. . "Tussen verschillende vormen van melancholie, neemt het strijkorkest ons mee op een reis langs ingehouden pijn, spijt en romantiek, maar ook naar die vreemde schoonheid die soms uit de duisternis voortkomt.\nVan de schemerige nostalgie van Gustav Mahler tot de hartverscheurende uitbarstingen van Karl Amadeus Hartmann: muziek is een stem die het onuitsprekelijke kan verwoorden. De viool van Marina Beheretche baant zich een weg door dit landschap, tussen klaagzang en verzet.\n%C0 Op deze zwaartekracht reageert vervolgens een ander gepassioneerd gezicht: dat van herinneringen, schaduwen en dromen. De tranen van vreugde van Edward Elgar ontmoeten de weelderige kleuren van Franz Schreker, voordat de hypnotiserende energie van Wojciech Kilar \u2013 de componist van F. Coppola\u2019s Dracula \u2013 ons meesleept in een laatste opleving, een laatste wervelwind waarin het verdriet po\u00EBtische materie, dramatische"@nl . "Amid various forms of melancholy, the string orchestra takes us on a journey through restrained sorrow, regret, and romanticism, but also toward that strange beauty that sometimes arises from darkness.\nFrom Gustav Mahler\u2019s twilight nostalgia to Karl Amadeus Hartmann\u2019s heart-wrenching outbursts, music is a voice capable of expressing the inexpressible. Marina Beheretche\u2019s violin traverses this landscape, oscillating between lament and resilience.\nThis gravity is then met by another passionate facet: that of memories, shadows, and dreams. Edward Elgar\u2019s tears of joy meet the sumptuous colors of Franz Schreker, before the hypnotic energy of Wojciech Kilar\u2014 the composer of F. Coppola\u2019s *Dracula*\u2014carries us away in a final surge, a final whirlwind where sadness becomes poetic matter, dramatic breath, and the power of life."@en . "Zwischen verschiedenen Formen der Melancholie nimmt uns das Streichorchester mit auf eine Reise zwischen zur\u00FCckgehaltenem Schmerz, Bedauern, Romantik, aber auch hin zu jener seltsamen Sch\u00F6nheit, die manchmal aus der Dunkelheit entsteht.\nVon der d\u00E4mmerungsartigen Nostalgie Gustav Mahlers bis hin zu den herzzerrei\u00DFenden Ausbr\u00FCchen von Karl Amadeus Hartmann ist die Musik eine Stimme, die das Unaussprechliche in Worte fassen kann. Die Geige von Marina Beheretche durchzieht diese Landschaft zwischen Klage und Widerstand.\n%C0 Dieser Schwere entspricht dann ein weiteres leidenschaftliches Gesicht: das der Erinnerungen, der Schatten und der Tr\u00E4ume. Die Freudentr\u00E4nen von Edward Elgar treffen auf die pr\u00E4chtigen Klangfarben von Franz Schreker, bevor die hypnotische Energie von Wojciech Kilar \u2013 dem Komponisten von F. Coppolas \u201EDracula\u201C \u2013 uns in einem letzten Schwung, einem letzten Wirbel mitrei\u00DFt,"@de . "Tra diverse forme di malinconia, l\u2019orchestra d\u2019archi ci accompagna in un viaggio tra dolore represso, rimpianti, romanticismo, ma anche verso quella strana bellezza che a volte nasce dall\u2019oscurit\u00E0.\nDalla nostalgia crepuscolare di Gustav Mahler agli slanci strazianti di Karl Amadeus Hartmann, la musica \u00E8 una voce capace di esprimere l\u2019inesprimibile. Il violino di Marina Beheretche attraversa questo paesaggio, tra lamento e resistenza.\nA questa gravit\u00E0 risponde poi un altro volto appassionato: quello dei ricordi, delle ombre e dei sogni. Le lacrime di gioia di Edward Elgar incontrano i sontuosi colori di Franz Schreker, prima che l\u2019energia ipnotica di Wojciech Kilar \u2013 il compositore del Dracula di F. Coppola \u2013 ci trascini in un ultimo slancio, un ultimo vortice in cui la tristezza diventa materia poetica, respiro drammatico e forza vitale."@it . "Entre diferentes formas de melancol\u00EDa, la orquesta de cuerdas nos lleva a un viaje entre el dolor contenido, los remordimientos y el romanticismo, pero tambi\u00E9n hacia esa extra\u00F1a belleza que a veces nace de la oscuridad.\nDesde la nostalgia crepuscular de Gustav Mahler hasta los desgarros de Karl Amadeus Hartmann, la m\u00FAsica es una voz capaz de expresar lo inexpresable. El viol\u00EDn de Marina Beheretche recorre este paisaje, entre lamento y resistencia.\nA esta gravedad responde luego otro rostro apasionado: el de los recuerdos, las sombras y los sue\u00F1os. Las l\u00E1grimas de alegr\u00EDa de Edward Elgar se encuentran con los suntuosos colores de Franz Schreker, antes de que la energ\u00EDa hipn\u00F3tica de Wojciech Kilar \u2014 el compositor de \u00ABDr\u00E1cula\u00BB de F. Coppola \u2014 nos transporte en un \u00FAltimo impulso, un \u00FAltimo torbellino en el que la tristeza se convierte en materia po\u00E9tica, aliento dram\u00E1tico y fuerza vital."@es . "Entre diff\u00E9rentes formes de m\u00E9lancolie, l\u2019orchestre \u00E0 cordes nous emm\u00E8ne dans un voyage entre douleur retenue, regrets, romantisme, mais aussi vers cette \u00E9trange beaut\u00E9 qui na\u00EEt parfois de l\u2019obscurit\u00E9.\nDe la nostalgie cr\u00E9pusculaire de Gustav Mahler aux \u00E9lans d\u00E9chirants de Karl Amadeus Hartmann, la musique est une voix capable de dire l\u2019indicible. Le violon de Marina Beheretche traversant ce paysage, entre plainte et r\u00E9sistance.\n\u00C0 cette gravit\u00E9 r\u00E9pond ensuite un autre visage passionn\u00E9 : celui des souvenirs, des ombres et des r\u00EAves. Les larmes de joie d\u2019Edward Elgar rencontrent les somptueuses couleurs de Franz Schreker, avant que l\u2019\u00E9nergie hypnotique de Wojciech Kilar \u2013 le compositeur du Dracula de F. Coppola \u2013 ne nous emporte dans un dernier \u00E9lan, un dernier tourbillon o\u00F9 la tristesse devient mati\u00E8re po\u00E9tique, souffle dramatique et puissance de vie."@fr . . .