"Datum: 149\r\nEpoche: Antike:\r\nTyp: Gemeinn\u00FCtzige Freizeitarchitektur\r\nStatus: Eigentum der Stadt Arles, denkmalgesch\u00FCtzt (1992), UNESCO-Weltkulturerbe (1981)"@de . "Fecha: 149\r\n\u00C9poca: Antig\u00FCedad\r\nTipo: Arquitectura p\u00FAblica de ocio\r\nEstatuto: Propiedad de la ciudad de Arles catalogada como Monumento Hist\u00F3rico (1992), patrimonio mundial de la UNESCO (1981)"@es . "Date : 149\r\nEpoque : Antiquit\u00E9\r\nType : Architecture publique de loisirs \r\nStatut : Propri\u00E9t\u00E9 de la Ville d'Arles Class\u00E9 Monument historique (1992)"@fr . "Date: 149\r\nPeriod: Antiquity\r\nType : Public leisure architecture\r\nStatus : Property of the City of Arles Classified as a historic monument (1992)"@en . "Data : 149\r\nPeriodo: Antichit\u00E0\r\nTipo : Architettura pubblica per il tempo libero\r\nStato : Propriet\u00E0 della citt\u00E0 di Arles, classificata come monumento storico (1992)."@it . . . "Datum: 149\r\nEpoche: Antike:\r\nTyp: Gemeinn\u00FCtzige Freizeitarchitektur\r\nStatus: Eigentum der Stadt Arles, denkmalgesch\u00FCtzt (1992), UNESCO-Weltkulturerbe (1981)"@de . "Fecha: 149\r\n\u00C9poca: Antig\u00FCedad\r\nTipo: Arquitectura p\u00FAblica de ocio\r\nEstatuto: Propiedad de la ciudad de Arles catalogada como Monumento Hist\u00F3rico (1992), patrimonio mundial de la UNESCO (1981)"@es . "Date : 149\r\nEpoque : Antiquit\u00E9\r\nType : Architecture publique de loisirs \r\nStatut : Propri\u00E9t\u00E9 de la Ville d'Arles Class\u00E9 Monument historique (1992)"@fr . "Datum: 149\r\nPeriode: Oudheid\r\nType : Openbare vrijetijdsarchitectuur\r\nStatus: Eigendom van de stad Arles Geclassificeerd als historisch monument (1992)"@nl . "Date: 149\r\nPeriod: Antiquity\r\nType : Public leisure architecture\r\nStatus : Property of the City of Arles Classified as a historic monument (1992)"@en . "Data : 149\r\nPeriodo: Antichit\u00E0\r\nTipo : Architettura pubblica per il tempo libero\r\nStato : Propriet\u00E0 della citt\u00E0 di Arles, classificata come monumento storico (1992)."@it . . "El monumento romano m\u00E1s amplio, el circo, solo pod\u00EDa situarse fuera de la ciudad.\r\nAl suroeste de la ciudad, al borde del R\u00F3dano es donde fue edificado en el siglo II.\r\nServ\u00EDa esencialmente para las carreras de caballos y de carros, pero tambi\u00E9n a veces para combates de caballer\u00EDa y venationes, especie de persecuciones de caza.\r\nSu construcci\u00F3n no debi\u00F3 de ser muy f\u00E1cil. Considerando la naturaleza inestable del terreno, debi\u00F3 ser edificado sobre miles de estacas de madera.\r\nDe sus materiales y decoraciones, repartidas al final del Imperio, solo quedan unas pocas piezas.\r\nAlgunas han servido para ser reutilizadas, otras est\u00E1n expuestas en el museo departamental Arles antiguo.\r\nSu decoraci\u00F3n m\u00E1s suntuosa es sin embargo muy famosa: se trata del obelisco instalado en el siglo XVII delante del ayuntamiento.\r\nEl circo de Arles med\u00EDa 450 metros de largo y 101 metros de ancho.\r\nInclu\u00EDa gradas que pod\u00EDa acoger a 20.000 espectadores y a una amplia arena apisonada, dotada de una larga separaci\u00F3n central, la spina (la \"espina\").\r\nEsta, decorada con esculturas y fuentes, se terminaba en ambos extremos con mojones (o metae) por los competidores se esforzaban en pasar cuanto m\u00E1s cerca mejor.\r\nLa pista estaba rodeada por un muro (el podio), suficientemente alto para proteger a los espectadores.\r\nLas gradas reposaban sobre una estructura arquitect\u00F3nica modular de habitaciones cerradas por b\u00F3vedas rampantes, bastante cercana a la de un anfiteatro.\r\nPor la inestabilidad del suelo arcilloso, fueron necesarios unos cimientos historiados. Estaban compuestos por 30.000 estacas de madera de 2 a 3,50 metros de largo.\r\nEn la actualidad, solo est\u00E1n visibles m\u00E1s abajo del museo, restos de la substrucci\u00F3n de la cavea (gradas) del exterior de la spendone, parte redondeada del circo. \r\nEl circo romano de Arles fue edificado en el 149 a.C. y representa la extensi\u00F3n urbana m\u00E1s importante de esta \u00E9poca.\r\nEsta dataci\u00F3n muestra que los acondicionamientos de la \u00E9poca flavia se siguieron realizando bajo el emperador Antonino P\u00EDo, en el apogeo del Imperio.\r\nUna dr\u00E1stica reestructuraci\u00F3n del edificio tuvo lugar en el siglo IV. Las excavaciones muestran que la spina fue destruida en parte y reestructurada con un nuevo decorado de placas de m\u00E1rmol y un obelisco.\r\nAparecen peque\u00F1as habitaciones en torno al circo y en los alv\u00E9olos en el siglo V, cuando a\u00FAn se celebran carreras.\r\nA mediados del siglo VI el monumento ser\u00E1 destruido cuando se necesitaron piedras para reforzar las murallas de la ciudad.\r\nLas crecidas del R\u00F3dano pronto rellenaron el emplazamiento con aluviones y los restos del circo no se exhumaron hasta el siglo XVII y XIX, antes de ser excavados en profundidad en el siglo XX."@es . "The largest Roman monument, the circus, could only be built outside the city. It was built to the southwest of the city, on the banks of the Rh\u00F4ne, in the 2nd century. It was mainly used for horse and chariot racing, but also for occasional cavalry battles and venationes, a kind of hound hunt. Its construction can hardly have been easy. Given the unstable nature of the terrain, it had to be built on thousands of wooden piles. Few of its materials and decorations remain, having been dispersed at the end of the Empire. Some have been reused, and a few are on display at the Mus\u00E9e D\u00E9partemental Arles Antique. Its most sumptuous ornament, however, is the obelisk installed in the 17th century in front of the town hall. The Arles circus was 450 meters long and 101 meters wide. It featured tiered seating for 20,000 spectators, and a vast groomed arena with a long central divider, the spina (\"thorn\"). The spina, decorated with sculptures and basins, ended at both ends with bollards (or metae), which competitors tried to pass as closely as possible. The track was surrounded by a wall (the podium), high enough to protect the spectators. The bleachers were based on a modular architectural structure of chambers closed by rampant vaults, not unlike that of an amphitheatre.\r\nDue to the instability of the clay soil, skilful foundations were required. They consisted of 30,000 wooden piles 2 to 3.50 m long. Today, the only remains visible below the museum are the remains of the substructure of the cavea (terraces) and the exterior of the spendone, the rounded part of the circus. The Roman circus at Arles was built in 149 AD, representing the largest urban extension of the period.\r\nThis date shows that Flavian developments continued right up to the time of Emperor Antoninus the Pious, at the height of the Empire.\r\nThe edifice underwent a drastic overhaul in the 4th century. Excavations showed that the spina had been partly destroyed and then restructured with new marble veneer decoration and an obelisk. Small dwellings appeared around the circus and in the alveoli in the 5th century, when races were still held. In the middle of the 6th century, the monument was destroyed when its stones were needed to reinforce the city walls.\r\nFlooding of the Rh\u00F4ne soon covered the site with alluvium, and the remains of the circus were only unearthed in the 17th and 19th centuries, before being excavated in greater depth in the 20th century."@en . "Das gr\u00F6\u00DFte romanische Monument, der Zirkus, konnte nur au\u00DFerhalb der Stadt seinen Platz finden.\r\nIm S\u00FCdwesten der Stadt, am Rhone-Ufer, wurde er im 2. Jhd. errichtet.\r\nEr diente im Wesentlichen f\u00FCr Pferde- und Wagenrennen, aber manchmal auch f\u00FCr Kavalleriek\u00E4mpfe und \"Venationes\", eine Art Parforcejagd.\r\nSeine Errichtung musste nicht leicht gewesen sein. Wenn man das instabile Gel\u00E4nde betrachtet, musste er auf Tausenden von Holzpfl\u00F6cken gebaut werden.\r\nVon seinen Materialien und Ausstattungen, die am Ende des Kaiserreichs verstreut waren, bleiben nur wenige St\u00FCcke.\r\nEinige wurden wiederverwendet, andere sind im Antikenmuseum von Arles ausgestellt.\r\nDas pr\u00E4chtigste Schmuckst\u00FCck ist jedoch sehr ber\u00FChmt: es handelt sich um den im 17. Jhd. vor dem Rathaus aufgestellten Obelisken.\r\nDer Zirkus von Arles war 450 Meter lang und 101 Meter breit.\r\nEr hatte Sitzreihen f\u00FCr 20.000 Zuschauer und eine gro\u00DFe gestampfte Arena mit einer langen Mitteltrennung, der Spina.\r\nDiese war mit Skulpturen und Becken verziert; an beiden Enden waren Steine (oder metae), die die Teilnehmer m\u00F6glichst nahe passieren mussten.\r\nDie Piste war von einer Mauer (dem Podium) umgeben, die hoch genug war, um die Zuschauer zu sch\u00FCtzen.\r\nDie Sitzreihen ruhten auf einer modularen Struktur aus mit Gew\u00F6lben abgeschlossenen Kammern, ziemlich \u00E4hnlich einem Amphitheater.\r\nWegen des unstabilen Lehmbodens waren gekonnte Fundamente erforderlich. Sie bestanden aus 30.000 zwischen 2 und 3,50 Metern langen Holzpfl\u00F6cken.\r\nHeute sieht man nur unterhalb des Museums Reste des Baus der Cavea (Steinstufen), vom \u00C4u\u00DFeren der Spendone, des runden Teils des Zirkus.\r\nDer r\u00F6mische Zirkus von Arles wurde im Jahr 149 n. Chr. errichtet und war die gr\u00F6\u00DFte st\u00E4dtische Ausdehnung der damaligen Zeit.\r\nDiese Datierung zeigt, dass die Einrichtungen der Flavius-Zeit bis unter Kaiser Antoninus Pius, dem H\u00F6hepunkt des Kaiserreichs, fortgesetzt wurden.\r\nIm 4. Jhd. erfolgte ein drastischer Umbau des Geb\u00E4udes. Ausgrabungen haben gezeigt, dass die Spina teilweise zerst\u00F6rt war und eine neue Marmorverzierung und einen Obelisken erhalten hatte.\r\nRund um den Zirkus und in den Alveolen entstanden im 5. Jhd. kleine Wohnungen, w\u00E4hrend immer noch Wettk\u00E4mpfe stattfanden.\r\nIn der Mitte des 6. Jhd. wird das Monument zerst\u00F6rt, da man seine Steine f\u00FCr die Verst\u00E4rkung der Stadtmauern brauchte.\r\nDie Hochwasser der Rhone haben den Ort bald mit Schwemmland bedeckt. Die \u00DCberreste des Zirkus werden erst im 17. und 19. Jhd. ausgegraben, bevor im 20. Jhd. intensivere Grabungen stattfanden."@de . "Le plus vaste monument romain, le cirque, ne pouvait trouver sa place qu'en dehors de la ville. C'est au sud-ouest de la cit\u00E9, au bord du Rh\u00F4ne, qu'il fut \u00E9difi\u00E9 au IIe si\u00E8cle. Il servait essentiellement aux courses de chevaux et de chars, mais aussi parfois \u00E0 des combats de cavalerie et \u00E0 des venationes, sorte de chasses \u00E0 courre. Sa construction n'a pas du \u00EAtre ais\u00E9e. Compte tenu de la nature instable du terrain, il du \u00EAtre \u00E9difi\u00E9 sur des milliers de pieux en bois. De ses mat\u00E9riaux et d\u00E9corations, dispers\u00E9es \u00E0 la fin de l'Empire, il ne reste que peu de pi\u00E8ces. Certaine ont servi de r\u00E9emploi, quelques unes sont expos\u00E9es au mus\u00E9e d\u00E9partemental Arles antique. Son plus somptueux ornement est cependant fort c\u00E9l\u00E8bre : il s'agit de l'ob\u00E9lisque install\u00E9 au XVIIe si\u00E8cle devant l'h\u00F4tel de ville. Le cirque d'Arles mesurait 450 m\u00E8tres des long et 101 m\u00E8tres de large. Il comportait des gradins pouvant accueillir 20 000 spectateurs, et une vaste ar\u00E8ne dam\u00E9e, dot\u00E9e d'une longue s\u00E9paration centrale, la spina (l'\" \u00E9pine \"). Celle-ci, d\u00E9cor\u00E9e de sculptures et de bassins se terminait \u00E0 ces deux extr\u00E9mit\u00E9s par des bornes (ou metae) que les concurrents s'effor\u00E7aient de passer au plus pr\u00E8s. La piste \u00E9tait entour\u00E9e par un mur (le podium), suffisamment haut pour prot\u00E9ger les spectateurs. Les gradins reposaient sur une structure architecturale modulaire de chambres ferm\u00E9es par des vo\u00FBtes rampantes, assez proche de celle d'un amphith\u00E9\u00E2tre.\r\nEn raison de l'instabilit\u00E9 du sol argileux, de savantes fondations furent n\u00E9cessaires. Elles se composaient de 30 000 pieux de bois longs de 2 \u00E0 3m50. Aujourd'hui, seuls demeurent visibles en contrebas du mus\u00E9e, des restes de la substruction de la cavea (gradins), de l'ext\u00E9rieur de la spendone, partie arrondie du cirque. Le cirque romain d'Arles a \u00E9t\u00E9 \u00E9difi\u00E9 en 149 apr\u00E8s J.-C., repr\u00E9sentant la plus importante extension urbaine de cette \u00E9poque. \r\nCette datation montre que les am\u00E9nagements de l'\u00E9poque flavienne se sont poursuivit jusque sous l'empereur Antonin le Pieux, \u00E0 l'apog\u00E9e de l'Empire.\r\nUne refonte drastique de l'\u00E9difice eu lieu au IVe si\u00E8cle. Les fouilles ont montr\u00E9 que la spina avait \u00E9t\u00E9 d\u00E9truite en partie puis restructur\u00E9e avec un nouveau d\u00E9cor de plaquage de marbre et un ob\u00E9lisque. De petites habitations apparaissent autour du cirque et dans les alv\u00E9oles au Ve si\u00E8cle, alors que des courses ont encore lieu. Au milieu du VIe si\u00E8cle le monument sera d\u00E9truit lorsqu'on eut besoin de ses pierres pour renforcer les murailles de la ville.\r\nLes crues du Rh\u00F4ne auront t\u00F4t fait de recouvrir le site d'alluvions, et les vestiges du cirque ne seront exhum\u00E9s qu'au XVIIe et XIXe si\u00E8cle, avant d'\u00EAtre plus profond\u00E9ment fouill\u00E9es au XXe si\u00E8cle."@fr . "Data : 149\r\nEpoca : Antichit\u00E0\r\nTipo : Architettura pubblica per il tempo libero\r\nStato : Propriet\u00E0 della citt\u00E0 di Arles, classificato Monumento Storico (1992), Patrimonio Mondiale dell'Unesco (1981)\r\nIl pi\u00F9 vasto monumento romano, il circo, poteva trovare la sua collocazione solo fuori dalla citt\u00E0.\r\n\u00C8 a sud-ovest della Cit\u00E9, sulla riva del Rodano, che fu edificato nel II secolo d.C.\r\nServiva essenzialmente alle corse di cavalli e di carri, ma altres\u00EC, talvolta, a combattimenti di cavalleria e alle venationes, una sorta di caccia a inseguimento.\r\nLa sua costruzione non ha dovuto essere agevole. Tenuto conto della natura instabile del terreno, il circo ha dovuto essere edificato su migliaia di pali di legno.\r\nDei suoi materiali e delle sue decorazioni, disperse alla fine dell\u2019Impero, rimangono soltanto pochi pezzi.\r\nAlcuni sono stati riutilizzati, altri sono oggi esposti presso il Museo dipartimentale della Arles Antica.\r\nIl suo ornamento pi\u00F9 sontuoso \u00E8, tuttavia, molto celebre: si tratta dell\u2019obelisco collocato nel XVII secolo dinanzi al municipio.\r\nIl circo di Arles misurava 450 metri di lunghezza e 101 metri di larghezza.\r\nComportava gradinate che potevano accogliere fino a 20.000 spettatori, e una vasta arena in terra battuta, dotata di una lunga separazione centrale, la spina.\r\nQuest\u2019ultima, decorata con sculture e vasche, terminava alle due estremit\u00E0 con limiti (o metae) che i concorrenti si sforzavano di sfiorare, il pi\u00F9 vicino possibile.\r\nLa pista era circondata da un muro (il podium), sufficientemente alto per proteggere gli spettatori.\r\nLe gradinate poggiavano su una struttura architettonica modulare di camere chiuse da volte rampanti, abbastanza simile a quella di un anfiteatro.\r\nIn ragione dell\u2019instabilit\u00E0 del suolo argilloso, furono necessarie sapienti fondamenta. Esse si componevano di 30.000 pali di legno lunghi da 2 a 3m50.\r\nOggi, rimangono visibili soltanto, a un livello inferiore del museo, resti delle fondamenta della cavea (gradinate), dell\u2019esterno della spendone, parte arrotondata del circo.\r\nIl circo romano di Arles \u00E8 stato edificato nel 149 d.C. e rappresenta la pi\u00F9 importante estensione urbana di quest\u2019epoca.\r\nQuesta datazione mostra che gli allestimenti dell\u2019epoca flaviana sono proseguiti fin sotto il regno dell\u2019imperatore Antonino Pio, all\u2019apogeo dell\u2019Impero.\r\nUn rifacimento drastico dell\u2019edificio ebbe luogo nel IV secolo. Gli scavi hanno mostrato che la spina era stata parzialmente distrutta, poi ristrutturata con un nuovo decoro di rivestimento di marmo e un obelisco.\r\nPiccole abitazioni apparivano attorno al circo e negli alveoli nel V secolo, mentre si svolgevano ancora delle corse.\r\nA met\u00E0 del VI secolo, il monumento sar\u00E0 distrutto, quando si ebbe bisogno delle sue pietre per rinforzare la muraglia della citt\u00E0.\r\nLe piene del Rodano ricopriranno presto il sito di depositi alluvionali, e le vestigia del circo saranno esumate soltanto nel XVII e nel XIX secolo, prima della conduzione di scavi pi\u00F9 approfonditi nel corso XX secolo."@it . "Het grootste Romeinse monument, het circus, kon alleen buiten de stad staan. Het werd gebouwd in het zuidwesten van de stad, aan de oevers van de Rh\u00F4ne, in de 2e eeuw. Het werd voornamelijk gebruikt voor paarden- en wagenrennen, maar soms ook voor cavaleriegevechten en venationes, een soort jacht met honden. De bouw ervan kan niet eenvoudig zijn geweest. Door de onstabiele aard van het terrein moest het gebouwd worden op duizenden houten palen. Van de materialen en decoraties, verspreid aan het einde van het Rijk, zijn slechts enkele stukken overgebleven. Sommige werden hergebruikt, en sommige zijn te zien in het Mus\u00E9e d\u00E9partemental Arles antique. Zijn meest weelderige ornament is echter zeer beroemd: de obelisk die in de 17e eeuw voor het stadhuis werd geplaatst. Het circus van Arles was 450 meter lang en 101 meter breed. Het had verdiepingen die plaats boden aan 20.000 toeschouwers, en een grote verzorgde arena met een lange centrale afscheiding, de spina (de \"doorn\"). De spina, versierd met beelden en poelen, eindigde aan beide uiteinden met bolders (of metae) die de deelnemers zo dicht mogelijk probeerden te passeren. De baan was omgeven door een muur (het podium), hoog genoeg om de toeschouwers te beschermen. De tribunes waren gebaseerd op een modulaire architectonische structuur van kamers die werden afgesloten door overwelfde gewelven, zoals bij een amfitheater.\r\nVanwege de instabiliteit van de kleigrond waren zorgvuldige funderingen nodig. Ze bestonden uit 30.000 houten palen van 2 tot 3,5 meter lang. Tegenwoordig zijn alleen de resten van de onderbouw van de cavea (verdiepingen) en de buitenkant van de spendone, het ronde deel van het circus, nog zichtbaar onder het museum. Het Romeinse circus van Arles werd gebouwd in 149 na Christus en vormt de belangrijkste stadsuitbreiding van deze periode\r\nDeze datering laat zien dat de ontwikkelingen van de Flavische periode doorgingen tot keizer Antoninus de Vrome, op het hoogtepunt van het Rijk.\r\nEen drastische herinrichting van het gebouw vond plaats in de 4e eeuw. Uit opgravingen is gebleken dat de spina gedeeltelijk werd verwoest en vervolgens werd geherstructureerd met een nieuwe marmeren versiering en een obelisk. Kleine woningen verschenen rond het circus en in de nissen in de 5e eeuw, toen er nog wedstrijden werden gehouden. In het midden van de 6e eeuw werd het monument verwoest toen de stenen nodig waren om de stadsmuren te versterken.\r\nDe overstromingen van de Rh\u00F4ne bedekten het terrein al snel met alluvium, en de resten van het circus werden pas in de 17e en 19e eeuw blootgelegd, voordat ze in de 20e eeuw dieper werden uitgegraven."@nl . . .