"Passionn\u00E9e par les \u00E9v\u00E9nements de la 1\u00E8re guerre mondiale, j'ai pris connaissance avec plaisir de l'existence de ce vitrail lors de la r\u00E9v\u00E9lation du palmar\u00E8s des sites labellis\u00E9s \"Patrimoine Rural\" par le D\u00E9partement de la Seine-Maritime. C'est parti..."@fr . "Passionate about the events of the 1st World War, I was delighted to learn of the existence of this stained-glass window when the Seine-Maritime department announced its list of \"Rural Heritage\" sites. Let's go and discover it!\n \nAs I drive through..."@en . . . . . . . . . "Passionn\u00E9e par les \u00E9v\u00E9nements de la 1\u00E8re guerre mondiale, j'ai pris connaissance avec plaisir de l'existence de ce vitrail lors de la r\u00E9v\u00E9lation du palmar\u00E8s des sites labellis\u00E9s \"Patrimoine Rural\" par le D\u00E9partement de la Seine-Maritime. C'est parti..."@fr . "Sono affascinata dagli eventi della Prima Guerra Mondiale e sono stata felice di scoprire l'esistenza di questa vetrata quando \u00E8 stato reso noto l'elenco dei siti insigniti del marchio \"Patrimonio rurale\" dal Dipartimento della Senna-Marittima. Ecco..."@it . "Passionate about the events of the 1st World War, I was delighted to learn of the existence of this stained-glass window when the Seine-Maritime department announced its list of \"Rural Heritage\" sites. Let's go and discover it!\n \nAs I drive through..."@en . "Ik ben gefascineerd door de gebeurtenissen van de 1e Wereldoorlog en was blij toen ik hoorde van het bestaan van dit glas-in-loodraam toen de lijst met locaties die het label \"Landelijk erfgoed\" van het departement Seine-Maritime kregen, bekend werd gemaakt. Hier gaan we..."@nl . "Da ich mich leidenschaftlich f\u00FCr die Ereignisse des Ersten Weltkriegs interessiere, habe ich mit Freude von der Existenz dieses Kirchenfensters erfahren, als die Liste der Orte, die vom Departement Seine-Maritime mit dem G\u00FCtesiegel \"Patrimoine Rural\" ausgezeichnet wurden, enth\u00FCllt wurde. Und los geht's..."@de . "Fascinado por los acontecimientos de la Primera Guerra Mundial, me alegr\u00E9 de conocer la existencia de esta vidriera cuando se hizo p\u00FAblica la lista de lugares galardonados con la etiqueta \"Patrimonio Rural\" por el Departamento de Seine-Maritime. Ah\u00ED va..."@es . . "Da ich mich leidenschaftlich f\u00FCr die Ereignisse des Ersten Weltkriegs interessiere, habe ich mit Freude von der Existenz dieses Kirchenfensters erfahren, als das Departement Seine-Maritime die Liste der Orte mit dem G\u00FCtesiegel \"Patrimoine Rural\" bekannt gab. Auf geht's zu seiner Entdeckung!\n \nAuf dem Weg durch das h\u00FCbsche, blumengeschm\u00FCckte Dorf Saint-Jean-de-Folleville gehe ich auf die Kirche zu und parke auf dem Parkplatz des Rathauses. Dieses ist zuf\u00E4llig ein ehemaliges Pfarrhaus, dessen Bau aus wei\u00DFem Sandstein und Ziegelsteinen wundersch\u00F6n ist. Die Landschaftsgestaltung ist sehr ansprechend mit perfekt geschnittenen Buchsbaum-Topiari. Meine Nase genie\u00DFt den Anblick der duftenden Rosenstr\u00E4ucher. Das ist ein guter Anfang f\u00FCr einen Besuch! W\u00E4hrend ich \u00FCber die alten Pflastersteine gehe, sehe ich am Eingang des Friedhofs das Totem f\u00FCr das \"Label f\u00FCr l\u00E4ndliches Kulturerbe\". Es zeigt die Geschichte des Fensters der Erinnerung mit Erkl\u00E4rungen und Fotos, die mein Verlangen, es zu entdecken, nur noch mehr steigern.\n\nIch stie\u00DF ein schwarzes Tor auf und ging an der Kirchenmauer entlang, die von den Gr\u00E4bern der Follevillais umgeben war. Neben der Vorhalle der Kirche befindet sich ein Kalvarienberg und nicht weit davon entfernt das Kriegerdenkmal mit einem Kriegskreuz.\nIch \u00F6ffne die Kirchent\u00FCr und entdecke einen Ort, der im durchdringenden Licht der bunten Kirchenfenster in tausend Lichtern erstrahlt. Vor mir befindet sich der Altar mit den B\u00E4nken, die auf beiden Seiten des Kirchenschiffs aufgereiht sind. Zu meiner Rechten, ganz in der N\u00E4he des Beichtstuhls, sehe ich das Gedenkfenster mit den Darstellungen von 25 Soldaten, die im Ersten Weltkrieg gefallen oder an den Folgen ihrer Verletzungen gestorben sind. Die Milit\u00E4rportr\u00E4ts wurden aus den Fotoarchiven der Poilus erstellt, mit Ausnahme eines Mannes namens Isidore, dessen Foto nicht mehr auffindbar ist. Ich bin \u00FCberrascht und ger\u00FChrt von den Darstellungen dieser vermissten Soldaten, deren Blicke uns f\u00FCr immer festhalten. Sie sind so real und bereit, lebendig zu werden. Jeder hat seinen Vor- und Nachnamen sowie den Ort und das Datum des Moments, an dem das Leben f\u00FCr ihn endete. Ihre Darstellung ber\u00FChrt mich. Einige tragen Kampfanz\u00FCge, als w\u00E4ren sie bereit, an die Front zu gehen. Andere schauen uns mit ihren Kappen oder K\u00E4ppis an, die ihrem Rang oder ihrem Armeekorps entsprechen.\nIch erinnere mich, wie ich mit meiner Gro\u00DFmutter in Familienfotoalben bl\u00E4tterte, in denen ich meine Vorfahren sah, die stolz ihre Milit\u00E4runiformen trugen. In mir kochen viele Emotionen hoch.\nIn einer Mischung aus Patriotismus und Religion wird in der Mitte des Werkes ein Soldat dargestellt, der in den Armen eines Krankenpflegers stirbt, w\u00E4hrend dieser ihm Christus am Kreuz zeigt. Die Verbindung zwischen dem religi\u00F6sen Opfer und dem Opfer f\u00FCr das Vaterland wird symbolisch in der Mitte des Fensters hervorgehoben.\n\nEin Pult mit einem Gedenkbuch mit pers\u00F6nlichen Briefen der Poilus des Fensters und Archivmaterial steht den Besuchern zur Verf\u00FCgung. Ich ertappe mich dabei, einige davon zu lesen. Mit ihrer sch\u00F6nen Schrift hat man das Gef\u00FChl, dass die vermissten Soldaten durch ihre Gedanken wieder zum Leben erweckt werden.\n\nVoller Emotionen schlie\u00DFe ich langsam die Kirchent\u00FCr, mit den tragischen Erinnerungen an unsere franz\u00F6sische Geschichte im Hinterkopf. W\u00E4hrend ich zu meinem Auto zur\u00FCckkehre, wird mir bewusst, wie wichtig es ist, sich an die Vergangenheit zu erinnern, und ich denke, dass wir uns gl\u00FCcklich sch\u00E4tzen k\u00F6nnen, dass wir so viele Gedenkst\u00E4tten aus dem 1. und 2."@de . "Passionn\u00E9e par les \u00E9v\u00E9nements de la 1\u00E8re guerre mondiale, j'ai pris connaissance avec plaisir de l'existence de ce vitrail lors de la r\u00E9v\u00E9lation du palmar\u00E8s des sites labellis\u00E9s \"Patrimoine Rural\" par le D\u00E9partement de la Seine-Maritime. C'est parti pour sa d\u00E9couverte ! \n \nEn traversant le joli village fleuri de Saint-Jean-de-Folleville, je me dirige vers l\u2019\u00E9glise et je me gare sur le parking de la Mairie. Celle-ci se trouve \u00EAtre un ancien presbyt\u00E8re dont la construction de gr\u00E8s blanc et de brique est de toute beaut\u00E9. L\u2019am\u00E9nagement paysager est des plus agr\u00E9able avec des topiaires de buis parfaitement taill\u00E9s. Mes narines profitent au passage des rosiers odorants. C\u2019est un excellent d\u00E9but de visite ! Tout en foulant les pav\u00E9s anciens, j\u2019aper\u00E7ois \u00E0 l\u2019entr\u00E9e du cimeti\u00E8re le totem du \"label patrimoine rural\". Ce dernier relate l\u2019historique du vitrail du souvenir avec des explications et des photos qui ne font qu\u2019amplifier mon envie de le d\u00E9couvrir. \n\nPoussant un portillon noir, je longe le mur de l\u2019\u00E9glise entour\u00E9e des s\u00E9pultures des follevillais. A c\u00F4t\u00E9 du porche de l\u2019\u00E9glise, se trouve un calvaire avec non loin de l\u00E0, le monument aux morts surmont\u00E9 d\u2019une croix de guerre. \nJe pousse la porte de l'\u00E9glise et d\u00E9couvre un lieu qui brille de mille feux sous la lumi\u00E8re traversante des vitraux color\u00E9s. Devant moi il y a l\u2019autel avec des bancs rang\u00E9s de chaque c\u00F4t\u00E9 de la nef. Sur ma droite, tout proche du confessionnal, j'aper\u00E7ois le vitrail du souvenir avec les repr\u00E9sentations de vingt-cinq soldats tomb\u00E9s au combat ou morts des suites de leurs blessures durant la Premi\u00E8re Guerre Mondiale. Les portraits militaires ont \u00E9t\u00E9 r\u00E9alis\u00E9s \u00E0 partir des archives photographiques sur les poilus, sauf pour un qui se pr\u00E9nomme Isidore et dont on n\u2019a pas retrouv\u00E9 la photo. Me voil\u00E0 toute surprise et \u00E9mue devant les repr\u00E9sentations de ces soldats disparus dont les regards nous fixent \u00E0 jamais. Ils sont d\u2019une telle r\u00E9alit\u00E9, pr\u00EAts \u00E0 s\u2019animer. Chacun a son pr\u00E9nom et son nom de famille ainsi que le lieu et la date du moment o\u00F9 la vie s\u2019est arr\u00EAt\u00E9e pour lui. Leur repr\u00E9sentation me touche. Certains sont en tenus de combattants comme pr\u00EAts \u00E0 partir au front. D\u2019autres nous regardent coiff\u00E9s de leurs calots ou de leurs k\u00E9pis en fonction de leur grade ou de leur corps d\u2019arm\u00E9e.\nJe me revoie feuilletant les albums de photos de famille avec ma grand-m\u00E8re dans lesquels je voyais mes anc\u00EAtres fiers d\u2019arborer leur uniforme militaire. D\u00E9cid\u00E9ment beaucoup d\u2019\u00E9motions se bousculent en moi. \nM\u00EAlant patriotisme et religion, un soldat est repr\u00E9sent\u00E9 agonisant au centre de l\u2019\u0153uvre dans les bras d\u2019un infirmier, ce dernier lui montrant le Christ en croix. Le lien entre le sacrifice religieux et celui de la patrie est symboliquement mis en valeur au centre du vitrail.\n\nUn lutrin avec un livre du souvenir est mis \u00E0 la disposition des visiteurs avec des lettres personnelles des poilus du vitrail et des documents d\u2019archives. Je me prends \u00E0 en lire quelques-unes. Avec leur belle \u00E9criture, on a l\u2019impression que les soldats disparus s\u2019animent de nouveau au travers de leur pens\u00E9e.\n\nC'est pleine d\u2019\u00E9motions que je referme doucement la porte de l\u2019\u00E9glise, avec en t\u00EAte les souvenirs tragiques de notre histoire de France. Tout en regagnant ma voiture, je prends conscience du n\u00E9cessaire devoir de m\u00E9moire et me dis que nous avons de la chance d'avoir \u00E0 disposition ces nombreux sites m\u00E9moriels de la 1\u00E8re comme de la 2\u00E8me guerre mondiale qui ont marqu\u00E9 notre territoire normand."@fr . "Appassionata degli eventi della Prima Guerra Mondiale, ho appreso con piacere dell'esistenza di questa vetrata quando il Dipartimento della Seine-Maritime ha annunciato l'elenco dei siti a cui assegnare il marchio \"Patrimonio rurale\". Andiamo a scoprirla!\n \nAttraversando il grazioso villaggio fiorito di Saint-Jean-de-Folleville, mi sono diretta verso la chiesa e ho parcheggiato nel parcheggio del municipio. Si tratta di un ex presbiterio, splendidamente costruito in arenaria bianca e mattoni. Il paesaggio \u00E8 estremamente gradevole, con piante di bosso perfettamente curate. Le mie narici si rincuorano quando passo accanto ai profumatissimi rosai. \u00C8 un ottimo inizio di visita! Mentre cammino sull'antico acciottolato, noto il totem \"marchio del patrimonio rurale\" all'ingresso del cimitero. Racconta la storia della vetrata della memoria, con spiegazioni e foto che non fanno che aumentare il mio desiderio di scoprirla.\n\nSpingendo un cancello nero, cammino lungo il muro della chiesa circondata dalle tombe dei follevillais. Accanto al portico della chiesa si trova un calvario, con il monumento ai caduti sormontato da una croce di guerra poco distante.\nHo aperto la porta della chiesa e ho scoperto un luogo che brillava di mille luci sotto la luce penetrante delle vetrate colorate. Davanti a me c'\u00E8 l'altare con i banchi allineati ai lati della navata. Alla mia destra, molto vicino al confessionale, vedo la vetrata della memoria con le rappresentazioni di venticinque soldati caduti in battaglia o morti per le ferite riportate durante la Prima guerra mondiale. I ritratti dei militari sono stati presi dagli archivi fotografici del poilus, tranne uno che si chiamava Isidore e di cui non \u00E8 stata trovata la foto. Sono rimasta stupita e commossa dalle rappresentazioni di questi soldati scomparsi, i cui sguardi ci fissano per sempre. Sono cos\u00EC reali, pronti a prendere vita. Ognuno di loro ha il suo nome e cognome, oltre al luogo e alla data del momento in cui la vita si \u00E8 fermata per lui. La loro rappresentazione mi commuove. Alcuni sono vestiti da combattenti, pronti ad andare al fronte. Altri ci guardano indossando i loro berretti o kepis, a seconda del loro grado o del loro corpo militare.\nRicordo di aver sfogliato con mia nonna gli album di foto di famiglia e di aver visto i miei antenati indossare con orgoglio le loro uniformi militari. Sono sicuramente molte le emozioni che mi attraversano.\nCombinando patriottismo e religione, un soldato viene mostrato morente al centro dell'opera tra le braccia di un'infermiera, che gli mostra Cristo sulla croce. Il legame tra il sacrificio religioso e quello della patria \u00E8 simbolicamente evidenziato al centro della vetrata.\n\nUn leggio con un libro di ricordi \u00E8 a disposizione dei visitatori, con lettere personali dei poilus nella vetrata e documenti d'archivio. Mi ritrovo a leggerne alcune. Con la loro bella calligrafia, si ha l'impressione che i soldati morti tornino in vita attraverso i loro pensieri.\n\n\u00C8 pieno di emozioni che chiudo delicatamente la porta della chiesa, con i tragici ricordi della nostra storia francese freschi nella mia mente. Mentre tornavo alla mia auto, mi sono reso conto di quanto sia importante ricordare e mi sono detto quanto siamo fortunati ad avere cos\u00EC tanti siti commemorativi della Prima e della Seconda guerra mondiale che hanno lasciato il segno in Normandia."@it . "Omdat ik gepassioneerd ben door de gebeurtenissen van de Eerste Wereldoorlog, was ik erg blij met het bestaan van dit glas-in-loodraam toen het departement Seine-Maritime zijn lijst bekendmaakte van sites die het label 'Landelijk erfgoed' zouden krijgen. Laten we het gaan ontdekken!\n \nTerwijl ik door het mooie, bloemrijke dorp Saint-Jean-de-Folleville reed, ging ik op weg naar de kerk en parkeerde ik op de parkeerplaats van het gemeentehuis. Dit is een voormalige pastorie, prachtig gebouwd in witte zandsteen en baksteen. Het landschap is zeer aangenaam, met perfect gesnoeide buxustakken. Mijn neusvleugels gaan omhoog als ik langs de geurige rozenstruiken loop. Een uitstekend begin van het bezoek! Terwijl ik over de oude kasseien loop, zie ik de totem \"Landelijk erfgoedlabel\" bij de ingang van de begraafplaats. Het vertelt het verhaal van het gebrandschilderde gedenkraam, met uitleg en foto's die mijn verlangen om het te ontdekken alleen maar doen toenemen.\n\nIk duw een zwarte poort open en loop langs de muur van de kerk, omringd door de graven van de follevillais. Naast het portaal van de kerk staat een calvarieberg, met niet ver daarvandaan het oorlogsmonument met een oorlogskruis.\nIk duwde de kerkdeur open en ontdekte een plek die schitterde met duizend lichtjes onder het doordringende licht van de gekleurde gebrandschilderde ramen. Voor me het altaar met kerkbanken aan weerszijden van het schip. Rechts van me, vlak bij de biechtstoel, zie ik het gebrandschilderde herdenkingsraam met afbeeldingen van vijfentwintig soldaten die in de Eerste Wereldoorlog in de strijd zijn gevallen of aan hun verwondingen zijn overleden. De militaire portretten zijn afkomstig uit de fotoarchieven van de poilus, op \u00E9\u00E9n na wiens naam Isidore was en wiens foto niet is teruggevonden. Ik was verbaasd en ontroerd door de afbeeldingen van deze vermiste soldaten, wiens blikken voor altijd naar ons terugstaren. Ze zijn zo echt, klaar om tot leven te komen. Elk van hen heeft zijn voor- en achternaam, evenals de plaats en datum van het moment waarop het leven voor hem stopte. Hun voorstelling ontroert me. Sommigen zijn gekleed als strijders, klaar om naar het front te gaan. Anderen kijken ons aan met hun pet of kepie op, afhankelijk van hun rang of legerkorps.\nIk herinner me dat ik met mijn oma door familiefotoalbums bladerde en mijn voorouders trots hun militaire uniformen zag dragen. Er gaan absoluut veel emoties door me heen.\nDe combinatie van patriottisme en religie toont een soldaat die in het midden van het werk sterft in de armen van een verpleegster, die hem Christus aan het kruis toont. De link tussen religieuze opoffering en die van het vaderland wordt symbolisch benadrukt in het midden van het glas-in-loodraam.\n\nEr is een lessenaar met een gedenkboek beschikbaar voor bezoekers, met persoonlijke brieven van de poilus in het glas-in-loodraam en archiefstukken. Ik betrap mezelf erop dat ik er een paar lees. Met hun prachtige handschrift krijg je de indruk dat de dode soldaten door hun gedachten weer tot leven komen.\n\nVol emotie sluit ik zachtjes de deur van de kerk, met de tragische herinneringen aan onze Franse geschiedenis vers in mijn geheugen. Terwijl ik op weg terugging naar mijn auto, realiseerde ik me hoe belangrijk het is om te herinneren en ik vertelde mezelf hoe gelukkig we zijn dat we zoveel gedenkplaatsen hebben van de Eerste en Tweede Wereldoorlog die hun stempel hebben gedrukt op Normandi\u00EB."@nl . "Passionate about the events of the 1st World War, I was delighted to learn of the existence of this stained-glass window when the Seine-Maritime department announced its list of \"Rural Heritage\" sites. Let's go and discover it!\n \nAs I drive through the pretty, flower-filled village of Saint-Jean-de-Folleville, I head for the church and park in the Mairie parking lot. This is a former presbytery, beautifully constructed in white sandstone and brick. The landscaping is most pleasing, with perfectly trimmed boxwood topiaries. My nostrils perk up as I pass the fragrant rosebushes. An excellent start to the visit! As I tread the ancient cobblestones, I spot the \"rural heritage label\" totem at the entrance to the cemetery. It tells the story of the stained-glass memorial window, with explanations and photos that only increase my desire to discover it.\n\nPushing open a black gate, I walk along the wall of the church, surrounded by the graves of the follevillais. Next to the church porch is a calvary, with the war memorial topped by a war cross not far away.\nI push open the church door and discover a place that shimmers in the light of the colored stained-glass windows. In front of me is the altar, with pews arranged on either side of the nave. On my right, close to the confessional, I can see the stained-glass memorial window depicting twenty-five soldiers who fell in battle or died of wounds sustained in the First World War. The military portraits are based on photographic archives of the poilus, except for one whose name is Isidore and whose photo has not been found. I was amazed and moved by the depictions of these lost soldiers, whose gazes will stay with us forever. They are so real, ready to come to life. Each has his first and last name, as well as the place and date of the moment when life stopped for him. Their representation moves me. Some are dressed in combat gear, as if ready to go to the front. Others look at us wearing their caps or kepis, depending on their rank or corps.\nI remember leafing through family photo albums with my grandmother, in which I could see my ancestors proudly wearing their military uniforms. There are definitely a lot of emotions running through me.\nCombining patriotism and religion, a soldier is depicted in agony in the center of the work, in the arms of a nurse, the latter showing him Christ on the cross. The link between religious and patriotic sacrifice is symbolically highlighted in the center of the stained-glass window.\n\nA lectern with a book of remembrance is available to visitors, with personal letters from the poilus in the stained-glass window and archival documents. I find myself reading some of them. With their beautiful handwriting, it's as if the lost soldiers come to life again through their thoughts.\n\nI close the door of the church softly, full of emotion, with the tragic memories of our French history fresh in my mind. As I drive back to my car, I become aware of the need for remembrance, and tell myself that we are fortunate to have at our disposal so many memorial sites from the 1st and 2nd World Wars, which left their mark on our Normandy region."@en . "Como apasionado de los acontecimientos de la Primera Guerra Mundial, me alegr\u00E9 de conocer la existencia de esta vidriera cuando el Departamento de Seine-Maritime anunci\u00F3 su lista de lugares que recibir\u00E1n el sello de \"Patrimonio Rural\". \u00A1Vamos a descubrirla!\n \nAtravesando el bonito y florido pueblo de Saint-Jean-de-Folleville, me dirig\u00ED hacia la iglesia y aparqu\u00E9 en el aparcamiento del ayuntamiento. Se trata de un antiguo presbiterio, bellamente construido en arenisca blanca y ladrillo. El paisaje es muy agradable, con topiarios de boj perfectamente recortados. Mis fosas nasales se agudizan al pasar junto a los fragantes rosales. Es un excelente comienzo para la visita Mientras camino por los antiguos adoquines, veo el t\u00F3tem \"etiqueta de patrimonio rural\" a la entrada del cementerio. Cuenta la historia de la vidriera del recuerdo, con explicaciones y fotos que no hacen sino aumentar mis ganas de descubrirla.\n\nAbriendo de un empuj\u00F3n una verja negra, recorro el muro de la iglesia rodeado por las tumbas de los follevillais. Junto al p\u00F3rtico de la iglesia hay un calvario, con el monumento a los ca\u00EDdos coronado por una cruz de guerra no muy lejos.\nAbro de un empuj\u00F3n la puerta de la iglesia y descubro un lugar que brilla con mil luces bajo la penetrante luz de las vidrieras de colores. Delante de m\u00ED, el altar y los bancos a ambos lados de la nave. A mi derecha, muy cerca del confesionario, veo la vidriera del recuerdo con representaciones de veinticinco soldados ca\u00EDdos en combate o muertos a consecuencia de sus heridas durante la Primera Guerra Mundial. Los retratos de los militares fueron tomados de los archivos fotogr\u00E1ficos del poilus, excepto uno que se llamaba Isidore y cuya foto no se ha encontrado. Me asombraron y conmovieron las representaciones de estos soldados desaparecidos, cuyas miradas nos miran eternamente. Son tan reales, a punto de cobrar vida. Cada uno tiene su nombre y apellidos, as\u00ED como el lugar y la fecha del momento en que la vida se detuvo para \u00E9l. Su representaci\u00F3n me conmueve. Algunos est\u00E1n vestidos de combatientes, listos para ir al frente. Otros nos miran con sus gorras o kepis, seg\u00FAn su rango o cuerpo militar.\nRecuerdo hojear \u00E1lbumes de fotos familiares con mi abuela, viendo a mis antepasados luciendo orgullosos sus uniformes militares. Sin duda, son muchas las emociones que me recorren.\nCombinando patriotismo y religi\u00F3n, se muestra a un soldado agonizando en el centro de la obra en brazos de una enfermera, que le muestra a Cristo en la cruz. El v\u00EDnculo entre el sacrificio religioso y el de la patria se destaca simb\u00F3licamente en el centro de la vidriera.\n\nUn atril con un libro de recuerdos est\u00E1 a disposici\u00F3n de los visitantes, con cartas personales de los poilus de la vidriera y documentos de archivo. Me encuentro leyendo algunas de ellas. Con su hermosa caligraf\u00EDa, da la impresi\u00F3n de que los soldados muertos reviven a trav\u00E9s de sus pensamientos.\n\nCon emoci\u00F3n, cierro suavemente la puerta de la iglesia, con los tr\u00E1gicos recuerdos de nuestra historia francesa frescos en la memoria. De vuelta al coche, me doy cuenta de lo importante que es recordar, y me digo a m\u00ED mismo lo afortunados que somos de tener tantos lugares conmemorativos de la Primera y la Segunda Guerras Mundiales que dejaron su huella en Normand\u00EDa."@es . . .