. . . . . . "Una vez en la plataforma de la cima, se puede rodear el coro de la iglesia para llegar a la entrada principal, tras admirar el encantador presbiterio situado al norte, hoy de propiedad privada.\nLa donaci\u00F3n realizada por el can\u00F3nigo Alb\u00E9ric en el siglo XII fue confirmada en 1170 por el papa Alejandro III, que a\u00F1adi\u00F3 la iglesia y los diezmos. Por tanto, tenemos la certeza de que en esa fecha ya exist\u00EDa una iglesia dedicada a Saint Didier.\nLa iglesia m\u00E1s antigua que podemos adivinar en el edificio actual es una iglesia del siglo XIV visible en la primera cruj\u00EDa de la nave, con su caracter\u00EDstico techo abovedado y sus arcos floridos y antropomorfos que fueron destruidos por los revolucionarios. Esta iglesia comprend\u00EDa tambi\u00E9n la segunda cruj\u00EDa, donde la b\u00F3veda fue destruida en el siglo XIX (se pueden ver los extremos de la b\u00F3veda id\u00E9nticos a los de la primera) y debi\u00F3 de ampliarse con una nave m\u00E1s estrecha con cabecera plana, que desapareci\u00F3 completamente bajo la iglesia del siglo XIX. En el exterior, en el lado norte, los vestigios de la vertiente del tejado de esta \u00E9poca a media altura sobre el primer contrafuerte de la nave (hoy levantado), muestran que esta iglesia de principios del siglo XIV estaba precedida por un porche bajo, hoy desaparecido, que albergaba el principio de la arquer\u00EDa del antiguo portal de entrada. Tras la Guerra de los Cien A\u00F1os, se llevaron a cabo obras para consolidar el edificio, que seg\u00FAn la tradici\u00F3n hab\u00EDa sido parcialmente incendiado, al observarse los contrafuertes exteriores de la segunda cruj\u00EDa, dispuestos en \u00E1ngulo y, por tanto, no muy anteriores a principios del siglo XVI.\nTras la Revoluci\u00F3n, la iglesia se encontraba en mal estado, y el fuerte aumento de la poblaci\u00F3n hizo que llegara el momento de realizar obras importantes. Tras dos proyectos de arquitectos en 1830 y 1831 a petici\u00F3n del municipio, el arquitecto Santa de Langres elabor\u00F3 un presupuesto para la ampliaci\u00F3n de la iglesia el 15 de enero de 1834. La iglesia fue totalmente reconstruida tal y como la vemos hoy, con un coro monumental precedido de un modesto crucero y una nave con b\u00F3veda de crucer\u00EDa, uniendo las dos primeras cruj\u00EDas de la nave de principios del siglo XIV. Adem\u00E1s, delante del primer tramo de la nave se construy\u00F3 un p\u00F3rtico monumental utilizado como campanario (no incluido en el presupuesto inicial). Las obras, realizadas por Jean Roblet \"contratista de obras en Langres\", finalizaron el 28 de noviembre de 1836.\nSin embargo, en oto\u00F1o de 1845, el alcalde denunci\u00F3 \"el estado alarmante de la iglesia, y en particular del campanario\", que se resquebrajaba d\u00EDa a d\u00EDa, y encarg\u00F3 un informe pericial al arquitecto de Langres Gaulet, que constat\u00F3 importantes defectos en las obras de reconstrucci\u00F3n realizadas en la iglesia en 1834-1836, y en particular la falta de cimientos adecuados para el campanario, construido sobre un suelo arcilloso muy inestable. Ante la amenaza de acciones judiciales, el arquitecto y el contratista llegaron a un compromiso, acordando pagar dos tercios del coste de las reparaciones y el tercio restante a cargo del municipio. Sin embargo, estas reparaciones se consideraron insuficientes, ya que habr\u00EDa que reconstruir toda la iglesia.\nLas discusiones duraron casi cuarenta a\u00F1os, hasta que el municipio pobre de Charmes encontr\u00F3 una soluci\u00F3n satisfactoria a trav\u00E9s del arquitecto Ravier de Lange. Ravier propuso finalmente, a menor coste, consolidar y reforzar el campanario con doble fleje de acero a ambos lados de las campanas, y aislar las campanas de la mamposter\u00EDa separando las campanas de las ovejas mediante \"aisladores de Eguillon\" en los portavientos existentes, un sistema que ya hab\u00EDa demostrado su eficacia en varios monumentos hist\u00F3ricos nacionales. Las obras se adjudicaron en enero de 1891 al contratista M.A. Mamm\u00E8s, de Saints-Geosmes, que se encarg\u00F3 de anclar, flejar y consolidar el campanario con 195 kg de hierro viejo, as\u00ED como de reparar las grietas de la fachada y realizar algunas reparaciones en el tejado. Esta consolidaci\u00F3n provisional es la que se mantiene en la actualidad.\nEn el interior, las obras de restauraci\u00F3n llevadas a cabo por el ayuntamiento en 2003 y 2005 en la nave, as\u00ED como la restauraci\u00F3n de las pinturas murales y el rico mobiliario del santuario en 2010, han dado como resultado una iglesia muy agradable que merece la pena visitar. El crucero sur presenta dos pinturas del siglo XVII de la Virgen Mar\u00EDa y San Juan Bautista. Estas pinturas est\u00E1n coronadas por un busto relicario monumental de San Didier del siglo XVI, frente a una pintura del siglo XVIII que representa a San Didier de pie delante de la ciudad de Langres, justo delante de la puerta del mismo nombre. En el transepto norte, tambi\u00E9n hay dos pinturas de la misma \u00E9poca, entre ellas una Virgen con el Ni\u00F1o de bella factura y, enfrente, una representaci\u00F3n del Sagrado Coraz\u00F3n. Sobre el p\u00F3rtico de entrada, las catorce pinturas del V\u00EDa Crucis, de finales del siglo XIX, tambi\u00E9n est\u00E1n bellamente expuestas. La mayor parte del mobiliario restaurado figura en el inventario complementario de monumentos hist\u00F3ricos.\nEl coro es especialmente interesante por sus pinturas lit\u00FArgicas del abate Ambroise Raulet (1842-1930), entonces inspector de obras diocesanas y creador de una verdadera catequesis en im\u00E1genes, que tambi\u00E9n fueron restauradas en 2010. Un largo texto latino en letra g\u00F3tica rodea el coro, celebrando el misterio de la Eucarist\u00EDa. Abajo, en arcos de medio punto, unos \u00E1ngeles muestran los instrumentos de la Pasi\u00F3n. Encima del altar, Cristo en la cruz est\u00E1 rodeado por cuatro \u00E1ngeles arrodillados sobre una nube celestial, coronada por una inscripci\u00F3n que transcribe las palabras de Isa\u00EDas en el momento de la Pasi\u00F3n. A ambos lados de las ventanas laterales est\u00E1n dispuestas por parejas doce figuras del Antiguo Testamento que anunciaron la venida de Cristo: al norte Abel/No\u00E9 y los profetas El\u00EDas/Malaqu\u00EDas, y al sur Abraham/Melquisedec y Mois\u00E9s/Aar\u00F3n, y en la b\u00F3veda, cada uno pintado en un medall\u00F3n, est\u00E1n los cuatro grandes profetas Ezequiel, Jerem\u00EDas, Daniel e Isa\u00EDas.\nPara visitar la iglesia, abierta los s\u00E1bados y domingos, puede solicitar una llave durante la semana al Sr. F\u00E9lix Prautois, en el n\u00FAmero 8 de la Rue des Sorbiers (bajo la iglesia), o al Alcalde."@es . "Auf der Gipfelplattform angekommen, kann man den Chor der Kirche umgehen, um zum Haupteingang zu gelangen, nachdem man im Norden das charmante Pfarrhaus bewundert hat, das heute privat ist.\nDie Schenkung des Kanonikers Alberich aus dem 12. Jahrhundert wurde 1170 von Papst Alexander III. best\u00E4tigt, der die Kirche und die Zehnten hinzuf\u00FCgte. Wir sind uns also sicher, dass es zu diesem Zeitpunkt bereits eine dem heiligen Didier geweihte Kirche gab.\nDie \u00E4lteste Kirche, die das heutige Geb\u00E4ude erahnen l\u00E4sst, ist eine Kirche aus dem 14. Jahrhundert, die im ersten Joch des Kirchenschiffs mit seinem charakteristischen Gew\u00F6lbe zu sehen ist, mit seinen blumengeschm\u00FCckten Lampenb\u00F6den mit anthropomorphem Dekor, das von den Revolution\u00E4ren verbucht wurde. Diese Kirche umfasste auch das zweite Joch, dessen Gew\u00F6lbe im 19. Jahrhundert zerst\u00F6rt wurde (man sieht die gleichen Gew\u00F6lbeans\u00E4tze wie die ersten) und das in ein schmaleres Herzst\u00FCck mit flachem Kopfende \u00FCbergehen sollte, das unter der Kirche des 19. An der Au\u00DFenseite der Nordseite zeigen die Spuren des Dachsparrens aus dieser Zeit auf halber H\u00F6he des ersten Strebepfeilers des Kirchenschiffs (der sp\u00E4ter erh\u00F6ht wurde), dass dieser Kirche aus dem fr\u00FChen 14. Jahrhundert ein niedriger, verschwundener Vorbau voranging, der den Anfang der Arkatur des alten Eingangsportals beherbergte. Nach dem Hundertj\u00E4hrigen Krieg wurde das Geb\u00E4ude, das der \u00DCberlieferung zufolge teilweise niedergebrannt worden war, konsolidiert. Dies ergab sich aus der Beobachtung der \u00E4u\u00DFeren Strebepfeiler auf der H\u00F6he des zweiten Jochs, die in einem Winkel angeordnet und daher kaum \u00E4lter als der Beginn des 16.\nNach der Revolution verlangten die schlecht erhaltene Kirche und der starke Bev\u00F6lkerungszuwachs nach umfangreichen Arbeiten. Nach zwei Architektenentw\u00FCrfen in den Jahren 1830 und 1831 auf Antrag der Gemeinde erstellte der Architekt Santa aus Langres am 15. Januar 1834 einen Kostenvoranschlag f\u00FCr die Vergr\u00F6\u00DFerung der Kirche. Die Kirche wurde vollst\u00E4ndig in ihrer heutigen Form umgebaut, mit einem monumentalen Chor, dem ein bescheidenes Querschiff und ein kreuzgratgew\u00F6lbtes Feld des Kirchenschiffs vorangehen, das sich an die ersten beiden Felder des Kirchenschiffs aus dem fr\u00FChen 14. Au\u00DFerdem wurde vor dem ersten Joch des Kirchenschiffs ein monumentaler Torturm f\u00FCr einen Glockenturm errichtet (der im urspr\u00FCnglichen Kostenvoranschlag nicht vorgesehen war). Die von Jean Roblet, einem \"Bauunternehmer in Langres\", durchgef\u00FChrten Arbeiten wurden am 28. November 1836 abgeschlossen.\nIm Herbst 1845 prangerte der B\u00FCrgermeister jedoch den \"alarmierenden Zustand der Kirche und insbesondere des Glockenturms\" an, der von Tag zu Tag mehr Risse aufwies, und beauftragte den Architekten Gaulet aus Langres mit der Erstellung eines Gutachtens, das erhebliche M\u00E4ngel bei den Wiederaufbauarbeiten der Kirche in den Jahren 1834-1836 feststellte, insbesondere das Fehlen eines ausreichenden Fundaments f\u00FCr den Glockenturm, der auf einem \u00E4u\u00DFerst instabilen Lehmboden errichtet worden war. Angesichts der drohenden Klage schlossen der Architekt und der Bauunternehmer einen Vergleich und verpflichteten sich, zwei Drittel der Kosten f\u00FCr die Reparaturen zu \u00FCbernehmen, w\u00E4hrend das letzte Drittel von der Gemeinde getragen werden sollte. Diese Reparaturen wurden jedoch als unzureichend erachtet, da die gesamte Kirche wieder aufgebaut werden sollte.\nDie Diskussionen dauerten fast vierzig Jahre, bevor die wenig beg\u00FCterte Gemeinde Charmes durch den Architekten Ravier aus Langrois eine zufriedenstellende L\u00F6sung fand. Dieser schlug schlie\u00DFlich und zu geringeren Kosten vor, den Glockenturm durch eine doppelte Stahlumreifung auf beiden Seiten der Schalld\u00E4mpfer zu konsolidieren und zu verst\u00E4rken und die Glocken vom Mauerwerk zu isolieren, indem das Schaf von den Glocken durch \"Eguillon-Isolatoren\" auf den vorhandenen Stimmst\u00F6cken entkoppelt wurde - ein System, das sich bereits bei mehreren nationalen historischen Bauwerken bew\u00E4hrt hatte. Die Arbeiten wurden im Januar 1891 an den Bauunternehmer M.A. Mamm\u00E8s aus Saints-Geosmes vergeben, der den Auftrag erhielt, den Glockenturm mit 195 kg altem Eisen zu verankern, zu umreifen und zu konsolidieren, sowie die Risse in der Fassade zu beseitigen und einige Reparaturen am Dach durchzuf\u00FChren. Diese provisorische Befestigung ist bis heute erhalten geblieben.\nIm Inneren der Kirche haben die 2003 und 2005 von der Gemeinde durchgef\u00FChrten Restaurierungsarbeiten des Kirchenschiffs sowie die Restaurierung der Wandmalereien im Altarraum und des reichen Mobiliars im Jahr 2010 dazu gef\u00FChrt, dass die Kirche heute in einem sehr ansprechenden Zustand ist und einen Besuch wert ist. Im s\u00FCdlichen Querschiff befinden sich zwei Gem\u00E4lde der Jungfrau Maria und des Heiligen Johannes des T\u00E4ufers aus dem 17. Jahrhundert, die \u00FCber einem monumentalen B\u00FCstenreliquiar des Heiligen Didier aus dem 16. Jahrhundert h\u00E4ngen, das einem Gem\u00E4lde aus dem 18. Jahrhundert gegen\u00FCbersteht, das den Heiligen Didier in voller L\u00E4nge vor der Stadt Langres zeigt, die aus dem gleichnamigen Tor heraustritt. Im n\u00F6rdlichen Querschiff sind ebenfalls zwei Gem\u00E4lde aus derselben Epoche zu bewundern, darunter eine sch\u00F6n gestaltete Madonna mit Kind und gegen\u00FCber eine Darstellung des Heiligen Herzens. \u00DCber dem Eingangsportal sind noch die vierzehn Kreuzwegbilder aus dem Ende des 19. Jahrhunderts angebracht, die einen sehr sch\u00F6nen Effekt haben. Die meisten dieser restaurierten M\u00F6bel sind in das Zusatzinventar der Denkm\u00E4ler aufgenommen worden.\nDer Chor ist vor allem wegen der liturgischen Gem\u00E4lde interessant, die von Abb\u00E9 Ambroise Raulet (1842-1930), dem damaligen Bauinspektor der Di\u00F6zese, der hier eine echte Bildkatechese schuf, angefertigt wurden und 2010 ebenfalls restauriert wurden. Ein langer lateinischer Text in gotischer Schrift, der den Chorraum umgibt, feiert das Geheimnis der Eucharistie. Darunter zeigen Engel in Rundb\u00F6gen die Instrumente der Passion. \u00DCber dem Altar ist Christus am Kreuz von vier Engeln umgeben, die auf einer himmlischen Wolke knien. Dar\u00FCber befindet sich eine Inschrift, die die Worte Jesajas im Moment der Passion wiedergibt. Auf jeder Seite der Seitenfenster sind paarweise zw\u00F6lf Personen aus dem Alten Testament angeordnet, die das Kommen Christi ank\u00FCndigten: im Norden Abel/Noah und die Propheten Elias/Malachias und im S\u00FCden Abraham/Melchisedek und Moses/Aaron. Auf dem Gew\u00F6lbe sind jeweils in einem Medaillon die vier gro\u00DFen Propheten Ezechiel, Jeremia, Daniel und Jesaja gemalt.\nF\u00FCr die Besichtigung der Kirche, die samstags und sonntags ge\u00F6ffnet ist, kann man sich unter der Woche den Schl\u00FCssel bei Herrn Felix Prautois in der Rue des Sorbiers 8 (unter der Kirche) oder beim B\u00FCrgermeister besorgen."@de . "Eenmaal op het hoogste platform kun je rond het koor van de kerk lopen om bij de hoofdingang te komen, nadat je de charmante pastorie in het noorden hebt bewonderd, die nu priv\u00E9bezit is.\nDe schenking van kanunnik Alb\u00E9ric in de 12e eeuw werd in 1170 bevestigd door paus Alexander III, die de kerk en de tienden toevoegde. We weten dus zeker dat er op dat moment al een kerk gewijd aan Sint Didier bestond.\nDe oudste kerk die we kunnen onderscheiden van het huidige gebouw is een kerk uit de 14e eeuw die zichtbaar is in de eerste travee van het schip, met het karakteristieke gewelf en de bloemrijke, antropomorfe bogen die door de revolutionairen werden vernietigd. Deze kerk omvatte ook de tweede travee, waar het gewelf werd vernietigd in de 19e eeuw (je kunt de uiteinden van het gewelf zien die identiek zijn aan de eerste) en moet zijn uitgebreid met een smaller schip met een plat chevet, dat volledig is verdwenen onder de 19e-eeuwse kerk. Buiten aan de noordkant laten sporen van de dakhelling uit deze periode op halve hoogte op de eerste steunbeer van het schip (die sindsdien is verhoogd) zien dat deze kerk uit het begin van de 14e eeuw werd voorafgegaan door een laag portaal, dat nu is verdwenen, met daarin het begin van de boog van het voormalige ingangsportaal. Na de Honderdjarige Oorlog werden er werkzaamheden uitgevoerd om het gebouw, dat volgens de overlevering gedeeltelijk was afgebrand, te verstevigen. Dit blijkt uit de observatie van de externe steunberen in de tweede travee, die schuin zijn geplaatst en dus niet veel ouder zijn dan het begin van de 16e eeuw.\nNa de Revolutie was de kerk in slechte staat en door de sterke bevolkingsgroei was het tijd om grote werken uit te voeren. Na twee architectenprojecten in 1830 en 1831 op verzoek van de gemeente, stelde architect Santa de Langres op 15 januari 1834 een kostenraming op voor de uitbreiding van de kerk. De kerk werd volledig herbouwd zoals we die nu zien, met een monumentaal koor voorafgegaan door een bescheiden dwarsschip en een schip met kruisgewelven dat de eerste twee travee\u00EBn van het vroeg 14e-eeuwse schip verbindt. Daarnaast werd een monumentale portiektoren die als klokkentoren werd gebruikt (niet opgenomen in de oorspronkelijke schatting) gebouwd voor de eerste travee van het schip. Het werk, uitgevoerd door Jean Roblet \"aannemer in Langres\", werd voltooid op 28 november 1836.\nIn de herfst van 1845 hekelde de burgemeester echter \"de alarmerende staat van de kerk, en in het bijzonder van de klokkentoren\", die met de dag kraakte, en gaf opdracht tot een expertiserapport aan de Langresse architect Gaulet, die grote gebreken constateerde in de verbouwingswerkzaamheden die in 1834-1836 aan de kerk waren uitgevoerd, en in het bijzonder het ontbreken van adequate funderingen voor de klokkentoren, die op zeer onstabiele kleigrond was gebouwd. Geconfronteerd met de dreiging van een rechtszaak bereikten de architect en de aannemer een compromis, waarbij ze overeenkwamen om tweederde van de reparatiekosten te betalen, terwijl het resterende derde door de gemeente betaald moest worden. Deze reparaties werden echter onvoldoende geacht, omdat de hele kerk herbouwd zou moeten worden.\nDe discussies duurden bijna veertig jaar voordat de arme gemeente Charmes een bevredigende oplossing vond via architect Ravier uit Lange. Ravier stelde uiteindelijk voor, tegen lagere kosten, om de klokkentoren te verstevigen met dubbele stalen banden aan weerszijden van de klokken, en om de klokken te isoleren van het metselwerk door de klokken te scheiden van de schapen met behulp van \"Eguillon isolatoren\" op de bestaande windladen, een systeem dat zijn waarde al had bewezen op verschillende nationale historische monumenten. Het werk werd in januari 1891 gegund aan aannemer M.A. Mamm\u00E8s uit Saints-Geosmes, die verantwoordelijk was voor het verankeren, vastbinden en verstevigen van de klokkentoren met 195 kg oud ijzer, evenals het repareren van de scheuren in de gevel en het uitvoeren van enkele reparaties aan het dak. Het is deze tijdelijke versteviging die vandaag de dag nog steeds bestaat.\nBinnen heeft de restauratie van het schip door het stadsbestuur in 2003 en 2005, evenals de restauratie van de muurschilderingen en het rijke meubilair van het heiligdom in 2010, geresulteerd in een zeer aantrekkelijke kerk die zeker een bezoek waard is. In het zuidelijke dwarsschip hangen twee 17e-eeuwse schilderijen van de Maagd Maria en Johannes de Doper. Boven deze schilderijen hangt een monumentale 16e-eeuwse reliekbuste van Sint Didier, tegenover een 18e-eeuws schilderij van Sint Didier voor de stad Langres, net buiten de poort met dezelfde naam. In het noordertransept hangen ook twee schilderijen uit dezelfde periode, waaronder een prachtig bewerkte Maagd met Kind en daar tegenover een voorstelling van het Heilig Hart. Boven het ingangsportaal zijn ook de veertien schilderijen van de kruisweg uit het einde van de 19e eeuw prachtig weergegeven. De meeste gerestaureerde meubels zijn opgenomen in de aanvullende inventaris van historische monumenten.\nHet koor is vooral interessant vanwege de liturgische schilderijen van Abb\u00E9 Ambroise Raulet (1842-1930), destijds inspecteur van diocesane werken en schepper van een ware catechese in beelden, die ook in 2010 werden gerestaureerd. Een lange Latijnse tekst in gotisch schrift omringt het koor en viert het mysterie van de Eucharistie. Beneden, in halfronde bogen, tonen engelen de instrumenten van het lijdensverhaal. Boven het altaar wordt Christus aan het kruis omringd door vier engelen die knielen op een hemelse wolk, met daarboven een inscriptie die de woorden van Jesaja op het moment van het lijdensverhaal weergeeft. Aan weerszijden van de zijramen staan paarsgewijs twaalf figuren uit het Oude Testament die de komst van Christus aankondigden: in het noorden Abel/Noe en de profeten Elia/Malachi, en in het zuiden Abraham/Melchisedek en Mozes/Aaron, en op het gewelf, elk geschilderd in een medaillon, staan de vier grote profeten Ezechi\u00EBl, Jeremia, Dani\u00EBl en Jesaja.\nOm de kerk te bezoeken, die op zaterdag en zondag open is, kun je doordeweeks een sleutel krijgen bij de heer F\u00E9lix Prautois op Rue des Sorbiers 8 (onder de kerk) of bij de burgemeester."@nl . "Arriv\u00E9s sur la plate-forme sommitale, on pourra contourner le choeur de l'\u00E9glise pour rejoindre l'entr\u00E9e principale, apr\u00E8s avoir admir\u00E9 au nord le charmant presbyt\u00E8re, aujourd'hui priv\u00E9.\nLa donation du chanoine Alb\u00E9ric au XIIe si\u00E8cle, est confirm\u00E9e en 1170 par le pape Alexandre III, qui rajoute l'\u00E9glise et les d\u00EEmes. Nous somme ainsi certains qu'une \u00E9glise d\u00E9di\u00E9e \u00E0 saint Didier existait donc d\u00E9j\u00E0 \u00E0 cette date.\nL'\u00E9glise la plus ancienne que l'\u00E9difice actuel nous laisse deviner, est une \u00E9glise du XIVe si\u00E8cle visible dans la premi\u00E8re trav\u00E9e de la nef \u00E0 la vo\u00FBte caract\u00E9ristique, avec ses culs de lampe fleuris au d\u00E9cor anthropomorphe buch\u00E9 par les r\u00E9volutionnaires. Cette \u00E9glise comprenait \u00E9galement la seconde trav\u00E9e, ou la vo\u00FBte a \u00E9t\u00E9 d\u00E9truite au XIXe si\u00E8cle (on aper\u00E7oit les d\u00E9parts de vo\u00FBte identiques aux premiers) et devait se prolonger par un coeur plus \u00E9troit \u00E0 chevet plat enti\u00E8rement disparu sous l'\u00E9glise du XIXe si\u00E8cle. A l'ext\u00E9rieur du c\u00F4t\u00E9 nord, les traces du rampant du toit de cette \u00E9poque \u00E0 mi-hauteur sur le premier contrefort de la nef (rehauss\u00E9 depuis), montre que cette \u00E9glise du d\u00E9but du XIVe si\u00E8cle, \u00E9tait pr\u00E9c\u00E9d\u00E9e d'un porche bas disparu, abritant le d\u00E9but de l'arcature de l'ancien portail d'entr\u00E9e. Apr\u00E8s la Guerre de Cent ans, des travaux de consolidation de l'\u00E9difice que la tradition pr\u00E9tend avoir \u00E9t\u00E9 incendi\u00E9 en partie, d\u00E9coulent de l'observation des contreforts ext\u00E9rieurs au niveau de la seconde trav\u00E9e, qui sont dispos\u00E9s en angle et pour cette raison gu\u00E8re ant\u00E9rieurs au d\u00E9but du XVIe si\u00E8cle.\nPass\u00E9 la R\u00E9volution, l'\u00E9glise mal entretenue et la forte augmentation de population exigeait des travaux cons\u00E9quents. Apr\u00E8s deux projets d'architectes en 1830 et 1831 \u00E0 la demande de la municipalit\u00E9, l'architecte Santa de Langres r\u00E9alise le 15 janvier 1834 un devis pour l'agrandissement de l'\u00E9glise. Celle-ci est enti\u00E8rement reconstruite telle qu'on la voit aujourd'hui, avec un choeur monumental pr\u00E9c\u00E9d\u00E9 d'un modeste transept et d'une trav\u00E9e vo\u00FBt\u00E9e d'ar\u00EAtes de la nef, venant rejoindre les deux premi\u00E8res trav\u00E9es de la nef du d\u00E9but du XIVe si\u00E8cle. De plus, une tour-porche monumentale \u00E0 usage de clocher (non pr\u00E9vue au devis initial) est \u00E9lev\u00E9e devant la premi\u00E8re trav\u00E9e de la nef. Les travaux, rondement men\u00E9s par Jean Roblet \u00AB entrepreneur de b\u00E2timents \u00E0 Langres \u00BB, sont termin\u00E9s le 28 novembre 1836.\nPourtant, \u00E0 l'automne 1845, le maire d\u00E9nonce \u00AB l'\u00E9tat alarmant ou se trouve l'\u00E9glise, et notamment le clocher \u00BB qui se l\u00E9zarde de jour en jour, et fait r\u00E9aliser une expertise \u00E0 l'architecte Gaulet de Langres, qui constate des vices importants dans les travaux de reconstruction de l'\u00E9glise en 1834-1836, et notamment l'absence de fondations suffisantes du clocher r\u00E9alis\u00E9 sur un terrain argileux des plus instable. Devant la menace d'un proc\u00E8s, l'architecte et l'entrepreneur transigent, s'engageant \u00E0 payer les deux tiers du montant des r\u00E9parations \u00E0 effectuer, le dernier tiers \u00E9tant \u00E0 la charge de la commune. Mais ces r\u00E9parations sont alors jug\u00E9es insuffisantes, car c'est toute l'\u00E9glise qu'il faudrait reconstruire.\nLes discussions dureront pr\u00E8s de quarante ans, avant que la commune de Charmes peu fortun\u00E9e, trouve une solution satisfaisante par la voix de l'architecte langrois Ravier. Celui-ci propose finalement et \u00E0 moindre co\u00FBt de consolider et renforcer le clocher par un double cerclage d'acier de part et d'autre des abat-son, et d'isoler les cloches des ma\u00E7onneries, en d\u00E9solidarisant le mouton des cloches par des \u00AB isolateurs Eguillon \u00BB sur les sommiers existants, un syst\u00E8me qui a d\u00E9j\u00E0 fait ses preuves sur plusieurs monuments historiques nationaux. Les travaux sont adjug\u00E9s en janvier 1891 \u00E0 l'entrepreneur M.A Mamm\u00E8s de Saints-Geosmes, qui est charg\u00E9 d'ancrer, cercler et consolider le clocher avec 195 kg de vieux fers, ainsi que d'effacer les fissures en fa\u00E7ade et effectuer quelques r\u00E9parations \u00E0 la toiture. C'est cette consolidation provisoire qui est toujours en place aujourd'hui.\nA l'int\u00E9rieur, les travaux de restauration de la nef entrepris en 2003 et 2005 par la municipalit\u00E9, ainsi que la restauration des peintures murales du sanctuaire et de son riche mobilier en 2010, offre aujourd'hui une \u00E9glise pimpante des plus agr\u00E9able qui m\u00E9rite la visite. On pourra voir dans le transept sud deux tableaux de la Vierge et de Saint Jean Baptiste du XVIIe si\u00E8cle. Des tableaux qui surmontent un monumental buste-reliquaire de Saint Didier du XVIe si\u00E8cle, faisant face \u00E0 un tableau du XVIIIe si\u00E8cle repr\u00E9sentant Saint Didier en pied devant la ville de Langres, au sortir de la porte du m\u00EAme nom. Dans le transept nord, on admirera \u00E9galement deux tableaux de la m\u00EAme \u00E9poque, dont une Vierge \u00E0 l'enfant de belle facture et en face, une repr\u00E9sentation du Sacr\u00E9 Coeur. Au-dessus du porche d'entr\u00E9e, sont encore dispos\u00E9s les quatorze tableaux du chemin de croix de la fin du XIXe si\u00E8cle du plus bel effet. Cet ensemble de mobilier restaur\u00E9, est pour la plupart inscrit \u00E0 l'inventaire suppl\u00E9mentaire des M.H.\nLe choeur est surtout int\u00E9ressant par un ensemble de peintures liturgiques r\u00E9alis\u00E9es par l'abb\u00E9 Ambroise Raulet (1842-1930), alors inspecteur des travaux dioc\u00E9sains, et cr\u00E9ateur ici d'une v\u00E9ritable cat\u00E9ch\u00E8se en images, peintures qui ont \u00E9t\u00E9 \u00E9galement restaur\u00E9es en 2010. Un long texte latin en \u00E9criture gothique qui entoure le choeur, c\u00E9l\u00E8bre le myst\u00E8re de l'eucharistie. En dessous, dans des arcs en plein cintre, des anges montrent les instruments de la passion. Au-dessus de l'autel, le Christ en croix est entour\u00E9 par quatre anges agenouill\u00E9s sur une nu\u00E9e c\u00E9leste, surmont\u00E9s par une inscription qui transcrit les paroles d'Isa\u00EFe au moment de la passion. De chaque c\u00F4t\u00E9 des fen\u00EAtres lat\u00E9rales sont dispos\u00E9s par couples douze personnages de l'Ancien Testament qui ont annonc\u00E9 la venue du Christ : au nord Abel/No\u00E9 et les proph\u00E8tes Elie/Malachie, et au sud Abraham/Melchis\u00E9dech et Mo\u00EFse/Aaron, et sur la vo\u00FBte, sont peints chacun dans un m\u00E9daillon, les quatre grands proph\u00E8tes \u00C9z\u00E9chiel, J\u00E9r\u00E9mie, Daniel et Isa\u00EFe.\nPour la visite de l'\u00E9glise qui est ouverte le samedi et le dimanche, on pourra en semaine se procurer la clef chez M. F\u00E9lix Prautois au 8 Rue des Sorbiers (sous l'\u00E9glise) ou chez monsieur le maire."@fr . "Once on the summit platform, you can walk around the church choir to reach the main entrance, after admiring the charming presbytery to the north, now privately owned.\nThe 12th-century donation by Canon Alb\u00E9ric was confirmed in 1170 by Pope Alexander III, who added the church and tithes. We are therefore certain that a church dedicated to Saint Didier already existed at this date.\nThe oldest church we can see in the present-day building is a 14th-century one, visible in the first bay of the nave, with its characteristic vaulted ceiling and flowery, anthropomorphic culs-de-lampe, destroyed by the revolutionaries. This church also included the second bay, where the vaulting was destroyed in the 19th century (identical vaulting ends can be seen) and would have been extended by a narrower, flat chevet choir, entirely lost under the 19th-century church. Outside on the north side, traces of the roof ramp from this period at mid-height on the nave's first buttress (since raised), show that this early 14th-century church was preceded by a low porch, which has since disappeared, housing the beginning of the arcature of the former entrance portal. After the Hundred Years' War, consolidation work was carried out on the building, which tradition claims to have been partly burnt down, based on observation of the external buttresses in the second bay, which are set at an angle and therefore hardly pre-date the early 16th century.\nAfter the French Revolution, the poorly maintained church and the sharp rise in population demanded substantial work. After two architectural projects in 1830 and 1831 at the request of the municipality, on January 15, 1834, architect Santa de Langres drew up an estimate for enlarging the church. The church was entirely rebuilt as we see it today, with a monumental choir preceded by a modest transept and a cross-vaulted nave, joining the first two bays of the early 14th-century nave. In addition, a monumental bell tower (not included in the original estimate) was erected in front of the first nave bay. The work, carried out by Jean Roblet \"building contractor in Langres\", was completed on November 28, 1836.\nHowever, in the autumn of 1845, the mayor denounced \"the alarming state of the church, and in particular the bell tower\", which was cracking by the day, and commissioned an expert appraisal from the Langres architect Gaulet, who noted major defects in the reconstruction work carried out on the church in 1834-1836, and in particular the lack of adequate foundations for the bell tower, built on highly unstable clay soil. Faced with the threat of legal action, the architect and contractor reached a compromise, agreeing to pay two-thirds of the cost of repairs, with the remaining third to be borne by the commune. However, these repairs were deemed insufficient, as the entire church would have to be rebuilt.\nDiscussions lasted almost forty years, before the poor commune of Charmes found a satisfactory solution through Ravier, an architect from Languedoc. In the end, he proposed, at a lower cost, to consolidate and reinforce the belfry with double steel strapping on either side of the abat-son, and to isolate the bells from the masonry, by separating the sheep from the bells using \"Eguillon isolators\" on the existing windchests, a system that had already proved its worth on several national historic monuments. The work was awarded in January 1891 to the contractor M.A. Mamm\u00E8s of Saints-Geosmes, who was commissioned to anchor, hoop and consolidate the bell tower with 195 kg of old iron, as well as repairing the cracks in the fa\u00E7ade and carrying out some roof repairs. This temporary consolidation is still in place today.\nInside, the restoration of the nave undertaken by the municipality in 2003 and 2005, as well as the restoration of the sanctuary's murals and rich furnishings in 2010, have resulted in a dapper church that's well worth a visit. The south transept features two 17th-century paintings of the Virgin Mary and St. John the Baptist. These paintings are surmounted by a monumental 16th-century reliquary bust of Saint Didier, facing an 18th-century painting of Saint Didier standing in front of the town of Langres, just outside the gate of the same name. The north transept also features two paintings from the same period, including a beautifully crafted Madonna and Child and, opposite, a representation of the Sacred Heart. Above the entrance porch, the fourteen paintings of the Stations of the Cross, dating from the end of the 19th century, are also beautifully displayed. Most of the restored furnishings are listed in the supplementary inventory of historic monuments.\nOf particular interest in the choir are the liturgical paintings by Abb\u00E9 Ambroise Raulet (1842-1930), then inspector of diocesan works and creator of a veritable catechesis in images, which were also restored in 2010. A long Latin text in Gothic script surrounds the choir, celebrating the mystery of the Eucharist. Below, in semicircular arches, angels display the instruments of the Passion. Above the altar, Christ on the cross is surrounded by four angels kneeling on a heavenly cloud, surmounted by an inscription transcribing the words of Isaiah at the moment of the Passion. On either side of the side windows are arranged in pairs twelve Old Testament figures who foretold the coming of Christ: to the north Abel/Noe and the prophets Elijah/Malachi, and to the south Abraham/Melchizedek and Moses/Aaron, and on the vault, each painted in a medallion, are the four great prophets Ezekiel, Jeremiah, Daniel and Isaiah.\nTo visit the church, which is open on Saturdays and Sundays, you can obtain the key during the week from Mr. F\u00E9lix Prautois at 8 Rue des Sorbiers (under the church) or from the mayor."@en . "Una volta saliti sulla piattaforma sommitale, si pu\u00F2 percorrere il coro della chiesa per raggiungere l'ingresso principale, dopo aver ammirato l'affascinante presbiterio a nord, oggi di propriet\u00E0 privata.\nLa donazione fatta dal canonico Alb\u00E9ric nel XII secolo fu confermata nel 1170 da papa Alessandro III, che aggiunse la chiesa e le decime. Siamo quindi certi che a questa data esisteva gi\u00E0 una chiesa dedicata a San Didier.\nLa chiesa pi\u00F9 antica che possiamo indovinare rispetto all'edificio attuale \u00E8 una chiesa del XIV secolo visibile nella prima campata della navata, con il suo caratteristico soffitto a volta e i suoi archi fioriti e antropomorfi, distrutta dai rivoluzionari. Questa chiesa comprendeva anche la seconda campata, dove la volta \u00E8 stata distrutta nel XIX secolo (si vedono le estremit\u00E0 della volta identiche alla prima) e doveva essere ampliata da una navata pi\u00F9 stretta con un chevet piatto, completamente scomparso sotto la chiesa del XIX secolo. All'esterno, sul lato nord, tracce della pendenza del tetto di questo periodo a met\u00E0 altezza sul primo contrafforte della navata (che nel frattempo \u00E8 stato rialzato), mostrano che questa chiesa dell'inizio del XIV secolo era preceduta da un portico basso, oggi scomparso, che ospitava l'inizio dell'arcata dell'antico portale d'ingresso. Dopo la Guerra dei Cento Anni, furono eseguiti lavori di consolidamento dell'edificio, che secondo la tradizione era stato in parte bruciato, come dimostra l'osservazione dei contrafforti esterni della seconda campata, disposti ad angolo e quindi non molto anteriori all'inizio del XVI secolo.\nDopo la Rivoluzione, la chiesa si trovava in cattivo stato di conservazione e il forte aumento della popolazione rendeva necessario un intervento importante. Dopo due progetti di architetti nel 1830 e nel 1831 su richiesta del comune, il 15 gennaio 1834 l'architetto Santa de Langres redige un preventivo per l'ampliamento della chiesa. La chiesa fu interamente ricostruita come la vediamo oggi, con un coro monumentale preceduto da un modesto transetto e una navata con volta a crociera, che unisce le prime due campate della navata degli inizi del XIV secolo. Inoltre, davanti alla prima campata della navata centrale \u00E8 stata costruita una monumentale torre porticata utilizzata come campanile (non inclusa nel preventivo iniziale). I lavori, eseguiti da Jean Roblet \"imprenditore edile di Langres\", furono completati il 28 novembre 1836.\nTuttavia, nell'autunno del 1845, il sindaco denunci\u00F2 \"lo stato allarmante della chiesa, e in particolare del campanile\", che si incrinava di giorno in giorno, e commission\u00F2 una perizia all'architetto langarolo Gaulet, il quale rilev\u00F2 gravi difetti nei lavori di ricostruzione della chiesa effettuati nel 1834-1836, e in particolare la mancanza di fondazioni adeguate per il campanile, costruito su un terreno argilloso altamente instabile. Di fronte alla minaccia di un'azione legale, l'architetto e l'appaltatore raggiunsero un compromesso, accettando di pagare due terzi del costo delle riparazioni, mentre il terzo rimanente era a carico del comune. Tuttavia, queste riparazioni furono ritenute insufficienti, poich\u00E9 l'intera chiesa avrebbe dovuto essere ricostruita.\nLe discussioni durarono quasi quarant'anni, prima che il povero comune di Charmes trovasse una soluzione soddisfacente attraverso l'architetto Ravier di Lange. Ravier propose infine, a costi inferiori, di consolidare e rinforzare il campanile con una doppia reggetta d'acciaio su entrambi i lati delle campane, e di isolare le campane dalla muratura separando le campane dalle pecore con \"isolatori di Eguillon\" sui portenti esistenti, un sistema che si era gi\u00E0 dimostrato valido su diversi monumenti storici nazionali. I lavori furono assegnati nel gennaio 1891 all'imprenditore M.A. Mamm\u00E8s di Saints-Geosmes, che si occup\u00F2 di ancorare, reggiare e consolidare il campanile con 195 kg di ferro vecchio, oltre che di riparare le crepe della facciata e di effettuare alcune riparazioni al tetto. \u00C8 questo consolidamento temporaneo che \u00E8 ancora in atto oggi.\nAll'interno, i lavori di restauro effettuati dal Comune nel 2003 e nel 2005 sulla navata centrale, nonch\u00E9 il restauro delle pitture murali e dei ricchi arredi del santuario nel 2010, hanno dato vita a una chiesa molto gradevole che merita una visita. Il transetto meridionale presenta due dipinti del XVII secolo raffiguranti la Vergine Maria e San Giovanni Battista. Questi dipinti sono sormontati da un monumentale busto reliquiario di San Didier del XVI secolo, di fronte a un dipinto del XVIII secolo che raffigura San Didier in piedi davanti alla citt\u00E0 di Langres, appena fuori dall'omonima porta. Nel transetto nord si trovano anche due dipinti dello stesso periodo, tra cui una Vergine con Bambino di ottima fattura e, di fronte, una rappresentazione del Sacro Cuore. Sopra il portico d'ingresso fanno bella mostra di s\u00E9 anche i quattordici dipinti della Via Crucis, risalenti alla fine del XIX secolo. La maggior parte degli arredi restaurati sono elencati nell'inventario supplementare dei monumenti storici.\nIl coro \u00E8 particolarmente interessante per i dipinti liturgici dell'abb\u00E9 Ambroise Raulet (1842-1930), allora ispettore delle opere diocesane e creatore di una vera e propria catechesi per immagini, anch'essi restaurati nel 2010. Un lungo testo latino in caratteri gotici circonda il coro, celebrando il mistero dell'Eucaristia. In basso, in archi semicircolari, gli angeli mostrano gli strumenti della Passione. Sopra l'altare, Cristo in croce \u00E8 circondato da quattro angeli inginocchiati su una nuvola celeste, sormontata da un'iscrizione che trascrive le parole di Isaia al momento della Passione. Ai lati delle finestre laterali sono disposte a coppie dodici figure dell'Antico Testamento che hanno annunciato la venuta di Cristo: a nord Abele/Noe e i profeti Elia/Malachia, a sud Abramo/Melchisedek e Mos\u00E8/Aaronne, e sulla volta, ciascuno dipinto in un medaglione, i quattro grandi profeti Ezechiele, Geremia, Daniele e Isaia.\nPer visitare la chiesa, aperta il sabato e la domenica, \u00E8 possibile ottenere una chiave durante la settimana dal signor F\u00E9lix Prautois al numero 8 di Rue des Sorbiers (sotto la chiesa) o dal sindaco."@it . . .