"La st\u00E8le du Moulin-Neuf rend hommage \u00E0 deux r\u00E9sistants fran\u00E7ais et locaux morts pour la France."@fr . . . . . . . . . . . "La st\u00E8le du Moulin-Neuf rend hommage \u00E0 deux r\u00E9sistants fran\u00E7ais et locaux morts pour la France."@fr . "La stele di Moulin-Neuf rende omaggio a due combattenti della Resistenza francese e locale morti per la Francia."@it . "La estela de Moulin-Neuf rinde homenaje a dos resistentes franceses y locales que murieron por Francia."@es . "The Moulin-Neuf stele pays tribute to two local and French Resistance fighters who died for France."@en . "De stele van Moulin-Neuf eert twee Franse en lokale verzetsstrijders die stierven voor Frankrijk."@nl . "Die Stele von Moulin-Neuf ehrt zwei franz\u00F6sische und lokale Widerstandsk\u00E4mpfer, die f\u00FCr Frankreich starben."@de . . "De context\n \nIn augustus 1944 wonnen de geallieerden terrein na de landing in Normandi\u00EB. Op 10 augustus bereikten ze de poorten van Nantes. De Duitse troepen trokken zich geleidelijk terug in de richting van Saint-Nazaire en veranderden het in een bolwerk. De zak Saint-Nazaire begon vorm aan te nemen.\nDe inwoners van Paimboeuf, die hadden geanticipeerd op de geallieerde opmars en een patriottische parade hadden georganiseerd, kregen van de Duitse militaire autoriteiten te horen dat hun stad op zaterdag 12 augustus om 21.00 uur moest worden ge\u00EBvacueerd als represaille.\nDe families werden verspreid over andere steden in de omgeving. De familie Martin vond onderdak in Vue. Beetje bij beetje vielen de Duitsers terug op Saint-Nazaire en vormden ze een zak met weerstand. Terwijl de linie aan de noordkant duidelijk was afgebakend, was deze aan de zuidkant richting Paimboeuf vloeibaarder.\nVeel jonge mannen en mannen met weinig training in gevechtstechnieken sloten zich aan bij de FFI en gebruikten de strategie van intimidatie om Duitse deserties aan te moedigen. Deze deserties werden aangemoedigd door geallieerde propaganda vanuit de lucht en door de acties van FFI patrouilles, die deze soldaten aanmoedigden om zich over te geven.\n\n12 september 1944\nTegen deze achtergrond ontmoette Jean-L\u00E9on Rondineau, een inwoner van Frossay en pas gerekruteerd bij het 10de FFI bataljon in Loire-Inf\u00E9rieure (Fourrier groep uit Le Pellerin) Alfred Martin uit Paimblot in een caf\u00E9 in Vue. Met een derde man gingen ze op weg naar Paimboeuf, in de hoop deserteurs aan te moedigen. Rond 14.00 uur, bij Quatre Routes de la Corbinais in de richting van la Guinerais, ontmoetten ze twee Duitse wachtposten.\nEr ontstond een discussie. Papieren controleren? Tabak uitwisselen? Intimidatie en wederzijdse bedreigingen? De drie mannen boden de soldaten zelfs een brood van twee pond aan om hen aan te moedigen te deserteren! Een van de twee wachtposten was een blanke Rus die zich gewonnen begon te geven, maar de andere was niet van plan om van kant te veranderen. Stemmingmakerij? Er werd geschoten. Een Duitser en Jean-L\u00E9on Rondineau werden geraakt. De laatste had wonden aan zijn armen en dijen, waarschijnlijk veroorzaakt door een granaatexplosie.\nAlfred Martin rende, ondanks een hoofdwond, om hulp te halen in de huizen van La Trochelais, nadat hij de gewonde man in een bosje had verstopt. De derde Fransman vluchtte. De Duitsers van hun kant keerden terug naar hun kantonnementen om hulp te zoeken en kwamen in groten getale terug.\nZe hadden geen moeite met het vinden van Jean-L\u00E9on Rondineau, die werd verzorgd door een EHBO'er van het Rode Kruis, L\u00E9on Fredet, en andere mensen op het terrein, die ze gijzelden. Ze gingen op zoek naar de andere twee \"terroristen\".\nKapitein Gabriel Krantz, die in het nabijgelegen Corbinais woonde en vloeiend Duits sprak, probeerde te onderhandelen met Obertleutnant Werner Kretzchmar om de gijzelaars vrij te krijgen.\nKretzchmar wilde er niets van weten. Hij gaf echter toe toen zijn mannen erin slaagden Alfred Martin terug te vinden. Hij liet de gijzelaars vrij en hield slechts 4 getuigen achter (de heren Jean, postmeester in Paimboeuf; Labb\u00E9, wegenwacht; Eveillard, timmerman; Foucher, matroos) om toe te zien op de executie van de twee mannen die hij had gepland, in overeenstemming met de geldende Duitse militaire orders. Het was iets na 18.00 uur.\nDe veroordeelden werden naar de andere kant van de weg Moulin Neuf gesleept, naar een weiland waar een knolgewasboom stond. Een ladder werd tegen de stam geplaatst, drie vademen wijndraad werd om de hoofdtak gegooid, een lus om de nek van Alfred Martin, die beide handen achter zijn rug gebonden had. Om de schreeuwende Rondineau het zwijgen op te leggen, werd hij in zijn hoofd geschoten. Toen Alfred Martin omviel, brak de draad. Een kogel maakte ook een einde aan zijn beproeving.\nDe lichamen werden vervolgens in een kar gegooid en naar de Loire gebracht. Ze werden begraven in een wad vlak bij de rivier, vlakbij het dorp La Nouveaut\u00E9, met een verbod om de stoffelijke resten mee terug te nemen.\n \nDe nasleep van de \"affaire\n \nPas na de bevrijding van het gebied op 14 mei 1945 werden de stoffelijke overschotten opgegraven in aanwezigheid van een twintigtal getuigen, waaronder de familie.\nEen grote menigte begeleidde de kisten naar het kerkhof van Paimboeuf.\nKretzchmar ontkwam niet aan gerechtigheid. Hij werd ter dood veroordeeld tijdens een eerste proces in Angers op 26 maart 1946, ging in beroep en stond opnieuw terecht op 5 juli 1946 voor de strafrechtbank van Angers, waar hij werd bijgestaan door een advocaat, de heer Perrin. Kretzchmar werd veroordeeld tot levenslange dwangarbeid.\nWat zijn twee slachtoffers betreft, had de voorzitter van de burgerlijke rechtbank van Paimboeuf op 7 augustus 1945 de datum en de omstandigheden van hun executie al officieel vastgelegd: Alfred Martin, 35 jaar, vader van vier kinderen, voormalig brandweerman van Paimboeuf en verzetslid van de groep Tribouillois, en Jean-L\u00E9on Rondineau, 47 jaar, verzetslid van de FTP, waren \"dood voor Frankrijk\" verklaard.\n\n View this post on Instagram Een bericht gedeeld door Saint Brevin \u00E9motions brutes (@saint.brevin.tourisme) \" target=\"_blank\">Onze vertrouwelijke aflevering van Saint-Brevin \u00E9motions brutes kun je hier bekijken"@nl . "El contexto\n \nEn agosto de 1944, los Aliados ganan terreno tras el desembarco de Normand\u00EDa. El 10 de agosto, llegan a las puertas de Nantes. Las tropas alemanas se repliegan progresivamente hacia Saint-Nazaire, convirti\u00E9ndola en una plaza fuerte. La bolsa de Saint-Nazaire empieza a tomar forma.\nLos habitantes de Paimboeuf, que hab\u00EDan anticipado el avance aliado y organizado un desfile patri\u00F3tico, fueron informados por las autoridades militares alemanas de que su ciudad tendr\u00EDa que ser evacuada antes de las 21.00 horas del s\u00E1bado 12 de agosto, como represalia.\nLas familias fueron dispersadas a otros pueblos de los alrededores. La familia Martin se refugi\u00F3 en Vue. Poco a poco, los alemanes se repliegan sobre Saint-Nazaire para formar una bolsa de resistencia. Mientras que la l\u00EDnea estaba claramente definida en el lado norte, era m\u00E1s fluida en el lado sur, hacia Paimboeuf.\nMuchos j\u00F3venes y hombres con poco entrenamiento en t\u00E9cnicas de combate se unieron a las FFI y utilizaron la estrategia del hostigamiento para fomentar las deserciones alemanas. Estas deserciones fueron alentadas por la propaganda aliada enviada por aire y por las acciones de las patrullas de las FFI, que animaron a estos soldados a rendirse.\n\n12 de septiembre de 1944\nEn este contexto, Jean-L\u00E9on Rondineau, residente en Frossay y reci\u00E9n reclutado en el 10\u00BA batall\u00F3n de las FFI en Loire-Inf\u00E9rieure (grupo Fourrier de Le Pellerin) se encuentra con Alfred Martin de Paimblot en un caf\u00E9 de Vue. Con un tercer hombre, se dirigieron a Paimboeuf, con la esperanza de fomentar las deserciones. Hacia las 14 horas, en Quatre Routes de la Corbinais, en direcci\u00F3n a la Guinerais, se encuentran con dos centinelas alemanes.\nSe entabla una discusi\u00F3n. \u00BFComprobaci\u00F3n de papeles? \u00BFIntercambio de tabaco? \u00BFIntimidaci\u00F3n y amenazas mutuas? Los tres hombres llegaron a ofrecer a los soldados una barra de pan de medio kilo para animarles a desertar Uno de los dos centinelas era un ruso blanco que empez\u00F3 a ceder, pero el otro no estaba dispuesto a cambiar de bando. Los \u00E1nimos se caldearon Se intercambian disparos. Un alem\u00E1n y Jean-L\u00E9on Rondineau fueron alcanzados. Este \u00FAltimo sufri\u00F3 heridas en los brazos y los muslos, probablemente causadas por la explosi\u00F3n de una granada.\nAlfred Martin, a pesar de una herida en la cabeza, corri\u00F3 a buscar ayuda en las casas de La Trochelais, tras esconder al herido en un bosquecillo. El tercer franc\u00E9s huy\u00F3. Por su parte, los alemanes volvieron a sus acantonamientos en busca de ayuda y regresaron en masa.\nNo tuvieron problemas para encontrar a Jean-L\u00E9on Rondineau, que estaba siendo atendido por un socorrista de la Cruz Roja, L\u00E9on Fredet, as\u00ED como a otras personas que se encontraban en el lugar, a las que tomaron como rehenes. Salieron en busca de los otros dos \"terroristas\".\nEl capit\u00E1n Gabriel Krantz, que viv\u00EDa cerca de Corbinais y hablaba alem\u00E1n con fluidez, intent\u00F3 negociar con el Obertleutnant Werner Kretzchmar la liberaci\u00F3n de los rehenes.\nKretzchmar no quiso. Sin embargo, cedi\u00F3 cuando sus hombres consiguieron recuperar a Alfred Martin. Liber\u00F3 a los rehenes, reteniendo s\u00F3lo a 4 testigos (los se\u00F1ores Jean, jefe de correos de Paimboeuf; Labb\u00E9, pe\u00F3n caminero; Eveillard, carpintero; Foucher, marinero) para que presenciaran la ejecuci\u00F3n de los dos hombres que hab\u00EDa planeado, de acuerdo con las \u00F3rdenes militares alemanas vigentes. Eran poco despu\u00E9s de las 18.00 horas.\nLos condenados fueron arrastrados al otro lado de la carretera de Moulin Neuf, hasta un prado donde hab\u00EDa un alcornoque. Colocaron una escalera contra el tronco, tres brazas de alambre de enredadera alrededor de la rama principal, un lazo alrededor del cuello de Alfred Martin, que ten\u00EDa las dos manos atadas a la espalda. Para acallar los gritos de Rondineau, le dispararon en la cabeza. Cuando Alfred Martin se desplom\u00F3, el cable se rompi\u00F3. Una bala tambi\u00E9n puso fin a su calvario.\nLos cad\u00E1veres fueron arrojados a un carro y llevados al Loira. Fueron enterrados en un lodazal cercano al r\u00EDo, cerca del pueblo de La Nouveaut\u00E9, con la prohibici\u00F3n de recuperar los restos.\n \nLas consecuencias del \"asunto\n \nHubo que esperar a la liberaci\u00F3n de la zona, el 14 de mayo de 1945, para que los restos fueran exhumados en presencia de una veintena de testigos, entre ellos la familia.\nUna gran multitud acompa\u00F1\u00F3 los f\u00E9retros hasta el cementerio de Paimboeuf.\nKretzchmar no escap\u00F3 a la justicia. Condenado a muerte en un primer juicio celebrado en Angers el 26 de marzo de 1946, apel\u00F3 y fue juzgado de nuevo el 5 de julio de 1946 ante el tribunal penal de Angers, donde estuvo asistido por un abogado, el Sr. Perrin. Kretzchmar fue condenado a trabajos forzados de por vida.\nEn cuanto a sus dos v\u00EDctimas, por orden de 7 de agosto de 1945, el presidente del tribunal civil de Paimb?uf ya hab\u00EDa oficializado la fecha y las circunstancias de su ejecuci\u00F3n: Alfred Martin, de 35 a\u00F1os, padre de cuatro hijos, antiguo bombero de Paimboeuf y miembro de la Resistencia del grupo Tribouillois, y Jean-L\u00E9on Rondineau, de 47 a\u00F1os, miembro de la Resistencia del FTP, hab\u00EDan sido declarados \"muertos para Francia\".\n\n View this post on Instagram A post shared by Saint Brevin \u00E9motions brutes (@saint.brevin.tourisme) \" target=\"_blank\">Nuestro episodio confidencial de Saint-Brevin \u00E9motions brutes puede verse aqu\u00ED"@es . "Le contexte\n\u00A0\nAo\u00FBt 1944, les alli\u00E9s gagnent du terrain suite au d\u00E9barquement en Normandie. Le 10 ao\u00FBt, ils sont aux portes de Nantes. Progressivement les troupes allemandes se replient vers Saint-Nazaire pour en faire une place forte. La poche de Saint-Nazaire commence \u00E0 se former.\nLes habitants de Paimboeuf, qui avaient anticip\u00E9 l\u2019avance alli\u00E9e, et organis\u00E9 un d\u00E9fil\u00E9 patriotique, se voient notifier par les autorit\u00E9s militaires allemandes en guise de repr\u00E9sailles, l\u2019\u00E9vacuation de leur cit\u00E9 avant le samedi soir 12 ao\u00FBt, 21 h 00.\nLes foyers se r\u00E9partissent dans les communes des alentours. La famille Martin trouvera refuge \u00E0 Vue. Petit \u00E0 petit les allemands se rabattent sur Saint-Nazaire pour y former une poche de r\u00E9sistance. Si c\u00F4t\u00E9 nord, la ligne est clairement d\u00E9finie, elle est plus fluctuante c\u00F4t\u00E9 sud vers Paimboeuf.\nDe nombreux jeunes et hommes peu form\u00E9s aux techniques du combat rejoignent les FFI et utilisent la strat\u00E9gie du harc\u00E8lement pour pousser aux d\u00E9sertions allemandes. Ces d\u00E9sertions sont encourag\u00E9es par de la propagande alli\u00E9e tract\u00E9e par voie a\u00E9rienne et par les actions de patrouilles FFI qui vont inciter ces soldats \u00E0 se rendre.\n\nLe 12 septembre 1944\nC\u2019est dans ce contexte qu\u2019un habitant de Frossay, Jean-L\u00E9on Rondineau, nouvellement recrut\u00E9 au 10\u00E8me\u00A0bataillon FFI de Loire-Inf\u00E9rieure (groupe Fourrier du Pellerin) rencontre dans un caf\u00E9 \u00E0 Vue, le paimblotin Alfred Martin. Avec un troisi\u00E8me homme, ils prennent la direction de Paimboeuf, esp\u00E9rant susciter des d\u00E9sertions. Vers 14 h 00, aux Quatre Routes de la Corbinais vers la Guinerais, ils rencontrent deux sentinelles allemandes.\nLa discussion s\u2019engage. Contr\u00F4le de papiers ? \u00C9change de tabac ? Intimidations et menaces r\u00E9ciproques ? Les trois hommes auraient m\u00EAme propos\u00E9 un pain de deux livres aux soldats pour les pousser \u00E0 la d\u00E9sertion ! L\u2019une des deux sentinelles est un Russe blanc qui commence \u00E0 fl\u00E9chir, mais pas question pour l\u2019autre de changer de camp. Le ton monte\u2026 Des tirs sont \u00E9chang\u00E9s. Un allemand et Jean-L\u00E9on Rondineau sont touch\u00E9s. Ce dernier a des blessures aux bras et aux cuisses sans doute dues \u00E0 une explosion de grenade.\nAlfred Martin, malgr\u00E9 une blessure \u00E0 la t\u00EAte, court chercher de l\u2019aide dans des maisons \u00E0 la Trochelais, apr\u00E8s avoir cach\u00E9 le bless\u00E9 dans un taillis. Le troisi\u00E8me fran\u00E7ais s\u2019est enfui. De leur c\u00F4t\u00E9, les allemands regagnent leur cantonnement pour chercher de l\u2019aide et reviennent en force.\nIls n\u2019ont aucun mal \u00E0 trouver Jean-L\u00E9on Rondineau soign\u00E9 par un secouriste de la Croix Rouge, L\u00E9on Fredet, mais aussi d\u2019autres personnes pr\u00E9sentes sur le site qu\u2019ils prennent en otage. Ils partent \u00E0 la recherche des deux autres \u00AB terroristes \u00BB.\nLe capitaine de vaisseau Gabriel Krantz, qui habite la Corbinais toute proche et qui maitrise l\u2019allemand, essaye de parlementer pour faire lib\u00E9rer les otages aupr\u00E8s de l\u2019Obertleutnant Werner Kretzchmar.\nCe dernier ne veut rien entendre. Il c\u00E8de n\u00E9anmoins lorsque ses hommes parviennent \u00E0 r\u00E9cup\u00E9rer Alfred Martin. Il rel\u00E2che les otages, ne gardant que 4 t\u00E9moins (MM. Jean, receveur des postes \u00E0 Paimboeuf\u00A0; Labb\u00E9, cantonnier\u00A0; Eveillard, charpentier\u00A0; Foucher, marin) pour assister \u00E0 l\u2019ex\u00E9cution des deux hommes qu\u2019il a programm\u00E9, conform\u00E9ment aux consignes militaires allemandes en vigueur. Il est un peu plus de 18 h 00.\nOn tra\u00EEne les condamn\u00E9s de l'autre c\u00F4t\u00E9 de la route du\u00A0Moulin\u00A0Neuf, dans une prairie o\u00F9 se dresse un cormier. Une \u00E9chelle est pos\u00E9e contre le tronc, trois brasses de fil de fer \u00E0 vigne jet\u00E9es autour de la branche ma\u00EEtresse, une boucle autour du cou d'Alfred Martin qui avait les deux mains attach\u00E9es dans le dos. Pour faire taire Rondineau qui hurlait, on l'ach\u00E8ve d'une balle dans la t\u00EAte. Quand Alfred Martin bascule dans le vide, le fil de fer casse net. Une balle vint aussi abr\u00E9ger son calvaire.\nLes corps sont alors jet\u00E9s dans une charrette qui descend vers la Loire. On les enterre dans une vasi\u00E8re \u00E0 proximit\u00E9 du fleuve, pr\u00E8s du village de la Nouveaut\u00E9 avec interdiction de reprendre les d\u00E9pouilles.\n\u00A0\nLes suites de\u00A0\u00AB\u00A0l\u2019affaire\u00A0\u00BB\n\u00A0\nIl faudra attendre la Lib\u00E9ration du secteur, le 14 mai 1945, pour proc\u00E9der \u00E0 l\u2019exhumation en pr\u00E9sence d'une vingtaine de t\u00E9moins, dont la famille.\nUne foule compacte accompagne alors les cercueils au cimeti\u00E8re de Paimboeuf.\nKretzchmar n'\u00E9chappera pas \u00E0 la justice. Condamn\u00E9 \u00E0 mort par un premier proc\u00E8s \u00E0 Angers le 26 mars 1946, il fera appel et sera jug\u00E9 \u00E0 nouveau le 5 juillet 1946 devant le tribunal correctionnel d\u2019Angers, o\u00F9 il b\u00E9n\u00E9ficiera de l\u2019aide d\u2019un avocat, Me Perrin. Kretzchmar fut alors condamn\u00E9 aux travaux forc\u00E9s \u00E0 perp\u00E9tuit\u00E9.\nQuant \u00E0 ses deux victimes, par une ordonnance du 7 ao\u00FBt 1945, le pr\u00E9sident du tribunal civil de Paimb\u0153uf avait d\u00E9j\u00E0 officialis\u00E9 la date et les circonstances de leur ex\u00E9cution : Alfred Martin, 35 ans, p\u00E8re de quatre enfants, ancien pompier de Paimboeuf, r\u00E9sistant du groupe\u00A0Tribouillois, ainsi que Jean-L\u00E9on Rondineau, 47 ans, r\u00E9sistant\u00A0FTP, avaient \u00E9t\u00E9 d\u00E9clar\u00E9s \u00AB morts pour la France \u00BB.\n\n Voir cette publication sur Instagram Une publication partag\u00E9e par Saint Brevin \u00E9motions brutes (@saint.brevin.tourisme) \" target=\"_blank\">Notre \u00E9pisode de Saint-Brevin \u00E9motions brutes confidentielle a regarder ici"@fr . "Background\n \nAugust 1944, the Allies gain ground following the Normandy landings. On August 10, they reached the gates of Nantes. German troops gradually retreated to Saint-Nazaire, turning it into a stronghold. The Saint-Nazaire pocket began to take shape.\nThe inhabitants of Paimboeuf, who had anticipated the Allied advance and organized a patriotic parade, were notified by the German military authorities of the evacuation of their town by Saturday evening, August 12, 9:00 pm, as a reprisal.\nHouseholds were dispersed to neighbouring communes. The Martin family took refuge in Vue. Little by little, the Germans fell back on Saint-Nazaire to form a pocket of resistance. While the line was clearly defined on the north side, it was more fluid on the south side towards Paimboeuf.\nMany young men with little training in combat techniques joined the FFI, using the strategy of harassment to encourage German desertions. These desertions were encouraged by Allied air-dropped propaganda and by the actions of FFI patrols, which encouraged these soldiers to surrender.\n\nSeptember 12, 1944\nIt was against this backdrop that Frossay resident Jean-L\u00E9on Rondineau, newly recruited to the 10th FFI battalion in Loire-Inf\u00E9rieure (Fourrier group from Le Pellerin), met Paimblotin Alfred Martin in a caf\u00E9 in Vue. With a third man, they headed for Paimboeuf, hoping to encourage desertions. At around 2.00 pm, at Quatre Routes de la Corbinais towards la Guinerais, they met two German sentries.\nA discussion ensued. Checking papers? Exchange of tobacco? Intimidation and mutual threats? The three men even offered the soldiers a two-pound loaf of bread to encourage them to desert! One of the two sentries is a white Russian who begins to relent, but the other will not change sides. Tempers flare? Shots are exchanged. A German and Jean-L\u00E9on Rondineau are hit. The latter sustained wounds to his arms and thighs, probably caused by a grenade explosion.\nAlfred Martin, despite a head wound, ran for help to the houses in La Trochelais, having hidden the wounded man in a copse. The third Frenchman escaped. For their part, the Germans return to their billets to look for help, and come back in force.\nThey had no trouble finding Jean-L\u00E9on Rondineau, who was being cared for by a Red Cross first-aider, L\u00E9on Fredet, as well as other people on the site, whom they took hostage. They set off in search of the other two \"terrorists\".\nCaptain Gabriel Krantz, who lives in nearby Corbinais and speaks fluent German, tries to get Obertleutnant Werner Kretzchmar to release the hostages.\nThe latter would have none of it. He gives in, however, when his men succeed in recovering Alfred Martin. He released the hostages, keeping only 4 witnesses (Messrs Jean, Paimboeuf postmaster; Labb\u00E9, road-mender; Eveillard, carpenter; Foucher, sailor) to witness the execution of the two men he had planned, in accordance with current German military orders. It was a little after 6.00 pm.\nThe condemned men are dragged across the Moulin Neuf road to a meadow where a corm tree stands. A ladder was placed against the trunk, three fathoms of vine wire thrown around the main branch, a loop around Alfred Martin's neck, with both hands tied behind his back. To silence the screaming Rondineau, he was shot through the head. When Alfred Martin toppled over, the wire snapped clean off. A bullet also shortened his ordeal.\nThe bodies were then thrown into a cart and taken down to the Loire. They were buried in a mudflat close to the river, near the village of La Nouveaut\u00E9, with a ban on taking back the remains.\n \nThe aftermath of the \"affair\n \nIt was not until the area was liberated on May 14, 1945, that the remains were exhumed in the presence of some twenty witnesses, including the family.\nA large crowd accompanied the coffins to the Paimboeuf cemetery.\nKretzchmar did not escape justice. Sentenced to death at a first trial in Angers on March 26, 1946, he appealed and was tried again on July 5, 1946 before the Angers Correctional Court, where he was assisted by a lawyer, Me Perrin. Kretzchmar was sentenced to hard labor for life.\nAs for his two victims, in an order dated August 7, 1945, the president of the Paimb?uf civil court had already formalized the date and circumstances of their execution: Alfred Martin, 35, father of four, former Paimboeuf firefighter and member of the Tribouillois Resistance group, and Jean-L\u00E9on Rondineau, 47, FTP Resistance fighter, had been declared \"dead for France\".\n\n See this post on Instagram A post shared by Saint Brevin \u00E9motions brutes (@saint.brevin.tourisme) \" target=\"_blank\">Our episode of Saint-Brevin \u00E9motions brutes confidentielle has a look here"@en . "Der Kontext\n \nAugust 1944, die Alliierten gewinnen nach der Landung in der Normandie an Boden. Am 10. August stehen sie vor den Toren von Nantes. Nach und nach ziehen sich die deutschen Truppen nach Saint-Nazaire zur\u00FCck, um es zu einer Festung auszubauen. Die Tasche von Saint-Nazaire beginnt sich zu bilden.\nDie Einwohner von Paimboeuf, die den Vorsto\u00DF der Alliierten vorausgesehen und eine patriotische Parade organisiert hatten, wurden von den deutschen Milit\u00E4rbeh\u00F6rden als Vergeltungsma\u00DFnahme \u00FCber die Evakuierung ihrer Stadt bis Samstagabend, den 12. August, 21.00 Uhr, informiert.\nDie Haushalte verteilen sich auf die umliegenden Gemeinden. Die Familie Martin findet Zuflucht in Vue. Nach und nach ziehen sich die Deutschen auf Saint-Nazaire zur\u00FCck, um dort eine Widerstandstasche zu bilden. W\u00E4hrend die Linie auf der Nordseite klar definiert ist, ist sie auf der S\u00FCdseite in Richtung Paimboeuf schwankender.\nZahlreiche junge M\u00E4nner und M\u00E4nner, die nicht in Kampftechniken ausgebildet waren, schlossen sich den FFI an und nutzten die Strategie der Bel\u00E4stigung, um die Deutschen zur Desertion zu bewegen. Diese Desertionen werden durch alliierte Propaganda aus der Luft und durch die Aktionen der FFI-Patrouillen gef\u00F6rdert, die die Soldaten dazu bringen, sich zu ergeben.\n\nDer 12. September 1944\nIn diesem Zusammenhang trifft der Einwohner von Frossay, Jean-L\u00E9on Rondineau, der neu f\u00FCr das 10. FFI-Bataillon der Loire-Inf\u00E9rieure (Fourrier-Gruppe aus Pellerin) rekrutiert wurde, in einem Caf\u00E9 in Vue auf den Paimblotin Alfred Martin. Zusammen mit einem dritten Mann machen sie sich auf den Weg nach Paimboeuf, in der Hoffnung, Desertionen zu provozieren. Gegen 14.00 Uhr trafen sie an der Quatre Routes de la Corbinais in Richtung Guinerais auf zwei deutsche Wachposten.\nEs kommt zu einer Diskussion. Kontrolle der Papiere ? Austausch von Tabak ? Einsch\u00FCchterungen und gegenseitige Drohungen? Die drei M\u00E4nner sollen den Soldaten sogar ein Zwei-Pfund-Brot angeboten haben, um sie zur Desertion zu bewegen Einer der beiden Wachposten ist ein Wei\u00DFrusse, der langsam nachgibt, aber der andere wechselt nicht die Seiten. Der Ton wird lauter Es werden Sch\u00FCsse ausgetauscht. Ein Deutscher und Jean-L\u00E9on Rondineau werden getroffen. Letzterer hat Verletzungen an Armen und Oberschenkeln, die wahrscheinlich von einer Granatenexplosion herr\u00FChren.\nAlfred Martin rannte trotz einer Kopfverletzung zu den H\u00E4usern in La Trochelais, um Hilfe zu holen, nachdem er den Verwundeten in einem Dickicht versteckt hatte. Der dritte Franzose fl\u00FCchtete. Die Deutschen kehrten ihrerseits in ihre Unterk\u00FCnfte zur\u00FCck, um Hilfe zu holen, und kamen mit voller Kraft zur\u00FCck.\nSie haben keine Schwierigkeiten, Jean-L\u00E9on Rondineau zu finden, der von L\u00E9on Fredet, einem Sanit\u00E4ter des Roten Kreuzes, behandelt wird, aber auch andere Personen auf dem Gel\u00E4nde, die sie als Geiseln nehmen. Sie machen sich auf die Suche nach den beiden anderen \"Terroristen\".\nDer Kapit\u00E4n zur See Gabriel Krantz, der im nahe gelegenen La Corbinais wohnt und gut Deutsch spricht, versucht, mit Oberleutnant Werner Kretzchmar \u00FCber die Freilassung der Geiseln zu verhandeln.\nDieser will nicht h\u00F6ren. Er gibt jedoch nach, als es seinen M\u00E4nnern gelingt, Alfred Martin zu befreien. Er l\u00E4sst die Geiseln frei und beh\u00E4lt nur vier Zeugen (Jean, Postmeister in Paimboeuf; Labb\u00E9, Stra\u00DFenarbeiter; Eveillard, Zimmermann; Foucher, Seemann) zur\u00FCck, um der Hinrichtung der beiden M\u00E4nner beizuwohnen, die er gem\u00E4\u00DF den geltenden deutschen milit\u00E4rischen Anweisungen geplant hat. Es ist kurz nach 18.00 Uhr.\nDie Verurteilten werden auf die andere Seite der Stra\u00DFe Moulin Neuf geschleppt, auf eine Wiese, auf der ein Apfelbaum steht. Eine Leiter wird an den Stamm gestellt, drei Klafter Weinbergdraht um den Hauptast geworfen und eine Schlaufe um den Hals von Alfred Martin gelegt, der beide H\u00E4nde auf dem R\u00FCcken gefesselt hatte. Um den schreienden Rondineau zum Schweigen zu bringen, wird er mit einem Kopfschuss get\u00F6tet. Als Alfred Martin in die Tiefe st\u00FCrzte, brach der Draht. Auch sein Martyrium wurde durch eine Kugel beendet.\nDie Leichen werden auf einen Karren geworfen, der zur Loire hinunterf\u00E4hrt. Sie wurden in einem Watt in der N\u00E4he des Flusses, in der N\u00E4he des Dorfes La Nouveaut\u00E9, begraben.\n \nDie Folgen der \"Aff\u00E4re\"\n \nErst nach der Befreiung des Gebiets am 14. Mai 1945 wurde die Exhumierung in Anwesenheit von etwa 20 Zeugen, darunter auch die Familie, durchgef\u00FChrt.\nEine gro\u00DFe Menschenmenge begleitete die S\u00E4rge zum Friedhof von Paimboeuf.\nKretzchmar entgeht der Justiz nicht. Er wurde in einem ersten Prozess am 26. M\u00E4rz 1946 in Angers zum Tode verurteilt, legte Berufung ein und wurde am 5. Juli 1946 vor dem Strafgericht von Angers erneut angeklagt, wo er die Hilfe eines Anwalts, Perrin, in Anspruch nahm. Kretzchmar wurde zu lebenslanger Zwangsarbeit verurteilt.\nDer 35-j\u00E4hrige Alfred Martin, Vater von vier Kindern, ehemaliger Feuerwehrmann von Paimboeuf und Widerstandsk\u00E4mpfer der Gruppe Tribouillois, sowie der 47-j\u00E4hrige Jean-L\u00E9on Rondineau, Widerstandsk\u00E4mpfer der FTP, wurden am 7. August 1945 per Verf\u00FCgung des Pr\u00E4sidenten des Zivilgerichts von Paimb?uf als \"f\u00FCr Frankreich gefallen\" deklariert.\n\n Siehe diesen Beitrag auf Instagram Ein Beitrag geteilt von Saint Brevin \u00E9motions brutes (@saint.brevin.tourisme) \" target=\"_blank\">Unsere Episode von Saint Brevin \u00E9motions brutes confidentielle a regarder ici"@de . "Il contesto\n \nNell'agosto 1944, gli Alleati guadagnano terreno dopo lo sbarco in Normandia. Il 10 agosto raggiungono le porte di Nantes. Le truppe tedesche si ritirano gradualmente verso Saint-Nazaire, trasformandola in una roccaforte. La sacca di Saint-Nazaire inizia a prendere forma.\nGli abitanti di Paimboeuf, che avevano anticipato l'avanzata alleata e organizzato una parata patriottica, furono informati dalle autorit\u00E0 militari tedesche che la loro citt\u00E0 avrebbe dovuto essere evacuata entro le 21.00 di sabato 12 agosto, come rappresaglia.\nLe famiglie furono trasferite in altre citt\u00E0 dei dintorni. La famiglia Martin trov\u00F2 rifugio a Vue. A poco a poco, i tedeschi ripiegarono su Saint-Nazaire per formare una sacca di resistenza. Mentre la linea era chiaramente definita sul lato nord, era pi\u00F9 fluida sul lato sud, verso Paimboeuf.\nMolti giovani e uomini poco addestrati alle tecniche di combattimento si unirono all'FFI e usarono la strategia delle molestie per incoraggiare le diserzioni tedesche. Queste diserzioni erano incoraggiate dalla propaganda alleata diffusa per via aerea e dalle azioni delle pattuglie dell'FFI, che incoraggiavano questi soldati ad arrendersi.\n\n12 settembre 1944\n\u00C8 in questo contesto che Jean-L\u00E9on Rondineau, residente a Frossay e appena reclutato nel 10\u00B0 battaglione FFI della Loire-Inf\u00E9rieure (gruppo Fourrier di Le Pellerin), incontra Alfred Martin di Paimblot in un caff\u00E8 di Vue. Con un terzo uomo, si diressero verso Paimboeuf, sperando di incoraggiare le diserzioni. Verso le 14:00, a Quatre Routes de la Corbinais verso la Guinerais, incontrarono due sentinelle tedesche.\nNe segu\u00EC una discussione. Controllo dei documenti? Scambio di tabacco? Intimidazioni e minacce reciproche? I tre uomini offrirono addirittura ai soldati una pagnotta di due chili per incoraggiarli a disertare! Una delle due sentinelle era un russo bianco che cominci\u00F2 a cedere, ma l'altro non aveva intenzione di cambiare schieramento. Gli animi si accendono? Vennero scambiati dei colpi. Un tedesco e Jean-L\u00E9on Rondineau furono colpiti. Quest'ultimo riport\u00F2 ferite alle braccia e alle cosce, probabilmente causate dall'esplosione di una granata.\nAlfred Martin, nonostante una ferita alla testa, corse a cercare aiuto nelle case di La Trochelais, dopo aver nascosto il ferito in un boschetto. Il terzo francese fugg\u00EC. Da parte loro, i tedeschi tornarono ai loro cantoni per cercare aiuto e tornarono in forze.\nNon ebbero difficolt\u00E0 a trovare Jean-L\u00E9on Rondineau, che era assistito da un soccorritore della Croce Rossa, L\u00E9on Fredet, e altre persone sul posto, che presero in ostaggio. Si misero alla ricerca degli altri due \"terroristi\".\nIl capitano Gabriel Krantz, che viveva nella vicina Corbinais e parlava correntemente il tedesco, cerc\u00F2 di negoziare con l'Obertleutnant Werner Kretzchmar il rilascio degli ostaggi.\nKretzchmar non ne volle sapere. Si arrese, tuttavia, quando i suoi uomini riuscirono a recuperare Alfred Martin. Rilasci\u00F2 gli ostaggi, mantenendo solo 4 testimoni (i signori Jean, direttore delle poste di Paimboeuf; Labb\u00E9, venditore ambulante; Eveillard, falegname; Foucher, marinaio) per assistere all'esecuzione dei due uomini che aveva pianificato, in conformit\u00E0 con gli ordini militari tedeschi vigenti. Erano da poco passate le 18.00.\nI condannati furono trascinati dall'altra parte della strada del Moulin Neuf, in un prato dove si trovava un cormo. Una scala fu appoggiata al tronco, tre braccia di filo di vite furono gettate attorno al ramo principale, un cappio attorno al collo di Alfred Martin, che aveva entrambe le mani legate dietro la schiena. Per far tacere le urla di Rondineau, gli fu sparato in testa. Quando Alfred Martin si rovesci\u00F2, il filo si spezz\u00F2. Un proiettile pose fine anche al suo calvario.\nI corpi furono poi gettati su un carro e portati nella Loira. Furono sepolti in una piana di fango vicino al fiume, nei pressi del villaggio di La Nouveaut\u00E9, con il divieto di recuperare i resti.\n \nLe conseguenze dell'\"affare\n \nSolo dopo la liberazione della zona, il 14 maggio 1945, i resti furono riesumati alla presenza di una ventina di testimoni, tra cui la famiglia.\nUna grande folla accompagn\u00F2 le bare al cimitero di Paimboeuf.\nKretzchmar non sfugg\u00EC alla giustizia. Condannato a morte in un primo processo ad Angers il 26 marzo 1946, fece appello e fu processato nuovamente il 5 luglio 1946 davanti al tribunale penale di Angers, dove fu assistito da un avvocato, Perrin. Kretzchmar fu condannato ai lavori forzati a vita.\nPer quanto riguarda le sue due vittime, con un'ordinanza del 7 agosto 1945, il presidente del tribunale civile di Paimb?uf aveva gi\u00E0 ufficializzato la data e le circostanze della loro esecuzione: Alfred Martin, 35 anni, padre di quattro figli, ex pompiere di Paimboeuf e membro della Resistenza del gruppo Tribouillois, e Jean-L\u00E9on Rondineau, 47 anni, membro della Resistenza FTP, erano stati dichiarati \"morti per la Francia\".\n\n Visualizza questo post su Instagram Un post condiviso da Saint Brevin \u00E9motions brutes (@saint.brevin.tourisme) \" target=\"_blank\">La nostra puntata confidenziale di Saint-Brevin \u00E9motions brutes \u00E8 visibile qui"@it . . .