data:afac250b-49e1-30f0-8a51-779f54fd9264
Description

Espagnol Thomas Fersen siempre ha sido el hombre raro de la escena musical francesa, con un aire travieso, una hermosa voz ronca y aclamados álbumes de ensueño, pero siempre se ha mantenido alejado de los focos. Ahora, tras treinta años sobre los escenarios, pone música y teatro a su primera novela, un diario ficticio, acompañado por un hábil trío de guitarra, acordeón y violín. Thomas Fersen comienza en una palangana, diminuta representación de la piscina Oberkampf, esbozando una juventud imaginaria y despreocupada, cercana a la suya, en el París obrero de los años setenta. En un páramo de recuerdos entrañables, conocemos también a su hermano imaginario, Dios en la Tierra. El monólogo -en octosílabos, por favor- está salpicado de interludios cantados de su copioso repertorio, de Hyacinthe a Bijou.

Français (France) « Encore une journée divine »La réplique inaugurale culte ouvre la pièce sur une image saisissante : une femme, Winnie, est plantée dans un mamelon de sable jusqu’à la taille. Autour d’elle, un désert, une teinte jaune et au sol, juste derrière, son mari, Willie, rampant etânonnant quelques mots. Alain Françon, fin ciseleur du répertoire — de Marivaux à Ibsen — n’a eu de cesse tout au long de son immense carrière de révéler dans chaque texte des mondes cachés. Dans cette ambiance post-apocalyptique, Winnie — géniale Dominique Valadié, fidèle de Françon — s’enfonce de plus en plus. Imperméable à la catastrophe qui vient, elle ne cesse de deviser sur tout, dans un babil ininterrompu de choses du quotidien, absurdes, insignifiantes, infiniment drôles aussi. Tout à la fois quête existentielle et formidable terrain de jeu del’absurde, Oh les beaux jours est surtout un véritable poème théâtral

Néerlandais (Pays-Bas) Thomas Fersen is altijd een buitenbeentje geweest in de Franse muziekscene, met een ondeugende air, een prachtig hese stem en veelgeprezen droomalbums, maar hij is altijd buiten de schijnwerpers gebleven. Nu, na dertig jaar op het podium, zet hij zijn eerste roman, een fictief dagboek, op muziek en theater, begeleid door een kundig trio van gitaar, accordeon en viool. Thomas Fersen begint op een bassin, een piepkleine weergave van het zwembad van Oberkampf, en schetst een denkbeeldige, nonchalante jeugd, dicht bij de zijne, in het arbeidersklasse Parijs van de jaren zeventig. In een woestenij van vertederende herinneringen ontmoeten we ook zijn denkbeeldige broer, God op aarde. De monoloog - in octosyllaben, zo u wilt - wordt onderbroken door gezongen intermezzo's uit zijn overvloedige repertoire, van Hyacinthe tot Bijou.

Italien (Italie) %AB Ancora una giornata divina %BBLa famosa battuta iniziale apre l’opera con un’immagine suggestiva: una donna, Winnie, è conficcata in una duna di sabbia fino alla vita. Intorno a lei, un deserto, una tonalità di giallo e, a terra, proprio dietro di lei, suo marito, Willie, che striscia e mormora qualche parola. Alain Fran%E7on, raffinato artefice del repertorio – da Marivaux a Ibsen – non ha mai smesso, nel corso della sua immensa carriera, di svelare in ogni testo mondi nascosti. In questa atmosfera post-apocalittica, Winnie – la geniale Dominique Valadié, fedele collaboratrice di Françon – sprofonda sempre di più. Immune alla catastrofe che sta per abbattersi, non smette mai di chiacchierare di tutto, in un flusso ininterrotto di cose quotidiane, assurde, insignificanti, ma anche infinitamente divertenti. Al tempo stesso inno esistenziale e formidabile terreno di gioco dell’assurdo, *Oh les beaux jours* è soprattutto una vera e propria poesia teatrale.

Allemand (Allemagne) Thomas Fersen war schon immer ein seltsamer Vogel des französischen Chansons, mit meuternder Miene, schön kratziger Stimme und verträumten, hochgelobten Alben, aber er blieb immer fern vom Rampenlicht. Nach dreißig Jahren auf der Bühne vertonte er seinen ersten Roman, ein fiktives Tagebuch, mit Musik und Theater, begleitet von einem geschickten Trio aus Gitarre, Akkordeon und Geige. Thomas Fersen beginnt auf einer Schüssel, einer winzigen Darstellung des Schwimmbads von Oberkampf, und skizziert eine imaginäre, lässige Jugend, die man sich in der Nähe seiner eigenen im populären Paris der 70er Jahre vorstellt. Auf einem Ödland aus liebenswerten Erinnerungen begegnet man auch dem imaginären Bruder, Gott auf Erden. Der Monolog - bitte in Achtsilbern - wird durch gesungene Intermezzi aus seinem umfangreichen Repertoire von Hyacinthe bis Bijou aufgelockert.