"L\u2019ancienne maison commune, dite beffroi a \u00E9t\u00E9 le si\u00E8ge du pouvoir civil du XVIe si\u00E8cle jusqu\u2019en 1892 : l\u2019architecture Renaissance est incarn\u00E9e par son horloge ext\u00E9rieure qui porte le mill\u00E9sime 1516."@fr . . . . . . . . . . . "L\u2019ancienne maison commune, dite beffroi a \u00E9t\u00E9 le si\u00E8ge du pouvoir civil du XVIe si\u00E8cle jusqu\u2019en 1892 : l\u2019architecture Renaissance est incarn\u00E9e par son horloge ext\u00E9rieure qui porte le mill\u00E9sime 1516."@fr . "The former town hall, known as the belfry, was the seat of civil power from the 16th century until 1892: the Renaissance architecture is embodied by its exterior clock which bears the date 1516."@en . "Das ehemalige Gemeindehaus, der sogenannte Belfried, war vom 16. Jahrhundert bis 1892 Sitz der Zivilmacht: Die Renaissance-Architektur wird durch seine Au\u00DFenuhr verk\u00F6rpert, die das Jahr 1516 tr\u00E4gt."@de . "Het voormalige stadhuis, bekend als het belfort, was de zetel van de burgerlijke macht van de 16e eeuw tot 1892: de renaissance-architectuur wordt belichaamd door de buitenklok met het jaartal 1516."@nl . "El antiguo ayuntamiento, conocido como el campanario, fue la sede del poder civil desde el siglo XVI hasta 1892: la arquitectura renacentista queda plasmada en su reloj exterior que lleva la fecha de 1516."@es . "L'ex municipio, noto come campanile, \u00E8 stato la sede del potere civile dal XVI secolo fino al 1892: l'architettura rinascimentale \u00E8 testimoniata dall'orologio esterno che porta la data del 1516."@it . . "Das ehemalige Gemeindehaus, das auch als \"Belfried\" bezeichnet wird, war von 1550 bis zur Revolution Versammlungsort der Gemeinde und diente bis 1892 als Rathaus. Er \u00FCberragt das Tor zum Place Camille-Desmoulins, dem Haupteingang des Ortes, der seit dem 15\r\n\r\nDieser ehemalige Wachposten, der wahrscheinlich 1516 der Gemeinde geschenkt wurde, war ab 1552 Gegenstand von dokumentierten Umbauarbeiten, zun\u00E4chst f\u00FCr die Uhr, mit der ein Handwerker aus Vitroll beauftragt wurde. Ihr Zifferblatt wurde auf einem Relief angebracht, das an das Datum 1516 erinnert und mit zwei gefl\u00FCgelten Genien auf einem Hintergrund aus geschnittenem Leder im reinsten manieristischen Stil der Renaissance verziert ist. Die Fassade und ihr Glockenturm wurden 1643 von dem Maurer Jean Gaffarel vollst\u00E4ndig umgestaltet, so wie sie heute zu sehen sind, mit einem Kreuzfenster, das den Hauptsaal beleuchtet, einem Halbkreuzfenster, das den Gewichtsschacht der Uhr anzeigt, und einem Bastardfenster unter dem Dach, das als Archivkabinett dient. Das Ganze wird von geschnitzten Wasserspeiern mit L\u00F6wenk\u00F6pfen gekr\u00F6nt. Die Zinnen sind verschwunden, ebenso wie die drei spitz zulaufenden Pyramiden des Glockenturms\r\n\r\nIm Jahr 1662 wurde eine zweite Uhr auf der Seite der Rue Victor Hugo installiert, die den Lauf der Zeit auf einem zarten Zifferblatt anzeigt, das wahrscheinlich vom Maurer Laurent Arvel gemei\u00DFelt wurde. Sie verursachte den Einbau eines neuen Mechanismus, der noch immer erhalten ist und im Saal gezeigt wird und die beiden Uhren durch ein System von Zahnr\u00E4dern und einer durch die R\u00E4ume verlaufenden Antriebswelle verbindet. Das Denkmal zeichnet sich also durch diese doppelte Uhrvorrichtung aus, deren Hauptteil aus dem Jahr 1740 noch immer in Aktion ist und eine Gangautonomie von zwei Tagen hat. Es wird von einer rotierenden und alternierenden Bewegung angetrieben und ist mit zwei Trommeln mit einem Gewicht von 7 kg f\u00FCr das Stundenwerk und einem von 20 kg f\u00FCr das Schallwerk ausgestattet. Diese Gewichte werden in einen 12 m langen, teilweise unterirdischen Schacht hinabgelassen. Die Sanierung dieses Systems dauerte 2 Jahre, von 1992 bis 1994, und wurde von der Vereinigung der Freunde von Marignane und der Provence durchgef\u00FChrt, die seit 1965 in dem Denkmal sa\u00DF\r\n\r\nDas zwischen 1986 und 1996 restaurierte Gemeindehaus offenbart noch immer zahlreiche kuriose Details wie eine Reihe von Gravuren im Stein, die sowohl innen als auch au\u00DFen zu sehen sind.\r\n\r\nBesichtigungen werden von Zeit zu Zeit von der Vereinigung in Partnerschaft mit dem Fremdenverkehrsamt organisiert. Alle Infos auf der Website des Office de Tourisme.\r\n\r\nQuelle Patrick Varrot, Kunsthistoriker - Februar 2021\r\n\r\n\r\nPunktuell werden vom Verein in Zusammenarbeit mit dem Fremdenverkehrsamt Besichtigungen organisiert. Alle Informationen auf der Website des Fremdenverkehrsamtes."@de . "Nicknamed the \"belfry\", the old town hall hosted the community meetings from the 1550s to the Revolution, then served as the town hall until 1892. It surmounts the gateway to the Place Camille-Desmoulins, the main entrance to the town, whose existence is attested since the 15th century\r\n\r\nProbably given to the community in 1516, this former guardhouse was the subject of documented improvements from 1552, first for the clock entrusted to a craftsman vitrollais. Its dial was placed on a relief commemorating the date of 1516 and decorated with two winged genii on a cut leather background, in the purest mannerist style of the Renaissance. The facade and its bell tower were entirely remodelled in 1643 by the mason Jean Gaffarel, as they are today, with a cross window illuminating the main room, a half-cross window indicating the clock's weight well, and a bastard window under the roof used for the archives. The whole is crowned with sculpted gargoyles with lion heads. The battlements have disappeared, as well as the three tapered pyramidions of the bell tower\r\n\r\nIn 1662 a second clock, on the Victor Hugo street side, came to mark the course of time on a delicate dial probably chiseled by the mason Laurent Arvel. It led to the installation of a new mechanism, still preserved and presented in the room, linking the two clocks by a system of gears and a transmission shaft running through the rooms. The monument is thus distinguished by this double watchmaking device, whose main piece dating from 1740 is still in action, with a two-day autonomy. It is driven by a rotating and alternating movement, equipped with two drums with a weight of 7 kg for the hourly movement and 20 kg for the sound movement. These weights are lowered into a 12-metre shaft, partly underground. The rehabilitation of this system lasted 2 years, from 1992 to 1994, carried out by the association of the Friends of Marignane and Provence which had been sitting in the monument since 1965\r\n\r\nRestored between 1986 and 1996, the common house still reveals many curious details such as a set of engravings in the stone, visible inside and outside.\r\n\r\nVisits are organized from time to time by the association in partnership with the Tourist Office. All information on the website of the Tourist Office.\r\n\r\nSource Patrick Varrot, art historian - February 2021\r\n\r\n\r\nVisits are organized from time to time by the association in partnership with the Tourist Office. All information on the website of the Tourist Office."@en . "Het oude huis met de bijnaam \"belfort\" bood onderdak aan de gemeenschapsvergaderingen van de jaren 1550 tot de Revolutie en diende daarna als gemeentehuis tot 1892. Het kijkt uit op de poort van de Place Camille-Desmoulins, de hoofdingang van de stad, waarvan het bestaan sinds de 15e eeuw bekend is\r\n\r\nDit voormalige wachthuis werd waarschijnlijk in 1516 aan de gemeenschap geschonken en vanaf 1552 werden er gedocumenteerde verbeteringen aangebracht, in de eerste plaats aan de klok, die werd toevertrouwd aan een ambachtsman uit Vitroll. De wijzerplaat is geplaatst op een reli\u00EBf met de datum 1516 en versierd met twee gevleugelde geesten op een gesneden lederen achtergrond, in de zuiverste mani\u00EBristische stijl van de Renaissance. De gevel en de klokkentoren werden in 1643 volledig verbouwd door de metselaar Jean Gaffarel, zoals ze nu zijn, met een kruisvenster dat de hoofdzaal verlicht, een half kruisvenster dat het gewicht van de klok goed aangeeft, en een bastaardvenster onder het dak dat dient als archiefkast. Het geheel is bekroond met gebeeldhouwde waterspuwers met leeuwenkoppen. De kantelen zijn verdwenen, evenals de drie taps toelopende piramides van de klokkentoren\r\n\r\nIn 1662 kwam er een tweede klok, aan de kant van de Victor Hugo straat, die het verloop van de tijd aangaf op een delicate wijzerplaat, waarschijnlijk gebeiteld door de metselaar Laurent Arvel. Het leidde tot de installatie van een nieuw mechanisme, dat nog steeds bewaard is gebleven en in de zaal wordt gepresenteerd, dat de twee klokken verbindt door een systeem van tandwielen en een transmissieas die door de zalen loopt. Het monument onderscheidt zich dus door dit dubbele uurwerk, waarvan het belangrijkste deel uit 1740 nog steeds in werking is, met een autonomie van twee dagen. Het wordt aangedreven door een roterende en heen en weer gaande beweging, uitgerust met twee trommels met een gewicht van 7 kg voor de uurbeweging en 20 kg voor de geluidsbeweging. Deze gewichten worden neergelaten in een 12 m lange schacht, gedeeltelijk ondergronds. Het herstel van dit systeem duurde 2 jaar, van 1992 tot 1994, uitgevoerd door de vereniging van de Vrienden van Marignane en de Provence die sinds 1965 in het monument gevestigd was\r\n\r\nHet tussen 1986 en 1996 gerestaureerde gemeenschappelijke huis vertoont nog vele merkwaardige details, zoals een reeks gravures in de steen, die zowel binnen als buiten zichtbaar zijn.\r\n\r\nDe vereniging organiseert van tijd tot tijd bezoeken in samenwerking met de VVV. Meer informatie op de website van de VVV.\r\n\r\nBron Patrick Varrot, kunsthistoricus - februari 2021\r\n\r\n\r\nDe vereniging organiseert van tijd tot tijd bezoeken in samenwerking met de VVV. Meer informatie op de website van de VVV."@nl . "Surnomm\u00E9e \u00AB beffroi \u00BB, l\u2019ancienne maison commune a accueilli les assembl\u00E9es de la communaut\u00E9 des ann\u00E9es 1550 \u00E0 la R\u00E9volution, puis a fait office de mairie jusqu\u2019en 1892. Elle surmonte le portail donnant sur la place Camille-Desmoulins, principale entr\u00E9e du bourg, dont l\u2019existence est attest\u00E9e depuis le XVe si\u00E8cle. \r\n\r\nProbablement donn\u00E9 \u00E0 la communaut\u00E9 en 1516, cet ancien poste de garde a fait l\u2019objet de travaux d\u2019am\u00E9nagements document\u00E9s \u00E0 partir de 1552, d\u2019abord pour l\u2019horloge confi\u00E9e \u00E0 un artisan vitrollais. Son cadran a \u00E9t\u00E9 plac\u00E9 sur un relief comm\u00E9morant la date de 1516 et orn\u00E9 de deux g\u00E9nies ail\u00E9s sur un fond de cuir d\u00E9coup\u00E9, dans le plus pur style mani\u00E9riste de la Renaissance. La fa\u00E7ade et son clocheton ont \u00E9t\u00E9 enti\u00E8rement remodel\u00E9s en 1643 par le ma\u00E7on Jean Gaffarel, tels qu\u2019ils se voient aujourd\u2019hui, avec une fen\u00EAtre \u00E0 crois\u00E9e \u00E9clairant la salle principale, une demi-crois\u00E9e indiquant le puits des poids de l\u2019horloge, une fen\u00EAtre b\u00E2tarde sous le toit servant au cabinet des archives. Le tout est couronn\u00E9 de gargouilles sculpt\u00E9es \u00E0 t\u00EAte de lion. Des cr\u00E9neaux ont disparu, ainsi que les trois pyramidions effil\u00E9s du clocheton. \r\n\r\nEn 1662 une seconde horloge, c\u00F4t\u00E9 rue Victor Hugo, est venue marquer la course du temps sur un d\u00E9licat cadran probablement cisel\u00E9 par le ma\u00E7on Laurent Arvel. Elle a occasionn\u00E9 la mise en place d\u2019un nouveau m\u00E9canisme, toujours conserv\u00E9 et pr\u00E9sent\u00E9 dans la salle, reliant les deux montres par un syst\u00E8me d\u2019engrenages et d\u2019arbre de transmission traversant les pi\u00E8ces. Le monument se distingue donc par ce double dispositif horloger, dont la pi\u00E8ce principale datant de 1740 est toujours en action, avec une autonomie de deux jours. Elle est anim\u00E9e par un mouvement rotatif et alternatif, munie de deux tambours avec un poids de 7 kg pour le mouvement horaire et un de 20 kg pour le mouvement sonore. Ces poids descendent dans un puits de 12 m, en partie souterrain. La r\u00E9habilitation de ce syst\u00E8me a dur\u00E9 2 ans, de 1992 \u00E0 1994, r\u00E9alis\u00E9e par l\u2019association des Amis de Marignane et de la Provence qui si\u00E9geait dans le monument depuis 1965. \r\n\r\nRestaur\u00E9e entre 1986 et 1996, la maison commune r\u00E9v\u00E8le encore de nombreux et curieux d\u00E9tails comme un ensemble de gravures dans la pierre, visibles \u00E0 l\u2019int\u00E9rieur comme \u00E0 l\u2019ext\u00E9rieur.\r\n\r\nDes visites sont organis\u00E9es ponctuellement par l'association en partenariat avec l'Office de Tourisme. Toutes infos sur le site internet de l'Office de Tourisme.\r\n\r\nSource Patrick Varrot, historien d\u2019art - F\u00E9vrier 2021\r\n\r\n\r\nDes visites sont organis\u00E9es ponctuelllement par l'association en partenariat avec l'Office de Tourisme. Toutes infos sur le site internet de l'Office de Tourisme."@fr . "Apodado el \"campanario\", el antiguo ayuntamiento acogi\u00F3 las reuniones de la comunidad desde la d\u00E9cada de 1550 hasta la Revoluci\u00F3n, y luego sirvi\u00F3 como ayuntamiento hasta 1892. Supera la puerta de la plaza Camille-Desmoulins, la entrada principal de la ciudad, cuya existencia est\u00E1 atestiguada desde el siglo XV\r\n\r\nProbablemente donado a la comunidad en 1516, este antiguo cuerpo de guardia fue objeto de mejoras documentadas a partir de 1552, en primer lugar en el reloj, que fue confiado a un artesano de Vitrolles. Su esfera estaba colocada sobre un relieve que conmemoraba la fecha de 1516 y decorada con dos genios alados sobre un fondo de cuero recortado, al m\u00E1s puro estilo manierista del Renacimiento. La fachada y su campanario fueron completamente remodelados en 1643 por el alba\u00F1il Jean Gaffarel, tal y como est\u00E1n hoy en d\u00EDa, con una ventana en cruz que ilumina la sala principal, una ventana en media cruz que indica el pozo del peso del reloj y una ventana bastarda bajo el tejado destinada a los archivos. El conjunto est\u00E1 coronado por g\u00E1rgolas talladas con cabezas de le\u00F3n. Las almenas han desaparecido, al igual que las tres pir\u00E1mides afiladas del campanario\r\n\r\nEn 1662, un segundo reloj, en el lado de la calle Victor Hugo, vino a marcar el curso del tiempo en una delicada esfera cincelada probablemente por el alba\u00F1il Laurent Arvel. Esto condujo a la instalaci\u00F3n de un nuevo mecanismo, que a\u00FAn se conserva y se presenta en la sala, que une los dos relojes mediante un sistema de engranajes y un eje de transmisi\u00F3n que atraviesa las salas. El monumento se distingue as\u00ED por este doble dispositivo de relojer\u00EDa, cuya pieza principal, que data de 1740, sigue en funcionamiento, con una autonom\u00EDa de dos d\u00EDas. Se acciona mediante un movimiento giratorio y alternativo, equipado con dos tambores con un peso de 7 kg para el movimiento horario y 20 kg para el movimiento sonoro. Estas pesas se bajan a un pozo de 12 m, en parte subterr\u00E1neo. La rehabilitaci\u00F3n de este sistema dur\u00F3 2 a\u00F1os, de 1992 a 1994, llevada a cabo por la asociaci\u00F3n de los Amigos de Marignane y de la Provenza, que se encontraba en el monumento desde 1965\r\n\r\nRestaurada entre 1986 y 1996, la casa com\u00FAn a\u00FAn revela muchos detalles curiosos, como un conjunto de grabados en la piedra, visibles tanto en el interior como en el exterior.\r\n\r\nLa asociaci\u00F3n, en colaboraci\u00F3n con la Oficina de Turismo, organiza peri\u00F3dicamente visitas. Toda la informaci\u00F3n en la p\u00E1gina web de la Oficina de Turismo.\r\n\r\nFuente Patrick Varrot, historiador del arte - Febrero 2021\r\n\r\n\r\nLa asociaci\u00F3n, en colaboraci\u00F3n con la Oficina de Turismo, organiza peri\u00F3dicamente visitas. Toda la informaci\u00F3n en el sitio web de la Oficina de Turismo."@es . "Soprannominato \"campanile\", l'antico municipio ha ospitato le riunioni della comunit\u00E0 dal 1550 alla Rivoluzione, per poi fungere da municipio fino al 1892. Sormonta la porta di Place Camille-Desmoulins, l'ingresso principale della citt\u00E0, la cui esistenza \u00E8 attestata fin dal XV secolo\r\n\r\nProbabilmente donato alla comunit\u00E0 nel 1516, questo antico corpo di guardia \u00E8 stato oggetto di documentate migliorie a partire dal 1552, in primo luogo all'orologio, affidato a un artigiano di Vitrolles. Il suo quadrante era posto su un rilievo che ricordava la data del 1516 e decorato con due geni alati su uno sfondo di pelle ritagliata, nel pi\u00F9 puro stile manierista del Rinascimento. La facciata e il campanile furono completamente ristrutturati nel 1643 dal muratore Jean Gaffarel, cos\u00EC come si presentano oggi, con una finestra a croce che illumina la sala principale, una mezza finestra a croce che indica il pozzo dei pesi dell'orologio e una finestra bastarda sotto il tetto utilizzata per gli archivi. Il tutto \u00E8 coronato da doccioni scolpiti con teste di leone. I merli sono scomparsi, cos\u00EC come le tre piramidi affusolate del campanile\r\n\r\nNel 1662 un secondo orologio, sul lato di via Victor Hugo, venne a segnare il corso del tempo su un delicato quadrante probabilmente cesellato dal muratore Laurent Arvel. Ci\u00F2 port\u00F2 all'installazione di un nuovo meccanismo, tuttora conservato e presentato nella sala, che collegava i due orologi attraverso un sistema di ingranaggi e un albero di trasmissione che attraversava le stanze. Il monumento si distingue quindi per questo doppio dispositivo di orologeria, il cui pezzo principale, risalente al 1740, \u00E8 ancora in funzione, con un'autonomia di due giorni. \u00C8 azionato da un movimento rotatorio e alternativo, dotato di due tamburi con un peso di 7 kg per il movimento orario e di 20 kg per il movimento sonoro. Questi pesi vengono calati in un pozzo di 12 metri, in parte sotterraneo. La riabilitazione di questo sistema \u00E8 durata 2 anni, dal 1992 al 1994, ad opera dell'associazione degli Amici di Marignane e della Provenza che si era insediata nel monumento dal 1965\r\n\r\nRestaurata tra il 1986 e il 1996, la casa comune rivela ancora molti dettagli curiosi, come una serie di incisioni nella pietra, visibili sia all'interno che all'esterno.\r\n\r\nLe visite sono organizzate di tanto in tanto dall'associazione in collaborazione con l'Ufficio del Turismo. Tutte le informazioni sul sito web dell'Ufficio del Turismo.\r\n\r\nFonte Patrick Varrot, storico dell'arte - febbraio 2021\r\n\r\n\r\nLe visite sono organizzate di tanto in tanto dall'associazione in collaborazione con l'Ufficio del Turismo. Tutte le informazioni sul sito dell'Ufficio del Turismo."@it . . .