"Le Caroux\u2026 la montagne de Lumi\u00E8re."@fr . "Der Caroux? der Berg des Lichts."@de . "\u00BFLe Caroux? la Monta\u00F1a de Luz."@es . "Le Caroux? de Berg van Licht."@nl . "Le Caroux? the Mountain of Light."@en . . . "Le Caroux\u2026 la montagne de Lumi\u00E8re."@fr . "Der Caroux? der Berg des Lichts."@de . "\u00BFLe Caroux? la Monta\u00F1a de Luz."@es . "Le Caroux? de Berg van Licht."@nl . "Le Caroux? the Mountain of Light."@en . "Le Caroux? La montagna di luce."@it . . "DE SLUIS EN ZIJN LEGENDE\n\nAls laatste uitloper en meest mediterrane deel van het Centraal Massief staat de Caroux als een balkon boven de vlakte van de Languedoc en de zee.\n\nDe zuidelijke hellingen, door diepe kloven doorsneden en vol imposante naalden, worden gekenmerkt door de alomtegenwoordigheid van rotsen. De gneisen waaruit het bestaat, rijk aan mica vlokken, reflecteren een speciale helderheid in het zonlicht, waardoor het de naam \"Berg van het Licht\" verdient.\n\nGezien vanaf de kust of vanaf de vlakte van Biterroise vormt Caroux een gigantisch silhouet van een liggende vrouw - vandaar de bijnaam, de \"Liggende Vrouw\" - die altijd heeft gediend als ori\u00EBntatiepunt voor zeelieden langs de kust van de Languedoc.\nMaar deze vorm is geen toeval. Laten we eens luisteren naar de legende?\n\n\"Er was eens Cebenne, dochter van Titanen, veroordeeld door Zeus om op liefde te hopen maar deze nooit te vinden. Radeloos van verdriet kwam ze naar de top van de berg om te sterven. De natuur, ontroerd door haar trieste lot, maakte voor haar een stenen kist voor de eeuwigheid. Het lichaam van de ongelukkige Cebenne markeert zo voor altijd het reli\u00EBf van het massief van Caroux en haar tranen voeden druppelsgewijs het water van de H\u00E9ric\n\nNa het beklimmen van de ruige hellingen komt de wandelaar langs een hoogvlakte met kostbare venen en immense, kleurrijke heidevelden en vervolgens, iets verderop, het dorp Douch, dat zijn stenen en leien daken heeft weten te behouden.\n\n\n\nDE MOEFLON, EMBLEEM VAN CAROUX\n\nVanwege de afname van de populaties grote hoefdieren in Frankrijk, werden tussen 1956 en 1960 19 mediterrane moeflons (9 mannetjes en 10 vrouwtjes) ge\u00EFntroduceerd in Caroux-Espinouse.\n\nDeze moeflons komen oorspronkelijk van Corsica en Sardini\u00EB en zijn het resultaat van kruisingen tussen gedomesticeerde en wilde schapen. Het is geen echt bergdier, maar geeft de voorkeur aan droge gebieden op gematigde hoogten en rotsachtige plekken, waar het beschut is tegen barre klimatologische omstandigheden en menselijke druk.\n\nGunstige omstandigheden op het gebied van klimaat, vegetatie en reli\u00EBf, in combinatie met de oprichting van het nationale jacht- en wildreservaat van Caroux-Espinouse in 1973 (de toegang is gereguleerd, jagen en verzamelen verboden), hebben ervoor gezorgd dat deze populatie een van de grootste in Frankrijk is geworden, met ongeveer 2.000 individuen, en de populatie die morfologisch het dichtst bij de Corsicaanse Mouflon staat.\n\nIn de zomer zijn moeflons 's ochtends vroeg of 's avonds voor zonsondergang te zien; de rest van het jaar zijn ze het grootste deel van de dag te zien. Volwassen mannetjes kun je herkennen aan hun grote, gebogen hoorns, terwijl sommige vrouwtjes heel kleine hoorns hebben.\n\nDankzij de samenwerking tussen wetenschappers, technici en jagers is deze populatie grote hoefdieren een van de best bestudeerde ter wereld.\nHet Maison du Mouflon et du Caroux, in Douch, is gewijd aan de presentatie van dit dier en zijn beschermde omgeving."@nl . "EL CAROUX Y SU LEYENDA\n\n\u00DAltima estribaci\u00F3n y parte m\u00E1s mediterr\u00E1nea del Macizo Central, Caroux se alza como un balc\u00F3n sobre la llanura de Languedoc y el mar.\n\nSus laderas meridionales, cortadas por profundas gargantas y erizadas de imponentes agujas, se caracterizan por la omnipresencia de la roca. Los gneises que la componen, ricos en escamas de mica, reflejan una luminosidad especial a la luz del sol, lo que le ha valido el nombre de \"Monta\u00F1a de la Luz\".\n\nVisto desde la costa o desde la llanura de la Biterroise, Caroux forma una gigantesca silueta de mujer reclinada -de ah\u00ED su apodo, la \"Mujer Reclinada\"- que siempre ha servido de punto de referencia a los navegantes de la costa de Languedoc.\nPero esta forma no es casual. Escuchemos la leyenda?\n\n\"\u00C9rase una vez Cebena, hija de Titanes, condenada por Zeus a esperar el amor sin encontrarlo. Angustiada por el dolor, lleg\u00F3 a la cima de la monta\u00F1a para morir. La naturaleza, conmovida por su triste destino, le hizo un ata\u00FAd de piedra para la eternidad. El cuerpo de la desdichada Cebenne marca as\u00ED para siempre el relieve del macizo de Caroux y sus l\u00E1grimas alimentan, gota a gota, las aguas del arroyo H\u00E9ric\n\nTras ascender por las escarpadas laderas, el caminante se topa con una meseta de preciosas turberas e inmensos y coloridos p\u00E1ramos y, un poco m\u00E1s all\u00E1, con el pueblo de Douch, que ha sabido conservar sus tejados de piedra y pizarra.\n\n\n\nEL MUFL\u00D3N, EMBLEMA DE CAROUX\n\nDebido al declive de las poblaciones de grandes ungulados en Francia, entre 1956 y 1960 se introdujeron en Caroux-Espinouse 19 muflones mediterr\u00E1neos (9 machos y 10 hembras).\n\nOriginarios de C\u00F3rcega y Cerde\u00F1a, estos muflones son el resultado del cruce entre ovejas dom\u00E9sticas y salvajes. No es un verdadero animal de monta\u00F1a, prefiere las regiones secas a altitudes moderadas y los lugares rocosos, donde est\u00E1 al abrigo de las duras condiciones clim\u00E1ticas y de la presi\u00F3n humana.\n\nLas condiciones favorables en cuanto a clima, vegetaci\u00F3n y relieve, unidas a la creaci\u00F3n de la Reserva Nacional de Caza y Fauna de Caroux-Espinouse en 1973 (acceso regulado, caza y recolecci\u00F3n prohibidas), han permitido que esta poblaci\u00F3n se convierta en una de las m\u00E1s importantes de Francia, con unos 2.000 ejemplares, y la m\u00E1s parecida morfol\u00F3gicamente al mufl\u00F3n corso.\n\nEn verano, los muflones pueden verse a primera hora de la ma\u00F1ana o al atardecer, antes de la puesta de sol; el resto del a\u00F1o, pueden verse durante la mayor parte del d\u00EDa. Los machos adultos se reconocen por sus grandes cuernos curvados, mientras que algunas hembras tienen cuernos muy peque\u00F1os.\n\nGracias a la colaboraci\u00F3n entre cient\u00EDficos, t\u00E9cnicos y cazadores, esta poblaci\u00F3n de grandes ungulados es una de las m\u00E1s estudiadas del mundo.\nLa Maison du Mouflon et du Caroux, en Douch, se dedica a presentar este animal y su entorno protegido."@es . "THE CAROUX AND ITS LEGEND\n\nThe last foothill and most Mediterranean part of the Massif Central, Caroux stands like a balcony above the Languedoc plain and the sea.\n\nIts southern slopes, cut by deep gorges and bristling with imposing needles, are characterized by the omnipresence of rock. The gneisses that make it up, rich in mica flakes, reflect a special luminosity in the sunlight, earning it the nickname \"Mountain of Light\".\n\nSeen from the coast or from the Biterroise plain, Caroux forms a gigantic, elongated woman?s silhouette - hence its nickname of \"Femme Couch\u00E9e\" - which has always served as a landmark for sailors along the Languedoc coast.\nBut this shape is no accident. Let's listen to the legend?\n\n\"Once upon a time, Cebenne, daughter of Titans, was condemned by Zeus to hope for love, but never to find it. Distraught with grief, she came to the top of the mountain to lie down and die. Nature, moved by her sad fate, fashioned a stone casket for her for all eternity. The body of the unfortunate Cebenne thus forever marks the relief of the Caroux massif, and her tears feed, drop by drop, the waters of the H\u00E9ric stream\n\nAfter climbing its rugged slopes, the hiker discovers a plateau sheltering precious peat bogs and immense, colorful moors, then, a little further on, the village of Douch, which has managed to preserve its stones and its lauzes.\n\n\n\nTHE MOUFLON, EMBLEM OF CAROUX\n\nDue to declining populations of large ungulates in France, 19 Mediterranean mouflons (9 males and 10 females) were introduced to Caroux-Espinouse between 1956 and 1960.\n\nNative to Corsica and Sardinia, the mouflon is the result of cross-breeding between domestic and wild sheep. Not a true mountain animal, it prefers dry regions at moderate altitudes and rocky sites where it is sheltered from harsh climatic conditions and human pressure.\n\nFavourable conditions in terms of climate, vegetation and relief, combined with the creation of the Caroux-Espinouse National Hunting and Wildlife Reserve in 1973 (regulated access, hunting and gathering prohibited), have enabled this population to become one of the largest in France: around 2,000 individuals, and the closest morphologically to the Corsican Mouflon.\n\nIn summer, mouflons can be seen early in the morning or in the evening before sunset; the rest of the year, they can be seen for most of the day. Adult males can be recognized by their large, curved horns, while some females have very small horns.\n\nThanks to the collaboration between scientists, technicians and hunters, this population of large ungulates is one of the most studied in the world.\nThe Maison du Mouflon et du Caroux, in Douch, is dedicated to presenting this animal and its preserved environment."@en . "DER CAROUX UND SEINE LEGENDE\n\nAls letzter Ausl\u00E4ufer und mediterranster Teil des Zentralmassivs pr\u00E4sentiert sich der Caroux wie ein Balkon \u00FCber der Ebene des Languedoc und dem Meer.\n\nSeine S\u00FCdseite, die von tiefen Schluchten durchzogen und mit imposanten Felsnadeln gespickt ist, zeichnet sich durch die Allgegenw\u00E4rtigkeit von Fels aus. Die Gneise, aus denen er besteht, sind reich an Glimmerpl\u00E4ttchen und reflektieren in der Sonne ein besonderes Licht, weshalb er auch als \"Montagne de Lumi\u00E8re\" (Berg des Lichts) bekannt ist.\n\nVon der K\u00FCste oder der Ebene von Biterro aus gesehen, hat der Caroux die Form einer riesigen, langgestreckten Frau - daher der Spitzname \"Liegende Frau\" -, die den Seeleuten, die an der K\u00FCste des Languedoc entlang fahren, seit jeher als Orientierungspunkt dient.\nDiese Form ist jedoch kein Zufall. H\u00F6ren wir uns die Legende an:\n\n\"Es war einmal Cebenne, die Tochter der Titanen, die von Zeus dazu verurteilt wurde, auf die Liebe zu hoffen, ohne sie jemals zu erreichen. Aus Kummer kam sie auf den Gipfel des Berges, um sich dort zum Sterben niederzulegen. Die Natur erbarmte sich ihres traurigen Schicksals und schuf ihr eine steinerne H\u00FClle f\u00FCr die Ewigkeit. Der K\u00F6rper der ungl\u00FCcklichen Cebenne zeichnet so f\u00FCr immer das Relief des Caroux-Massivs nach und ihre Tr\u00E4nen flie\u00DFen Tropfen f\u00FCr Tropfen in den Bach von H\u00E9ric.\"\n\nNachdem der Wanderer die harten H\u00E4nge erklommen hat, entdeckt er ein Plateau mit wertvollen Torfmooren und riesigen, farbenfrohen Heidelandschaften.\n\n\n\nDAS MUFFLON, EMBLEM DES CAROUX\n\nAufgrund des R\u00FCckgangs der Populationen gro\u00DFer Huftiere in Frankreich wurden zwischen 1956 und 1960 19 Mittelmeer-Mufflons (9 M\u00E4nnchen und 10 Weibchen) im Caroux-Espinouse angesiedelt.\n\nDas Mufflon stammt urspr\u00FCnglich aus Korsika und Sardinien und ist das Ergebnis einer Kreuzung zwischen Haus- und Wildschafen. Es ist kein echter Bergbewohner, sondern bevorzugt trockene Regionen in m\u00E4\u00DFiger H\u00F6he und Felsstandorte, wo es sich vor den schwierigen klimatischen Bedingungen und dem menschlichen Druck sch\u00FCtzen kann.\n\nDie g\u00FCnstigen Bedingungen in Bezug auf Klima, Vegetation und Relief sowie die Einrichtung des nationalen Jagd- und Wildtierreservats Caroux-Espinouse im Jahr 1973 (regulierter Zugang, Jagd- und Sammelverbot) haben dazu gef\u00FChrt, dass diese Population mit ca. 2000 Tieren zu einer der gr\u00F6\u00DFten in Frankreich geworden ist und morphologisch dem korsischen Mufflon am \u00E4hnlichsten ist.\n\nIm Sommer kann man Mufflons fr\u00FCh am Morgen oder abends vor Sonnenuntergang beobachten, w\u00E4hrend sie ansonsten den Gro\u00DFteil des Tages \u00FCber zu sehen sind. Ausgewachsene M\u00E4nnchen sind an ihren gro\u00DFen, gebogenen H\u00F6rnern zu erkennen, einige Weibchen haben sehr kleine H\u00F6rner.\n\nDank der Zusammenarbeit von Wissenschaftlern, Technikern und J\u00E4gern ist diese Population der gro\u00DFen Huftiere eine der am besten erforschten der Welt.\nDas Maison du Mouflon et du Caroux in Douch widmet sich der Pr\u00E4sentation dieses Tieres und seiner gesch\u00FCtzten Umgebung."@de . "LE CAROUX ET SA L\u00C9GENDE\n\nDernier contrefort et partie la plus m\u00E9diterran\u00E9enne du Massif Central, le Caroux se pr\u00E9sente comme un balcon au dessus de la plaine languedocienne et de la mer.\n\nSon versant sud, entaill\u00E9 de gorges profondes et h\u00E9riss\u00E9 d\u2019imposantes aiguilles, est caract\u00E9ris\u00E9 par l\u2019omnipr\u00E9sence du rocher. Les gneiss qui le constituent, riches en paillettes de mica, refl\u00E8tent au soleil une luminosit\u00E9 particuli\u00E8re qui lui vaut d\u2019\u00EAtre connu sous le nom \u00AB Montagne de Lumi\u00E8re\u00AB .\n\nVu du littoral ou de la plaine biterroise, le Caroux dessine une gigantesque silhouette de femme allong\u00E9e \u2013 d\u2019o\u00F9 son surnom de \u00AB Femme Couch\u00E9e \u00BB \u2013 qui, depuis toujours, a servi de point de rep\u00E8re aux marins longeant la c\u00F4te languedocienne.\nMais cette forme n\u2019est pas un hasard. \u00C9coutons la l\u00E9gende\u2026:\n\n\u00AB Il \u00E9tait une fois Cebenne, fille de Titans, condamn\u00E9e par Zeus \u00E0 esp\u00E9rer l\u2019amour sans jamais l\u2019atteindre. \u00C9perdue de chagrin, elle vint s\u2019\u00E9tendre au sommet de la montagne pour y mourir. La Nature, attendrit par son triste destin, lui confectionna un \u00E9crin de pierre pour l\u2019\u00E9ternit\u00E9. Le corps de l\u2019infortun\u00E9e Cebenne dessine ainsi \u00E0 jamais le relief du massif du Caroux et ses larmes alimentent, goutte \u00E0 goutte, les eaux du ruisseau d\u2019H\u00E9ric. \u00BB\n\nApr\u00E8s avoir gravi ses rudes pentes, le randonneur d\u00E9couvre un plateau abritant de pr\u00E9cieuses tourbi\u00E8res et d\u2019immenses landes, color\u00E9es, puis, un peu plus loin, le village de Douch, qui a su conserver ses pierres et ses lauzes.\n\n\n\nLE MOUFLON, EMBL\u00C8ME DU CAROUX\n\nEn raison de la diminution des populations de grands ongul\u00E9s en France, 19 mouflons m\u00E9diterran\u00E9ens (9 m\u00E2les et 10 femelles) ont \u00E9t\u00E9 introduits dans le Caroux-Espinouse entre 1956 et 1960.\n\nOriginaire de Corse et Sardaigne, ce mouflon r\u00E9sulte du croisement entre ovins domestiques et sauvages. Ce n\u2019est pas un v\u00E9ritable montagnard, il affectionne les r\u00E9gions s\u00E8ches d\u2019altitude mod\u00E9r\u00E9e et les sites rupestres qui lui permettent de se mettre \u00E0 l\u2019abri des conditions climatiques difficiles et de la pression humaine.\n\nLes conditions favorables de climat, de v\u00E9g\u00E9tation, de relief et la cr\u00E9ation en 1973 d\u2019une R\u00E9serve nationale de chasse et de faune sauvage du Caroux-Espinouse (acc\u00E8s r\u00E9glement\u00E9, chasse et cueillette interdite) ont permis \u00E0 cette population de devenir une des plus importantes de France: environ 2000 individus, et la plus proche morphologiquement, du Mouflon Corse.\n\nEn \u00E9t\u00E9, on peut observer les mouflons le matin de bonne heure ou le soir avant le coucher du soleil; le reste de l\u2019ann\u00E9e, ils sont visibles une grande partie de la journ\u00E9e. Les m\u00E2les adultes sont reconnaissables \u00E0 leurs grandes cornes incurv\u00E9es, certaines femelles poss\u00E8dent des cornes de taille tr\u00E8s modeste.\n\nGr\u00E2ce \u00E0 la collaboration entre scientifiques, techniciens et chasseurs, cette population de grand ongul\u00E9s est une des plus \u00E9tudi\u00E9es au monde.\nLa Maison du Mouflon et du Caroux, \u00E0 Douch, est consacr\u00E9e \u00E0 la pr\u00E9sentation de cet animal et de son environnement pr\u00E9serv\u00E9."@fr . "IL CAROUX E LA SUA LEGGENDA\n\nUltimo contrafforte e parte pi\u00F9 mediterranea del Massiccio Centrale, il Caroux si erge come un balcone sulla pianura della Linguadoca e sul mare.\n\nI suoi versanti meridionali, tagliati da gole profonde e irti di aghi imponenti, sono caratterizzati dall'onnipresenza della roccia. Gli gneiss che la compongono, ricchi di scaglie di mica, riflettono una particolare luminosit\u00E0 alla luce del sole, tanto da meritare il nome di \"Montagna della Luce\".\n\nVisto dalla costa o dalla pianura del Biterroise, Caroux forma una gigantesca sagoma di donna reclinata - da cui il soprannome di \"Donna reclinata\" - che \u00E8 sempre servita come punto di riferimento per i naviganti lungo la costa della Linguadoca.\nMa questa forma non \u00E8 casuale. Ascoltiamo la leggenda?\n\n\"C'era una volta Cebenne, figlia di Titani, condannata da Zeus a sperare nell'amore ma a non trovarlo mai. Affranta dal dolore, giunse in cima alla montagna per morire. La natura, commossa dal suo triste destino, le fece una bara di pietra per l'eternit\u00E0. Il corpo della sfortunata Cebenne segna cos\u00EC per sempre il rilievo del massiccio del Caroux e le sue lacrime alimentano, goccia a goccia, le acque del torrente H\u00E9ric\n\nDopo aver risalito gli aspri pendii, l'escursionista si imbatte in un altopiano di preziose torbiere e di immense e variopinte brughiere, e poi, poco pi\u00F9 avanti, nel villaggio di Douch, che \u00E8 riuscito a conservare i suoi tetti in pietra e ardesia.\n\n\n\nIL MUFLONE, EMBLEMA DI CAROUX\n\nA causa del declino delle popolazioni di grandi ungulati in Francia, 19 mufloni mediterranei (9 maschi e 10 femmine) sono stati introdotti a Caroux-Espinouse tra il 1956 e il 1960.\n\nOriginari della Corsica e della Sardegna, questi mufloni sono il risultato di incroci tra pecore domestiche e selvatiche. Non \u00E8 un vero e proprio animale di montagna, ma preferisce le regioni secche a quote moderate e i siti rocciosi, dove \u00E8 al riparo dalle condizioni climatiche rigide e dalla pressione dell'uomo.\n\nLe condizioni favorevoli in termini di clima, vegetazione e rilievo, unite alla creazione della Riserva Nazionale di Caccia e Fauna Caroux-Espinouse nel 1973 (l'accesso \u00E8 regolamentato, la caccia e la raccolta sono vietate), hanno permesso a questa popolazione di diventare una delle pi\u00F9 grandi in Francia, con circa 2.000 individui, e la pi\u00F9 vicina in termini morfologici al muflone corso.\n\nIn estate, i mufloni possono essere avvistati al mattino presto o alla sera prima del tramonto; nel resto dell'anno, possono essere visti per la maggior parte del giorno. I maschi adulti si riconoscono per le grandi corna ricurve, mentre alcune femmine hanno corna molto piccole.\n\nGrazie alla collaborazione tra scienziati, tecnici e cacciatori, questa popolazione di grandi ungulati \u00E8 una delle pi\u00F9 studiate al mondo.\nLa Maison du Mouflon et du Caroux, a Douch, \u00E8 dedicata alla presentazione di questo animale e del suo ambiente protetto."@it . . .