. . . . . . "Volgens Isidore van Sevilla en Sint Augustinus verwees de term Dhuys oorspronkelijk naar een goddelijke geest die door de Kelten werd aanbeden en die werd geassocieerd met waterlopen en vruchtbaarheid. De Lingons vereerden hem plaatselijk bij de bron van Poulangy en zagen hem als een scheppend genie dat verbonden was met de krachten van de natuur.\nNa verloop van tijd namen Romeinse en vervolgens christelijke tradities dit geloof over. In de 18e eeuw werd het water van de bron nog steeds gebruikt door kanunnikessen om mentale stoornissen te behandelen en door dorpelingen om zwangerschap te bevorderen, overtuigingen die tot ver in de 20e eeuw stand hielden (hoofdpijn).\nIn 1825 werd de natuurlijke bron omgevormd tot een fontein, waarmee de oorspronkelijke triade in herinnering werd gebracht. Later, in 1891, werd met een alizarinetest wetenschappelijk het verband aangetoond tussen deze fontein en een nabijgelegen waterpeil, waarmee het hydraulische belang van de locatie werd bevestigd.\nIn 1954 legden opgravingen een Gallo-Romeinse necropolis bloot in de buurt van de bron, wat getuigt van de heilige status sinds de Oudheid.\n\nHet kruis\nIn 1733 lieten de kanunniken van de abdij een devotiekruis oprichten op de site van het Dhuys. Dit dubbelzijdige kruis beeldt aan de ene kant de Maagd Maria uit die het kindje Jezus vasthoudt en aan de andere kant Christus aan het kruis. Waarschijnlijk keek dit kruis oorspronkelijk uit op de rue de la Dhuys, omdat de Maagd en het Kind uitkeken over de heilige bron die de abdij probeerde te kerstenen."@nl . "Secondo Isidoro di Siviglia e Sant'Agostino, il termine Dhuys si riferiva originariamente a uno spirito divino venerato dai Celti, associato ai corsi d'acqua e alla fertilit\u00E0. I Lingon lo veneravano localmente presso la sorgente di Poulangy, considerandolo un genio creativo legato alle forze della natura.\nNel corso del tempo, le tradizioni romane e poi cristiane hanno incorporato queste credenze. Nel XVIII secolo, l'acqua della sorgente era ancora utilizzata dalle canoniche per curare i disturbi mentali e dagli abitanti del villaggio per favorire la gravidanza, credenze che si sono protratte fino al XX secolo (mal di testa).\nNel 1825, la sorgente naturale fu trasformata in una fontana, richiamando la triade originaria. Successivamente, nel 1891, un test all'alizarina dimostr\u00F2 scientificamente il legame tra questa fontana e una falda acquifera vicina, confermando l'importanza idraulica del sito.\nInfine, nel 1954, gli scavi portarono alla luce una necropoli gallo-romana nei pressi della sorgente, attestando il suo status sacro fin dall'antichit\u00E0.\n\nLa croce\nNel 1733, le canoniche dell'abbazia fecero erigere una croce devozionale sul sito di Dhuys. Questa croce bifronte raffigura la Vergine Maria con in braccio il bambino Ges\u00F9 da un lato e Cristo in croce dall'altro. \u00C8 probabile che in origine questa croce fosse rivolta verso la rue de la Dhuys, in quanto la Vergine e il Bambino si affacciavano sulla fonte sacra che l'abbazia stava cercando di cristianizzare."@it . "The term Dhuys, according to Isidore de S\u00E9ville and Saint Augustin, originally referred to a divine spirit worshipped by the Celts, associated with watercourses and fertility. The Lingons worshipped the Poulangy spring locally, perceiving it as a creative genius linked to the forces of nature.\nOver time, Roman and then Christian traditions integrated these beliefs. In the 18th century, water from the spring was still used by canonesses to treat mental disorders and by villagers to promote pregnancy, beliefs that lasted well into the 20th century (headaches).\nIn 1825, the natural spring was transformed into a fountain, recalling the original triad. Later, in 1891, an alizarin test scientifically demonstrated the link between this fountain and a nearby water table, confirming the hydraulic importance of the site.\nFinally, in 1954, excavations uncovered a Gallo-Roman necropolis near the spring, attesting to its sacred status since Antiquity.\n\nThe cross\nIn 1733, the abbey?s canonesses had a devotional cross erected at the Dhuys site. This double-sided cross depicts the Virgin Mary holding the Infant Jesus on one side, and Christ on the other. It is likely that this cross originally faced the Rue de la Dhuys, as the Virgin and Child looked out over the sacralized spring that the abbey was attempting to Christianize."@en . "Le terme Dhuys, selon Isidore de S\u00E9ville et Saint Augustin, d\u00E9signe \u00E0 l\u2019origine un esprit divin v\u00E9n\u00E9r\u00E9 par les Celtes, associ\u00E9 aux cours d\u2019eau et \u00E0 la f\u00E9condit\u00E9. Les Lingons en firent un culte local \u00E0 la source de Poulangy, per\u00E7ue comme un g\u00E9nie cr\u00E9ateur li\u00E9 aux forces de la nature.\nAvec le temps, les traditions romaines puis chr\u00E9tiennes int\u00E9gr\u00E8rent ces croyances. Au XVIII\u1D49 si\u00E8cle, l\u2019eau de la source \u00E9tait encore utilis\u00E9e par les chanoinesses pour soigner les troubles de l\u2019esprit et par les villageois pour favoriser les grossesses, croyances qui perdur\u00E8rent jusqu\u2019au XX\u1D49 si\u00E8cle (maux de t\u00EAte).\nEn 1825, la source naturelle fut transform\u00E9e en fontaine, rappelant la triade originelle. Plus tard, en 1891, un test \u00E0 l\u2019alizarine d\u00E9montra scientifiquement le lien entre cette fontaine et une nappe phr\u00E9atique voisine, confirmant l\u2019importance hydraulique du site.\nEnfin, en 1954, des fouilles mirent au jour une n\u00E9cropole gallo-romaine pr\u00E8s de la source, attestant de son caract\u00E8re sacr\u00E9 depuis l\u2019Antiquit\u00E9.\n\nLa croix\nEn 1733, les chanoinesses de l\u2019abbaye firent \u00E9lever une croix de d\u00E9votion au lieudit de la Dhuys. Cette croix double-face repr\u00E9sente d\u2019un c\u00F4t\u00E9 la vierge Marie tenant l\u2019enfant J\u00E9sus, de l'autre c\u00F4t\u00E9 le christ en croix. Il est probable que cette croix faisait initialement face \u00E0 la rue de la Dhuys, alors que la vierge et l\u2019enfant regardaient la source sacralis\u00E9e que l\u2019abbaye tentait de christianiser."@fr . "Der Begriff Dhuys bezeichnete laut Isidor von Sevilla und Augustinus urspr\u00FCnglich einen g\u00F6ttlichen Geist, der von den Kelten verehrt wurde und mit Wasserl\u00E4ufen und Fruchtbarkeit in Verbindung gebracht wurde. Die Lingonen verehrten ihn lokal an der Quelle von Poulangy, die als ein mit den Naturkr\u00E4ften verbundener sch\u00F6pferischer Genius angesehen wurde.\nIm Laufe der Zeit wurde dieser Glaube von r\u00F6mischen und sp\u00E4ter von christlichen Traditionen \u00FCbernommen. Jahrhundert wurde das Wasser der Quelle von den Chorherren zur Behandlung von Geisteskrankheiten und von den Dorfbewohnern zur F\u00F6rderung von Schwangerschaften verwendet, ein Glaube, der sich bis ins 20.\nIm Jahr 1825 wurde die nat\u00FCrliche Quelle in einen Brunnen umgewandelt, der an die urspr\u00FCngliche Triade erinnern sollte. Sp\u00E4ter, im Jahr 1891, wurde durch einen Alizarin-Test die Verbindung zwischen dem Brunnen und dem nahegelegenen Grundwasserspiegel wissenschaftlich nachgewiesen, was die hydraulische Bedeutung des Ortes best\u00E4tigte.\nSchlie\u00DFlich wurde 1954 bei Ausgrabungen eine gallo-r\u00F6mische Nekropole in der N\u00E4he der Quelle entdeckt, die belegt, dass die Quelle seit der Antike als heilig galt.\n\nDas Kreuz\nIm Jahr 1733 lie\u00DFen die Stiftsdamen der Abtei ein Andachtskreuz am Ortsteil Dhuys errichten. Dieses doppelseitige Kreuz zeigt auf der einen Seite die Jungfrau Maria mit dem Jesuskind und auf der anderen Seite Christus am Kreuz. Wahrscheinlich war das Kreuz urspr\u00FCnglich der Rue de la Dhuys zugewandt, w\u00E4hrend die Jungfrau und das Kind auf die heilige Quelle blickten, die die Abtei zu christianisieren versuchte."@de . "Seg\u00FAn Isidoro de Sevilla y San Agust\u00EDn, el t\u00E9rmino Dhuys designaba originalmente a un esp\u00EDritu divino venerado por los celtas, asociado a los cursos de agua y a la fertilidad. Los lingones lo veneraban localmente en el manantial de Poulangy, consider\u00E1ndolo un genio creador vinculado a las fuerzas de la naturaleza.\nCon el tiempo, las tradiciones romanas y luego cristianas incorporaron estas creencias. En el siglo XVIII, el agua del manantial segu\u00EDa siendo utilizada por las canonesas para tratar trastornos mentales y por los aldeanos para favorecer el embarazo, creencias que perduraron hasta bien entrado el siglo XX (dolores de cabeza).\nEn 1825, el manantial natural se transform\u00F3 en fuente, rememorando la tr\u00EDada original. M\u00E1s tarde, en 1891, una prueba de alizarina demostr\u00F3 cient\u00EDficamente el v\u00EDnculo entre esta fuente y una capa fre\u00E1tica cercana, confirmando la importancia hidr\u00E1ulica del lugar.\nPor \u00FAltimo, en 1954, unas excavaciones descubrieron una necr\u00F3polis galo-romana cerca del manantial, lo que atestigua su car\u00E1cter sagrado desde la Antig\u00FCedad.\n\nLa cruz\nEn 1733, las canonesas de la abad\u00EDa hicieron erigir una cruz de devoci\u00F3n en el emplazamiento de Dhuys. Esta cruz de doble cara representa, por un lado, a la Virgen Mar\u00EDa con el Ni\u00F1o Jes\u00FAs en brazos y, por el otro, a Cristo en la cruz. Es probable que esta cruz estuviera orientada originalmente hacia la calle de la Dhuys, ya que la Virgen y el Ni\u00F1o miraban hacia el manantial sagrado que la abad\u00EDa intentaba cristianizar."@es . . .