"Septembre 2026. Une \u00E9quipe d\u2019acteur\u00B7rices se r\u00E9unit pour travailler autour d\u2019une rencontre qui n\u2019a jamais eu lieu."@fr . . . . . . . . . . . "Septembre 2026. Une \u00E9quipe d\u2019acteur\u00B7rices se r\u00E9unit pour travailler autour d\u2019une rencontre qui n\u2019a jamais eu lieu."@fr . "Settembre 2026. Un %gruppo di attori% si riunisce per lavorare su un incontro che non ha mai avuto luogo."@it . "September 2026. Een %E9team van acteurs%B7rices komt bijeen om te werken aan een ontmoeting die nooit heeft plaatsgevonden."@nl . "September 2026. A %E9team of actors%B7 gathers to work on a meeting that never took place."@en . "September 2026. Ein %Schauspielerteam% versammelt sich, um an einer Begegnung zu arbeiten, die nie stattgefunden hat."@de . "Septiembre de 2026. Un %equipo de actores%B7res se re\u00FAne para trabajar en torno a un encuentro que nunca tuvo lugar."@es . . "\u00C0 partir d\u2019un fait r\u00E9el \u2013 la mort d\u2019un \u00E9tudiant belgo s\u00E9n\u00E9galais en d\u00E9cembre 2018, \u00E0 la suite d\u2019un rituel d\u2019entr\u00E9e dans un cercle \u00E9tudiant \u00E9litiste \u2013 iels explorent l\u2019hypoth\u00E8se d\u2019un face-\u00E0-face entre la famille de la victime et celle de deux des condamn\u00E9s.\n\nDans une maison familiale sur la c\u00F4te belge, deux ans apr\u00E8s un proc\u00E8s tr\u00E8s m\u00E9diatis\u00E9 aux condamnations d\u00E9risoires, les conditions de cette rencontre semblent r\u00E9unies. Le p\u00E8re de la victime, arrive accompagn\u00E9 de son fils, ainsi que d\u2019une journaliste venue documenter cette tentative de dialogue.\n\nMais cette rencontre n\u2019existe que parce qu\u2019elle est fabriqu\u00E9e. Sur le plateau, les acteur\u00B7rices tentent d\u2019en exposer les versions, d\u2019inventer les mots qui n\u2019ont pas \u00E9t\u00E9 prononc\u00E9s.\n\nTr\u00E8s vite, les positions deviennent instables. Qui parle ? Depuis quelle place ? \u00C0 quel endroit commence la fiction, et que recouvre-t-elle ? Le dispositif bascule. La rencontre devient un champ de forces. Les acteur\u00B7rices, comme les personnages, glissent tour \u00E0 tour du r\u00F4le de t\u00E9moin \u00E0 celui de complice, de victime ou de juge.\n\nCe qui devait \u00EAtre un geste de r\u00E9conciliation se transforme en une r\u00E9p\u00E9tition impossible : celle d\u2019une histoire qui insiste, qui r\u00E9siste, et qui demande \u00E0 \u00EAtre rejou\u00E9e sans jamais pouvoir se r\u00E9soudre.\n\n\u00C0 la crois\u00E9e du r\u00E9el et de la fiction, LA F\u00CATE met en tension le pouvoir du r\u00E9cit et expose les m\u00E9canismes de protection des \u00E9lites, le d\u00E9ni du racisme, la violence des h\u00E9ritages et les zones d\u2019ombre laiss\u00E9es par ce qui n\u2019a pas \u00E9t\u00E9 dit, pas jug\u00E9, pas r\u00E9par\u00E9.\n\nLe th\u00E9\u00E2tre devient alors un espace de friction : un lieu o\u00F9 l\u2019on tente, collectivement, de regarder ce qui, dans le r\u00E9el, reste encore irr\u00E9conciliable."@fr . "%C0 Naar aanleiding van een daadwerkelijk voorval \u2013 de dood van een Belgisch-Senegalees student in december 2018 \u2013 %E0 na een inwijdingsritueel in een elitaire studentenkring ? onderzoeken ze de hypothese van een ontmoeting tussen de familie van het slachtoffer en die van twee van de veroordeelden.\n\nIn een gezinswoning aan de Belgische kust, twee jaar na een veelbesproken proces met belachelijk lichte straffen, lijken de omstandigheden voor deze ontmoeting aanwezig te zijn. De vader van het slachtoffer arriveert in gezelschap van zijn zoon en een journaliste die deze poging tot dialoog komt vastleggen.\n\nMaar deze ontmoeting bestaat alleen omdat ze in sc\u00E8ne is gezet. Op de set proberen de actrices de verschillende versies te belichten en de woorden te verzinnen die niet zijn uitgesproken.\n\nAl snel worden de posities wankel. Wie spreekt er? Vanuit welke positie? Waar begint de fictie, en wat omvat ze? Het geheel kantelt. De ontmoeting wordt een krachtenveld. De acteurs en actrices glijden, net als de personages, om beurten van de rol van getuige naar die van medeplichtige, slachtoffer of rechter.\n\nWat een gebaar van verzoening had moeten zijn, verandert in een onmogelijke herhaling: die van een verhaal dat blijft terugkomen, dat weerstand biedt en dat vraagt om opnieuw gespeeld te worden, zonder ooit tot een oplossing te kunnen komen.\n\nOp het snijvlak van werkelijkheid en fictie zet LA F%CATE de kracht van het verhaal onder druk en legt het de beschermingsmechanismen van de elites bloot, de ontkenning van racisme, het geweld van erfenissen en de schaduwzones die achterblijven door wat niet is gezegd, niet is beoordeeld, niet is verwerkt.\n\nHet theater wordt zo een ruimte van wrijving: een plek waar men gezamenlijk probeert te kijken naar wat in de werkelijkheid nog steeds onverzoenbaar is."@nl . "%C0 Based on a real event\u2014the death of a Belgian-Sengalan student in December 2018\u2014 following an initiation ritual into an elite student circle\u2014they explore the possibility of a face-to-face encounter between the victim\u2019s family and those of two of the convicted men.\n\nIn a family home on the Belgian coast, two years after a highly publicized trial that resulted in derisory sentences, the conditions for this meeting seem to be in place. The victim\u2019s father arrives accompanied by his son, as well as a journalist who has come to document this attempt at dialogue.\n\nBut this encounter exists only because it has been staged. On set, the actresses attempt to lay out the different versions of events and invent the words that were never spoken.\n\nVery quickly, the positions become unstable. Who is speaking? From what perspective? Where does fiction begin, and what does it encompass? The dynamic shifts. The encounter becomes a battlefield of forces. The actors, like the characters, shift in turn from the role of witness to that of accomplice, victim, or judge.\n\nWhat was meant to be a gesture of reconciliation turns into an impossible repetition: that of a story that persists, that resists, and that demands to be replayed without ever being able to find resolution.\n\n%C0At the crossroads of reality and fiction, LA F%CATE highlights the power of narrative and exposes the protective mechanisms of the %E9lites, the denial of racism, the violence of legacies, and the gray areas left by what has not been said, judged, or atoned for.\n\nThe theater thus becomes a space of friction: a place where we collectively attempt to confront what, in reality, remains irreconcilable."@en . "%C0 A ra\u00EDz de un hecho real \u2014la muerte de un estudiante belga de origen senegal\u00E9s en diciembre de 2018\u2014, tras un ritual de iniciaci\u00F3n en un c\u00EDrculo estudiantil elitista, exploran la hip\u00F3tesis de un cara a cara entre la familia de la v\u00EDctima y la de dos de los condenados.\n\nEn una casa familiar de la costa belga, dos a\u00F1os despu\u00E9s de un juicio muy medi\u00E1tico que se sald\u00F3 con condenas irrisorias, parecen darse las condiciones para este encuentro. El padre de la v\u00EDctima llega acompa\u00F1ado de su hijo, as\u00ED como de una periodista que ha acudido para documentar este intento de di\u00E1logo.\n\nPero este encuentro solo existe porque est\u00E1 inventado. En el plat\u00F3, las actrices intentan exponer las distintas versiones, inventar las palabras que no se pronunciaron.\n\nMuy pronto, las posiciones se vuelven inestables. \u00BFQui\u00E9n habla? \u00BFDesde qu\u00E9 lugar? \u00BFD\u00F3nde empieza la ficci\u00F3n y qu\u00E9 abarca? El dispositivo da un vuelco. El encuentro se convierte en un campo de fuerzas. Los actores y actrices, al igual que los personajes, pasan sucesivamente del papel de testigo al de c\u00F3mplice, v\u00EDctima o juez.\n\nLo que deb\u00EDa ser un gesto de reconciliaci\u00F3n se transforma en una repetici\u00F3n imposible: la de una historia que insiste, que resiste y que exige ser representada de nuevo sin poder resolverse jam\u00E1s.\n\nEn la encrucijada entre la realidad y la ficci\u00F3n, LA FATE pone de relieve el poder de la narraci\u00F3n y expone los mecanismos de protecci\u00F3n de las \u00E9lites, la negaci\u00F3n del racismo, la violencia de los legados y las zonas de sombra que deja lo que no se ha dicho, no se ha juzgado ni se ha reparado.\n\nEl teatro se convierte as\u00ED en un espacio de fricci\u00F3n: un lugar donde se intenta, colectivamente, mirar aquello que, en la realidad, sigue siendo irreconciliable."@es . "%C0 Ausgehend von einem tats\u00E4chlichen Vorfall \u2013 dem Tod eines belgisch-senegalesischen Studenten im Dezember 2018 \u2013 %E0 im Anschluss an ein Aufnahmeritual in einen elit\u00E4ren Studentenkreis? untersuchen sie die Hypothese einer Begegnung zwischen der Familie des Opfers und der Familie von zwei der Verurteilten.\n\nIn einem Einfamilienhaus an der belgischen K\u00FCste, zwei Jahre nach einem stark mediatisierten Prozess mit l\u00E4cherlich milden Urteilen, scheinen die Voraussetzungen f\u00FCr dieses Treffen gegeben zu sein. Der Vater des Opfers trifft in Begleitung seines Sohnes sowie einer Journalistin ein, die diesen Dialogversuch dokumentieren will.\n\nDoch dieses Treffen existiert nur, weil es inszeniert ist. Auf der B\u00FChne versuchen die Schauspielerinnen, die verschiedenen Versionen darzustellen und die Worte zu erfinden, die nicht ausgesprochen wurden.\n\nSehr schnell werden die Positionen instabil. Wer spricht? Aus welcher Perspektive? Wo beginnt die Fiktion, und was umfasst sie? Das Konstrukt ger\u00E4t ins Wanken. Das Treffen wird zu einem Kr\u00E4ftefeld. Die Schauspieler*innen gleiten, ebenso wie die Figuren, abwechselnd von der Rolle des Zeugen in die des Komplizen, des Opfers oder des Richters.\n\nWas eine Geste der Vers\u00F6hnung sein sollte, verwandelt sich in eine unm\u00F6gliche Wiederholung: die einer Geschichte, die beharrt, die Widerstand leistet und die verlangt, erneut gespielt zu werden, ohne sich jemals aufl\u00F6sen zu k\u00F6nnen.\n\nAn der Schnittstelle zwischen Realit\u00E4t und Fiktion setzt \u201ELA FATE\u201C die Kraft der Erz\u00E4hlung unter Spannung und deckt die Schutzmechanismen der Eliten, die Leugnung von Rassismus, die Gewalt des Erbes und die Grauzonen, die durch das Unausgesprochene, Ungerichtete und Unges\u00FChhte entstehen.\n\nDas Theater wird so zu einem Raum der Reibung: ein Ort, an dem gemeinsam versucht wird, das zu betrachten, was in der Realit\u00E4t noch immer unvers\u00F6hnlich bleibt."@de . "%C0 A partire da un fatto reale \u2013 la morte di uno studente belga di origine senegalese nel dicembre 2018, a seguito di un rituale di iniziazione in un circolo studentesco elitario, gli autori esplorano l\u2019ipotesi di un faccia a faccia tra la famiglia della vittima e quella di due dei condannati.\n\nIn una casa di famiglia sulla costa belga, due anni dopo un processo molto mediatizzato che si \u00E8 concluso con condanne irrisorie, le condizioni per questo incontro sembrano essere soddisfatte. Il padre della vittima arriva accompagnato dal figlio e da una giornalista venuta a documentare questo tentativo di dialogo.\n\nMa questo incontro esiste solo perch\u00E9 \u00E8 stato costruito ad arte. Sul set, le attrici cercano di esporne le diverse versioni, di inventare le parole che non sono state pronunciate.\n\nBen presto, le posizioni diventano instabili. Chi parla? Da quale punto di vista? Da dove inizia la finzione, e cosa copre? Il dispositivo si ribalta. L\u2019incontro diventa un campo di forze. Gli attori, come i personaggi, passano a turno dal ruolo di testimone a quello di complice, di vittima o di giudice.\n\nQuello che doveva essere un gesto di riconciliazione si trasforma in una ripetizione impossibile: quella di una storia che insiste, che resiste e che chiede di essere rivissuta senza mai poter trovare una soluzione.\n\n%C0l crocevia tra realt\u00E0 e finzione, LA F%CATE mette in tensione il potere della narrazione ed espone i meccanismi di protezione delle %E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E%E% la violenza delle eredit\u00E0 e le zone d\u2019ombra lasciate da ci\u00F2 che non \u00E8 stato detto, non giudicato, non riparato.\n\nIl teatro diventa cos\u00EC uno spazio di attrito: un luogo in cui si cerca, collettivamente, di guardare ci\u00F2 che, nella realt\u00E0, rimane ancora inconciliabile."@it . . .