisogna rimanere pronti all\u2019imprevisto, all\u2019emergere di un cambiamento. Per favorire questa apertura verso l\u2019ignoto, mi impegno a lavorare sul disagio affinch\u00E9 lo spettatore subisca impulsi contraddittori come la seduzione e la repulsione. Perch\u00E9 amo ci\u00F2 che non \u00E8 scontato, ci\u00F2 che \u00E8 ruvido e stridente, affinch\u00E9 la mente possa lasciarsi trasportare. Perch\u00E9 la ragione \u00E8 legata alle nostre emozioni. Esserne consapevoli significa avere potere sulle nostre rappresentazioni e non esserne pi\u00F9 l\u2019oggetto, ma il soggetto. \n\nCreare il proprio linguaggio significa essere se stessi nella propria lingua. Questo linguaggio si dispiega nel tempo omogeneo della propria storia e del mondo. Significa essere contemporanei nella propria lingua. Philippe Perez"@it . "Seit etwa zehn Jahren konzentriert sich meine Arbeit im Wesentlichen auf die Zeichnung und besch\u00E4ftigt sich mit unserem von Angst gepr\u00E4gten Verh\u00E4ltnis zur Welt. Meine Zeichnungen, die aus der Gegen\u00FCberstellung heterogener Formen und Bilder bestehen, k\u00F6nnen auf den ersten Blick durch ihre leuchtenden Farben und ihre dichte, dynamische Komposition \u00FCberraschen. Doch schon bald erzeugen diese visuellen Collagen ein Gef\u00FChl der Unruhe. Diese Fragmente unterschiedlicher Welten stehen nebeneinander und bringen unsere Orientierungspunkte ins Wanken \u2013 zwischen Anziehung und Absto\u00DFung \u2013, wodurch eine Unsicherheit entsteht, die den Dialog zwischen den verschiedenen Darstellungen erm\u00F6glichen kann. \nDie j\u00FCngsten Arbeiten sind gepr\u00E4gt von Blicken. Anonyme und r\u00E4tselhafte Augen nehmen uns ins Visier und erzeugen ein Gef\u00FChl der Unruhe. Unruhig zu sein bedeutet, sich mit Bed\u00FCrfnissen verbunden f\u00FChlen zu wollen; es ist das Symptom einer F\u00E4higkeit, sich Vorstellungen von der eigenen Unruhe zu schaffen. \nDiese Blicke weisen in einen Bereich au\u00DFerhalb des Bildausschnitts und lassen dem Betrachter Raum, den Kontext dieser Emotionen zu erahnen. Die Darstellung des Schreckens in einem Blick, ohne die Gr\u00FCnde f\u00FCr diese Angst zu kennen, erm\u00F6glicht es, die Beklemmung zu veranschaulichen, die uns in diesem Moment ergreifen kann.\nAngst ist oft vage; es ist der Bereich des Undefinierbaren, der den Verdacht weckt. Sie ist dieser einzigartige Moment des Augenblicks, der dem Auftauchen der erahnten Gefahr \u2013 sei sie fiktiv oder real \u2013 vorausgeht und im Kino den Auftakt zum Drama bildet.\nAngst ist also eine Vorstufe zu einer Handlung, ein narrativer Motor, der sich aus den Vorstellungen n\u00E4hrt, die er selbst erzeugt. Sie ist eine Art Schleuse, die die Welt als Darstellung von der Welt als Erfahrung trennt. Sie ist jener Moment der Wachsamkeit, der signalisiert, dass wir in die Realit\u00E4t eintreten. Wir befinden uns kurz vor einer Ver\u00E4nderung, dieser unvermeidlichen Sekunde, die stets unmittelbar bevorsteht und ruhig ist, kurz bevor die Dinge au\u00DFer Kontrolle geraten. Dieser paradoxe Moment absoluter Entspannung und extremer Anspannung r\u00FCttelt uns wach, w\u00E4hrend unsere Vorstellungen bereits auf der Suche nach der Angst sind.\n\nGerade weil die Gefahr existiert, stellen wir uns die Ordnung vor und versuchen, ihr Gestalt zu geben \u2013 eine Dialektik, die der Film noir greifbar macht, indem er die drohende Gefahr durch einen Rhythmusbruch, also eine Ver\u00E4nderung der \u00E4sthetischen Ordnung, ank\u00FCndigt. Ist die Gefahr, \u00E4hnlich wie die Begegnung, \u201Eein Haken\u201C? Im Gewebe des Regelm\u00E4\u00DFigen entsteht ein Riss, der Neues und Denkbares hervorbringt. \nBei diesen Darstellungen kommt es nicht darauf an, wer schaut, sondern dass es etwas zu betrachten gibt \u2013 ja, geradezu etwas zu sehen, zu beobachten, zu verstehen und so unseren Blick neu auszurichten, um ihm seine ganze Kraft zu verleihen. \nDiese Zeichnungen erm\u00F6glichen es, den Augenblick darzustellen, bevor sich alles \u00E4ndert. Die Blicke verk\u00F6rpern die Angst und sind Ausdruck einer zwiesp\u00E4ltigen Beziehung zur Realit\u00E4t, die oft auf chaotische Weise ank\u00FCndigt, was f\u00FCr den Menschen lebenswichtig ist. Die Realit\u00E4t ist nicht das, was man erwartet; deshalb muss man auf das Unerwartete, auf das Pl\u00F6tzlich-Auftauchen einer Ver\u00E4nderung, vorbereitet bleiben. Um diese Offenheit gegen\u00FCber dem Unbekannten zu f\u00F6rdern, bem\u00FChe ich mich, das Unbehagen zu thematisieren, damit der Betrachter widerspr\u00FCchlichen Impulsen wie Verf\u00FChrung und Absto\u00DFung ausgesetzt wird. Denn ich liebe das, was nicht selbstverst\u00E4ndlich ist, das, was rau und knirschend ist, damit der Geist auf Hochtouren kommen kann. Denn die Vernunft ist mit unseren Emotionen verbunden. Sich dessen bewusst zu sein bedeutet, Macht \u00FCber unsere Vorstellungen zu haben und nicht mehr deren Objekt, sondern deren Subjekt zu sein. \n\nEine eigene Sprache zu schaffen bedeutet, in seiner Sprache ganz man selbst zu sein. Diese Sprache entfaltet sich in der homogenen Zeit der eigenen Geschichte und der Welt. Es bedeutet, in der eigenen Sprache zeitgem\u00E4\u00DF zu sein. Philippe Perez"@de . "For the past ten years or so, my work has focused primarily on drawing and explores our anxious relationship with the world. My drawings, which consist of juxtapositions of disparate forms and images, may, at first glance, surprise the viewer with their vibrant colours and dense, dynamic composition. On closer inspection, however, these visual collages evoke a sense of unease. These fragments from different worlds coexist, causing our points of reference to waver between attraction and repulsion, thereby creating a sense of uncertainty that can open up a dialogue between the various representations. \nThe most recent works are characterised by gazes. Anonymous and enigmatic eyes call us to bear witness and create a sense of unease. To feel uneasy is to desire to be connected to one\u2019s needs; it is a symptom of the ability to form mental representations of one\u2019s own unease. \nThese eyes point towards something beyond the frame, leaving it to the viewer to envisage the context of these emotions. Depicting the terror in a gaze without knowing the reasons for that fear allows us to give tangible form to the anxiety that may be gripping us at that very moment.\nFear is often vague; it is the realm of the indefinable that gives rise to suspicion. It is that singular moment just before the emergence of a glimpsed peril\u2014whether fictional or real\u2014which, in cinema, serves as the prelude to drama.\nFear is therefore a prelude to action, a narrative driving force that feeds on the representations it creates. It is a sort of airlock that separates the world as representation from the world as experience. It is that moment of vigilance that signals our entry into reality. We are on the brink of a change, that inevitable second \u2013 always imminent yet calm \u2013 just before things spiral out of control. This paradoxical moment of absolute relaxation and extreme tension puts us on high alert, whilst our imaginations have already set off in search of fear.\n\nIt is because danger exists that we imagine order and attempt to give it form \u2013 a dialectic that film noir makes palpable, by signalling the imminence of danger through a break in rhythm, and thus a shift in aesthetic order. Like an encounter, is danger \u2018a snag\u2019 in the fabric of the ordinary? A tear occurs, producing something new and conceivable. \nThrough these representations, what matters is not who is looking, but that there is something to look at \u2013 and indeed, specifically, to see, observe and understand \u2013 thereby reorienting our gaze to unleash its full power. \nThese drawings serve to signify the moment just before everything changes. These gazes give tangible form to fear and stem from an ambiguous relationship with reality, which often chaotically heralds what is vital to humankind. Reality is not what we expect; that is why we must remain prepared for the unexpected, for the sudden emergence of change. To foster this openness to the unknown, I strive to work with discomfort so that the viewer experiences conflicting impulses such as attraction and repulsion. For I love what is not self-evident, what is rough and jarring, so that the mind may run wild. For reason is linked to our emotions. To be aware of this is to have power over our perceptions and to cease being their object, becoming instead their subject. \n\nTo create one\u2019s own language is to be true to oneself in one\u2019s own language. This language unfolds within the continuous flow of one\u2019s own history and that of the world. It is to be contemporary in one\u2019s own language. Philippe Perez"@en . "Depuis une dizaine d\u2019ann\u00E9es, mon travail est essentiellement tourn\u00E9 vers le dessin, et traite de nos rapports angoiss\u00E9s au monde. Mes dessins faits de juxtapositions de formes et d\u2019images h\u00E9t\u00E9rog\u00E8nes, peuvent surprendre au premier regard par l\u2019\u00E9clat des couleurs et la composition dense et dynamique. Puis dans un second temps, les collages visuels g\u00E9n\u00E8rent un sentiment d\u2019inqui\u00E9tude. Ces fragments d\u2019univers diff\u00E9rents se c\u00F4toient faisant osciller nos rep\u00E8res, de l\u2019attraction \u00E0 la r\u00E9pulsion, g\u00E9n\u00E9rant ainsi de l\u2019incertitude pouvant ouvrir au dialogue les diff\u00E9rentes repr\u00E9sentations. \nLes derniers travaux sont marqu\u00E9s par les regards. Des yeux anonymes et \u00E9nigmatiques nous prennent \u00E0 t\u00E9moin et cr\u00E9ent un sentiment d\u2019inqui\u00E9tude. \u00CAtre inquiet, c\u2019est d\u00E9sirer \u00EAtre articul\u00E9 \u00E0 des besoins, c\u2019est le sympt\u00F4me d\u2019une capacit\u00E9 \u00E0 se cr\u00E9er des repr\u00E9sentations de son inqui\u00E9tude. \nCes yeux sont des directions vers un hors-champ et laisse la place au spectateur d\u2019envisager le contexte de ces \u00E9motions. Repr\u00E9senter l\u2019effroi d\u2019un regard sans conna\u00EEtre les raisons de cette peur, permet de mat\u00E9rialiser l\u2019angoisse qui peut nous \u00E9treindre en ce moment.\nLa peur est souvent floue, c\u2019est le domaine de l\u2019ind\u00E9finissable qui cr\u00E9e le soup\u00E7on. Elle est ce moment singulier de l\u2019instant qui pr\u00E9c\u00E8de l\u2019apparition du p\u00E9ril entrevu, fictif ou r\u00E9el, qui au cin\u00E9ma est le pr\u00E9ambule du drame.\nLa peur est donc un pr\u00E9liminaire \u00E0 une action, un moteur narratif qui se nourrit des repr\u00E9sentations qu\u2019elle cr\u00E9e. Elle est une sorte de sas qui s\u00E9pare le monde comme repr\u00E9sentation, du monde comme exp\u00E9rience. Elle est ce moment de vigilance qui signale que nous entrons dans la r\u00E9alit\u00E9. Nous sommes juste avant un changement, cette seconde in\u00E9vitable, toujours imminente et calme, juste avant que la chose s\u2019emballe. Cet instant paradoxal de d\u00E9tente absolue et de tension extr\u00EAme, nous met en \u00E9veil alors que nos repr\u00E9sentations sont d\u00E9j\u00E0 parties chercher la peur.\n\nC\u2019est parce que le danger existe que nous nous figurons l\u2019ordre et tentons de lui donner forme -\u2013 dialectique que le film noir rend palpable, en annon\u00E7ant l\u2019imminence d\u2019un danger par une rupture de rythme, donc un changement d\u2019ordre esth\u00E9tique. \u00C0 l\u2019instar de la rencontre, le danger est \u00AB un accrochage \u00BB?dans la toile du r\u00E9gulier, une d\u00E9chirure intervient, produisant du nouveau et du pensable. \nAu travers de ces repr\u00E9sentations, l\u2019important n\u2019est pas de savoir qui regarde, mais qu\u2019il y a mati\u00E8re \u00E0 regarder et m\u00EAme pr\u00E9cis\u00E9ment \u00E0 voir, observer, comprendre et ainsi resituer notre regard pour lui donner toute sa puissance. \nCes dessins permettent de signifier l\u2019instant avant que tout change. Les regards mat\u00E9rialisent la peur et rel\u00E8vent d\u2019une relation \u00E9quivoque avec le r\u00E9el qui annonce souvent de mani\u00E8re chaotique ce qui est vital \u00E0 l\u2019homme. Le r\u00E9el n\u2019est pas ce que l\u2019on attend, c\u2019est pourquoi il faut rester pr\u00EAt \u00E0 l\u2019inattendu, au surgissement d\u2019un changement. Pour favoriser cette ouverture \u00E0 l\u2019inconnu, je m\u2019emploie \u00E0 travailler l\u2019inconfort afin que le spectateur subisse des injonctions contradictoires comme la s\u00E9duction et la r\u00E9pulsion. Car j\u2019aime ce qui ne va pas de soi, ce qui est rugueux et grin\u00E7ant, pour que l\u2019esprit puisse s\u2019emballer. Car la raison est reli\u00E9e \u00E0 nos \u00E9motions. En \u00EAtre conscient, c\u2019est avoir un pouvoir sur nos repr\u00E9sentations et ne plus en \u00EAtre l\u2019objet mais le sujet. \n\nCr\u00E9er son propre langage, c\u2019est \u00EAtre \u00E0 soi dans sa langue. Ce langage se d\u00E9roule dans le temps homog\u00E8ne de son histoire et du monde. C\u2019est \u00EAtre contemporain dans sa propre langue. Philippe Perez"@fr . "Desde hace unos diez a\u00F1os, mi trabajo se centra principalmente en el dibujo y aborda nuestras relaciones angustiosas con el mundo. Mis dibujos, compuestos por yuxtaposiciones de formas e im\u00E1genes heterog\u00E9neas, pueden sorprender a primera vista por el brillo de los colores y la composici\u00F3n densa y din\u00E1mica. Pero, en un segundo momento, los collages visuales generan una sensaci\u00F3n de inquietud. Estos fragmentos de universos diferentes se yuxtaponen, haciendo oscilar nuestros puntos de referencia, de la atracci\u00F3n a la repulsi\u00F3n, generando as\u00ED una incertidumbre que puede abrir el di\u00E1logo entre las diferentes representaciones. \nLas \u00FAltimas obras se caracterizan por las miradas. Unos ojos an\u00F3nimos y enigm\u00E1ticos nos observan y crean una sensaci\u00F3n de inquietud. Estar inquieto es desear expresarse a trav\u00E9s de las necesidades; es el s\u00EDntoma de la capacidad de crearse representaciones de la propia inquietud. \nEsos ojos apuntan hacia fuera del encuadre y dejan espacio para que el espectador imagine el contexto de esas emociones. Representar el terror de una mirada sin conocer las razones de ese miedo permite materializar la angustia que puede invadernos en este momento.\nEl miedo suele ser difuso; es el \u00E1mbito de lo indefinible lo que genera la sospecha. Es ese momento singular del instante que precede a la aparici\u00F3n del peligro vislumbrado, ficticio o real, que en el cine constituye el preludio del drama.\nEl miedo es, por tanto, un preludio de una acci\u00F3n, un motor narrativo que se nutre de las representaciones que crea. Es una especie de esclusa que separa el mundo como representaci\u00F3n del mundo como experiencia. Es ese momento de alerta que nos indica que estamos entrando en la realidad. Nos encontramos justo antes de un cambio, ese segundo inevitable, siempre inminente y tranquilo, justo antes de que todo se desborde. Este instante parad\u00F3jico de relajaci\u00F3n absoluta y tensi\u00F3n extrema nos pone en alerta, mientras que nuestras representaciones ya se han adelantado en busca del miedo.\n\nEs precisamente porque el peligro existe por lo que nos imaginamos el orden e intentamos darle forma \u2014una dial\u00E9ctica que el cine negro hace palpable, al anunciar la inminencia de un peligro mediante una ruptura del ritmo, es decir, un cambio en el orden est\u00E9tico. Al igual que el encuentro, \u00BFel peligro es \u00ABun enganche\u00BB en el tejido de lo habitual, un desgarro que se produce, generando lo nuevo y lo pensable? \nA trav\u00E9s de estas representaciones, lo importante no es saber qui\u00E9n mira, sino que hay materia que mirar e incluso, precisamente, que ver, observar, comprender y, as\u00ED, reorientar nuestra mirada para dotarla de todo su poder. \nEstos dibujos permiten dar sentido al instante antes de que todo cambie. Las miradas materializan el miedo y forman parte de una relaci\u00F3n ambigua con lo real, que a menudo anuncia de manera ca\u00F3tica lo que es vital para el ser humano. La realidad no es lo que esperamos, por eso hay que estar atentos a lo inesperado, a la aparici\u00F3n de un cambio. Para fomentar esta apertura hacia lo desconocido, me esfuerzo por trabajar la incomodidad, de modo que el espectador experimente impulsos contradictorios, como la seducci\u00F3n y la repulsi\u00F3n. Porque me gusta lo que no resulta evidente, lo que es \u00E1spero y chirriante, para que la mente pueda dejarse llevar. Porque la raz\u00F3n est\u00E1 ligada a nuestras emociones. Ser consciente de ello es tener poder sobre nuestras representaciones y dejar de ser su objeto para convertirnos en su sujeto. \n\nCrear el propio lenguaje es ser uno mismo en su lengua. Este lenguaje se desarrolla en el tiempo homog\u00E9neo de su historia y del mundo. Es ser contempor\u00E1neo en la propia lengua. Philippe P\u00E9rez"@es . "Sinds een tiental jaar richt mijn werk zich voornamelijk op de tekenkunst en gaat het over onze angstige verhouding tot de wereld. Mijn tekeningen, die bestaan uit een aaneenschakeling van heterogene vormen en beelden, kunnen op het eerste gezicht verrassen door de heldere kleuren en de compacte, dynamische compositie. Maar in een tweede fase roepen de visuele collages een gevoel van onrust op. Deze fragmenten uit verschillende werelden staan naast elkaar en brengen onze referentiepunten aan het wankelen, van aantrekking tot afstoting, waardoor onzekerheid ontstaat die de weg vrijmaakt voor een dialoog tussen de verschillende voorstellingen. \nDe recentste werken worden gekenmerkt door blikken. Anonieme en raadselachtige ogen nemen ons onder de loep en wekken een gevoel van onrust op. Bezorgd zijn betekent verlangen om behoeften te verwoorden; het is het symptoom van het vermogen om voorstellingen te cre\u00EBren van de eigen bezorgdheid. \nDeze ogen wijzen naar iets buiten beeld en geven de toeschouwer de ruimte om de context van deze emoties te overwegen. Door de angst in een blik weer te geven zonder de redenen voor die angst te kennen, kan de angst die ons op dit moment kan bekruipen, tastbaar worden gemaakt.\nAngst is vaak vaag; het is het domein van het ongrijpbare dat het vermoeden doet ontstaan. Het is dat unieke moment dat voorafgaat aan het verschijnen van het opgevangen gevaar, fictief of re\u00EBel, dat in de film de opmaat vormt voor het drama.\nAngst is dus een opmaat naar een handeling, een narratieve drijfveer die zich voedt met de voorstellingen die zij zelf cre\u00EBert. Ze is een soort sluis die de wereld als voorstelling scheidt van de wereld als ervaring. Het is dat moment van waakzaamheid dat aangeeft dat we de werkelijkheid binnentreden. We bevinden ons vlak voor een verandering, die onvermijdelijke seconde, altijd op het punt te gebeuren en toch kalm, vlak voordat het uit de hand loopt. Dit paradoxale moment van absolute ontspanning en extreme spanning houdt ons alert, terwijl onze voorstellingen al op zoek zijn gegaan naar de angst.\n\nJuist omdat het gevaar bestaat, stellen we ons de orde voor en proberen we er vorm aan te geven \u2013 een dialectiek die de film noir tastbaar maakt, door de dreiging van gevaar aan te kondigen via een ritmische breuk, en dus een verandering in de esthetische orde. Net als bij de ontmoeting is het gevaar \u201Eeen hapering\u201C in het weefsel van het regelmatige; er ontstaat een scheur, die het nieuwe en het denkbare voortbrengt. \nIn deze voorstellingen gaat het er niet om te weten wie er kijkt, maar dat er materie is om naar te kijken en zelfs juist om te zien, te observeren, te begrijpen en zo onze blik te herori\u00EBnteren om haar alle kracht te geven. \nDeze tekeningen maken het mogelijk het moment weer te geven v\u00F3\u00F3r alles verandert. De blikken geven vorm aan de angst en zijn het resultaat van een dubbelzinnige relatie met de werkelijkheid, die vaak op chaotische wijze aankondigt wat voor de mens van levensbelang is. De werkelijkheid is niet wat we verwachten; daarom moeten we alert blijven op het onverwachte, op het plotseling opduiken van een verandering. Om deze openheid voor het onbekende te bevorderen, werk ik aan het ongemak, zodat de toeschouwer tegenstrijdige impulsen ondergaat, zoals verleiding en afstoting. Want ik houd van wat niet vanzelfsprekend is, van wat ruw en schurend is, zodat de geest op hol kan slaan. Want de rede is verbonden met onze emoties. Zich hiervan bewust zijn, betekent macht hebben over onze voorstellingen en er niet langer het object van te zijn, maar het subject. \n\nJe eigen taal cre\u00EBren, dat is jezelf zijn in je eigen taal. Deze taal ontvouwt zich in de homogene tijd van je eigen geschiedenis en die van de wereld. Het is hedendaags zijn in je eigen taal. Philippe Perez"@nl . . .