@prefix data: . @prefix : . @prefix dc: . @prefix owl: . data:aa422dc4-43e8-3a74-aaa7-f317dc67ef16 :hasTranslatedProperty data:5a20d895-abf8-3206-80da-4a6650d29714, data:3d2ce737-d734-3fd6-a793-988dad792907, data:0f53666c-9d79-3798-83fb-ac849eb274c7, data:d1cc3c55-93fa-3128-9d47-42271794aca2, data:bae5a3f6-6e9d-36ab-9d97-2d6b10cfa202 ; a :Description ; dc:description """La revanche des valets s’inspire des Fourberies de Scapin. Ecrit par un Molière vieillissant - il a cinquante ans il lui reste moins de deux ans à vivre -, donc revenu des combats, des échecs et probablement gagné par la lassitude, Scapin est à comprendre comme une crise de jouvence, un retour à un propos ludique, gai et simple, et à un théâtre de tréteaux pour le peuple et habité par une forme de nostalgie de la jeunesse et du temps qui passe. Pour Molière, ces fourberies permettent de renouer avec un théâtre libéré des soumissions au pouvoir. Elles le reconnectent avec le plaisir fondamental du jeu et la légèreté de créer. De Scapin, on n'a souvent que l'image d'un histrion gesticulant en tous sens. Bernard Lotti le voit plutôt, et c'est un changement essentiel, comme « le grand ordonnateur, le Prospero du pauvre. Lui est immobile et fait danser les autres. L'acrobatie physique est ici remplacée par la virtuosité verbale. En ce qu'il évoque le rapport entre les « petits » et les supposés puissants, parce qu'il met en branle une implacable mécanique sociale de revanche des valets contre les maîtres, Scapin est d'une redoutable efficacité politique."""@fr, """«La revancha de los criados» se inspira en «Las artimañas de Scapin». Escrita por un Molière ya entrado en años —tiene cincuenta años y le quedan menos de dos de vida—, que, tras haber superado las luchas y los fracasos, y probablemente vencido por el cansancio, Scapin debe entenderse como una crisis de juventud, un retorno a un discurso lúdico, alegre y sencillo, y a un teatro de tablas para el pueblo, impregnado de una especie de nostalgia por la juventud y el tiempo que pasa. Para Molière, estas artimañas permiten retomar un teatro libre de sumisiones al poder. Le reconectan con el placer fundamental del juego y la ligereza de crear. De Scapin, a menudo solo se tiene la imagen de un histrión que gesticula en todas direcciones. Bernard Lotti lo ve más bien —y este es un cambio esencial— como «el gran artífice, el Próspero de los pobres». Él permanece inmóvil y hace bailar a los demás. La acrobacia física se sustituye aquí por el virtuosismo verbal. En la medida en que evoca la relación entre los «pequeños» y los supuestos poderosos, porque pone en marcha una implacable mecánica social de venganza de los sirvientes contra los amos, Scapin tiene una eficacia política formidable."""@es, """La rivincita dei servitori si ispira alle “Fourberies de Scapin”. Scritta da un Molière ormai anziano – ha cinquant’anni e gli restano meno di due anni di vita –, quindi reduce dalle battaglie, dagli insuccessi e probabilmente sopraffatto dalla stanchezza, Scapin va inteso come una crisi di giovinezza, un ritorno a un tono giocoso, allegro e semplice, e a un teatro popolare animato da una sorta di nostalgia per la giovinezza e il tempo che passa. Per Molière, questi inganni consentono di riallacciarsi a un teatro libero dalla sottomissione al potere. Lo ricollegano al piacere fondamentale del gioco e alla leggerezza del creare. Di Scapin spesso si ha solo l’immagine di un istrione che gesticola in tutte le direzioni. Bernard Lotti lo vede piuttosto, e questo è un cambiamento essenziale, come «il grande regista, il Prospero dei poveri». Lui è immobile e fa danzare gli altri. L’acrobazia fisica è qui sostituita dal virtuosismo verbale. In quanto evoca il rapporto tra i «piccoli» e i presunti potenti, perché mette in moto un’implacabile meccanica sociale di vendetta dei servitori contro i padroni, Scapin è di una formidabile efficacia politica."""@it, """"De wraak van de bedienden" is geïnspireerd op "De bedrog van Scapin". Geschreven door een oudere Molière – hij is vijftig jaar oud en heeft nog minder dan twee jaar te leven –, die dus teruggekeerd is van de strijd, de tegenslagen en waarschijnlijk overweldigd is door vermoeidheid, moet Scapin worden gezien als een soort verjongingskuur, een terugkeer naar een speelse, vrolijke en eenvoudige toon, en naar een volks theater dat doordrongen is van een soort nostalgie naar de jeugd en de tijd die voorbijgaat. Voor Molière maken deze listigheden het mogelijk om weer aansluiting te vinden bij een theater dat bevrijd is van onderwerping aan de macht. Ze brengen hem weer in contact met het fundamentele plezier van het spel en de lichtheid van het scheppen. Van Scapin heeft men vaak slechts het beeld van een toneelspeler die alle kanten op gebaart. Bernard Lotti ziet hem eerder – en dat is een essentiële verandering – als „de grote regisseur, de Prospero van de armen”. Hij staat stil en laat de anderen dansen. De fysieke acrobatiek wordt hier vervangen door verbale virtuositeit. Omdat hij de verhouding tussen de %AB kleinen %BB en de zogenaamde machtigen belicht, en omdat hij een meedogenloos sociaal mechanisme in gang zet van wraak van de bedienden tegen de meesters, is Scapin van een ontzagwekkende politieke doeltreffendheid."""@nl, """*The Revenge of the Servants* is inspired by *The Schemes of Scapin*. Written by an aging Molière—he was fifty years old and had less than two years left to live—who had thus emerged from his struggles and setbacks and was likely overcome by weariness, *Scapin* should be understood as a burst of youthful energy, a return to a playful, cheerful, and simple tone, and to a popular theater for the people, imbued with a sense of nostalgia for youth and the passing of time. For Molière, these tricks allow him to reconnect with a theater free from submission to power. They reconnect him with the fundamental pleasure of acting and the lightheartedness of creation. Scapin is often seen merely as a histrionic figure gesticulating wildly in all directions. Bernard Lotti, however—and this is a crucial shift—sees him rather as “the great orchestrator, the Prospero of the poor.” He remains still while making others dance. Physical acrobatics are replaced here by verbal virtuosity. In that he evokes the relationship between the “little people” and the so-called powerful, because he sets in motion a relentless social mechanism of revenge by servants against their masters, Scapin is politically formidable in his effectiveness."""@en, """„Die Rache der Diener“ ist von „Die List des Scapin“ inspiriert. Geschrieben von einem alternden Molière – er ist fünfzig Jahre alt und hat weniger als zwei Jahre zu leben –, der somit von den Kämpfen und Misserfolgen zurückgekehrt und wahrscheinlich von Müdigkeit überwältigt ist, ist „Scapin“ als eine Art Verjüngungskur zu verstehen, als Rückkehr zu einem spielerischen, heiteren und einfachen Ansatz sowie zu einem Volkstheater, das von einer Art Nostalgie nach der Jugend und der vergehenden Zeit geprägt ist. Für Molière ermöglichen diese Listigkeiten die Rückkehr zu einem Theater, das frei von Unterwerfung unter die Macht ist. Sie verbinden ihn wieder mit der grundlegenden Freude am Spiel und der Leichtigkeit des Schaffens. Von Scapin hat man oft nur das Bild eines in alle Richtungen gestikulierenden Schauspielers. Bernard Lotti sieht ihn vielmehr – und das ist ein wesentlicher Unterschied – als „den großen Lenker“, den Prospero der Armen. Er selbst bleibt unbeweglich und lässt die anderen tanzen. Die körperliche Akrobatik wird hier durch verbale Virtuosität ersetzt. Indem er das Verhältnis zwischen den „Kleinen“ und den vermeintlich Mächtigen thematisiert, weil er einen unerbittlichen sozialen Mechanismus der Rache der Diener an den Herren in Gang setzt, ist Scapin von einer beeindruckenden politischen Wirksamkeit."""@de . owl:topObjectProperty data:aa422dc4-43e8-3a74-aaa7-f317dc67ef16 ; :hasDescription data:aa422dc4-43e8-3a74-aaa7-f317dc67ef16 .