. . . . . . "Es la m\u00E1s cercana al centro hist\u00F3rico. Situado cerca del antiguo decumanus maximus (el eje este-oeste de la ciudad galorromana), este manantial desempe\u00F1aba sin duda un papel importante para que las personas y los animales pudieran refrescarse despu\u00E9s de subir las cuestas de la meseta. En aquella \u00E9poca, un arco (el actual arco galo-romano cercano) marcaba la entrada a la ciudad, el l\u00EDmite sagrado entre la ciudad y el campo. Esta posici\u00F3n estrat\u00E9gica se mantuvo tras la construcci\u00F3n de la Porte du March\u00E9 (actual Porte de l'H\u00F4tel-de-Ville) en la Alta Edad Media. El uso de esta puerta, sobre todo por parte de los mercaderes, hizo imprescindible la presencia de la fuente Saint-Didier.\n\nLa fuente actual data del siglo XVIII. Consiste en un muro de siller\u00EDa que oculta dos salas abovedadas que forman cuencas de captaci\u00F3n. Desde aqu\u00ED, el agua fluye a trav\u00E9s de un grifo antropomorfo de bronce hasta un abrevadero donde los animales pod\u00EDan saciar su sed. Por \u00FAltimo, el agua flu\u00EDa hasta un pediluvio situado al norte. Esta amplia zona pavimentada permit\u00EDa sobre todo a los caballos relajar sus tendones, recalentados por el esfuerzo del viaje hasta Langres.\n\nLa estatuilla de la hornacina representa a San Mamm\u00E8s*, patr\u00F3n de la di\u00F3cesis de Langres. A menudo se le representa acompa\u00F1ado de un le\u00F3n y con las entra\u00F1as en la mano, s\u00EDmbolo de su suplicio. Esta estatua sustituy\u00F3 probablemente a la original, que representaba a San Didier*, m\u00E1s acorde con el nombre de la fuente.\n\nLa leyenda de la fuente de San Didier:| Se cuenta que, en los primeros tiempos del cristianismo, el pueblo de Langrois, con Didier como obispo, tuvo que hacer frente a las primeras invasiones que amenazaban al Imperio Romano en decadencia.\nUn d\u00EDa, se anunci\u00F3 la llegada de los v\u00E1ndalos, liderados por su jefe Chrocus. Didier dirigi\u00F3 a los defensores para resistir a los terribles guerreros del este. En pocos d\u00EDas, la ciudad amurallada fue completamente sitiada. Un asalto v\u00E1ndalo sigui\u00F3 a otro. Todo fue en vano. Los Langrois resistieron hasta el d\u00EDa en que, debilitados y cada vez m\u00E1s superados en n\u00FAmero, tuvieron que resignarse a no resistir mucho m\u00E1s. Didier propuso entonces un trato a Chrocus: cambiar su vida por la de los habitantes. Pareciendo aceptar el trato, el jefe v\u00E1ndalo hizo que su verdugo cortara la cabeza del obispo. Pero no resisti\u00F3 mucho tiempo la tentaci\u00F3n de las riquezas de Langres. Tan pronto como el obispo fue decapitado, y a pesar de su promesa, orden\u00F3 a sus hombres que tomaran y saquearan la ciudad. Justo cuando los v\u00E1ndalos estaban a punto de atacar la ciudad, se produjo un milagro: el cuerpo de Didier volvi\u00F3 a la vida, se levant\u00F3, recogi\u00F3 su cabeza, volvi\u00F3 a subir a su caballo y cabalg\u00F3 de vuelta a su ciudad.\nAsustados, los v\u00E1ndalos huyeron a su paso y el verdugo, ahora loco, estrell\u00F3 su cabeza contra una de las puertas de la ciudad, ahora tapiada (tal vez el arco galo-romano situado cerca de esta fuente). Didier muri\u00F3 en el coraz\u00F3n de la ciudad, donde se construy\u00F3 una capilla en su honor. En la actualidad forma parte del Museo de Arte e Historia."@es . "\u00C8 la pi\u00F9 vicina al centro storico. Situata in prossimit\u00E0 dell'antico decumano massimo (l'asse est-ovest della citt\u00E0 gallo-romana), questa sorgente svolgeva senza dubbio un ruolo importante per consentire a uomini e animali di rinfrescarsi dopo aver scalato le pendici dell'altopiano. All'epoca, un arco (l'attuale arco gallo-romano che si trova nelle vicinanze) segnava l'ingresso alla citt\u00E0, il confine sacro tra citt\u00E0 e campagna. Questa posizione strategica continu\u00F2 anche dopo la costruzione della Porte du March\u00E9 (oggi Porte de l'H\u00F4tel-de-Ville) nell'Alto Medioevo. L'uso di questa porta, soprattutto da parte dei mercanti, rendeva indispensabile la presenza della fontana di Saint-Didier.\n\nL'attuale fontana risale al XVIII secolo. \u00C8 costituita da un muro di bugnato che nasconde due stanze a volta che formano dei bacini di raccolta. Da qui, l'acqua scorre attraverso un rubinetto antropomorfo in bronzo in un abbeveratoio dove gli animali potevano dissetarsi. Infine, l'acqua confluiva in un pediluvio a nord. Questa vasta area pavimentata permetteva soprattutto ai cavalli di rilassare i tendini, surriscaldati dalle fatiche del viaggio fino a Langres.\n\nLa statuetta nella nicchia rappresenta San Mamm\u00E8s*, patrono della diocesi di Langres. Viene spesso raffigurato accompagnato da un leone e con le viscere in mano, simbolo del suo supplizio. Questa statua ha probabilmente sostituito quella originaria, che rappresentava San Didier*, pi\u00F9 in linea con il nome della fontana.\n\nLa leggenda della fontana di Saint Didier:| Si narra che agli albori del cristianesimo, gli abitanti di Langrois, con Didier come vescovo, dovettero fronteggiare le prime invasioni che minacciavano l'Impero Romano in declino.\nUn giorno fu annunciato l'avvicinamento dei Vandali, guidati dal loro capo Chrocus. Didier guid\u00F2 i difensori a resistere ai terribili guerrieri dell'est. In pochi giorni, la citt\u00E0 murata fu completamente assediata. Un assalto vandalo segue l'altro. Tutto inutile. I Langrois resistettero fino al giorno in cui, indeboliti e sempre pi\u00F9 in inferiorit\u00E0 numerica, dovettero rassegnarsi a non resistere ancora a lungo. Didier propose allora a Chrocus un accordo: scambiare la sua vita con quella degli abitanti. Sembrando accettare l'accordo, il capo dei Vandali fece tagliare la testa del vescovo dal suo boia. Ma non resistette a lungo alla tentazione delle ricchezze di Langres. Non appena il vescovo fu decapitato, nonostante la promessa, ordin\u00F2 ai suoi uomini di prendere e saccheggiare la citt\u00E0. Proprio mentre i Vandali stavano per attaccare la citt\u00E0, si verific\u00F2 un miracolo: il corpo di Didier riprese vita, si alz\u00F2, raccolse la sua testa, risal\u00EC a cavallo e torn\u00F2 nella sua citt\u00E0.\nSpaventati, i Vandali fuggirono al suo seguito e il boia, ormai impazzito, gli fracass\u00F2 la testa contro una delle porte della citt\u00E0, ormai murata (forse l'arco gallo-romano situato vicino a questa fontana). Didier mor\u00EC nel cuore della citt\u00E0, dove fu costruita una cappella in suo onore. Oggi fa parte del Museo d'Arte e Storia."@it . "C'est la plus proche du centre historique. Situ\u00E9e \u00E0 proximit\u00E9 de l'antique decumanus maximus (axe est-ouest de la ville gallo-romaine), cette source tenait sans doute une place d'importance permettant aux hommes et aux animaux de se rafra\u00EEchir apr\u00E8s avoir gravi les pentes du plateau. A cette \u00E9poque, un arc (l'actuel arc gallo-romain tout proche) marquait l'acc\u00E8s dans la cit\u00E9, la limite sacr\u00E9e entre ville et campagne. Cette position strat\u00E9gique s'est d'ailleurs prolong\u00E9e apr\u00E8s la mise en place de la porte du March\u00E9 (actuelle porte de l'H\u00F4tel-de-Ville) durant le haut moyen-\u00E2ge. L'utilisation de cette porte, notamment par les marchands, rendait la pr\u00E9sence de la fontaine Saint-Didier indispensable. \n\nLa fontaine actuelle date du XVIIIe si\u00E8cle. Elle se compose d'un mur en pierre de taille masquant deux salles vo\u00FBt\u00E9es constituant des bassins de captage. De l\u00E0, l'eau s'\u00E9coule par un robinet anthropomorphe en bronze vers un abreuvoir o\u00F9 pouvaient se d\u00E9salt\u00E9rer les animaux. Enfin, l'eau s'\u00E9coulait vers un p\u00E9diluve situ\u00E9 au nord. Ce vaste espace pav\u00E9 permettait en particulier aux chevaux de se d\u00E9lasser les tendons \u00E9chauff\u00E9s par les efforts fournis pour monter jusqu'\u00E0 Langres. \n\nLa statuette conserv\u00E9e dans la niche repr\u00E9sente saint Mamm\u00E8s*, le saint patron du dioc\u00E8se de Langres. On le repr\u00E9sente souvent accompagn\u00E9 d'un lion et tenant ses entrailles dans sa main, symbole de son supplice. Cette statue a probablement remplac\u00E9 la statue d'origine qui devait repr\u00E9senter saint Didier*, plus en relation avec le nom de la fontaine. \n\nLa l\u00E9gende de la fontaine Saint-Didier :|On raconte qu'aux premiers temps de la chr\u00E9tient\u00E9, les Langrois ayant Didier comme \u00E9v\u00EAque, durent affronter les premi\u00E8res invasions mettant \u00E0 mal l'Empire romain d\u00E9clinant.\nUn jour, on annon\u00E7a l'approche des Vandales, conduits par leur chef Chrocus. Didier prit la t\u00EAte des d\u00E9fenseurs afin de r\u00E9sister aux terribles guerriers venus de l'Est. Quelques jours apr\u00E8s, la cit\u00E9 fortifi\u00E9e fut enti\u00E8rement assi\u00E9g\u00E9e. Les assauts Vandales contre la ville se succ\u00E9d\u00E8rent. Sans succ\u00E8s. Les Langrois tinrent bon jusqu'au jour o\u00F9, affaiblis et de moins en moins nombreux, ils durent se r\u00E9soudre \u00E0 ne plus tenir longtemps. Didier proposa alors un accord \u00E0 Chrocus : celui d'\u00E9changer sa vie contre celle des habitants. Semblant accepter ce march\u00E9, le chef Vandale fit trancher la t\u00EAte de l'\u00E9v\u00EAque par son bourreau. Mais il ne r\u00E9sista pas longtemps \u00E0 la tentation des richesses de Langres. Sit\u00F4t l'\u00E9v\u00EAque d\u00E9capit\u00E9 et en d\u00E9pit de sa promesse, il ordonna \u00E0 ses hommes de prendre et de piller la cit\u00E9. Alors que les Vandales s'appr\u00EAtaient \u00E0 fondre sur la ville, un miracle s'accomplit : le corps de Didier s'anima, se releva, ramassa sa t\u00EAte, remonta sur son cheval et rentra dans sa ville. \nEffray\u00E9s, les Vandales s'enfuirent sur son passage et le bourreau, devenu fou, se fracassa la t\u00EAte contre l'une des portes de la ville, d\u00E9sormais mur\u00E9e (peut-\u00EAtre l'arc gallo-romain situ\u00E9 \u00E0 proximit\u00E9 de cette fontaine). Didier vint s'\u00E9teindre au coeur de sa cit\u00E9, l\u00E0 o\u00F9 une chapelle fut \u00E9lev\u00E9e en son honneur. Elle est int\u00E9gr\u00E9e au mus\u00E9e d'art et d'histoire."@fr . "It's the closest to the historic center. Situated close to the ancient decumanus maximus (the east-west axis of the Gallo-Roman town), this spring undoubtedly played an important role in allowing people and animals to refresh themselves after climbing the slopes of the plateau. At that time, an arch (the present-day Gallo-Roman arch nearby) marked the entrance to the city, the sacred boundary between town and country. This strategic position continued into the early Middle Ages, when the Porte du March\u00E9 (now the Porte de l'H\u00F4tel-de-Ville) was built. The use of this gate, particularly by merchants, made the presence of the Saint-Didier fountain indispensable.\n\nThe current fountain dates from the 18th century. It consists of an ashlar wall concealing two vaulted rooms that serve as catchment basins. From here, water flows through an anthropomorphic bronze tap into a drinking trough where animals could quench their thirst. Finally, the water flowed to a foot bath to the north. This vast paved area was particularly useful for horses to soothe their tendons, which had been overheated by the exertions of the climb up to Langres.\n\nThe statuette in the niche represents Saint Mamm\u00E8s*, patron saint of the Langres diocese. He is often depicted accompanied by a lion and holding his entrails in his hand, a symbol of his torture. This statue probably replaced the original one, which would have represented Saint Didier*, more in keeping with the fountain's name.\n\nThe legend of the Saint-Didier fountain:|It is said that in the early days of Christianity, the Langrois, with Didier as their bishop, had to contend with the first invasions undermining the declining Roman Empire.\nOne day, the approach of the Vandals, led by their chief Chrocus, was announced. Didier led the defenders in resisting the terrible warriors from the East. Within days, the fortified city was completely besieged. One Vandal assault followed another. All to no avail. The Langrois held out until the day when, weakened and increasingly outnumbered, they had to resign themselves to holding out for much longer. Didier then proposed a deal to Chrocus: to exchange his life for that of the inhabitants. Seeming to accept the deal, the Vandal chieftain had his executioner cut off the bishop's head. But he didn't resist the temptation of Langres' riches for long. As soon as the bishop was beheaded, and in spite of his promise, he ordered his men to take and plunder the city. Just as the Vandals were about to storm the city, a miracle occurred: Didier's body came to life, stood up, picked up his head, climbed back on his horse and rode back to his city.\nFrightened, the Vandals fled in his wake, and the executioner, now insane, smashed his head against one of the city's now walled gates (perhaps the Gallo-Roman arch next to this fountain). Didier died in the heart of the city, where a chapel was built in his honor. It is now part of the Museum of Art and History."@en . "Deze bron ligt het dichtst bij het historische centrum. Deze bron ligt vlakbij de oude decumanus maximus (de oost-westas van de Gallo-Romeinse stad) en speelde ongetwijfeld een belangrijke rol om mensen en dieren af te laten koelen na het beklimmen van de hellingen van het plateau. In die tijd markeerde een boog (de huidige Gallo-Romeinse boog vlakbij) de ingang van de stad, de heilige grens tussen stad en platteland. Deze strategische positie bleef bestaan na de bouw van de Porte du March\u00E9 (nu de Porte de l'H\u00F4tel-de-Ville) in de Hoge Middeleeuwen. Het gebruik van deze poort, vooral door kooplieden, maakte de aanwezigheid van de Saint-Didier fontein essentieel.\n\nDe huidige fontein dateert uit de 18e eeuw. Hij bestaat uit een bewerkte muur waarachter twee gewelfde ruimtes schuilgaan die de bassins vormen. Van hieruit stroomt het water via een antropomorfe bronzen kraan naar een drinkbak waar dieren hun dorst konden lessen. Uiteindelijk stroomde het water naar een voetbad in het noorden. In deze grote verharde ruimte konden vooral paarden hun pezen ontspannen, die oververhit waren geraakt door de inspanningen van de reis naar Langres.\n\nHet beeldje in de nis stelt de heilige Mamm\u00E8s* voor, de beschermheilige van het bisdom Langres. Hij wordt vaak afgebeeld in gezelschap van een leeuw en met zijn ingewanden in zijn hand, een symbool van zijn marteling. Dit beeld verving waarschijnlijk het oorspronkelijke beeld dat Saint Didier* voorstelde, meer in overeenstemming met de naam van de fontein.\n\nDe legende van de fontein Saint-Didier:\u00E2\u20AC Er wordt verteld dat de inwoners van Langrois, met Didier als bisschop, in de begindagen van het christendom de eerste invasies te verduren kregen die het in verval geraakte Romeinse Rijk bedreigden.\nOp een dag werd de nadering van de Vandalen, geleid door hun opperhoofd Chrocus, aangekondigd. Didier leidde de verdedigers om de verschrikkelijke krijgers uit het oosten te weerstaan. Binnen enkele dagen werd de ommuurde stad volledig belegerd. De ene Vandaalse aanval volgde op de andere. Het mocht allemaal niet baten. De Langrois hielden stand tot de dag dat ze, verzwakt en steeds in de minderheid, zich erbij moesten neerleggen dat ze het niet lang meer zouden volhouden. Didier stelde toen een deal voor aan Chrocus: zijn leven ruilen voor dat van de inwoners. De Vandalen leken de deal te accepteren en lieten zijn beul het hoofd van de bisschop afhakken. Maar hij kon de verleiding van de rijkdom van Langres niet lang weerstaan. Zodra de bisschop was onthoofd, en ondanks zijn belofte, beval hij zijn mannen om de stad in te nemen en te plunderen. Net toen de Vandalen op het punt stonden de stad aan te vallen, gebeurde er een wonder: het lichaam van Didier kwam tot leven, stond op, raapte zijn hoofd op, klom weer op zijn paard en reed terug naar zijn stad.\nGeschrokken vluchtten de Vandalen in zijn kielzog en de beul, die gek was geworden, sloeg zijn hoofd tegen een van de stadspoorten, die nu ommuurd waren (misschien de Gallo-Romeinse boog die zich vlakbij deze fontein bevindt). Didier stierf in het hart van de stad, waar ter ere van hem een kapel werd gebouwd. Deze maakt nu deel uit van het Museum voor Kunst en Geschiedenis."@nl . "Sie ist die dem historischen Zentrum am n\u00E4chsten gelegene Quelle. In der N\u00E4he des antiken decumanus maximus (Ost-West-Achse der gallo-r\u00F6mischen Stadt) gelegen, nahm diese Quelle zweifellos einen wichtigen Platz ein, an dem sich Menschen und Tiere erfrischen konnten, nachdem sie die H\u00E4nge des Plateaus erklommen hatten. Zu dieser Zeit markierte ein Bogen (der heutige gallo-r\u00F6mische Bogen in der N\u00E4he) den Zugang zur Stadt, die heilige Grenze zwischen Stadt und Land. Diese strategische Position setzte sich \u00FCbrigens fort, nachdem im Hochmittelalter das Markttor (die heutige Porte de l'H\u00F4tel-de-Ville) errichtet wurde. Die Nutzung dieses Tors, insbesondere durch H\u00E4ndler, machte die Anwesenheit des Saint-Didier-Brunnens unerl\u00E4sslich.\n\nDer heutige Brunnen stammt aus dem 18. Jahrhundert. Er besteht aus einer Mauer aus Quadersteinen, die zwei gew\u00F6lbte R\u00E4ume verdeckt, die die Auffangbecken darstellen. Von dort flie\u00DFt das Wasser durch einen anthropomorphen Bronzehahn zu einer Tr\u00E4nke, an der die Tiere ihren Durst l\u00F6schen konnten. Schlie\u00DFlich floss das Wasser in ein Fu\u00DFbad, das sich im Norden befand. Dieser gro\u00DFe gepflasterte Bereich diente vor allem den Pferden dazu, ihre von den Anstrengungen des Aufstiegs nach Langres erhitzten Sehnen zu lockern.\n\nDie Statuette in der Nische stellt den heiligen Mamm\u00E8s* dar, den Schutzpatron der Di\u00F6zese Langres. Er wird oft in Begleitung eines L\u00F6wen dargestellt und h\u00E4lt seine Eingeweide in der Hand, was ein Symbol f\u00FCr sein Martyrium ist. Diese Statue ersetzte wahrscheinlich die urspr\u00FCngliche Statue, die den heiligen Didier* darstellen sollte, was eher mit dem Namen des Brunnens in Verbindung gebracht werden kann.\n\nDie Legende des Brunnens Saint-Didier:|| Es wird erz\u00E4hlt, dass die Langrois in der Fr\u00FChzeit des Christentums mit Didier als Bischof die ersten Invasionen \u00FCberstehen mussten, die das schwindende R\u00F6mische Reich in Mitleidenschaft zogen.\nEines Tages wurde das Herannahen der Vandalen unter der F\u00FChrung ihres Anf\u00FChrers Chrocus gemeldet. Didier f\u00FChrte die Verteidiger an, um den schrecklichen Kriegern aus dem Osten zu widerstehen. Wenige Tage sp\u00E4ter wurde die befestigte Stadt vollst\u00E4ndig belagert. Es folgten weitere vandalische Angriffe auf die Stadt. Jedoch ohne Erfolg. Die Langrois hielten durch, bis sie eines Tages geschw\u00E4cht und in immer geringerer Zahl anwesend waren und sich nicht mehr lange halten konnten. Didier schlug Chrocus einen Deal vor: Er sollte sein Leben gegen das der Einwohner eintauschen. Der Vandalenf\u00FChrer schien auf diesen Deal einzugehen und lie\u00DF seinen Henker den Kopf des Bischofs abtrennen. Doch er konnte der Versuchung der Reicht\u00FCmer von Langres nicht lange widerstehen. Sobald der Bischof enthauptet war, befahl er seinen M\u00E4nnern entgegen seinem Versprechen, die Stadt einzunehmen und zu pl\u00FCndern. Als die Vandalen gerade dabei waren, die Stadt zu \u00FCberfallen, geschah ein Wunder: Didiers K\u00F6rper erwachte zum Leben, stand auf, nahm seinen Kopf auf, stieg wieder auf sein Pferd und ritt in seine Stadt zur\u00FCck.\nDie Vandalen flohen erschrocken und der Henker, der verr\u00FCckt geworden war, schlug seinen Kopf gegen eines der Stadttore, das nun zugemauert war (vielleicht der gallo-r\u00F6mische Bogen in der N\u00E4he dieses Brunnens). Didier starb im Herzen seiner Stadt, wo ihm zu Ehren eine Kapelle errichtet wurde. Sie ist in das Museum f\u00FCr Kunst und Geschichte integriert."@de . . .