"P\u00E8lerinage de Notre Dame de Maria-Thierhurst : v\u00E9ritable havre de paix et de d\u00E9tente dans l\u2019immense for\u00EAt de ma\u00EFs de la Hardt. Ce lieu marial ayant pour patronne Notre Dame des 7 douleurs est connue bien au del\u00E0 de nos fronti\u00E8res."@fr . . . . . . . . . . . "Pilgrimage of Our Lady of Maria-Thierhurst: a true haven of peace and relaxation in the immense corn forest of the Hardt. This Marian place with Our Lady of the 7 Sorrows as its patron saint is known far beyond our borders."@en . "P\u00E8lerinage de Notre Dame de Maria-Thierhurst : v\u00E9ritable havre de paix et de d\u00E9tente dans l\u2019immense for\u00EAt de ma\u00EFs de la Hardt. Ce lieu marial ayant pour patronne Notre Dame des 7 douleurs est connue bien au del\u00E0 de nos fronti\u00E8res."@fr . "Wallfahrt Notre Dame de Maria-Thierhurst: Eine wahre Oase des Friedens und der Entspannung im riesigen Maiswald der Hardt. Dieser Marienort mit der Schutzpatronin Notre Dame des 7 douleurs ist weit \u00FCber unsere Grenzen hinaus bekannt."@de . "Peregrinaci\u00F3n a Nuestra Se\u00F1ora de Mar\u00EDa-Thierhurst: un remanso de paz y relajaci\u00F3n en el vasto bosque de ma\u00EDz del Hardt. Este lugar mariano, cuya patrona es Nuestra Se\u00F1ora de los 7 Dolores, es conocido m\u00E1s all\u00E1 de nuestras fronteras."@es . "Pellegrinaggio a Nostra Signora di Maria-Thierhurst: un'oasi di pace e relax nella vasta foresta di grano dell'Hardt. Questo luogo mariano, la cui patrona \u00E8 Nostra Signora dei 7 Dolori, \u00E8 conosciuto ben oltre i nostri confini."@it . "Bedevaart naar Onze-Lieve-Vrouw van Maria-Thierhurst: een echte oase van rust en ontspanning in het uitgestrekte korenbos van de Hardt. Deze Mariaplaats, waarvan de patroonheilige Onze Lieve Vrouw van de 7 Smarten is, is tot ver buiten onze grenzen bekend."@nl . . "La tradition raconte\u2026\n\nQue le sanctuaire de Thierhurst s\u2019\u00E9l\u00E8verait sur l\u2019emplacement d\u2019un village disparu qui s\u2019appelait Thierheim, nomm\u00E9 ainsi \u00E0 partir du pr\u00E9nom de Thierry, fils de Child\u00E9ric qui r\u00E9gnait sur l\u2019Alsace autour de 601. Ce nom se retrouve encore dans des annales de Colmar en 1282 et dans un registre des Habsbourg en 1303.\n\nVers 1375, le village dispara\u00EEt...\nEt pas une trace \u00E9crite pour en expliquer la raison\u2026 peut \u00EAtre inond\u00E9 par une crue du Rhin qui, \u00E0 l\u2019\u00E9poque, coulait encore sauvage ; des annales de 1394 font mention de grandes inondations\u2026\n\nOu peut \u00EAtre ravag\u00E9 par les Armagnacs qui, en 1375, d\u00E9molissaient et pillaient tout sur leur passage. D\u2019autres sources parlent d\u2019un incendie lors d\u2019une guerre qui opposait certains nobles \u00E0 la cit\u00E9 de Strasbourg.\n\nLa m\u00E9moire populaire raconte qu\u2019\u00E0 l\u2019\u00E9poque o\u00F9 les paysans labouraient encore \u00E0 la charrue, il leur arrivait de d\u00E9terrer des pierres provenant de l\u2019ancien village et m\u00EAme encore des ossements. Sur l\u2019emplacement du village disparu pousse un petit bois appel\u00E9 <> (hurst veut dire <>, <>).\n\nLe p\u00E8lerinage a pris le nom ; un p\u00E8lerinage comme souvent, \u00E0 l\u2019orgine l\u00E9gendaire mais qui, selon la tradition, remonterait au XVe si\u00E8cle. \n\nLa, ou plut\u00F4t les l\u00E9gendes sur l\u2019origine de Notre Dame de Thierhurst\n\nDes bergers se trouvaient dehors par un gros orage sous des pluies torrentielles. Ils vinrent se mettre \u00E0 l\u2019abri sous la vaste ramure d\u2019un noyer s\u00E9culaire. Tremp\u00E9s jusqu\u2019aux os, ils firent un grand feu sous le noyer pour s\u00E9cher les habits, mais le feu se communiqua aux branches de l\u2019arbre. Dans le tronc carbonis\u00E9, les bergers d\u00E9couvrirent une statue de la Vierge, une Pi\u00E8ta, que personne ne connaissait. Une autre version dit que la statue se trouvait dans les racines. Emerveill\u00E9s, les bergers fix\u00E8rent la statue dans un arbre et les gens qui passaient s\u2019y arr\u00EAtaient pour prier la vierge. Bient\u00F4t, pour mettre la statue \u00E0 l\u2019abri, les bergers avec les amis et les familles des disparus de Thierheim \u00E9rig\u00E8rent \u00E0 cet endroit une hutte de branchages, renforc\u00E9e plus tard par des pierres r\u00E9cup\u00E9r\u00E9es du village disparu. Mais la petite chapelle rustique s\u2019effritait au fil des ans.\n\nElle fut, \u00E0 plusieurs reprises au cours des XVIe et XVIIe si\u00E8cles, reconstruite, agrandie, embellie gr\u00E2ce \u00E0 la g\u00E9n\u00E9rosit\u00E9 de dames donatrices : la noble dame Agn\u00E8s de la famille Rappolstein, qui habitait le ch\u00E2teau de Heiteren, une dame Krebsin de Neuf-Brisach et apr\u00E8s elle, une autre donatrice encore.\n\nLa R\u00E9volution va d\u00E9truire ce que tant de g\u00E9n\u00E9rosit\u00E9 a essay\u00E9 de faire survivre :\n\nLe 30 Juin 1793, le p\u00E8lerinage est vendu comme bien national, la chapelle, la maison du gardien, les jardins et les pr\u00E9s autour. On n\u2019a pu sauver que la petite cloche et la statue de la Vierge. Les pierres de la chapelle d\u00E9molie servent \u00E0 construire un grand bistrot \u00E0 Neuf-Brisach\n\nLa statue de la Vierge de Thierhurst est mise \u00E0 l\u2019abri \u00E0 Heiteren, mais \u00E0 deux reprises, on la retrouve \u00E0 l\u2019emplacement de la chapelle d\u00E9truite.\n\nUn soir, tard, des habitants de Heiteren qui rentraient chez eux, aper\u00E7oivent en plein champ, l\u00E0 o\u00F9 jadis s\u2019\u00E9levait la chapelle, quatre lumi\u00E8res qui br\u00FBlent autour de la statue de la Vierge, \u00E9clair\u00E9e d\u2019un halo de lumi\u00E8re. A leur approche, les lumi\u00E8res disparaissent. Le lendemain, les gens de Heiteren, avec leur cur\u00E9, se rendent en procession jusqu'\u00E0 l\u2019endroit o\u00F9 la statue avait \u00E9t\u00E9 aper\u00E7ue la veille, pour la ramener en procession solennelle jusqu\u2019\u00E0 Heiteren, o\u00F9 elle restera, cette fois, jusqu\u2019\u00E0 la Reconstruction de la chapelle.\n\nLa renaissance du p\u00E8lerinage :\nVers 1842, de pieux p\u00E8lerins \u00E9l\u00E8vent un oratoire rustique sur le lieu profan\u00E9 ; l\u2019oratoire est remplac\u00E9 en 1809 \u2013 1870 par une chapelle en dur. La vierge douloureuse, gard\u00E9e \u00E0 Heiteren, revient sur les lieux o\u00F9 elle fut v\u00E9n\u00E9r\u00E9e pendant des si\u00E8cles. La chapelle, celle d\u2019aujourd\u2019hui, est consacr\u00E9e le lundi de Pentec\u00F4te 6 Juin 1842, en pr\u00E9sence de trois mille p\u00E8lerins. Depuis 1870, la chapelle a \u00E9t\u00E9 embellie par de nouveaux autels ; en 1900, par deux vitraux dont l\u2019un \u00E9voque la d\u00E9couverte de la Pi\u00E9ta du Thierhurst au XVe si\u00E8cle par des bergers \u2013 les outils et la stature des hommes feraient plut\u00F4t penser \u00E0 des b\u00FBcherons, en 1925 ; quatre autres vitraux qui racontent des \u00E9tapes de la vie de la Vierge.\nD\u2019autres travaux de r\u00E9fection et d\u2019entretien ont \u00E9t\u00E9 entrepris depuis. Derri\u00E8re la chapelle, face \u00E0 l\u2019Est, s\u2019\u00E9l\u00E8ve une statue de l\u2019archange Gabriel, cr\u00E9\u00E9e par un sculpteur en 1939-40, au moment de la dr\u00F4le de guerre o\u00F9 les habitants de la r\u00E9gion avaient \u00E9t\u00E9 \u00E9vacu\u00E9s et que la zone \u00E9tait occup\u00E9e par les troupes allemandes."@fr . "La tradizione racconta?\n\nSi dice che il santuario di Thierhurst sorgesse sul sito di un villaggio perduto chiamato Thierheim, dal nome di Thierry, figlio di Childerico, che regn\u00F2 sull'Alsazia intorno al 601. Questo nome si trova ancora negli annali di Colmar nel 1282 e in un registro asburgico nel 1303.\n\nIntorno al 1375, il villaggio scomparve...\nE non ci sono tracce scritte che ne spieghino il motivo: forse inondato dal Reno che, all'epoca, scorreva ancora impetuoso; gli annali del 1394 parlano di grandi inondazioni?\n\nO forse \u00E8 stata devastata dagli Armagnacchi che, nel 1375, hanno demolito e saccheggiato tutto ci\u00F2 che trovavano sul loro cammino. Altre fonti parlano di un incendio durante una guerra tra alcuni nobili e la citt\u00E0 di Strasburgo.\n\nLa memoria popolare racconta che all'epoca in cui i contadini aravano ancora, a volte dissotterravano le pietre del vecchio villaggio e persino le ossa. Un piccolo bosco chiamato <> (hurst significa <>, <>) cresce sul luogo del villaggio scomparso.\n\nIl pellegrinaggio ha preso questo nome; un pellegrinaggio, come spesso accade, di origine leggendaria, ma che, secondo la tradizione, risale al XV secolo\n\nLa leggenda, o meglio le leggende sull'origine di Nostra Signora di Thierhurst\n\nAlcuni pastori si trovavano all'aperto durante un forte temporale con pioggia torrenziale. Sono venuti a rifugiarsi sotto i grandi rami di un noce secolare. Inzuppati fino alla pelle, accesero un grande fuoco sotto l'albero per asciugare i vestiti, ma il fuoco si propag\u00F2 ai rami dell'albero. Nel baule carbonizzato, i pastori scoprirono una statua della Vergine, una Pi\u00E8ta, che nessuno conosceva. Un'altra versione dice che la statua era nelle radici. Stupiti, i pastori fissarono la statua su un albero e le persone che passavano di l\u00EC si fermavano a pregare la Vergine. Ben presto i pastori, insieme agli amici e alle famiglie dei Thierheimer scomparsi, eressero su questo luogo una capanna di rami, che fu poi rinforzata con pietre prese dal villaggio scomparso, per proteggere la statua. Ma la piccola cappella rustica si stava sgretolando con il passare degli anni.\n\nFu ricostruito, ampliato e abbellito pi\u00F9 volte nel corso del XVI e XVII secolo grazie alla generosit\u00E0 di alcune donatrici: la nobile signora Agnes della famiglia Rappolstein, che viveva nel castello di Heiteren, una signora Krebsin di Neuf-Brisach e, dopo di lei, un'altra donatrice.\n\nLa Rivoluzione distrusse ci\u00F2 che tanta generosit\u00E0 aveva cercato di mantenere in vita:\n\nIl 30 giugno 1793, il pellegrinaggio fu venduto come propriet\u00E0 nazionale, insieme alla cappella, alla casa del custode, ai giardini e ai prati circostanti. Si salvarono solo la piccola campana e la statua della Vergine. Le pietre della cappella demolita sono state utilizzate per costruire un grande bistrot a Neuf-Brisach\n\nLa statua della Vergine di Thierhurst fu messa al sicuro a Heiteren, ma in due occasioni fu ritrovata sul luogo della cappella distrutta.\n\nUna sera, a tarda ora, alcuni abitanti di Heiteren, tornando a casa, vedono quattro luci accese intorno alla statua della Vergine in mezzo al campo dove sorgeva la cappella, illuminata da un alone di luce. Quando si avvicinano, le luci scompaiono. Il giorno successivo, gli abitanti di Heiteren, insieme al loro parroco, si recano in processione nel luogo in cui la statua era stata vista il giorno prima, per riportarla in processione solenne a Heiteren, dove rimarr\u00E0, questa volta, fino alla ricostruzione della cappella.\n\nLa rinascita del pellegrinaggio:\nIntorno al 1842, i pii pellegrini eressero un oratorio rustico sul luogo profanato; l'oratorio fu sostituito nel 1809? l'oratorio fu sostituito nel 1809-1870 da una cappella permanente. La Vergine Addolorata, custodita a Heiteren, \u00E8 tornata nel luogo in cui \u00E8 stata venerata per secoli. L'attuale cappella fu consacrata il luned\u00EC di Pentecoste, il 6 giugno 1842, alla presenza di tremila pellegrini. Dal 1870 la cappella \u00E8 stata arricchita da nuovi altari; nel 1900 da due vetrate, una delle quali evoca il ritrovamento della Piet\u00E0 di Thierhurst nel XV secolo da parte di pastori - gli attrezzi e la statura degli uomini farebbero pensare a boscaioli - e nel 1925 da altre quattro vetrate che raccontano le tappe della vita della Vergine.\nDa allora sono stati intrapresi ulteriori lavori di ristrutturazione e manutenzione. Dietro la cappella, rivolta verso est, si trova la statua dell'Arcangelo Gabriele, realizzata da uno scultore nel 1939-40, all'epoca della finta guerra quando gli abitanti della regione erano stati evacuati e la zona era occupata dalle truppe tedesche."@it . "Die Tradition erz\u00E4hlt?\n\nDie Wallfahrtskirche von Thierhurst soll an der Stelle eines verschwundenen Dorfes namens Thierheim stehen, das nach dem Vornamen von Thierry benannt wurde, dem Sohn von Childerich, der um 601 \u00FCber das Elsass herrschte. Dieser Name findet sich noch in den Annalen von Colmar aus dem Jahr 1282 und in einem Register der Habsburger aus dem Jahr 1303.\n\nUm 1375 verschwand das Dorf...\nVielleicht wurde es von einem Hochwasser des Rheins \u00FCberschwemmt, der damals noch wild floss; Annalen aus dem Jahr 1394 berichten von gro\u00DFen \u00DCberschwemmungen\n\nOder sie wurde von den Armagnacs verw\u00FCstet, die 1375 alles auf ihrem Weg zerst\u00F6rten und pl\u00FCnderten. Andere Quellen sprechen von einem Brand w\u00E4hrend eines Krieges zwischen einigen Adligen und der Stadt Stra\u00DFburg.\n\nIm Volksmund hei\u00DFt es, dass die Bauern, als sie noch mit dem Pflug pfl\u00FCgten, manchmal Steine aus dem alten Dorf und sogar Knochen ausgruben. An der Stelle des verschwundenen Dorfes w\u00E4chst ein kleiner Wald mit dem Namen <> (hurst bedeutet <>, <>).\n\nDie Pilgerfahrt nahm den Namen an; eine Pilgerfahrt, die wie so oft einen legend\u00E4ren Ursprung hat, aber der \u00DCberlieferung nach aus dem 15\n\nDie oder vielmehr die Legenden \u00FCber den Ursprung von Notre Dame de Thierhurst\n\nEinige Hirten befanden sich w\u00E4hrend eines schweren Gewitters und sintflutartigen Regens im Freien. Sie suchten Schutz unter dem weit ausladenden Ge\u00E4st eines uralten Walnussbaums. Sie wurden bis auf die Knochen durchn\u00E4sst und machten unter dem Nussbaum ein gro\u00DFes Feuer, um ihre Kleidung zu trocknen, aber das Feuer griff auf die \u00C4ste des Baumes \u00FCber. In dem verkohlten Stamm entdeckten die Hirten eine Statue der Jungfrau Maria, eine Pi\u00E8ta, die niemand kannte. Eine andere Version besagt, dass sich die Statue in den Wurzeln befand. Voller Staunen befestigten die Hirten die Statue in einem Baum und die Leute, die vorbeikamen, blieben stehen und beteten zur Jungfrau. Bald errichteten die Hirten zusammen mit den Freunden und Familien der vermissten Thierheimer an dieser Stelle eine H\u00FCtte aus Zweigen, die sp\u00E4ter mit Steinen aus dem verschwundenen Dorf verst\u00E4rkt wurde, um die Statue in Sicherheit zu bringen. Die kleine rustikale Kapelle br\u00F6ckelte jedoch im Laufe der Jahre immer mehr ab.\n\nSie wurde im 16. und 17. Jahrhundert dank der Gro\u00DFz\u00FCgigkeit von Spenderinnen mehrmals wieder aufgebaut, vergr\u00F6\u00DFert und versch\u00F6nert: die edle Dame Agnes aus der Familie Rappolstein, die das Schloss Heiteren bewohnte, eine Dame Krebsin aus Neuf-Brisach und nach ihr noch eine weitere Spenderin.\n\nDie Revolution wird zerst\u00F6ren, was so viel Gro\u00DFz\u00FCgigkeit versucht hatte, am Leben zu erhalten:\n\nAm 30. Juni 1793 wurde die Wallfahrt als Nationalgut verkauft, die Kapelle, das Haus des W\u00E4chters, die G\u00E4rten und die Wiesen ringsum. Nur die kleine Glocke und die Statue der Jungfrau Maria konnten gerettet werden. Die Steine der abgerissenen Kapelle werden zum Bau eines gro\u00DFen Bistros in Neuf-Brisach verwendet\n\nDie Statue der Jungfrau von Thierhurst wird in Heiteren in Sicherheit gebracht, doch zweimal findet man sie an der Stelle der zerst\u00F6rten Kapelle.\n\nEines sp\u00E4ten Abends sehen die Bewohner von Heiteren auf dem Heimweg auf dem Feld, wo einst die Kapelle stand, vier Lichter, die um die Statue der Jungfrau Maria herum brennen, die von einem Lichtschein erhellt wird. Als sie sich n\u00E4hern, verschwinden die Lichter. Am n\u00E4chsten Tag ziehen die Einwohner von Heiteren mit ihrem Pfarrer in einer Prozession zu der Stelle, an der die Statue am Vortag gesehen worden war, und bringen sie in einer feierlichen Prozession zur\u00FCck nach Heiteren, wo sie diesmal bis zum Wiederaufbau der Kapelle bleibt.\n\nDie Wiederbelebung der Pilgerfahrt :\nUm 1842 errichteten fromme Pilger an der entweihten Stelle ein rustikales Oratorium; das Oratorium wurde 1809 ? 1870 durch eine feste Kapelle ersetzt. Die schmerzhafte Jungfrau, die in Heiteren aufbewahrt wird, kehrt an den Ort zur\u00FCck, an dem sie jahrhundertelang verehrt wurde. Die Kapelle, die heutige, wurde am Pfingstmontag, dem 6. Juni 1842, in Anwesenheit von dreitausend Pilgern geweiht. Seit 1870 wurde die Kapelle durch neue Alt\u00E4re versch\u00F6nert; 1900 durch zwei Glasfenster, von denen eines die Entdeckung der Pieta von Thierhurst im 15. Jahrhundert durch Hirten beschreibt ? die Werkzeuge und die Statur der M\u00E4nner w\u00FCrden eher an Holzf\u00E4ller denken lassen; 1925; vier weitere Glasfenster, die Stationen aus dem Leben der Jungfrau Maria erz\u00E4hlen.\nSeitdem wurden weitere Instandsetzungs- und Wartungsarbeiten durchgef\u00FChrt. Hinter der Kapelle, mit Blick nach Osten, erhebt sich eine Statue des Erzengels Gabriel, die 1939/40 von einem Bildhauer geschaffen wurde, zur Zeit des dr\u00F4le de guerre, als die Bewohner der Region evakuiert wurden und das Gebiet von deutschen Truppen besetzt war."@de . "De traditie vertelt?\n\nHet heiligdom van Thierhurst zou hebben gestaan op de plaats van een verloren dorp genaamd Thierheim, genoemd naar Thierry, zoon van Childeric die rond 601 over de Elzas heerste. Deze naam komt nog voor in de annalen van Colmar in 1282 en in een Habsburgs register in 1303.\n\nRond 1375 verdween het dorp...\nEn er is geen schriftelijk spoor dat de reden hiervan verklaart? Misschien overstroomd door de Rijn die toen nog woest stroomde; annalen uit 1394 vermelden grote overstromingen?\n\nOf misschien werd het verwoest door de Armagnacs die in 1375 alles op hun pad vernielden en plunderden. Andere bronnen spreken van een brand tijdens een oorlog tussen bepaalde edelen en de stad Straatsburg.\n\nDe volksherinnering vertelt ons dat de boeren in de tijd dat ze nog ploegden, soms stenen van het oude dorp opgroeven en zelfs botten. Een klein bos genaamd <> (hurst betekent <>, <>) groeit op de plaats van het verdwenen dorp.\n\nDe bedevaart kreeg de naam; een bedevaart, zoals vaak het geval is, van legendarische oorsprong, maar die volgens de overlevering teruggaat tot de 15e eeuw\n\nDe legende, of liever de legenden over de oorsprong van Onze Lieve Vrouw van Thierhurst\n\nEnkele herders waren buiten tijdens een zware storm met slagregens. Ze kwamen schuilen onder de grote takken van een eeuwenoude notenboom. Doorweekt tot op het bot bouwden ze een groot vuur onder de boom om hun kleren te drogen, maar het vuur sloeg over naar de takken van de boom. In de verkoolde hutkoffer ontdekten de herders een Mariabeeldje, een Pi\u00E8ta, dat niemand kende. Een andere versie zegt dat het beeld in de wortels zat. Verbaasd bevestigden de herders het beeld in een boom en de mensen die voorbij kwamen stopten om tot de Maagd te bidden. Al snel richtten de herders, samen met de vrienden en families van de vermiste Thierheimers, op deze plek een hut van takken op, die later werd versterkt met stenen die uit het vermiste dorp werden gehaald, om het beeld te beschermen. Maar de kleine rustieke kapel brokkelde in de loop der jaren af.\n\nHet werd in de 16e en 17e eeuw verschillende keren verbouwd, uitgebreid en verfraaid dankzij de vrijgevigheid van vrouwelijke schenkers: de adellijke dame Agnes van de familie Rappolstein, die in het kasteel van Heiteren woonde, een dame Krebsin uit Neuf-Brisach en na haar nog een andere schenker.\n\nDe Revolutie vernietigde wat zoveel vrijgevigheid had geprobeerd in leven te houden:\n\nOp 30 juni 1793 werd het bedevaartsoord verkocht als nationaal bezit, samen met de kapel, de conci\u00EBrgewoning, de tuinen en de weilanden eromheen. Alleen de kleine klok en het Mariabeeld werden gered. De stenen van de afgebroken kapel werden gebruikt voor de bouw van een grote bistro in Neuf-Brisach\n\nHet beeld van de Maagd van Thierhurst werd op een veilige plaats in Heiteren gezet, maar tot twee keer toe werd het teruggevonden op de plaats van de verwoeste kapel.\n\nOp een avond, laat in de avond, zien enkele inwoners van Heiteren, op weg naar huis, vier lichten branden rond het Mariabeeld in het midden van het veld waar vroeger de kapel stond, verlicht door een aureool van licht. Als ze naderen, verdwijnen de lichten. De volgende dag gaan de inwoners van Heiteren, samen met hun pastoor, in processie naar de plaats waar het beeld de vorige dag was gezien, om het in een plechtige processie terug te brengen naar Heiteren, waar het ditmaal zal blijven staan tot de herbouw van de kapel.\n\nDe heropleving van de bedevaart:\nRond 1842 bouwden vrome pelgrims een rustiek oratorium op de ontheiligde plaats; het oratorium werd in 1809 vervangen ? het oratorium werd in 1809-1870 vervangen door een permanente kapel. De Treurige Maagd, bewaard in Heiteren, keerde terug naar de plaats waar ze eeuwenlang werd vereerd. De huidige kapel werd ingewijd op 6 juni 1842, Pinkstermaandag, in aanwezigheid van drieduizend pelgrims. Sinds 1870 is de kapel verfraaid met nieuwe altaren; in 1900 met twee gebrandschilderde ramen, waarvan \u00E9\u00E9n de ontdekking van de Pieta van Thierhurst in de 15e eeuw door herders oproept - het gereedschap en de gestalte van de mannen doen denken aan houthakkers - en in 1925 met vier andere gebrandschilderde ramen die etappes uit het leven van de Maagd vertellen.\nSindsdien zijn verdere renovatie- en onderhoudswerkzaamheden uitgevoerd. Achter de kapel, in oostelijke richting, staat een beeld van de aartsengel Gabri\u00EBl, gemaakt door een beeldhouwer in 1939-40, ten tijde van de schijnoorlog toen de inwoners van de regio waren ge\u00EBvacueerd en het gebied werd bezet door Duitse troepen."@nl . "\u00BFLa tradici\u00F3n cuenta?\n\nSe dice que el santuario de Thierhurst se encontraba en el lugar de una aldea perdida llamada Thierheim, que lleva el nombre de Thierry, hijo de Childeric, que gobernaba Alsacia hacia el a\u00F1o 601. Este nombre aparece todav\u00EDa en los anales de Colmar en 1282 y en un registro de los Habsburgo en 1303.\n\nAlrededor de 1375, el pueblo desapareci\u00F3...\nY no hay ning\u00FAn rastro escrito que explique la raz\u00F3n de ello... tal vez inundado por el Rin que, en ese momento, segu\u00EDa fluyendo salvajemente; los anales de 1394 mencionan grandes inundaciones..\n\nO tal vez fue devastada por los armagnacs que, en 1375, demolieron y saquearon todo a su paso. Otras fuentes hablan de un incendio durante una guerra entre ciertos nobles y la ciudad de Estrasburgo.\n\nLa memoria popular cuenta que en la \u00E9poca en la que los campesinos a\u00FAn araban, a veces desenterraban piedras del antiguo pueblo e incluso huesos. Un peque\u00F1o bosque llamado <> (hurst significa <>, <>) crece en el lugar del pueblo desaparecido.\n\nLa peregrinaci\u00F3n tom\u00F3 el nombre; una peregrinaci\u00F3n, como suele ser el caso, de origen legendario, pero que, seg\u00FAn la tradici\u00F3n, se remonta al siglo XV\n\nLa leyenda, o m\u00E1s bien las leyendas sobre el origen de Nuestra Se\u00F1ora de Thierhurst\n\nUnos pastores estaban fuera durante una fuerte tormenta con lluvia torrencial. Vinieron a refugiarse bajo las vastas ramas de un nogal centenario. Empapados hasta los huesos, encendieron una gran hoguera bajo el \u00E1rbol para secar sus ropas, pero el fuego se extendi\u00F3 a las ramas del \u00E1rbol. En el tronco carbonizado, los pastores descubrieron una estatua de la Virgen, una Pi\u00E8ta, que nadie conoc\u00EDa. Otra versi\u00F3n dice que la estatua estaba en las ra\u00EDces. Asombrados, los pastores fijaron la estatua en un \u00E1rbol y la gente que pasaba se deten\u00EDa a rezar a la Virgen. Pronto los pastores, junto con los amigos y familiares de los desaparecidos de Thierheim, erigieron en este lugar una caba\u00F1a de ramas, que posteriormente fue reforzada con piedras tomadas del pueblo desaparecido, para proteger la estatua. Pero la peque\u00F1a y r\u00FAstica capilla se fue desmoronando con el paso de los a\u00F1os.\n\nFue reconstruido, ampliado y embellecido varias veces durante los siglos XVI y XVII gracias a la generosidad de damas donantes: la noble dama Agnes de la familia Rappolstein, que viv\u00EDa en el castillo de Heiteren, una dama Krebsin de Neuf-Brisach y, despu\u00E9s de ella, otra donante.\n\nLa Revoluci\u00F3n destruy\u00F3 lo que tanta generosidad hab\u00EDa intentado mantener vivo:\n\nEl 30 de junio de 1793, la romer\u00EDa fue vendida como propiedad nacional, junto con la capilla, la casa del cuidador, los jardines y los prados que la rodeaban. S\u00F3lo se salvaron la peque\u00F1a campana y la estatua de la Virgen. Las piedras de la capilla demolida se utilizaron para construir un gran bistr\u00F3 en Neuf-Brisach\n\nLa estatua de la Virgen de Thierhurst fue puesta a salvo en Heiteren, pero en dos ocasiones se encontr\u00F3 en el lugar de la capilla destruida.\n\nUna noche, a \u00FAltima hora, algunos habitantes de Heiteren, de camino a casa, ven cuatro luces encendidas alrededor de la estatua de la Virgen en medio del campo donde se encontraba la capilla, iluminada por un halo de luz. Al acercarse, las luces desaparecen. Al d\u00EDa siguiente, los habitantes de Heiteren, junto con su p\u00E1rroco, se dirigen en procesi\u00F3n al lugar donde se hab\u00EDa visto la estatua el d\u00EDa anterior, para traerla de vuelta en una procesi\u00F3n solemne a Heiteren, donde permanecer\u00E1, esta vez, hasta la reconstrucci\u00F3n de la capilla.\n\nEl renacimiento de la peregrinaci\u00F3n:\nHacia 1842, los peregrinos piadosos erigieron un oratorio r\u00FAstico en el lugar profanado; el oratorio fue sustituido en 1809.. el oratorio fue sustituido en 1809-1870 por una capilla permanente. La Virgen Dolorosa, conservada en Heiteren, volvi\u00F3 al lugar donde hab\u00EDa sido venerada durante siglos. La capilla actual fue consagrada el lunes de Pentecost\u00E9s, 6 de junio de 1842, en presencia de tres mil peregrinos. Desde 1870, la capilla ha sido embellecida con nuevos altares; en 1900, con dos vidrieras, una de las cuales evoca el descubrimiento de la Piedad de Thierhurst en el siglo XV por unos pastores -las herramientas y la estatura de los hombres sugerir\u00EDan a unos le\u00F1adores- y en 1925, con otras cuatro vidrieras que relatan etapas de la vida de la Virgen.\nDesde entonces se han llevado a cabo m\u00E1s trabajos de renovaci\u00F3n y mantenimiento. Detr\u00E1s de la capilla, orientada al este, se encuentra una estatua del Arc\u00E1ngel Gabriel, creada por un escultor en 1939-40, en la \u00E9poca de la falsa guerra, cuando los habitantes de la regi\u00F3n hab\u00EDan sido evacuados y la zona estaba ocupada por las tropas alemanas."@es . "The tradition tells?\n\nThat the sanctuary of Thierhurst would rise on the site of a disappeared village which was called Thierheim, named after Thierry, son of Child\u00E9ric who reigned over Alsace around 601. This name is still found in the annals of Colmar in 1282 and in a Habsburg register in 1303.\n\nAround 1375, the village disappears...\nAnd there is not a single written trace to explain the reason for this? perhaps flooded by the Rhine which, at the time, was still flowing wildly; annals from 1394 mention great floods?\n\nOr perhaps it was ravaged by the Armagnacs who, in 1375, demolished and pillaged everything in their path. Other sources speak of a fire during a war between certain nobles and the city of Strasbourg.\n\nPopular memory tells us that at the time when the farmers were still plowing, they sometimes dug up stones from the old village and even bones. A small wood called <> (hurst means <>, <>) grows on the site of the disappeared village.\n\nThe pilgrimage took the name; a pilgrimage as often, with legendary origins but which, according to tradition, dates back to the 15th century\n\nThe legend, or rather the legends about the origin of Our Lady of Thierhurst\n\nSome shepherds were outside during a heavy storm with torrential rain. They came to take shelter under the vast boughs of an ancient walnut tree. Soaked to the bone, they built a big fire under the walnut tree to dry their clothes, but the fire spread to the branches of the tree. In the charred trunk, the shepherds found a statue of the Virgin, a Pi\u00E8ta, that nobody knew. Another version says that the statue was in the roots. Amazed, the shepherds fixed the statue in a tree and the people who passed by stopped to pray to the Virgin. Soon the shepherds, together with the friends and families of the missing Thierheimers, erected a hut of branches on this spot, which was later reinforced with stones taken from the missing village, to protect the statue. But the small rustic chapel was crumbling over the years.\n\nIn the course of the 16th and 17th centuries, it was rebuilt, enlarged and embellished several times thanks to the generosity of lady donors: the noble lady Agnes of the Rappolstein family, who lived in the castle of Heiteren, a lady Krebsin from Neuf-Brisach and after her, another donor.\n\nThe Revolution will destroy what so much generosity tried to make survive:\n\nOn June 30, 1793, the pilgrimage was sold as national property, along with the chapel, the janitor's house, the gardens and the meadows around it. Only the small bell and the statue of the Virgin were saved. The stones of the demolished chapel were used to build a large bar in Neuf-Brisach\n\nThe statue of the Virgin of Thierhurst was put in a safe place in Heiteren, but on two occasions it was found again on the site of the destroyed chapel.\n\nLate one evening, some inhabitants of Heiteren were returning home when they saw four lights burning around the statue of the Virgin in the middle of the field where the chapel once stood, illuminated by a halo of light. As they approached, the lights disappeared. The next day, the people of Heiteren, together with their parish priest, went in procession to the place where the statue had been seen the day before, to bring it back in a solemn procession to Heiteren, where it remained until the rebuilding of the chapel.\n\nThe rebirth of the pilgrimage:\nAround 1842, pious pilgrims built a rustic oratory on the desecrated site; the oratory was replaced in 1809 ? the oratory was replaced in 1809-1870 by a chapel. The Sorrowful Virgin, who was kept in Heiteren, returned to the place where she was venerated for centuries. The present chapel was consecrated on Whit Monday, June 6, 1842, in the presence of three thousand pilgrims. Since 1870, the chapel has been embellished with new altars; in 1900, with two stained glass windows, one of which evokes the discovery of the Pieta of Thierhurst in the 15th century by shepherds - the tools and stature of the men would rather suggest lumberjacks - and in 1925, with four other stained glass windows that recount stages in the life of the Virgin Mary.\nOther repair and maintenance work has been undertaken since then. Behind the chapel, facing east, stands a statue of the Archangel Gabriel, created by a sculptor in 1939-40, during the phony war when the inhabitants of the region were evacuated and the area was occupied by German troops."@en . . .