. . . . . . "De Duitse militaire begraafplaats in Neuville Saint-Vaast werd aangelegd aan het einde van de oorlog, tussen 1919 en 1923, door de Franse autoriteiten. Het Verdrag van Versailles van 1919 voorzag in het wederzijds onderhoud van graven en in 1922 gaf Frankrijk \"ex-vijanden\" die op zijn grondgebied waren gevallen het recht op een eeuwigdurende begrafenis.\n\nOp deze begraafplaats, de grootste van de Duitse necropolissen in het land, zijn de overblijfselen van 44.833 soldaten samengebracht (waaronder 8.040 niet-ge\u00EFdentificeerde soldaten, samengebracht in een massagraf). Ze waren eerder begraven op kleine begraafplaatsen dicht bij het front, in meer dan 110 gemeenten in Pas-de-Calais. De meeste van deze soldaten stierven tijdens de hevige gevechten in Artois, op de hoogten van Lorette (1914-1915) en rond de heuvel van Vimy (1917-1918).\n\n\"Verzoening over de graven.\n\nIn 1926 gaf Frankrijk de VDK (Volksbund Deutsche Kriegsgr\u00E4berf\u00FCrsorge, Service d?entretien des s\u00E9pultures militaires allemandes, gesubsidieerd door de Duitse federale staat) toestemming om op zijn grondgebied te werken, maar onder toezicht van zijn administratie. De VDK ontwikkelde de necropolis van het Witte Huis, tot dan toe een eenvoudig, niet omheind veld, met respect voor de bewegingen van het land en met veel ruimte voor bomen. In het midden van deze acht hectare grote site herinnert een stenen monument aan de openingswoorden van Uhland's gedicht, beroemd in Duitsland: \"Ich hatt einen Kameraden / I had a comrade\".\n\nSinds 1966 is het onderhoud van de Duitse militaire begraafplaatsen de exclusieve verantwoordelijkheid van de VDK. Tussen 1975 en 1983 renoveerde de vereniging de begraafplaats in Neuville Saint-Vaast volledig. Gietijzeren kruisen vervingen de houten kruisen, elk met de namen van vier soldaten. Stenen grafstenen werden ge\u00EFntroduceerd voor soldaten van het Joodse geloof.\n\nde VDK streeft naar \"verzoening over de graven\" en organiseert elke zomer jeugdwerkkampen om Duitse necropolen in Frankrijk en Europa te onderhouden."@nl . "Il cimitero militare tedesco di Neuville Saint-Vaast fu creato alla fine della guerra, tra il 1919 e il 1923, dalle autorit\u00E0 francesi. Il Trattato di Versailles del 1919 prevedeva la manutenzione reciproca delle tombe e, nel 1922, la Francia concesse agli \"ex nemici\" caduti sul suo suolo il diritto alla sepoltura perpetua.\n\nIn questo cimitero, la pi\u00F9 grande delle necropoli tedesche del Paese, sono stati riuniti i resti di 44.833 soldati (compresi 8.040 soldati non identificati, raggruppati in una fossa comune). In precedenza erano stati sepolti in piccoli cimiteri vicini al fronte, in pi\u00F9 di 110 comuni del Pas-de-Calais. La maggior parte di questi soldati mor\u00EC nei violenti combattimenti in Artois, sulle alture di Lorette (1914-1915) e intorno alla collina di Vimy (1917-1918).\n\n\"Riconciliazione sulle tombe\".\n\nNel 1926, la Francia autorizz\u00F2 il VDK (Volksbund Deutsche Kriegsgr\u00E4berf\u00FCrsorge, Service d'entretien des s\u00E9pultures militaires allemandes, sovvenzionato dallo Stato federale tedesco) a operare sul suo territorio ma sotto il controllo della sua amministrazione. Il VDK svilupp\u00F2 la necropoli della Casa Bianca, fino ad allora un semplice campo non recintato, rispettando i movimenti del terreno e lasciando ampio spazio agli alberi. Al centro di questo sito di otto ettari, un monumento in pietra ricorda l'incipit della poesia di Uhland, famosa in Germania: \"Ich hatt einen Kameraden / Avevo un compagno\".\n\nDal 1966, la manutenzione dei cimiteri militari tedeschi \u00E8 stata di esclusiva competenza della VDK. Tra il 1975 e il 1983, l'associazione ristruttur\u00F2 completamente la necropoli di Neuville Saint-Vaast. Le croci in ghisa sostituirono quelle in legno, ognuna delle quali riportava il nome di quattro soldati. Per i soldati di fede ebraica sono state introdotte lapidi in pietra.\n\nlavorando per la \"riconciliazione sulle tombe\", la VDK organizza ogni estate campi di lavoro per giovani per la manutenzione delle necropoli tedesche in Francia e in Europa."@it . "Le cimeti\u00E8re militaire allemand de Neuville Saint-Vaast est cr\u00E9\u00E9 \u00E0 la fin de la guerre, entre 1919 et 1923, par les autorit\u00E9s fran\u00E7aises. En effet, le trait\u00E9 de Versailles de 1919 pr\u00E9voit l\u2019entretien mutuel des tombes\u00A0 et, en 1922, la France\u00A0 accorde aux \u00AB ex-ennemis \u00BB tomb\u00E9s sur son sol le droit \u00E0 une s\u00E9pulture perp\u00E9tuelle.\n\nDans ce cimeti\u00E8re, la plus vaste des n\u00E9cropoles allemandes du pays, ont \u00E9t\u00E9 rassembl\u00E9s les restes de 44 833 soldats (dont 8 040 non identifi\u00E9s, regroup\u00E9s dans une fosse commune). Ils \u00E9taient auparavant inhum\u00E9s dans de petits cimeti\u00E8res proches du front, dans plus de 110 communes du Pas-de-Calais. La plupart de ces combattants ont trouv\u00E9 la mort lors des violents combats en Artois, sur les hauteurs de Lorette (1914-1915) et autour de la colline de Vimy (1917-1918).\n\n\"La r\u00E9conciliation par-dessus les tombes \".\n\nEn 1926, la France autorise le VDK (Volksbund Deutsche Kriegsgr\u00E4berf\u00FCrsorge, Service d\u2019entretien des s\u00E9pultures militaires allemandes, subventionn\u00E9 par l\u2019Etat f\u00E9d\u00E9ral allemand) \u00E0 intervenir sur son territoire mais sous le contr\u00F4le de son administration. Le VDK am\u00E9nage la n\u00E9cropole de la Maison Blanche, jusque-l\u00E0 un simple champ non clos, en respectant les mouvements de terrain et en laissant une grande place aux arbres. Au centre de ce terrain de huit hectares, un monument de pierre rappelle les premiers mots du po\u00E8me de Uhland, c\u00E9l\u00E8bre en Allemagne : \u00AB Ich hatt einen Kameraden / J\u2019avais un camarade \u00BB.\n\nDepuis 1966, l\u2019entretien des cimeti\u00E8res militaires allemands rel\u00E8ve de la seule responsabilit\u00E9 du VDK. Entre 1975 et 1983, l\u2019association a compl\u00E8tement r\u00E9am\u00E9nag\u00E9 la n\u00E9cropole de Neuville Saint-Vaast. Des croix de fonte remplacent les croix de bois, chacune portant les noms de quatre soldats. Des st\u00E8les de pierre sont introduites pour les soldats de confession juive.\n\n\u0152uvrant \u00E0 \u00AB la r\u00E9conciliation par-dessus les tombes \u00BB, le VDK organise chaque \u00E9t\u00E9 des chantiers de jeunes pour l\u2019entretien des n\u00E9cropoles allemandes en France et en Europe."@fr . "Der deutsche Soldatenfriedhof in Neuville Saint-Vaast wurde nach Kriegsende zwischen 1919 und 1923 von den franz\u00F6sischen Beh\u00F6rden angelegt. Der Versailler Vertrag von 1919 sah die gegenseitige Pflege der Gr\u00E4ber vor und 1922 gew\u00E4hrte Frankreich den \"Ex-Feinden\", die auf seinem Boden gefallen waren, das Recht auf eine ewige Grabst\u00E4tte.\n\nAuf diesem Friedhof, der gr\u00F6\u00DFten deutschen Nekropole des Landes, wurden die sterblichen \u00DCberreste von 44.833 Soldaten (darunter 8.040 nicht identifizierte Soldaten, die in einem Massengrab zusammengefasst wurden) gesammelt. Sie waren zuvor auf kleinen Friedh\u00F6fen in der N\u00E4he der Front in \u00FCber 110 Gemeinden des Pas-de-Calais beigesetzt worden. Die meisten dieser K\u00E4mpfer kamen bei den heftigen K\u00E4mpfen im Artois, auf den H\u00F6hen von Loreto (1914-1915) und um den H\u00FCgel von Vimy (1917-1918) ums Leben.\n\n\"Vers\u00F6hnung \u00FCber den Gr\u00E4bern\".\n\n1926 erlaubte Frankreich dem VDK (Volksbund Deutsche Kriegsgr\u00E4berf\u00FCrsorge), auf seinem Gebiet t\u00E4tig zu werden, jedoch unter der Kontrolle seiner Verwaltung. Der VDK gestaltete die Nekropole des Wei\u00DFen Hauses, die bis dahin ein einfaches, nicht eingez\u00E4untes Feld gewesen war, indem er die Bodenbewegungen respektierte und viel Platz f\u00FCr B\u00E4ume lie\u00DF. In der Mitte des acht Hektar gro\u00DFen Gel\u00E4ndes erinnert ein steinernes Denkmal an die ersten Worte des in Deutschland ber\u00FChmten Gedichts von Uhland: \"Ich hatt einen Kameraden / J'avais un camarade\" (Ich hatte einen Kameraden).\n\nSeit 1966 ist der VDK allein f\u00FCr die Pflege der deutschen Soldatenfriedh\u00F6fe zust\u00E4ndig. Zwischen 1975 und 1983 gestaltete der Verband die Nekropole in Neuville Saint-Vaast v\u00F6llig neu. Die Holzkreuze wurden durch gusseiserne Kreuze ersetzt, die jeweils die Namen von vier Soldaten tragen. F\u00FCr die Soldaten j\u00FCdischen Glaubens wurden Steinstelen eingef\u00FChrt.\n\num die \"Vers\u00F6hnung \u00FCber den Gr\u00E4bern\" zu f\u00F6rdern, organisiert der VDK jeden Sommer Workcamps f\u00FCr Jugendliche, um deutsche Nekropolen in Frankreich und Europa zu pflegen."@de . "The German military cemetery at Neuville Saint-Vaast was created at the end of the war, between 1919 and 1923, by the French authorities. The 1919 Treaty of Versailles provided for the mutual maintenance of graves, and in 1922 France granted \"ex-enemies\" who had fallen on its soil the right to perpetual burial.\n\nThe cemetery, the largest German necropolis in the country, contains the remains of 44,833 soldiers (including 8,040 unidentified, grouped in a mass grave). They were previously buried in small cemeteries close to the front, in over 110 communes in the Pas-de-Calais region. Most of these soldiers died in the fierce fighting in Artois, on the heights of Lorette (1914-1915) and around Vimy hill (1917-1918).\n\n\"Reconciliation over the graves\".\n\nIn 1926, France authorizes the VDK (Volksbund Deutsche Kriegsgr\u00E4berf\u00FCrsorge, Service d?entretien des s\u00E9pultures militaires allemandes, subsidized by the German federal state) to operate on its territory, but under the control of its administration. The VDK developed the White House necropolis, which until then had been a simple, unenclosed field, respecting land movements and leaving plenty of room for trees. At the center of the eight-hectare plot, a stone monument recalls the opening words of Uhland's poem, famous in Germany: \"Ich hatt einen Kameraden / I had a comrade\".\n\nSince 1966, the upkeep of German military cemeteries has been the sole responsibility of the VDK. Between 1975 and 1983, the association completely refurbished the necropolis at Neuville Saint-Vaast. Cast-iron crosses replaced the wooden ones, each bearing the names of four soldiers. Stone steles were introduced for soldiers of the Jewish faith.\n\nworking towards \"reconciliation over the graves\", the VDK organizes youth work camps every summer to maintain German necropolises in France and Europe."@en . "El cementerio militar alem\u00E1n de Neuville Saint-Vaast fue creado al final de la guerra, entre 1919 y 1923, por las autoridades francesas. El Tratado de Versalles de 1919 preve\u00EDa el mantenimiento mutuo de las tumbas y, en 1922, Francia concedi\u00F3 a los \"ex enemigos\" ca\u00EDdos en su suelo el derecho a una sepultura perpetua.\n\nEn este cementerio, el mayor de las necr\u00F3polis alemanas del pa\u00EDs, se han reunido los restos de 44.833 soldados (incluidos 8.040 soldados no identificados, agrupados en una fosa com\u00FAn). Anteriormente hab\u00EDan sido enterrados en peque\u00F1os cementerios cercanos al frente, en m\u00E1s de 110 municipios del Pas-de-Calais. La mayor\u00EDa de estos soldados murieron en los violentos combates de Artois, en las alturas de Lorette (1914-1915) y en los alrededores de la colina de Vimy (1917-1918).\n\n\"Reconciliaci\u00F3n sobre las tumbas\".\n\nEn 1926, Francia autoriz\u00F3 a la VDK (Volksbund Deutsche Kriegsgr\u00E4berf\u00FCrsorge, Service d'entretien des s\u00E9pultures militaires allemandes, subvencionada por el Estado federal alem\u00E1n) a operar en su territorio pero bajo el control de su administraci\u00F3n. El VDK acondicion\u00F3 la necr\u00F3polis de la Casa Blanca, hasta entonces un simple campo sin cercar, respetando los movimientos del terreno y dejando mucho espacio para los \u00E1rboles. En el centro de este terreno de ocho hect\u00E1reas, un monumento de piedra recuerda las palabras iniciales del poema de Uhland, famoso en Alemania: \"Ich hatt einen Kameraden / I had a comrade\".\n\nDesde 1966, el mantenimiento de los cementerios militares alemanes es responsabilidad exclusiva de la VDK. Entre 1975 y 1983, la asociaci\u00F3n renov\u00F3 completamente la necr\u00F3polis de Neuville Saint-Vaast. Las cruces de madera fueron sustituidas por cruces de hierro fundido, cada una con el nombre de cuatro soldados. Se introdujeron l\u00E1pidas de piedra para los soldados de confesi\u00F3n jud\u00EDa.\n\nen pro de la \"reconciliaci\u00F3n sobre las tumbas\", la VDK organiza cada verano campos de trabajo para j\u00F3venes con el fin de mantener las necr\u00F3polis alemanas de Francia y Europa."@es . . .