. . . . "De tentoonstelling in de Villa / Frac-Collection is opgevat als een zintuiglijke partituur, samengesteld uit werken uituit de collectie van het Frac Franche-Comt\u00E9, een wandeling waarin het lichaam nooit louter een onderwerp is, maar de plek zelf van de ervaring, de veerkracht en de herinnering. \n\nDeze tocht begint met een confrontatie tussen de dichtheid van de werkelijkheid en de installatie van David Mach, die silhouetten oproept die overspoeld worden door de opeenstapeling van voorwerpen \u2013 lichamen die lijken op te gaan in de stroom van een consumptiemaatschappij die is veranderd in een oceaan van goederen.\n\nIn dit verlengde, ge\u00EFnspireerd door beelden van dansers waarvan de kunstenaar de gebaren herinterpreteert, onthullen de schilderijen van Dhewadi Hadjab een lichaam dat worstelt met zijn dagelijkse huiselijke ruimte. Hier is het meubilair niet langer een steun, maar een dwingende partner die het lichaam tot extreme contorsies dwingt, waardoor de intieme ruimte verandert in een plek van voortdurende fysieke onderhandeling.\n\nOp deze spanning spelen de foto\u2019s van \u00C9milie Pitoiset in, afkomstig uit archieven die de dansmarathons in de Verenigde Staten tijdens de Grote Depressie van 1929 documenteren: daar wordt uitputting een choreografie van overleven, waarbij de lichamen zich aan elkaar vastklampen om niet ten onder te gaan.\n\nOok in het werk van \u00C9douard Lev\u00E9 is sprake van geweld; hij reconstrueert op basis van persfoto\u2019s sc\u00E8nes uit rugbywedstrijden en fotografeert deze vervolgens. In deze reeks werken worden de spelers vervangen door modellen in gewone kleding, buiten hun context en zonder bal. De kunstenaar stelt zo de voorstellingen van het geweld dat inherent is aan deze mannensport ter discussie, terwijl hij tegelijkertijd analogie\u00EBn cre\u00EBert met sc\u00E8nes van stedelijke conflicten of historische schilderijen. Toch komt er in het hier getoonde werk iets anders naar voren, dat zowel aan dans als aan onderlinge steun doet denken.\n\nDeze behoefte aan de ander vindt een krachtige weerspiegeling in de fotografie van Marina De Caro, waarin het begrip \u2018groep\u2019 centraal staat; de performers zijn niet langer een optelsom van individuen, maar \u00E9\u00E9n en hetzelfde samengestelde geheel, waarmee de politieke kracht van het samenzijn wordt bevestigd.\n\nDeze onderlinge afhankelijkheid wordt radicaal in de gefilmde actie van Anne en Jean Rochat, waarin ze ondergedompeld zijn in een meer, beiden afhankelijk van \u00E9\u00E9n enkele luchtslang die door het publiek vanaf de oever wordt gevoed. In deze minimalistische actie wordt het simpele feit van ademen een gedeelde daad van overleven, een metafoor voor de kwetsbaarheid van het leven.\n\nVerderop wordt het parcours verrijkt met een interactieve dimensie dankzij LA MACHINE van het gezelschap Labkine: door gebruik te maken van de notatie van choreograaf Rudolf Laban wordt de bezoeker uitgenodigd om te dansen op fragmenten van historische partituren, waardoor hij zelfde bewaarder van een immaterieel geheugen.\n\nDeze zoektocht naar overdracht vindt zijn ontknoping in de video van Justine Emard, waarin een toekomstgerichte dialoog wordt ge\u00EBnsceneerd tussen een choreograaf en een andro\u00EFde robot, waarbij de eerste de tweede probeert te leren dansen. In deze ontmoeting tussen vlees en silicium, tussen menselijke en kunstmatige intelligentie, speelt zich een laatste verzet af, dat ons eraan herinnert dat ons lichaam onze onherleidbare identiteit blijft.\n\nSylvie Zavatta, directrice van het Frac Franche-Comt\u00E9\n\nTentoongestelde kunstenaars: Marina De Caro, Dhewadi Hadjab, Justine Emard, David Mach, \u00C9douard Lev\u00E9, \u00C9milie Pitoiset, het gezelschap Labkine, Anne en Jean Rochat."@nl . "Die Ausstellung in der Villa / Frac-Collection ist als eine sinnliche Partitur konzipiert, die sich aus Werken der Sammlung des Frac Franche-Comt\u00E9 zusammensetzt \u2013 ein Streifzug, bei dem der K\u00F6rper niemals blo\u00DFes Subjekt ist, sondern der Ort der Erfahrung, der Resilienz und der Erinnerung selbst. \n\nDiese Reise beginnt mit einer Konfrontation mit der Dichte des Realen durch die Installation von David Mach, die Silhouetten zeigt, die von einer Ansammlung von Gegenst\u00E4nden \u00FCberw\u00E4ltigt werden \u2013 K\u00F6rper, die sich im Strom einer Konsumgesellschaft aufzul\u00F6sen scheinen, die zu einem Ozean aus Waren geworden ist.\n\nIn diesem Zusammenhang, inspiriert von Bildern von T\u00E4nzern, deren Gestik der K\u00FCnstler neu interpretiert, zeigen die Gem\u00E4lde von Dhewadi Hadjab einen K\u00F6rper, der mit seinem allt\u00E4glichen h\u00E4uslichen Raum ringt. Hier sind die M\u00F6bel nicht mehr nur eine St\u00FCtze, sondern ein einschr\u00E4nkender Partner, der den K\u00F6rper zu extremen Verrenkungen zwingt und den intimen Raum in einen Ort st\u00E4ndiger k\u00F6rperlicher Auseinandersetzung verwandelt.\n\nAuf diese Spannung reagieren die Fotografien von \u00C9milie Pitoiset, die aus Archiven stammen, welche die Tanzmarathons in den Vereinigten Staaten w\u00E4hrend der Weltwirtschaftskrise von 1929 dokumentieren: Dort wird die Ersch\u00F6pfung zu einer Choreografie des \u00DCberlebens, in der sich die K\u00F6rper aneinander festklammern, um nicht unterzugehen.\n\nUm Gewalt geht es auch im Werk von \u00C9douard Lev\u00E9, der anhand von Pressefotos Szenen aus Rugby-Spielen nachstellt, bevor er sie fotografiert. In dieser Werkserie werden die Spieler durch Models in Stra\u00DFenkleidung ersetzt, aus dem Kontext gerissen und ohne Ball. Der K\u00FCnstler hinterfragt damit die Darstellungen der diesem M\u00E4nnersport innewohnenden Gewalt und schafft gleichzeitig Analogien zu Szenen st\u00E4dtischer Konflikte oder historischen Gem\u00E4lden. Doch in dem hier vorgestellten Werk kommt etwas anderes zum Vorschein, das zugleich an Tanz und gegenseitige Hilfe erinnert.\n\nDieses Bed\u00FCrfnis nach dem Anderen findet eine kraftvolle Fortsetzung in der Fotografie von Marina De Caro, in der der Begriff der Gruppe im Mittelpunkt steht; die Darsteller sind nicht mehr eine Summe von Individuen, sondern ein und dieselbe zusammengesetzte Einheit, die die politische Kraft des Zusammenseins bekr\u00E4ftigt.\n\nDiese gegenseitige Abh\u00E4ngigkeit wird in der gefilmten Aktion von Anne und Jean Rochat radikal deutlich, die zeigt, wie die beiden in einen See eingetaucht sind und beide von einem einzigen Luftschlauch abh\u00E4ngig sind, der vom Publikum vom Ufer aus gespeist wird. In dieser minimalistischen Aktion wird das einfache Atmen zu einem gemeinsamen Akt des \u00DCberlebens, einer Metapher f\u00FCr die Zerbrechlichkeit des Lebens.\n\nDer Rundgang wird weiter unten durch eine interaktive Dimension mit \u201ELA MACHINE\u201C der Compagnie Labkine bereichert: Durch die Verwendung der Notation des Choreografen Rudolf Laban wird der Besucher eingeladen, zu Fragmenten historischer Partituren zu tanzen und so selbst zum H\u00FCter eines immateriellen Ged\u00E4chtnisses zu werden.\n\nDiese Suche nach Weitergabe findet ihren H\u00F6hepunkt in dem Video von Justine Emard, das einen zukunftsweisenden Dialog zwischen einem Choreografen und einem Androiden inszeniert, wobei der Erstere versucht, dem Zweiten das Tanzen beizubringen. In dieser Begegnung zwischen Fleisch und Silizium, zwischen menschlicher und k\u00FCnstlicher Intelligenz, spielt sich ein letzter Widerstand ab, der uns daran erinnert, dass unser K\u00F6rper unsere unantastbare Identit\u00E4t bleibt.\n\nSylvie Zavatta, Direktorin des Frac Franche-Comt\u00E9\n\nAusstellende K\u00FCnstler: Marina De Caro, Dhewadi Hadjab, Justine Emard, David Mach, \u00C9douard Lev\u00E9, \u00C9milie Pitoiset, die Compagnie Labkine, Anne und Jean Rochat."@de . "The exhibition on display at the Villa / Frac-Collection is conceived as a sensory score composed of works drawn from the Frac Franche-Comt\u00E9 collection, a journey through which the body is never merely a subject, but the very locus of experience, resilience and memory. \n\nThis journey begins with a confrontation with the density of reality through David Mach\u2019s installation, which features silhouettes submerged by an accumulation of objects \u2014 bodies that seem to dissolve into the flow of a consumer society that has become an ocean of goods.\n\nIn this vein, drawing inspiration from images of dancers whose movements the artist reinterprets, Dhewadi Hadjab\u2019s paintings reveal a body grappling with its everyday domestic space. Here, furniture is no longer a prop, but a constraining partner that forces the body into extreme contortions, transforming the intimate space into a place of constant physical negotiation.\n\nThis tension is echoed in \u00C9milie Pitoiset\u2019s photographs, drawn from archives documenting dance marathons in the United States during the Great Depression of 1929: there, exhaustion becomes a choreography of survival, with bodies clinging to one another to avoid collapse.\n\nViolence is also a theme in the work of \u00C9douard Lev\u00E9, who uses press photographs to reconstruct scenes from rugby matches before photographing them. In this series of works, the players are replaced by models in street clothes, taken out of context and without a ball. The artist thus examines the representations of violence inherent in this male-dominated sport, whilst drawing parallels with scenes of urban conflict or historical paintings. Yet, in the work presented here, something different emerges, evoking both dance and mutual support.\n\nThis need for the other finds a powerful extension in Marina De Caro\u2019s photography, where the notion of the group is central; the performers are no longer a sum of individuals, but a single, composite entity, reaffirming the political power of being together.\n\nThis interdependence becomes radical in the filmed performance by Anne and Jean Rochat, which shows them submerged in a lake, both dependent on a single air hose supplied by the audience from the shore. In this minimalist piece, the simple act of breathing becomes a shared act of survival, a metaphor for the fragility of life.\n\nFurther on, the exhibition takes on an interactive dimension with LA MACHINE by the Labkine company: through the use of choreographer Rudolf Laban\u2019s notation system, visitors are invited to dance to fragments of historical scores, thereby becoming custodians of intangible cultural heritage themselves.\n\nThis quest for transmission finds its culmination in Justine Emard\u2019s video, which depicts a forward-looking dialogue between a choreographer and an android robot, with the former seeking to teach the latter to dance. In this encounter between flesh and silicon, between human and artificial intelligence, a final act of resistance unfolds, reminding us that our bodies remain our irreducible identity.\n\nSylvie Zavatta, Director of the Frac Franche-Comt\u00E9\n\nArtists featured: Marina De Caro, Dhewadi Hadjab, Justine Emard, David Mach, \u00C9douard Lev\u00E9, \u00C9milie Pitoiset, the Labkine company, Anne and Jean Rochat."@en . "La mostra presentata alla Villa / Frac-Collection \u00E8 concepita come una partitura sensoriale composta da opere provenientinella collezione del Frac Franche-Comt\u00E9, un percorso in cui il corpo non \u00E8 mai un semplice soggetto, ma il luogo stesso dell\u2019esperienza, della resilienza e della memoria. \n\nQuesto percorso inizia con un confronto tra la densit\u00E0 del reale e l\u2019installazione di David Mach, che evoca sagome sommerse dall\u2019accumulo di oggetti ? corpi che sembrano dissolversi nel flusso di una societ\u00E0 dei consumi diventata un oceano di merci.\n\nSulla scia di ci\u00F2, ispirandosi alle immagini di ballerini di cui l\u2019artista reinterpret%E8 la gestualit%, i dipinti di Dhewadi Hadjab rivelano un corpo alle prese con il proprio spazio domestico quotidiano. Qui, l\u2019arredamento non \u00E8 pi\u00F9 un supporto, ma un partner vincolante che costringe il corpo a contorsioni estreme, trasformando lo spazio intimo in un luogo di continua negoziazione fisica.\n\nA questa tensione fanno eco le fotografie di \u00C9milie Pitoiset, tratte da archivi che documentano le maratone di ballo negli Stati Uniti durante la Grande Depressione del 1929: l\u00EC, l\u2019esaurimento diventa una coreografia di sopravvivenza, con i corpi che si aggrappano l\u2019uno all\u2019altro per non crollare.\n\nSi parla ancora di violenza nell\u2019opera di \u00C9douard L\u00E9, che, partendo da immagini di stampa, ricostruisce scene di partite di rugby prima di fotografarle. In questa serie di opere, i giocatori sono sostituiti da modelli in abiti civili, fuori contesto e senza palla. L\u2019artista mette cos\u00EC in discussione le rappresentazioni della violenza insita in questo sport maschile, creando al contempo analogie con scene di conflitti urbani o dipinti storici. Tuttavia, nell\u2019opera qui presentata emerge qualcosa di diverso, che evoca al tempo stesso la danza e la solidariet\u00E0.\n\nQuesto bisogno dell\u2019altro trova un potente prolungamento nella fotografia di Marina De Caro, dove il concetto di gruppo \u00E8 centrale; gli artisti non sono pi\u00F9 una somma di individui, ma un\u2019unica e stessa entit\u00E0 composita, che riafferma il potere politico dello stare insieme.\n\nQuesta interdipendenza diventa radicale nell\u2019azione filmata di Anne e Jean Rochat, che li mostra immersi in un lago, entrambi dipendenti da un unico tubo d\u2019aria alimentato dal pubblico dalla riva. In questa azione minimale, il semplice fatto di respirare diventa un atto di sopravvivenza condiviso, metafora della fragilit\u00E0 della vita.\n\nIl percorso si arricchisce pi\u00F9 avanti di una dimensione interattiva con LA MACHINE della compagnia Labkine: attraverso l\u2019uso della notazione del coreografo Rudolf Laban, il visitatore \u00E8 invitato a danzare su frammenti di partiture storiche, diventando egli stessoil custode di una memoria immateriale.\n\nQuesta ricerca sulla trasmissione trova il suo epilogo nel video di Justine Emard che mette in scena un dialogo prospettico tra un coreografo e un robot androide, il primo intento a insegnare la danza al secondo. In questo incontro tra carne e silicio, tra intelligenza umana e artificiale, si gioca un\u2019ultima resistenza, che ci ricorda che il nostro corpo rimane la nostra identit\u00E0 irriducibile.\n\nSylvie Zavatta, direttrice del Frac Franche-Comt\u00E9\n\nArtisti in mostra: Marina De Caro, Dhewadi Hadjab, Justine Emard, David Mach, \u00C9douard Lev\u00E9, \u00C9milie Pitoiset, la compagnia Labkine, Anne e Jean Rochat."@it . "L\u2019exposition pr\u00E9sent\u00E9e \u00E0 la Villa / Frac-Collection est con\u00E7ue comme une partition sensible compos\u00E9e d\u2019\u0153uvres puis\u00E9es dans la collection du frac Franche-Comt\u00E9, une d\u00E9ambulation dans laquelle le corps n\u2019est jamais un simple sujet, mais le lieu m\u00EAme de l\u2019exp\u00E9rience, de la r\u00E9silience et de la m\u00E9moire. \n\nCette travers\u00E9e commence par une confrontation \u00E0 la densit\u00E9 du r\u00E9el avec l\u2019installation de David Mach, laquelle convoque des silhouettes submerg\u00E9es par l\u2019accumulation d\u2019objets \u2014 des corps qui semblent se dissoudre dans le flux d\u2019une soci\u00E9t\u00E9 de consommation devenue oc\u00E9an de marchandises.\n\nDans ce sillage, s\u2019inspirant d\u2019images de danseurs dont l\u2019artiste r\u00E9interpr\u00E8te la gestuelle, les peintures de Dhewadi Hadjab r\u00E9v\u00E8lent un corps aux prises avec son espace domestique quotidien. Ici, le mobilier n\u2019est plus un support, mais un partenaire contraignant qui force le corps \u00E0 des contorsions extr\u00EAmes, transformant l\u2019espace intime en un lieu de n\u00E9gociation physique permanente.\n\n\u00C0 cette tension r\u00E9pondent les photographies d\u2019\u00C9milie Pitoiset, issues d\u2019archives documentant les marathons de danse aux \u00C9tats-Unis lors de la Grande D\u00E9pression de 1929 : l\u00E0, l\u2019\u00E9puisement devient une chor\u00E9graphie de la survie, les corps s\u2019agrippant les uns aux autres pour ne pas sombrer.\n\nDe violence, il s\u2019agit encore dans l\u2019\u0153uvre d\u2019\u00C9douard Lev\u00E9 qui, \u00E0 partir d\u2019images de presse, reconstitue des sc\u00E8nes de match de rugby avant de les photographier. Dans cette s\u00E9rie d\u2019\u0153uvres, les joueurs sont remplac\u00E9s par des mod\u00E8les en tenue de ville, hors contexte et sans ballon. L\u2019artiste interroge ainsi les repr\u00E9sentations de la violence inh\u00E9rente \u00E0 ce sport masculin, tout en cr\u00E9ant des analogies avec des sc\u00E8nes de conflits urbains ou des peintures historiques. Pourtant, dans l\u2019\u0153uvre pr\u00E9sent\u00E9e ici, quelque chose de diff\u00E9rent \u00E9merge, qui \u00E9voque \u00E0 la fois la danse et l\u2019entraide.\n\nCe besoin de l\u2019autre trouve un prolongement puissant dans la photographie de Marina De Caro, o\u00F9 la notion de groupe est centrale ; les performeurs ne sont plus une somme d\u2019individus, mais une seule et m\u00EAme entit\u00E9 composite, r\u00E9affirmant le pouvoir politique d\u2019\u00EAtre ensemble.\n\nCette interd\u00E9pendance devient radicale dans l\u2019action film\u00E9e d\u2019Anne et Jean Rochat, qui les montre immerg\u00E9s dans un lac, tous deux d\u00E9pendants d\u2019un unique tuyau d\u2019air aliment\u00E9 par le public depuis la rive. Dans cette action minimale, le simple fait de respirer devient un acte de survie partag\u00E9, m\u00E9taphore de la fragilit\u00E9 de la vie.\n\nLe parcours s\u2019enrichit plus loin d\u2019une dimension interactive avec LA MACHINE de la compagnie Labkine : par l\u2019utilisation de la notation du chor\u00E9graphe Rudolf Laban, le visiteur est convi\u00E9 \u00E0 danser sur des fragments de partitions historiques, devenant lui-m\u00EAme le d\u00E9positaire d\u2019une m\u00E9moire immat\u00E9rielle.\n\nCette qu\u00EAte de transmission trouve son d\u00E9nouement dans la vid\u00E9o de Justine Emard mettant en sc\u00E8ne un dialogue prospectif entre un chor\u00E9graphe et un robot andro\u00EFde, le premier cherchant \u00E0 enseigner la danse au second. Dans cette rencontre entre chair et silicium, entre intelligence humaine et artificielle, se joue une ultime r\u00E9sistance, nous rappelant que notre corps demeure notre identit\u00E9 irr\u00E9ductible.\n\nSylvie Zavatta, directrice du Frac Franche-Comt\u00E9\n\nArtistes expos\u00E9s?: Marina De Caro, Dhewadi Hadjab, Justine Emard, David Mach, \u00C9douard Lev\u00E9, \u00C9milie Pitoiset, la compagnie Labkine, Anne et Jean Rochat."@fr . "La exposici\u00F3n presentada en \u00AB%E0 la Villa / Frac-Collection\u00BB se concibe como una partitura sensible compuesta por obras procedentesen la colecci\u00F3n del Frac de Franche-Comt\u00E9, un recorrido en el que el cuerpo nunca es un mero sujeto, sino el lugar mismo de la experiencia, la resiliencia y la memoria. \n\nEste recorrido comienza con una confrontaci\u00F3n entre la densidad de lo real y la instalaci\u00F3n de David Mach, que presenta siluetas sumergidas por la acumulaci\u00F3n de objetos \u2014 cuerpos que parecen disolverse en la corriente de una sociedad de consumo convertida en un oc\u00E9ano de mercanc\u00EDas.\n\nSiguiendo esta estela, inspir\u00E1ndose en im\u00E1genes de bailarines cuya gestualidad reinterpreta la artista, las pinturas de Dhewadi Hadjab revelan un cuerpo que lucha con su espacio dom\u00E9stico cotidiano. Aqu\u00ED, el mobiliario ya no es un soporte, sino un compa\u00F1ero restrictivo que obliga al cuerpo a contorsiones extremas, transformando el espacio \u00EDntimo en un lugar de negociaci\u00F3n f\u00EDsica permanente.\n\nA esta tensi\u00F3n responden las fotograf\u00EDas de \u00C9milie Pitoiset, procedentes de archivos que documentan los maratones de baile en Estados Unidos durante la Gran Depresi\u00F3n de 1929: all\u00ED, el agotamiento se convierte en una coreograf\u00EDa de la supervivencia, con los cuerpos aferr\u00E1ndose unos a otros para no hundirse.\n\nLa violencia vuelve a estar presente en la obra de \u00C9douard L\u00E9, quien, a partir de im\u00E1genes de prensa, recrea escenas de partidos de rugby antes de fotografiarlas. En esta serie de obras, los jugadores son sustituidos por modelos vestidos de calle, fuera de contexto y sin bal\u00F3n. De este modo, el artista cuestiona las representaciones de la violencia inherente a este deporte masculino, al tiempo que crea analog\u00EDas con escenas de conflictos urbanos o pinturas hist\u00F3ricas. Sin embargo, en la obra que aqu\u00ED se presenta surge algo diferente, que evoca a la vez la danza y la solidaridad.\n\nEsta necesidad del otro encuentra una potente prolongaci\u00F3n en la fotograf\u00EDa de Marina De Caro, donde la noci\u00F3n de grupo es fundamental; los int\u00E9rpretes ya no son una suma de individuos, sino una \u00FAnica y misma entidad compuesta, que reafirma el poder pol\u00EDtico de estar juntos.\n\nEsta interdependencia se vuelve radical en la acci\u00F3n filmada por Anne y Jean Rochat, que los muestra sumergidos en un lago, ambos dependientes de una \u00FAnica manguera de aire alimentada por el p\u00FAblico desde la orilla. En esta acci\u00F3n minimalista, el simple hecho de respirar se convierte en un acto de supervivencia compartida, met\u00E1fora de la fragilidad de la vida.\n\nEl recorrido se enriquece m\u00E1s adelante con una dimensi\u00F3n interactiva gracias a LA MACHINE, de la compa\u00F1\u00EDa Labkine: mediante el uso de la notaci\u00F3n del core\u00F3grafo Rudolf Laban, se invita al visitante a bailar sobre fragmentos de partituras hist\u00F3ricas, convirti\u00E9ndose \u00E9l mismoel depositario de una memoria inmaterial.\n\nEsta b\u00FAsqueda de la transmisi\u00F3n encuentra su desenlace en el v\u00EDdeo de Justine Emard, que escenifica un di\u00E1logo prospectivo entre un core\u00F3grafo y un robot androide, en el que el primero intenta ense\u00F1arle a bailar al segundo. En este encuentro entre la carne y el silicio, entre la inteligencia humana y la artificial, se libra una \u00FAltima resistencia, que nos recuerda que nuestro cuerpo sigue siendo nuestra identidad irreducible.\n\nSylvie Zavatta, directora del Frac Franche-Comt\u00E9\n\nArtistas expuestos: Marina De Caro, Dhewadi Hadjab, Justine Emard, David Mach, \u00C9douard L\u00E9ve, \u00C9milie Pitoiset, la compa\u00F1\u00EDa Labkine, Anne y Jean Rochat."@es . . .