"Ce bourg datant du haut Moyen \u00C2ge, situ\u00E9 entre marais et oc\u00E9an est connu pour son charme, sa douceur de vivre et son authenticit\u00E9.\u00A0"@fr . . . . . . . . . . . "Ce bourg datant du haut Moyen \u00C2ge, situ\u00E9 entre marais et oc\u00E9an est connu pour son charme, sa douceur de vivre et son authenticit\u00E9.\u00A0"@fr . "Dieser Marktflecken aus dem fr\u00FChen Mittelalter, der zwischen S\u00FCmpfen und Ozean liegt, ist f\u00FCr seinen Charme, seine Lebensart und seine Authentizit\u00E4t bekannt."@de . "Dit dorp uit de vroege middeleeuwen, gelegen tussen de moerassen en de oceaan, staat bekend om zijn charme, zijn zachte manier van leven en zijn authenticiteit."@nl . "Questo villaggio risalente al primo Medioevo, situato tra le paludi e l'oceano, \u00E8 noto per il suo fascino, il suo modo di vivere gentile e la sua autenticit\u00E0."@it . "This village dating from the early Middle Ages, located between the marshes and the ocean is known for its charm, its gentle way of life and its authenticity."@en . "Este pueblo de la Alta Edad Media, situado entre las marismas y el oc\u00E9ano, es conocido por su encanto, su modo de vida apacible y su autenticidad."@es . . "La piazza principale \u00E8 un luogo di incontro per la popolazione, ma \u00E8 anche un luogo ricco di storia. La facciata romanica della chiesa, la lanterna dei morti, il piccolo parco verde, le vecchie case che la incorniciano come in Bretagna, sono la gioia degli abitanti del monastero e dei turisti. Passeggiate per le stradine del villaggio e scoprite le meraviglie che vi si nascondono. Passeggiate sul lungomare e ammirate le piccole case dei pescatori con i loro nomi evocativi. Durante la stagione estiva, godetevi i numerosi eventi che animano questo luogo.\n\nUN PO' DI STORIA SULLA PLACE DE L'\u00C9GLISE MADAME\n\nLa parrocchia di Moutiers-en-Retz, la cui culla fu Prigny, deve il suo nome ai due monasteri che vi furono fondati nell'XI secolo:\n\n\n\tPriorato delle monache benedettine di Ste Marie de Prigny, du Ronceray d'Angers: chiesa Madame\n\tPriorato delle monache benedettine di St Sauveur de Redon dell'Abbazia di Redon: chiesa di St Pierre\n\n\n\nL'aspetto del villaggio \u00E8 cambiato molto nell'ultimo secolo. Le grandi mura del priorato di Ronceray, che si trovano dietro il municipio, erano un tempo uguali a quelle basse di oggi e sovrastavano la strada di fronte al Caf\u00E9 du Vignoble, poi all'H\u00F4tel de la Boule d'Or, e all'edicola che ha sostituito i quattro banali, una costruzione quadrata con una cornice di cappelle ricoperte di ardesia. Le esigenze del commercio hanno reso necessaria la distruzione del forno banale, dove, sotto l'antico regime, tutti venivano a cuocere il pane, in cambio di un sedicesimo della tassa pagata alla priora locale.\n\nSul lato della piazza, l'alto muro del priorato passava a pochi metri dietro i resti della chiesa di Madame, una chiesa la cui memoria \u00E8 ricordata dalla statua della Vergine, eretta circa cento anni fa, e dalle pietre di pavimentazione sul terreno.\n\nLe strade del villaggio, pavimentate con ciottoli bianchi prelevati dalle spiagge, erano molto strette. Il cimitero al centro del paese complicava ulteriormente la situazione. Circondato da bassi muri, incastrato tra la chiesa parrocchiale di San Pietro e i resti della chiesa di Madame, era dominato dalla Lanterna dei Morti, alta 7 metri, costruita al centro. Quando divenne troppo piccola, fu costruito un ossario alla testa del campanile. Poi, alla fine della guerra, il cimitero fu trasferito fuori citt\u00E0.\n\nLe case di fronte al campanile hanno carattere, in particolare la Manor House, un edificio risalente al XVI secolo. Fu costruito dal procuratore fiscale del priorato di Ronceray. Questo personaggio, di nome Jean Le Jau (Jau significa gallo nella lingua locale), era un mecenate dei Moutiers. Pag\u00F2 di tasca sua la pala d'altare della chiesa parrocchiale. In cambio, si fece dipingere come San Pietro che riceve le chiavi di Cristo. Questa casa fu ereditata dalla famiglia Gallimard. Yvonne Gallimard trascorse qui il resto della sua vita.\n\nPer quanto riguarda la piazza, tutto cambi\u00F2 nel 1923, quando Alexandre Benard divenne sindaco. Il nuovo sindaco aveva intenzione di abbellire Place de l'Eglise Madame. Il giardino del parroco di fronte alla chiesa parrocchiale fu tagliato e i grandi muri a ovest furono abbattuti, il che aer\u00F2 notevolmente la citt\u00E0. Sotto il mandato di Joseph Ferr\u00E9, furono ricostruiti dei muretti che ricordavano quelli del cimitero.\n\n*Estratti dalle opere di Emile Boutin, in vendita presso l'Ufficio del Turismo di Moutiers-en-Retz."@it . "La place principale est un lieu de rencontre pour la population mais c'est aussi un lieu charg\u00E9 d'histoire. La fa\u00E7ade romane de son \u00E9glise, la lanterne des morts, le petit parc de verdure, les maisons anciennes qui l\u2019encadrent comme en Bretagne, font les d\u00E9lices des monast\u00E9riens comme des touristes. Baladez-vous dans les petites rues du village et d\u00E9couvrez les merveilles qui s'y cachent. Parcourez le bord de mer et admirez les petites maisons de p\u00EAcheurs au nom \u00E9vocateur. En saison estivale, profitez des nombreuses animations qui font vivre cette place.\n\nUN PEU D'HISTOIRE SUR LA PLACE DE L'\u00C9GLISE MADAME\n\nLa paroisse des Moutiers-en-Retz dont le berceau fut Prigny, doit son nom aux deux\u00A0monast\u00E8res qui s\u2019y \u00E9tablirent au XIe si\u00E8cle :\n\n\n\tPrieur\u00E9 des b\u00E9n\u00E9dictines de Ste Marie de Prigny, du Ronceray d'Angers : \u00E9glise Madame\n\tPrieur\u00E9 des B\u00E9n\u00E9dictins de St Sauveur de Redon de l\u2019Abbaye de Redon : \u00E9glise St Pierre\n\n\n\nLa physionomie du bourg a beaucoup chang\u00E9 depuis un bon si\u00E8cle. Les grands murs du prieur\u00E9 de Ronceray qu\u2019on retrouve derri\u00E8re la mairie, \u00E9pousaient alors les murets actuels et surplombaient de leur schiste gris la route devant le caf\u00E9 du Vignoble, alors h\u00F4tel de la boule d\u2019or, et le magasin de presse qui a remplac\u00E9 le four banal, construction carr\u00E9e \u00E0 charpente de chapelle couverte d\u2019ardoises. Les exigences du commerce ont n\u00E9cessit\u00E9 la destruction du four du ban, o\u00F9 chacun, sous l\u2019ancien r\u00E9gime, venait faire cuire son pain, moyennant un seizi\u00E8me de la redevance \u00E0 la prieure du lieu.\n\nDu c\u00F4t\u00E9 de la place, la haute muraille priorale passait \u00E0 quelques m\u00E8tres seulement en arri\u00E8re des vestiges de l\u2019Eglise Madame, \u00E9glise dont le souvenir est rappel\u00E9e par la statue de la vierge, \u00E9rig\u00E9e il y a environ une centaine d\u2019ann\u00E9es, et les pav\u00E9s au sol.\n\nLes rues du bourg, empierr\u00E9es en cailloux blancs pris sur les plages, \u00E9taient fort \u00E9troites. Le cimeti\u00E8re situ\u00E9 en plein centre compliquait encore la situation. Entour\u00E9 de murets, bloqu\u00E9 entre l\u2019Eglise paroissiale St Pierre et les vestiges de l\u2019Eglise Madame, il \u00E9tait domin\u00E9 par les 7 m\u00E8tres de la Lanterne des Morts, \u00E9difi\u00E9e en son milieu. Devenu trop petit, on \u00E9difia un ossuaire au chevet du clocher. Puis \u00E0 la fin de la guerre, on d\u00E9pla\u00E7a le cimeti\u00E8re \u00E0 l'ext\u00E9rieur du bourg.\n\nLes maisons situ\u00E9es en face du clocher ont du caract\u00E8re, notamment le Manoir, b\u00E2timent remontant au XVIe si\u00E8cle. Il fut construit par le procureur fiscal du prieur\u00E9 de Ronceray. Ce personnage, nomm\u00E9 Jean Le Jau (Jau signifie coq en langage local), fut un m\u00E9c\u00E8ne pour les Moutiers. Il paya de ses \u00E9cus le retable de l\u2019\u00E9glise paroissiale. En compensation, il se fit peindre en Saint-Pierre recevant les cl\u00E9s du Christ. Cette maison a \u00E9t\u00E9 h\u00E9rit\u00E9e par la famille Gallimard. Yvonne Gallimard y passa la fin de sa vie.\n\nPour ce qui est de la place, tout change en 1923 lorsqu'Alexandre Benard entra en Mairie. Le nouveau maire avait des projets d\u2019embellissement de la place de l\u2019Eglise Madame. On rogna sur le jardin du cur\u00E9 devant la cure, on abattit les grands murs \u00E0 l\u2019ouest ce qui a\u00E9ra consid\u00E9rablement le bourg.\u00A0Sous le mandat de Joseph Ferr\u00E9, on fit reb\u00E2tir des petits murets, rappelant ceux du cimeti\u00E8re.\n\n*Extraits des ouvrages d'Emile Boutin,\u00A0en vente \u00E0 l'Office de Tourisme des Moutiers-en-Retz."@fr . "The main square is a meeting place for the population but it is also a place full of history. The Romanesque facade of the church, the lantern of the dead, the small green park, the old houses which frame it as in Brittany, are the delight of the monasterians as well as the tourists. Stroll through the small streets of the village and discover the wonders that are hidden there. Stroll along the seaside and admire the small fishermen's houses with their evocative names. During the summer season, take advantage of the numerous animations that make this place live.\n\nA BIT OF HISTORY ON THE PLACE DE L'\u00C9GLISE MADAME\n\nThe parish of Moutiers-en-Retz, whose cradle was Prigny, owes its name to the two monasteries that were established there in the 11th century:\n\n\n\tPriory of the Benedictine nuns of St. Mary of Prigny, of the Ronceray of Angers : church Madame\n\tPriory of the Benedictines of St Sauveur de Redon of the Abbey of Redon : church St Pierre\n\n\n\nThe physiognomy of the village has changed a lot since a good century. The large walls of the Ronceray priory, which can be found behind the town hall, were at the time the same as the present low walls and overhung the road in front of the Caf\u00E9 du Vignoble, then the Hotel de la Boule d'Or, and the newsagent's store, which replaced the communal oven, a square construction with a slate-covered chapel frame. The demands of commerce necessitated the destruction of the banal oven, where everyone, under the old regime, came to bake their bread, in exchange for a sixteenth of the fee to the local prioress.\n\nOn the side of the square, the high wall of the Priorate passed only a few meters behind the remains of the Church of Madam, a church whose memory is recalled by the statue of the Virgin, erected about a hundred years ago, and the paving stones on the ground.\n\nThe streets of the village, paved with white stones taken from the beaches, were very narrow. The cemetery located in the center of the town complicated the situation. Surrounded by low walls, blocked between the parish church of St. Peter and the remains of the church of Madame, it was dominated by the 7-meter high Lantern of the Dead, built in the middle. Having become too small, an ossuary was built at the bell tower. Then, at the end of the war, the cemetery was moved outside the town.\n\nThe houses located in front of the bell tower have character, especially the Manor House, a building dating back to the 16th century. It was built by the tax prosecutor of the priory of Ronceray. This character, named Jean Le Jau (Jau means rooster in local language), was a patron for the Moutiers. He paid for the altarpiece in the parish church with his own money. In compensation, he had himself painted as Saint Peter receiving the keys of Christ. This house was inherited by the Gallimard family. Yvonne Gallimard spent the end of her life there.\n\nAs for the square, everything changed in 1923 when Alexandre Benard became mayor. The new mayor had plans to embellish the place de l'Eglise Madame. The parish priest's garden in front of the rectory was cut back, and the large walls to the west were torn down, which considerably aired the town. Under the mandate of Joseph Ferr\u00E9, small walls were rebuilt, reminiscent of those in the cemetery.\n\n*Extracts from the works of Emile Boutin, on sale at the Tourist Office of Moutiers-en-Retz."@en . "Het centrale plein is een ontmoetingsplaats voor de bevolking, maar ook een plaats vol geschiedenis. De Romaanse gevel van de kerk, de lantaarn van de doden, het kleine groene park, de oude huizen die het plein omlijsten zoals in Bretagne, zijn het genot van zowel de kloosterbewoners als de toeristen. Wandel door de kleine straatjes van het dorp en ontdek de wonderen die er verborgen liggen. Wandel langs de kust en bewonder de kleine vissershuisjes met hun suggestieve namen. Geniet in het zomerseizoen van de vele evenementen die deze plaats tot leven brengen.\n\nEEN BEETJE GESCHIEDENIS OVER DE PLACE DE L'\u00C9GLISE MADAME\n\nDe parochie Moutiers-en-Retz, waarvan Prigny de bakermat was, dankt haar naam aan de twee kloosters die er in de 11e eeuw werden gesticht:\n\n\n\tPriorij van de Benedictijner nonnen van Ste Marie de Prigny, du Ronceray d'Angers: kerk Madame\n\tPriorij van de Benedictijner nonnen van St Sauveur de Redon van de Abdij van Redon: kerk van St Pierre\n\n\n\nHet aanzicht van het dorp is de laatste eeuw sterk veranderd. De grote muren van de priorij van Ronceray, die zich achter het gemeentehuis bevinden, waren ooit dezelfde als de huidige lage muren en overspannen de weg voor het Caf\u00E9 du Vignoble, daarna het H\u00F4tel de la Boule d'Or, en de kiosk die de vier banalen verving, een vierkante constructie met een met leien bedekte kapelomlijsting. De eisen van de handel hebben de vernietiging van de banale oven noodzakelijk gemaakt, waar onder het oude regime iedereen zijn brood kwam bakken in ruil voor een zestiende van het honorarium dat aan de plaatselijke priorin werd betaald.\n\nAan de kant van het plein liep de hoge muur van het prioraat slechts enkele meters achter de resten van de kerk van Madame langs, een kerk waaraan het ongeveer honderd jaar geleden opgerichte Mariabeeld en de straatstenen op de grond herinneren.\n\nDe straten van het dorp, geplaveid met witte kiezels die van de stranden werden gehaald, waren erg smal. Het kerkhof in het centrum van het dorp maakte de situatie nog ingewikkelder. Omringd door lage muurtjes, ingeklemd tussen de parochiekerk van Sint-Pieter en de resten van de kerk van Madame, werd het gedomineerd door de 7 meter hoge Lantaarn van de Doden, gebouwd in het midden ervan. Toen deze te klein werd, werd een ossuarium gebouwd aan het hoofd van de klokkentoren. Op het einde van de oorlog werd de begraafplaats verplaatst naar buiten de stad.\n\nDe huizen tegenover de klokkentoren hebben karakter, met name het Manor House, een gebouw uit de 16e eeuw. Het werd gebouwd door de belastingontvanger van de priorij van Ronceray. Deze figuur, genaamd Jean Le Jau (Jau betekent haan in de plaatselijke taal), was een beschermheer van de Moutiers. Hij betaalde het altaarstuk in de parochiekerk met zijn eigen geld. Ter compensatie liet hij zich schilderen als Petrus die de sleutels van Christus ontvangt. Dit huis werd ge\u00EBrfd door de familie Gallimard. Yvonne Gallimard bracht hier de rest van haar leven door.\n\nWat het plein betreft, alles veranderde in 1923 toen Alexandre Benard burgemeester werd. De nieuwe burgemeester had plannen om het Place de l'Eglise Madame te verfraaien. De tuin van de pastoor voor de parochiekerk werd ingekort en de grote muren aan de westkant werden neergehaald, waardoor de stad aanzienlijk werd gelucht. Onder het mandaat van Joseph Ferr\u00E9 werden kleine muren heropgebouwd, die doen denken aan die van het kerkhof.\n\n*Uittreksels uit de werken van Emile Boutin, te koop bij het Office de Tourisme van Moutiers-en-Retz."@nl . "La plaza principal es un lugar de encuentro para la poblaci\u00F3n, pero tambi\u00E9n un lugar lleno de historia. La fachada rom\u00E1nica de la iglesia, la linterna de los muertos, el peque\u00F1o parque verde, las casas antiguas que la enmarcan como en Breta\u00F1a, hacen las delicias tanto de los habitantes del monasterio como de los turistas. Pasee por las callejuelas del pueblo y descubra las maravillas que all\u00ED se esconden. Pasee por el paseo mar\u00EDtimo y admire las casitas de pescadores con sus evocadores nombres. En la temporada estival, disfrute de los numerosos eventos que dan vida a este lugar.\n\nUN POCO DE HISTORIA SOBRE LA PLACE DE L'\u00C9GLISE MADAME\n\nLa parroquia de Moutiers-en-Retz, cuya cuna fue Prigny, debe su nombre a los dos monasterios que se establecieron all\u00ED en el siglo XI:\n\n\n\tPriorato de las monjas benedictinas de Ste Marie de Prigny, du Ronceray d'Angers: iglesia Madame\n\tPriorato de las monjas benedictinas de St Sauveur de Redon de la Abad\u00EDa de Redon : iglesia de St Pierre\n\n\n\nEl aspecto del pueblo ha cambiado mucho en el \u00FAltimo siglo. Los grandes muros del priorato de Ronceray, que se encuentran detr\u00E1s del ayuntamiento, eran anta\u00F1o los mismos que los bajos muros actuales y sobresal\u00EDan de la carretera delante del Caf\u00E9 du Vignoble, luego del H\u00F4tel de la Boule d'Or, y del quiosco de prensa que sustituy\u00F3 a los cuatro banales, una construcci\u00F3n cuadrada con un marco de capilla cubierto de pizarra. Las exigencias del comercio han hecho necesaria la destrucci\u00F3n del horno banal, donde, bajo el antiguo r\u00E9gimen, todo el mundo ven\u00EDa a cocer su pan, a cambio de una dieciseisava parte de la tasa pagada a la priora local.\n\nEn el lado de la plaza, la alta muralla del Priorato pasaba a pocos metros por detr\u00E1s de los restos de la iglesia de la Madame, iglesia cuyo recuerdo evocan la estatua de la Virgen, erigida hace unos cien a\u00F1os, y los adoquines del suelo.\n\nLas calles del pueblo, pavimentadas con guijarros blancos extra\u00EDdos de las playas, eran muy estrechas. El cementerio, en el centro del pueblo, complicaba a\u00FAn m\u00E1s la situaci\u00F3n. Rodeado de muros bajos, encajonado entre la iglesia parroquial de San Pedro y los restos de la iglesia de la Se\u00F1ora, estaba dominado por la Linterna de los Muertos, de 7 metros de altura, construida en su centro. Cuando se qued\u00F3 peque\u00F1a, se construy\u00F3 un osario en la cabecera del campanario. Despu\u00E9s, al final de la guerra, el cementerio se traslad\u00F3 fuera de la ciudad.\n\nLas casas situadas frente al campanario tienen car\u00E1cter, sobre todo la Casa Solariega, un edificio del siglo XVI. Fue construida por el fiscal del priorato de Ronceray. Este personaje, llamado Jean Le Jau (Jau significa gallo en la lengua local), era mecenas de los Moutiers. Pag\u00F3 con su propio dinero el retablo de la iglesia parroquial. En compensaci\u00F3n, se hizo pintar como San Pedro recibiendo las llaves de Cristo. Esta casa fue heredada por la familia Gallimard. Yvonne Gallimard pas\u00F3 aqu\u00ED el resto de su vida.\n\nEn cuanto a la plaza, todo cambi\u00F3 en 1923, cuando Alexandre Benard se convirti\u00F3 en alcalde. El nuevo alcalde ten\u00EDa previsto embellecer la Place de l'Eglise Madame. Se recort\u00F3 el jard\u00EDn del p\u00E1rroco frente a la iglesia parroquial y se derribaron los grandes muros situados al oeste, lo que aire\u00F3 considerablemente la ciudad. Bajo el mandato de Joseph Ferr\u00E9, se reconstruyeron peque\u00F1os muros que recordaban a los del cementerio.\n\n*Extractos de las obras de Emile Boutin, a la venta en la Oficina de Turismo de Moutiers-en-Retz."@es . "Der Hauptplatz ist ein Treffpunkt f\u00FCr die Bev\u00F6lkerung, aber auch ein geschichtstr\u00E4chtiger Ort. Die romanische Fassade seiner Kirche, die Totenlaterne, der kleine gr\u00FCne Park und die alten H\u00E4user, die ihn wie in der Bretagne einrahmen, erfreuen sowohl die Monasterianer als auch die Touristen. Schlendern Sie durch die kleinen Stra\u00DFen des Dorfes und entdecken Sie die Wunder, die sich dort verbergen. Laufen Sie entlang der Strandpromenade und bewundern Sie die kleinen Fischerh\u00E4user mit ihren vielsagenden Namen. In der Sommersaison profitieren Sie von den zahlreichen Animationen, die diesen Platz zum Leben erwecken.\n\nEIN WENIG GESCHICHTE \u00DCBER DEN PLACE DE L'\u00C9GLISE MADAME\n\nDie Pfarrei Les Moutiers-en-Retz, deren Wiege Prigny war, verdankt ihren Namen den beiden Kl\u00F6stern, die sich hier im 11. Jahrhundert niederlie\u00DFen:\n\n\n\tPriorat der Benediktinerinnen von Ste Marie de Prigny, du Ronceray d'Angers: Kirche Madame\n\tPriorat der Benediktiner von St. Sauveur de Redon der Abtei von Redon: Kirche St. Pierre\n\n\n\nDas Erscheinungsbild des Marktfleckens hat sich seit einem guten Jahrhundert stark ver\u00E4ndert. Die gro\u00DFen Mauern des Priorats von Ronceray, die man hinter dem Rathaus wiederfindet, passten sich damals an die heutigen Mauern an und \u00FCberragten mit ihrem grauen Schiefer die Stra\u00DFe vor dem Caf\u00E9 du Vignoble, dem damaligen Hotel de la boule d'or, und dem Zeitungsladen, der den Four banal, ein quadratisches Geb\u00E4ude mit schiefergedecktem Kapellenger\u00FCst, ersetzt hat. Die Anforderungen des Handels erforderten die Zerst\u00F6rung des Bannofens, in dem unter dem alten Regime jeder sein Brot backen konnte, wenn er ein Sechzehntel der Abgabe an die Priorin des Ortes entrichtete.\n\nAuf der Seite des Platzes verlief die hohe Prioratsmauer nur wenige Meter hinter den \u00DCberresten der Frauenkirche, an die die vor etwa 100 Jahren errichtete Statue der Jungfrau und die Pflastersteine auf dem Boden erinnern.\n\nDie Stra\u00DFen des Dorfes waren mit wei\u00DFen Kieselsteinen von den Str\u00E4nden gepflastert und sehr schmal. Der Friedhof im Zentrum machte die Situation noch komplizierter. Er war von Mauern umgeben, zwischen der Pfarrkirche St. Pierre und den \u00DCberresten der Kirche Madame eingeklemmt und wurde von der 7 Meter hohen Totenlaterne in seiner Mitte dominiert. Als sie zu klein wurde, errichtete man ein Beinhaus am Kopfende des Glockenturms. Nach dem Ende des Krieges wurde der Friedhof au\u00DFerhalb des Dorfes verlegt.\n\nDie H\u00E4user gegen\u00FCber dem Glockenturm sind sehr charaktervoll, insbesondere das Manoir, ein Geb\u00E4ude aus dem 16. Jahrhundert. Es wurde vom Steuerprokurator des Priorats von Ronceray erbaut. Dieser Mann namens Jean Le Jau (Jau bedeutet in der lokalen Sprache Hahn) war ein M\u00E4zen f\u00FCr Les Moutiers. Er bezahlte mit seinen Ecu das Altarbild der Pfarrkirche. Als Ausgleich lie\u00DF er sich als Sankt Petrus malen, der die Schl\u00FCssel Christi empf\u00E4ngt. Das Haus wurde von der Familie Gallimard geerbt. Yvonne Gallimard verbrachte hier ihren Lebensabend.\n\nWas den Platz betrifft, so \u00E4nderte sich alles im Jahr 1923, als Alexandre Benard ins Rathaus einzog. Der neue B\u00FCrgermeister hatte Pl\u00E4ne, den Place de l'Eglise Madame zu versch\u00F6nern. Der Garten des Pfarrers vor dem Pfarrhaus wurde beschnitten und die gro\u00DFen Mauern im Westen wurden abgerissen, wodurch der Ort erheblich bel\u00FCftet wurde. Unter Joseph Ferr\u00E9 wurden kleine Mauern errichtet, die an die des Friedhofs erinnern sollten.\n\n*Ausz\u00FCge aus den Werken von Emile Boutin, die im Office de Tourisme von Les Moutiers-en-Retz erh\u00E4ltlich sind."@de . . .