"Absolvent der Schule f\u00FCr bildende K\u00FCnste in Tournai (Belgien). Malerei als Sprache, die ihre eigene abstrakte Logik hat."@de . "Graduate of the Tournai School of Visual Arts (Belgium). Painting as a language with its own abstract logic."@en . "Dipl\u00F4m\u00E9 de l'\u00E9cole des arts plastiques de Tournai (Belgique). La peinture comme un langage qui a sa propre logique abstraite."@fr . . . . . . . "Absolvent der Schule f\u00FCr bildende K\u00FCnste in Tournai (Belgien). Malerei als Sprache, die ihre eigene abstrakte Logik hat."@de . "Graduate of the Tournai School of Visual Arts (Belgium). Painting as a language with its own abstract logic."@en . "Dipl\u00F4m\u00E9 de l'\u00E9cole des arts plastiques de Tournai (Belgique). La peinture comme un langage qui a sa propre logique abstraite."@fr . "Licenciado por la Escuela de Artes Visuales de Tournai (B\u00E9lgica). La pintura como lenguaje con su propia l\u00F3gica abstracta."@es . "Afgestudeerd aan de School voor Beeldende Kunsten van Doornik (Belgi\u00EB). Schilderkunst als taal met een eigen abstracte logica."@nl . "Diplomato alla Scuola di Arti Visive di Tournai (Belgio). La pittura come linguaggio con una propria logica astratta."@it . . "La pittura \u00E8 un mezzo di espressione autosufficiente, un linguaggio proprio che sostituisce la parola. Per apprezzare la pittura come la intendo io, bisogna essere consapevoli della sua grammatica.\n\nIl disegno viene prima della scrittura, \u00E8 un mezzo tra il pensiero e il mondo, un modo per appropriarsene attraverso la creativit\u00E0.\n\nLa pittura di oggi, per come la vedo io, non ha un messaggio. Non ha altro che la sua plasticit\u00E0, che \u00E8 la via dei sentimenti. \u00C8 un veicolo. Affermo l'assenza di un messaggio, perch\u00E9 voglio essere libero da ogni esteriorit\u00E0, da ogni coinvolgimento sociale o politico, in modo da interessarmi solo all'immagine della pittura nel suo farsi.\n\nLa realt\u00E0 non basta, ho bisogno di lavorare con questo mezzo espressivo che mi arriva da chiss\u00E0 dove, perch\u00E9 niente nella mia famiglia mi ha portato verso questi territori. Deve essere stato un incontro casuale, una scatola di colori a olio regalatami da qualcuno che ne sa qualcosa.\n\nPi\u00F9 aggiungo colore, pi\u00F9 lavoro la tela, pi\u00F9 scendo dentro di me in uno spazio inesplorato che cerco di fare mio, senza osare capirlo, per paura che scompaia.\n\nL'astrazione permette l'interpretazione personale di ciascuno e questo intimo grado di comunicazione tra chi fa, chi ama, chi non ama e chi reagisce. L'inconscio si intromette?\n\nPi\u00F9 entriamo in noi stessi, pi\u00F9 ci avviciniamo all'universale.\n\nVorrei che la gente guardasse i miei quadri come si ascolta la musica, come un linguaggio che non spiega altro che se stesso, la risonanza dei colori, il timbro, le vibrazioni, tra il messaggio e l'evocazione, tra la testa e il cuore.\n\nPer me \u00E8 importante lasciare la pittura nel suo dominio, una sorta di vaghezza artistica, un livello di comunicazione che apre a possibili interpretazioni o esperienze variabili. Sentire ci\u00F2 che si vuole sentire e vedere ci\u00F2 che si vuole vedere.\n\nQuando dipingo, lo respiro, come si fa quando la natura ci invade e ci trasporta in qualcosa di spirituale, qualcosa al di l\u00E0 di noi, dove la sensazione di essere vivi ci riempie.\n\nQuesto approccio \u00E8 un viaggio. Non so dove sto andando, ma man mano che la tela prende forma, mi muovo verso l'equilibrio, o verso un presunto squilibrio, che a volte \u00E8 spiacevole.\nIn questo caso, devo cambiare direzione, risalire la china, girare a destra, a sinistra, ecc. ma vado avanti cercando il significato nascosto degli eventi pittorici e di come reagiscono l'uno all'altro, di come si amano o si scontrano. A volte \u00E8 molto difficile, a volte \u00E8 esaltante.\n\nSono allusioni pittoriche, note musicali colorate, \"non-rappresentazioni\" che vorrei fossero significative per tutti, perch\u00E9 vanno al di l\u00E0 del discorso...\n\nNessuna analisi, solo sensazioni, come respirare il vento, sentire il calore del sole, annusare il sottobosco, toccare un pezzo di corteccia, sentire un uccello cantare. Tutte cose che non significano altro se non che si \u00E8 vivi e che \u00E8 magnifico. \u00C8 un momento vitale, trascendente, in cui posso respirare pi\u00F9 facilmente, in cui sono irrigato. Una forma di meditazione.\n\nBisogna immaginare la tela bianca all'inizio. Non essendoci un soggetto, l'opera inizia con un fondo acrilico che determina movimenti, macchie e un colore di fondo. A volte mi spingo a utilizzare colori che non mi piacciono molto, come in un gioco con me stesso.\nVado avanti, aggiungo, modifico, schiarisco, scurisco, rigiro, mi dimentico della tela per giorni, mesi, insoddisfatto di questo risultato provvisorio, aspettando il momento in cui dico basta, questo \u00E8 finito. La prova sul muro conferma l'idea. In quel momento so che c'\u00E8 l'equilibrio, la coerenza e che \u00E8 in linea con la mia sensibilit\u00E0 del momento. \n\nBisogna lasciarsi andare, abbandonare il regno del comprensibile per andare verso il sensoriale, l'emotivo. Nella pittura divento una persona autonoma, libera, distaccata dalla realt\u00E0, protetta dalle vicissitudini del mondo. \u00C8 un'altra dimensione, una fonte di creazione, capace di contemplazione, di fertilit\u00E0, con forse una dimensione metafisica, una ricerca di equilibrio e di pienezza, un'esacerbazione dei sensi.\n\nLa pittura \u00E8 un modo di guardare le cose. Liberarsi dal significato, essere unicamente nell'esperienza plastica, non nell'illustrazione ma nell'astratto, che \u00E8 il principio stesso della creazione. Fare qualcosa che prima non esisteva. La musica della poesia a volte \u00E8 pi\u00F9 bella delle parole stesse.\n\nLa semplice evocazione dell'intelligenza concettuale non \u00E8 sufficiente a creare emozioni. La poesia \u00E8 l'evocazione sensibile di un rapporto con il mondo, con se stessi, con gli altri, nei segreti recessi delle emozioni. La creazione, che parte dalla percezione immateriale della realt\u00E0 umana, prende forma e diventa uno dei suoi elementi solidi. L'incontro tra contenuto e forma, basato sulla ricerca e sull'onest\u00E0 intrinseca, \u00E8 la magia della creazione.\n\n\"L'artista porta in superficie l'essere di ogni presenza. L'opera finita \u00E8 allora come un essere vivente. Esperienza di evidenza e mistero allo stesso tempo, l'arte trasforma l'esterno in interno. L'arte \u00E8 un confine del mondo dove la parola tace e si apre alla visione interiore. Il limite dell'artista \u00E8 la materia: \"L'artista porta in superficie l'essere di ogni presenza; l'opera finita \u00E8 allora come un essere vivente. L'unit\u00E0 \u00E8 nell'essere vivente che tiene tutto insieme, tale \u00E8 l'opera d'arte, l'opera \u00E8 animata da uno spirito. Esperienza di evidenza e di mistero allo stesso tempo, l'arte trasfigura l'esterno in interno\". (Jean Brun, Qu?est-ce que la beaut\u00E9)."@it . "Painting is a self-sufficient means of expression, a language of its own that replaces the spoken word. To appreciate painting as I understand it, you have to be aware of its grammar.\n\nDrawing comes before writing, it's a medium between thought and the world, a way of appropriating it through creativity. \n\nPainting today, as I see it, has no message. It has nothing other than its plasticity, which is the pathway to feelings. It's a vehicle. I assert the absence of a message, because I want to be free of any exterior, any social or political involvement, to be interested only in the image of painting in the making. \n\nReality isn't enough, I need to work with this means of expression that comes to me from who knows where, because nothing in my family led me towards these territories. The trigger was probably there, but it escapes me today, a chance encounter no doubt, a box of oil paint offered by a wise person probably.\n\nThe more colour I add, the more I work the canvas, the more I descend into an unexplored space that I'm trying to make my own, without daring to understand it, for fear it will disappear.\n\nAbstraction allows for each person's personal interpretation and this intimate degree of communication between the doer, the lover, the disliker and the reactor. The unconscious intrudes... \n\nThe more we go within ourselves, the closer we come to the universal. \n\nI would like people to look at my paintings as they would listen to music, as a language that explains nothing other than itself, the resonance of the colours, the timbre, the vibrations, between the message and the evocation, between the head and the heart. \n\nIt's important to me to leave painting in its own domain, a kind of artistic vagueness, a level of communication that opens up possible interpretations or variable experiences. Hearing what you want to hear and seeing what you want to see.\n\nWhen I paint, I breathe it in, as we can do when nature invades us and transports us into something spiritual, something beyond us, where the feeling of being alive fills us.\n\nThis approach is a journey. I don't know where I'm going, but it's as the canvas takes shape that I move towards balance, or an assumed imbalance, which is sometimes unfortunate. \nIn this case, I have to change direction, go back up the slope, turn right, turn left..., but I go forward looking for the hidden meaning of the pictorial events and how they react to each other, how they respond to each other, how they love each other or clash. It's sometimes very hard, sometimes jubilant.\n\nThey are pictorial allusions, colourful musical notes, \"non-representations\" that I would like to be meaningful to everyone, because beyond the discourse.... \n\nNo analysis, just feeling, like breathing in the wind, feeling the warmth of the sun, smelling the undergrowth, touching a piece of bark, hearing a bird sing. All these things that mean nothing other than that you're alive and that it's magnificent. It's a vital, transcendent moment when I can breathe more easily, when I'm irrigated. A form of meditation.\n\nYou have to imagine the blank canvas at the start. As there is no subject, the work begins with an acrylic background that determines movements, spots and a background colour. Sometimes I go to great lengths to use colours I don't really like... like a game with myself.\nI move forward, I add, I modify, I lighten, I darken, I turn, I forget the canvas for days, for months, dissatisfied with this provisional result, waiting for the moment when I say stop, this one is finished. The test on the wall confirms the idea. I know at that moment that the balance is there, the coherence and that it's in keeping with my sensibility at the time. \n\nYou have to let go, let go of the realm of the comprehensible to move towards the sensory, the emotional. In painting I become an autonomous person, free, detached from reality, protected from the vicissitudes of the world, it's another dimension, a source of creation, capable of contemplation, of fertility, with perhaps a metaphysical dimension, a search for balance and plenitude, an exacerbation of the senses.\n\nPainting is a way of looking at things. To free ourselves from meaning, to be solely in the plastic experience, not in illustration but in the abstract, which is the very principle of creation. Doing something that didn't exist before. The music of poetry is sometimes more beautiful than the words themselves.\n\nThe mere summoning of conceptual intelligence is not enough to create emotion. Poetry is the sensitive evocation of a relationship with the world, with oneself, with others, in the secret recesses of the emotions. Creation, which starts from the immaterial perception of human reality, takes shape and becomes one of its solid elements. The back-and-forth between content and form, based on research and intrinsic honesty, is the magic of creation.\n\n\"The artist brings to the surface the being of each presence. The finished work is, from then on, like a living being. An experience of evidence and mystery all at once, art transforms the exterior into the interior. Art is the limit of the world, where the word falls silent and opens up to inner vision. The artist's limit is matter: \"The artist brings to the surface the being of each presence; the finished work is therefore like a living being. The unity is in the living being that holds everything together, such is the work of art, the work is animated by a spirit. The experience of evidence and mystery at the same time, art transfigures the exterior into the interior. (Jean Brun, Qu'est-ce que la beaut\u00E9)."@en . "Die Malerei ist ein Ausdrucksmittel, das sich selbst gen\u00FCgt, eine eigene Sprache, die an die Stelle des gesprochenen Wortes tritt. Um die Malerei so zu genie\u00DFen, wie ich sie verstehe, muss man sich f\u00FCr ihre Grammatik sensibilisieren.\n\nDas Zeichnen kommt vor dem Schreiben, es ist ein Medium zwischen dem Denken und der Welt, eine Art, sich diese anzueignen, indem man die Kreativit\u00E4t in Betracht zieht. \n\nDie Malerei heute, so wie ich sie verstehe, hat keine Botschaft. Sie hat nichts anderes als ihre Plastik, die der Weg der Gef\u00FChle ist. Sie ist ein Vektor. Ich beanspruche die Abwesenheit einer Botschaft, weil ich mich von allem \u00C4u\u00DFeren, von jeder sozialen und politischen Beteiligung befreien will, um mich nur f\u00FCr das Bild der Malerei im Werden zu interessieren. \n\nDie Realit\u00E4t reicht nicht aus, ich muss mit diesem Ausdrucksmittel arbeiten, das mir von irgendwoher kommt, denn nichts in meiner Familie hat mich in diese Gebiete gef\u00FChrt. Der Ausl\u00F6ser war zweifellos eine Zufallsbegegnung, wahrscheinlich eine Dose \u00D6lfarbe, die mir von einer klugen Person geschenkt wurde.\n\nJe mehr Farbe ich hinzuf\u00FCge, je mehr ich die Leinwand und den Teig bearbeite, desto tiefer steige ich in mir selbst in einen unerforschten Raum hinab, den ich mir anzueignen versuche, ohne zu wagen, ihn zu verstehen, aus Angst, er k\u00F6nnte verschwinden, ich f\u00FChle mich dort wohl.\n\nDie Abstraktion erm\u00F6glicht sowohl die pers\u00F6nliche Interpretation jedes Einzelnen als auch diesen intimen Grad der Kommunikation zwischen dem, der etwas tut, dem, der es liebt, dem, der es nicht liebt, dem, der darauf reagiert. Das Unbewusste mischt sich ein... \n\nIn sich selbst zu gehen, das Archaische zu suchen, bedeutet, einen Schritt auf den anderen zuzugehen. Je mehr wir in uns selbst gehen, desto mehr n\u00E4hern wir uns dem Universellen. \n\nIch m\u00F6chte, dass man meine Bilder betrachtet, wie man Musik h\u00F6rt, wie eine Sprache, die nichts anderes als sich selbst erkl\u00E4rt, die Resonanz der Farben, die Klangfarbe, die Vibrationen, zwischen Botschaft und Evokation, zwischen Kopf und Herz. \n\nEs ist mir wichtig, die Malerei in ihrem eigenen Bereich zu belassen, einer Art k\u00FCnstlerischer Unsch\u00E4rfe, einer Kommunikationsebene, die m\u00F6gliche Interpretationen oder variable Bew\u00E4hrungen er\u00F6ffnet. Zu h\u00F6ren, was man h\u00F6ren will, und zu sehen, was man sehen will.\n\nWenn ich das Bild hinlege, atme ich es ein, so wie man es tun kann, wenn die Natur einen \u00FCberw\u00E4ltigt und in etwas Spirituelles versetzt, etwas, das \u00FCber uns hinausgeht, wo das Gef\u00FChl, am Leben zu sein, uns erf\u00FCllt.\n\nDieser Prozess ist wie eine Reise. Ich wei\u00DF nicht, wohin ich gehe, aber in dem Ma\u00DFe, wie sich die Leinwand aufl\u00E4dt, bewege ich mich auf das Gleichgewicht zu oder auf das angenommene, manchmal ungl\u00FCckliche Ungleichgewicht. \nIn diesem Fall muss man die Richtung \u00E4ndern, den Hang hinaufgehen, nach rechts oder links abbiegen..., aber ich komme voran, indem ich nach dem verborgenen Sinn der bildlichen Ereignisse suche und wie sie aufeinander reagieren, wie sie einander antworten, wie sie sich lieben oder sich bek\u00E4mpfen. Das ist manchmal sehr hart, manchmal jubelnd.\n\nEs sind bildliche Anspielungen, bunte Musiknoten, \"Nicht-Darstellungen\", die ich f\u00FCr alle bedeutsam machen m\u00F6chte, denn jenseits des Diskurses.... \n\nKeine Analyse, F\u00FChlen, wie den Wind atmen, die W\u00E4rme der Sonne sp\u00FCren, den Geruch des Unterholzes riechen, eine Rinde ber\u00FChren, den Gesang eines Vogels h\u00F6ren. All diese Dinge, die nichts anderes bedeuten, als dass man lebt und dass es wundersch\u00F6n ist. Ein vitaler, transzendenter Moment, in dem ich besser atmen kann, in dem ich durchblutet werde. Eine Form der Meditation.\n\nMan muss sich die wei\u00DFe Leinwand beim Start vorstellen. Da es kein Thema gibt, beginnt die Arbeit mit einem Acrylhintergrund, der Bewegungen, Flecken und eine Grundfarbe bestimmt. Manchmal tue ich mir selbst Gewalt an, indem ich Farben verwende, die ich nicht so sehr mag ... wie ein Spiel mit mir selbst.\nIch gehe voran, ich f\u00FCge hinzu, ich \u00E4ndere, ich helle auf, ich verdunkle, ich drehe um, ich vergesse die Leinwand Tage, Monate lang, unzufrieden mit diesem vorl\u00E4ufigen Ergebnis, warte auf den Moment, in dem ich Stopp sage, dieses ist fertig. Der Test an der Wand best\u00E4rkt die Idee. In diesem Moment wei\u00DF ich, dass das Gleichgewicht da ist, die Koh\u00E4renz und dass es meinem momentanen Empfinden entspricht. \n\nMan muss loslassen, den Bereich des Verst\u00E4ndlichen verlassen, um sich dem Sinnlichen, dem Gef\u00FChl zuzuwenden. In der Malerei werde ich zu einer autonomen, freien Person, losgel\u00F6st von der Realit\u00E4t, gesch\u00FCtzt vor den Wechself\u00E4llen der Welt, es ist eine andere Dimension, Quelle der Sch\u00F6pfung, f\u00E4hig zur Kontemplation, zur Fruchtbarkeit, vielleicht mit einer metaphysischen Dimension, einer Suche nach Gleichgewicht und F\u00FClle, einer Versch\u00E4rfung der Sinne.\n\nDie Malerei ist eine Disposition des Blicks. Sich von der Bedeutung befreien, nur im plastischen Empfinden sein, nicht in der Illustration, sondern im Abstrakten sein, das das eigentliche Prinzip der Sch\u00F6pfung ist. Etwas tun, das es vorher nicht gab. Die Musik der Poesie ist manchmal sch\u00F6ner als die Aussage selbst.\n\nDie alleinige Anrufung der begrifflichen Intelligenz kann nicht ausreichen, um Emotionen zu erzeugen. Poesie ist die sensible Beschw\u00F6rung einer Beziehung zur Welt, zu sich selbst, zu anderen, in den geheimen Falten der Emotionen. Die Sch\u00F6pfung, die von der immateriellen Wahrnehmung der menschlichen Realit\u00E4t ausgeht, wird K\u00F6rper annehmen, um sich zu verk\u00F6rpern und eines ihrer festen Elemente zu werden. Das Hin und Her zwischen Inhalt und Form, aus dem Motiv der Suche und der innewohnenden Ehrlichkeit heraus, ist die Magie der Sch\u00F6pfung.\n\n\"Der K\u00FCnstler bringt das Wesen jeder Pr\u00E4senz an die Oberfl\u00E4che. Das vollendete Werk ist daher wie ein lebendiges Wesen. Kunst ist eine Erfahrung der Evidenz und des Mysteriums zugleich und verwandelt das \u00C4u\u00DFere in ein Inneres. Kunst ist eine Grenze der Welt, an der das Wort schweigt und sich f\u00FCr die innere Vision \u00F6ffnet. Die Grenze des K\u00FCnstlers ist die Materie. \"Der K\u00FCnstler bringt das Wesen jeder Pr\u00E4senz an die Oberfl\u00E4che; das vollendete Werk ist von da an wie ein lebendiges Wesen. Die Einheit liegt in dem Lebewesen, das alles zusammenh\u00E4lt, das ist das Kunstwerk, das Werk wird von einem Geist beseelt. Die Erfahrung der Evidenz und des Mysteriums zugleich, die Kunst verkl\u00E4rt das \u00C4u\u00DFere in das Innere\". (Jean BRUN, Was ist Sch\u00F6nheit)."@de . "Schilderkunst is een zelfstandig expressiemiddel, een eigen taal die het gesproken woord vervangt. Om schilderkunst te waarderen zoals ik het begrijp, moet je je bewust zijn van de grammatica ervan.\n\nTekenen komt voor het schrijven, het is een medium tussen het denken en de wereld, een manier om die wereld toe te eigenen door middel van creativiteit.\n\nZoals ik het vandaag de dag zie, heeft schilderkunst geen boodschap. Het heeft niets anders dan zijn plasticiteit, die de weg is naar gevoelens. Het is een voertuig. Ik beweer de afwezigheid van een boodschap, omdat ik vrij wil zijn van elke buitenkant, elke sociale of politieke betrokkenheid, zodat ik alleen ge\u00EFnteresseerd ben in het beeld van het schilderij in wording.\n\nDe realiteit is niet genoeg, ik moet werken met dit expressiemiddel dat van wie weet waar naar me toekomt, want niets in mijn familie heeft me naar deze gebieden geleid. Het moet een toevallige ontmoeting zijn geweest, een doos olieverf die ik kreeg van een bekende.\n\nHoe meer kleur ik toevoeg, hoe meer ik het doek bewerk, hoe meer ik in mezelf afdaal in een onontgonnen ruimte die ik me eigen probeer te maken, zonder het te durven begrijpen, uit angst dat het zal verdwijnen.\n\nAbstractie biedt ruimte voor ieders persoonlijke interpretatie en deze intieme mate van communicatie tussen de doener, de liefhebber, de afker en de reactor. Het onbewuste dringt binnen?\n\nHoe meer we in onszelf kruipen, hoe dichter we bij het universele komen.\n\nIk zou graag willen dat mensen naar mijn schilderijen kijken zoals ze naar muziek zouden luisteren, als een taal die niets anders verklaart dan zichzelf, de resonantie van de kleuren, het timbre, de vibraties, tussen de boodschap en de evocatie, tussen het hoofd en het hart.\n\nVoor mij is het belangrijk om het schilderen in zijn eigen domein te laten, een soort artistieke vaagheid, een communicatieniveau dat mogelijke interpretaties of variabele ervaringen mogelijk maakt. Horen wat je wilt horen en zien wat je wilt zien.\n\nAls ik schilder, adem ik het in, zoals we dat kunnen doen als de natuur ons overvalt en ons meevoert naar iets spiritueels, iets dat ons overstijgt, waar het gevoel van leven ons vervult.\n\nDeze benadering is een reis. Ik weet niet waar ik naartoe ga, maar terwijl het doek vorm krijgt, beweeg ik me in de richting van evenwicht, of een veronderstelde onbalans, wat soms ongelukkig is.\nIn dit geval moet ik van richting veranderen, terug de helling opgaan, rechtsaf slaan, linksaf slaan, etc., maar ik ga vooruit op zoek naar de verborgen betekenis van de picturale gebeurtenissen en hoe ze op elkaar reageren, hoe ze van elkaar houden of botsen. Het is soms heel moeilijk, soms jubelend.\n\nHet zijn picturale toespelingen, kleurrijke muzieknoten, 'non-representaties' waarvan ik wil dat ze betekenisvol zijn voor iedereen, omdat ze verder gaan dan het discours...\n\nGeen analyse, gewoon voelen, zoals de wind ademen, de warmte van de zon voelen, het kreupelhout ruiken, een stuk boomschors aanraken, een vogel horen zingen. Al deze dingen die niets anders betekenen dan dat je leeft en dat het prachtig is. Het is een vitaal, transcendent moment waarop ik gemakkelijker kan ademen, waarop ik bevloeid ben. Een vorm van meditatie.\n\nJe moet je voorstellen dat je aan het begin een leeg canvas hebt. Omdat er geen onderwerp is, begint het werk met een acrylachtergrond die bewegingen, vlekken en een achtergrondkleur bepaalt. Soms ga ik heel ver om kleuren te gebruiken die ik eigenlijk niet mooi vind, een soort spelletje met mezelf.\nIk ga verder, voeg toe, verander, maak lichter, donkerder, draai om, vergeet het doek dagenlang, maandenlang, ontevreden met dit voorlopige resultaat, wachtend op het moment dat ik zeg stop, deze is af. De test aan de muur bevestigt het idee. Op dat moment weet ik dat de balans er is, de samenhang en dat het aansluit bij mijn gevoeligheid van dat moment. \n\nJe moet loslaten, het rijk van het begrijpelijke verlaten om naar het zintuiglijke, het emotionele te gaan. Door te schilderen word ik een autonoom persoon, vrij, los van de werkelijkheid, beschermd tegen de wisselvalligheden van de wereld. Het is een andere dimensie, een bron van creatie, in staat tot contemplatie, tot vruchtbaarheid, met misschien een metafysische dimensie, een zoektocht naar evenwicht en volheid, een prikkeling van de zintuigen.\n\nSchilderen is een manier om naar dingen te kijken. Om onszelf te bevrijden van betekenis, om alleen in de plastische ervaring te zijn, niet in illustratie maar in het abstracte, wat juist het principe van creatie is. Iets doen wat daarvoor niet bestond. De muziek van po\u00EBzie is soms mooier dan de woorden zelf.\n\nHet louter oproepen van conceptuele intelligentie is niet genoeg om emotie te cre\u00EBren. Po\u00EBzie is de gevoelige evocatie van een relatie met de wereld, met jezelf, met anderen, in de geheime krochten van de emoties. De creatie, die vertrekt vanuit de immateri\u00EBle perceptie van de menselijke werkelijkheid, krijgt vorm en wordt een van de vaste elementen ervan. Het heen en weer gaan tussen inhoud en vorm, gebaseerd op onderzoek en intrinsieke eerlijkheid, is de magie van creatie.\n\n\"De kunstenaar brengt het wezen van elke aanwezigheid aan de oppervlakte. Het afgewerkte werk is dan als een levend wezen. De ervaring van bewijs en mysterie tegelijk, kunst transformeert het uiterlijke in het innerlijke. Kunst is een grens van de wereld waar het woord zwijgt en zich opent voor innerlijke visie. De grens van de kunstenaar is materie: \"De kunstenaar brengt het wezen van elke aanwezigheid aan de oppervlakte; het voltooide werk is dan als een levend wezen. De eenheid zit in het levende wezen dat alles samenhoudt, zo is het kunstwerk, het werk wordt bezield door een geest. De ervaring van bewijs en mysterie tegelijk, kunst verandert het uiterlijke in het innerlijke\". (Jean Brun, Qu?est-ce que la beaut\u00E9)."@nl . "La pintura es un medio de expresi\u00F3n autosuficiente, un lenguaje propio que sustituye a la palabra hablada. Para apreciar la pintura tal y como yo la entiendo, hay que ser consciente de su gram\u00E1tica.\n\nEl dibujo es anterior a la escritura, es un medio entre el pensamiento y el mundo, una forma de apropiarse de \u00E9l a trav\u00E9s de la creatividad.\n\nLa pintura actual, tal y como yo la veo, no tiene mensaje. No tiene nada m\u00E1s que su plasticidad, que es el camino hacia los sentimientos. Es un veh\u00EDculo. Afirmo la ausencia de mensaje, porque quiero liberarme de todo exterior, de toda implicaci\u00F3n social o pol\u00EDtica, de modo que s\u00F3lo me interese la imagen de la pintura en ciernes.\n\nLa realidad no basta, necesito trabajar con este medio de expresi\u00F3n que me viene de qui\u00E9n sabe d\u00F3nde, porque nada en mi familia me condujo hacia estos territorios. Debi\u00F3 de ser un encuentro fortuito, una caja de \u00F3leos que me regal\u00F3 alguien que sab\u00EDa.\n\nCuanto m\u00E1s color a\u00F1ado, cuanto m\u00E1s trabajo el lienzo, m\u00E1s desciendo dentro de m\u00ED a un espacio inexplorado que intento hacer m\u00EDo, sin atreverme a comprenderlo, por miedo a que desaparezca.\n\nLa abstracci\u00F3n permite la interpretaci\u00F3n personal de cada uno y ese grado \u00EDntimo de comunicaci\u00F3n entre el que hace, el que ama, el que rechaza y el que reacciona. El inconsciente se inmiscuye?\n\nCuanto m\u00E1s nos adentramos en nosotros mismos, m\u00E1s nos acercamos a lo universal.\n\nMe gustar\u00EDa que la gente mirara mis cuadros como escuchar\u00EDa m\u00FAsica, como un lenguaje que no explica nada m\u00E1s que a s\u00ED mismo, la resonancia de los colores, el timbre, las vibraciones, entre el mensaje y la evocaci\u00F3n, entre la cabeza y el coraz\u00F3n.\n\nPara m\u00ED es importante dejar la pintura en su propio terreno, una especie de vaguedad art\u00EDstica, un nivel de comunicaci\u00F3n que abre posibles interpretaciones o experiencias variables. O\u00EDr lo que se quiere o\u00EDr y ver lo que se quiere ver.\n\nCuando pinto, respiro, como podemos hacer cuando la naturaleza nos invade y nos transporta a algo espiritual, algo m\u00E1s all\u00E1 de nosotros, donde la sensaci\u00F3n de estar vivos nos llena.\n\nEste enfoque es un viaje. No s\u00E9 ad\u00F3nde voy, pero a medida que el lienzo va tomando forma, avanzo hacia el equilibrio, o hacia un supuesto desequilibrio, que a veces es desafortunado.\nEn este caso, tengo que cambiar de direcci\u00F3n, volver a subir la cuesta, girar a la derecha, a la izquierda, etc., pero avanzo buscando el significado oculto de los acontecimientos pict\u00F3ricos y c\u00F3mo reaccionan entre s\u00ED, c\u00F3mo se responden, c\u00F3mo se quieren o chocan. A veces es muy duro, a veces jubiloso.\n\nSon alusiones pict\u00F3ricas, notas musicales de colores, \"no representaciones\" que me gustar\u00EDa que tuvieran sentido para todos, porque van m\u00E1s all\u00E1 del discurso...\n\nNada de an\u00E1lisis, s\u00F3lo sensaciones, como respirar el viento, sentir el calor del sol, oler la maleza, tocar un trozo de corteza, o\u00EDr el canto de un p\u00E1jaro. Todas estas cosas que no significan nada m\u00E1s que est\u00E1s vivo y que es magn\u00EDfico. Es un momento vital, trascendente, en el que puedo respirar con m\u00E1s facilidad, en el que estoy irrigado. Una forma de meditaci\u00F3n.\n\nHay que imaginarse el lienzo en blanco al principio. Como no hay tema, la obra comienza con un fondo acr\u00EDlico que determina movimientos, manchas y un color de fondo. A veces me empe\u00F1o en utilizar colores que realmente no me gustan... como un juego conmigo mismo.\nAvanzo, a\u00F1ado, modifico, aclaro, oscurezco, doy vueltas, me olvido del lienzo durante d\u00EDas, meses enteros, insatisfecho con este resultado provisional, esperando el momento en que diga basta, \u00E9ste est\u00E1 terminado. La prueba en la pared confirm\u00F3 la idea. En ese momento s\u00E9 que existe el equilibrio, la coherencia y que est\u00E1 en consonancia con mi sensibilidad del momento. \n\nHay que soltarse, salir del \u00E1mbito de lo comprensible para ir hacia lo sensorial, lo emocional. En la pintura me convierto en una persona aut\u00F3noma, libre, desligada de la realidad, protegida de las vicisitudes del mundo. Es otra dimensi\u00F3n, una fuente de creaci\u00F3n, capaz de contemplaci\u00F3n, de fecundidad, con una dimensi\u00F3n quiz\u00E1 metaf\u00EDsica, una b\u00FAsqueda de equilibrio y plenitud, una exacerbaci\u00F3n de los sentidos.\n\nLa pintura es una forma de ver las cosas. Liberarse del sentido, estar \u00FAnicamente en la experiencia pl\u00E1stica, no en la ilustraci\u00F3n sino en lo abstracto, que es el principio mismo de la creaci\u00F3n. Hacer algo que antes no exist\u00EDa. La m\u00FAsica de la poes\u00EDa es a veces m\u00E1s bella que las propias palabras.\n\nLa mera invocaci\u00F3n de la inteligencia conceptual no basta para crear emoci\u00F3n. La poes\u00EDa es la evocaci\u00F3n sensible de una relaci\u00F3n con el mundo, con uno mismo, con los dem\u00E1s, en los recovecos secretos de las emociones. La creaci\u00F3n, que parte de la percepci\u00F3n inmaterial de la realidad humana, toma forma y se convierte en uno de sus elementos s\u00F3lidos. El vaiv\u00E9n entre contenido y forma, basado en la investigaci\u00F3n y la honestidad intr\u00EDnseca, es la magia de la creaci\u00F3n.\n\n\"El artista saca a la superficie el ser de cada presencia. La obra terminada es entonces como un ser vivo. Experiencia de evidencia y misterio a la vez, el arte transforma lo exterior en interior. El arte es un l\u00EDmite del mundo donde la palabra calla y se abre a la visi\u00F3n interior. El l\u00EDmite del artista es la materia: \"El artista saca a la superficie el ser de cada presencia; la obra acabada es entonces como un ser vivo. La unidad est\u00E1 en el ser vivo que lo mantiene todo unido, as\u00ED es la obra de arte, la obra est\u00E1 animada por un esp\u00EDritu. Experiencia de la evidencia y del misterio a la vez, el arte transfigura el exterior en interior\". (Jean Brun, Qu?est-ce que la beaut\u00E9)."@es . "La peinture est un moyen d\u2019expression qui se suffit \u00E0 lui-m\u00EAme, un langage propre qui se substitue \u00E0 la parole. Pour appr\u00E9cier la peinture comme je l\u2019entends il faut se sensibiliser \u00E0 sa grammaire.\n\nLe dessin arrive avant l\u2019\u00E9criture, c\u2019est un m\u00E9dia entre la pens\u00E9e et le monde, une fa\u00E7on de se l\u2019approprier en envisageant la cr\u00E9ativit\u00E9. \n\nLa peinture aujourd\u2019hui, telle que je la con\u00E7ois, n\u2019a pas de message. Elle n\u2019a rien d\u2019autre que sa plastique qui est le chemin des sentiments. C\u2018est un vecteur. Je revendique l\u2019absence de message, car je me veux lib\u00E9r\u00E9 de tout ext\u00E9rieur, de toute implication sociale, politique pour ne m\u2019int\u00E9resser qu\u2019\u00E0 l\u2019image de la peinture en devenir. \n\nLe r\u00E9el ne suffit pas, j\u2019ai besoin de travailler avec ce moyen d\u2019expression qui me vient de je ne sais o\u00F9, car rien dans ma famille ne me conduisait vers ces territoires. Le d\u00E9clic a sans doute eu lieu, mais il m\u2019\u00E9chappe aujourd\u2019hui, une rencontre fortuite sans doute, une boite de peinture \u00E0 l\u2019huile offerte par une personne avis\u00E9e probablement.\n\nPlus je rajoute de la couleur, plus je travaille la toile, la p\u00E2te, plus je descends en moi dans un espace inexplor\u00E9 que je tente de m\u2019approprier, sans oser le comprendre, de peur qu\u2019il ne disparaisse, j\u2019y suis bien.\n\nL\u2019abstraction, permet \u00E0 la fois l\u2019interpr\u00E9tation personnelle de chacun et ce degr\u00E9 intime de communication entre celui qui fait, celui qui aime, celui qui n\u2019aime pas, celui qui r\u00E9agit. L\u2019inconscient s\u2019immisce\u2026 \n\nAller en soi, chercher l\u2019archa\u00EFsme, c\u2019est faire un pas vers l\u2019autre, plus nous allons en nous m\u00EAme, plus nous approchons l\u2019universel. \n\nJe voudrais qu\u2019on regarde mes peintures comme on \u00E9coute de la musique, comme un langage qui n\u2019explique rien d\u2019autre que lui-m\u00EAme, la r\u00E9sonnance des couleurs, le timbre, les vibrations, entre le message et l\u2019\u00E9vocation, entre la t\u00EAte et le c\u0153ur. \n\nIl m\u2019importe de laisser la peinture dans le domaine qui est le sien, une sorte de flou artistique, un niveau de communication qui ouvre des possibles interpr\u00E9tations ou des \u00E9prouv\u00E9s variables. Entendre ce que l\u2019on veut bien entendre et voir ce que l\u2019on veut bien voir.\n\nQuand je la pose, la peinture, je la respire comme on peut le faire lorsque la nature nous envahie et nous transporte dans quelque chose de spirituel, quelque chose qui nous d\u00E9passe, o\u00F9 le sentiment d\u2019\u00EAtre vivant nous comble.\n\nCette d\u00E9marche est un voyage. Je ne sais pas o\u00F9 je vais, mais c\u2019est au fur et \u00E0 mesure que la toile se charge que j\u2019avance vers l\u2019\u00E9quilibre, ou le d\u00E9s\u00E9quilibre assum\u00E9, parfois malheureux. \nDans ce cas, il faut changer de direction, remonter la pente, tourner \u00E0 droite, \u00E0 gauche\u2026, mais j\u2019avance en cherchant le sens cach\u00E9 des \u00E9v\u00E8nements picturaux et comment ils r\u00E9agissent les uns envers les autres, comment ils se r\u00E9pondent, comment ils s\u2019aiment ou s\u2019affrontent. C\u2019est parfois tr\u00E8s dur, parfois jubilatoire.\n\nCe sont des allusions picturales, des notes de musique color\u00E9es, des \"non repr\u00E9sentations\" que j\u2019aimerais signifiantes pour tout le monde, car au-del\u00E0 du discours\u2026. \n\nPas d\u2019analyse, du ressenti, comme respirer le vent, sentir la chaleur du soleil, l\u2019odeur des sous-bois, toucher une \u00E9corce, entendre le chant d\u2019un oiseau. Toutes ces choses qui ne veulent rien dire d\u2019autre que l\u2019on est vivant et que c\u2019est magnifique. Un moment vital, transcendant o\u00F9 je respire mieux, o\u00F9 je suis irrigu\u00E9. Une forme de m\u00E9ditation.\n\nIl faut s\u2019imaginer la toile blanche au d\u00E9marrage. Comme il n\u2019y a pas de sujet, le travail commence par un fond acrylique qui d\u00E9termine des mouvements, des taches, une couleur de fond. Parfois je me fais violence en utilisant des couleurs que je n\u2019aime pas trop\u2026comme un jeu avec moi-m\u00EAme.\nJ\u2019avance, je rajoute je modifie, j\u2019\u00E9claircie, je fonce, je retourne, j\u2019oublie la toile des jours, des mois, insatisfait de ce r\u00E9sultat provisoire, attendant le moment o\u00F9 je vais dire stop, celui-l\u00E0 est termin\u00E9. L\u2019\u00E9preuve du mur conforte l\u2019id\u00E9e. Je sais \u00E0 ce moment que l\u2019\u00E9quilibre y est, la coh\u00E9rence et que c\u2019est conforme \u00E0 ma sensibilit\u00E9 du moment. \n\nIl faut l\u00E2cher prise, l\u00E2cher le domaine du compr\u00E9hensible pour aller vers le sensitif, l\u2019\u00E9motion. Dans la peinture je deviens une personne autonomes, libre, d\u00E9tach\u00E9e du r\u00E9el, prot\u00E9g\u00E9e des vicissitudes du monde, c\u2019est une autre dimension, source de cr\u00E9ation, capable de contemplations, de f\u00E9condit\u00E9, avec peut \u00EAtre une dimension m\u00E9taphysique, une recherche d\u2019\u00E9quilibre et de pl\u00E9nitude, d\u2019exacerbation des sens.\n\nLa peinture est une disposition du regard. Se lib\u00E9rer du sens, n\u2019\u00EAtre que dans le ressenti plastique, ne pas \u00EAtre dans l\u2019illustration mais dans l\u2019abstrait qui est le principe m\u00EAme de la cr\u00E9ation. Faire quelque chose qui n\u2019existe pas avant. La musique de la po\u00E9sie est parfois plus belle que le propos lui-m\u00EAme.\n\nL\u2019unique convocation de l\u2019intelligence conceptuelle ne saurait suffire \u00E0 cr\u00E9er de l\u2019\u00E9motion. La po\u00E9sie, c\u2019est l\u2019\u00E9vocation sensible d\u2019un rapport au monde, \u00E0 soi, aux autres, dans les replis secrets des \u00E9motions. La cr\u00E9ation qui part de la perception immat\u00E9rielle de la r\u00E9alit\u00E9 humaine, prendra corps pour s\u2019incarner et devenir un de ses \u00E9l\u00E9ments solide. Les allers-retours entre le fond et la forme, au motif de la recherche et de l\u2019honn\u00EAtet\u00E9 intrins\u00E8que, c\u2019est la magie de la cr\u00E9ation.\n\n\u00AB L\u2019artiste fait remonter \u00E0 la surface, l\u2019\u00EAtre de chaque pr\u00E9sence. L\u2019\u0153uvre accomplie est, d\u00E8s lors, comme un \u00EAtre vivant. L\u2019exp\u00E9rience de l\u2019\u00E9vidence et du myst\u00E8re tout \u00E0 la fois, l\u2019art transfigure l\u2019ext\u00E9rieur en int\u00E9rieur. L\u2019art est une limite du monde o\u00F9 le verbe se tait et s\u2019ouvre \u00E0 la vision int\u00E9rieure. La limite de l\u2019artiste c\u2019est la mati\u00E8re \u00BB L\u2019artiste fait remonter \u00E0 la surface, l\u2019\u00EAtre de chaque pr\u00E9sence ; l\u2019\u0153uvre accomplie est d\u00E8s lors comme un \u00EAtre vivant. L\u2019unit\u00E9 est dans l\u2019\u00EAtre vivant qui tient, tout ensemble, telle est l\u2019\u0153uvre d\u2019art, l\u2019\u0153uvre est anim\u00E9e par un esprit. L\u2019exp\u00E9rience de l\u2019\u00E9vidence et du myst\u00E8re tout \u00E0 la fois, l\u2019art transfigure l\u2019ext\u00E9rieur en l\u2019int\u00E9rieur \u00BB. (Jean BRUN, qu\u2019est-ce que la beaut\u00E9)."@fr . . .