. . . . . . "It was in this little house that Bernard Dimey was born on July 16, 1931, to a father who was a chiseller and a mother who was a hairdresser. As we move on to the next stage, let us introduce you to the main episodes in his life.\nAt the age of fifteen, his first poems were published in \"Les Cahiers Haut Marnais\". In 1947, he entered the Ecole Normale de Troyes. He graduated as a teacher, but gave up the profession to devote himself to painting under the pseudonym Zelter, and above all to literature. This period was particularly rich in writing: novels, short stories, plays, radio scripts...\nAt the age of 25, he did his military service in Paris. His leave took him to Montmartre. He assiduously frequented \"le Pichet du Tertre\", a cabaret that was a meeting place for artists. His weariness at being turned down by publishers and his need to subsist led him to write numerous poems. Many were set to music by Francis Lai. And so it was that he supplied the stars in search of new songs: some 80 performers, including Charles Aznavour, Mouloudji , Serge Reggiani, Jean Ferrat, Zizi Jeanmaire, Juliette Gr\u00E9co...\nSettling permanently in Montmartre in 1959, he became a local figure among artists, painters, writers, shopkeepers and residents from all walks of life. His poems were to become masterpieces, including his 1962 poem \"Syracuse\", set to music by Henri Salvador.\nJust as he was about to turn 50, he died of cancer on July 1, 1981. A child of Nogent, it is in the cutlery town that he will be buried. \"I wrote nearly 1,000 songs [...] but perhaps only two will remain if posterity retains them: \"M\u00E9m\u00E8re\" and \"Syracuse\"; as I would like it to be: I would die happy\".\n\nToday, every year, the town of Nogent pays tribute to him by organizing a festival synonymous with numerous reunions and encounters. Beyond the concerts, the Festival Dimey is one of the events where it's a pleasure to come for the quality of the program and the friendly atmosphere. You'll have the pleasure of discovering new talent, and the satisfaction of meeting up with song enthusiasts from other parts of France."@en . "In dit kleine huis werd Bernard Dimey op 16 juli 1931 geboren als zoon van een vader die beitel was en een moeder die kapster was. In de volgende fase nemen we de belangrijkste episodes uit zijn leven met u door.\nOp vijftienjarige leeftijd worden zijn eerste gedichten gepubliceerd in \"Les Cahiers Haut Marnais\". In 1947 ging hij naar de Ecole Normale in Troyes. Hij bekwaamt zich als leraar, maar geeft dit beroep op om zich te wijden aan de schilderkunst onder het pseudoniem Zelter, en vooral aan de literatuur. Deze periode was bijzonder rijk aan schrijven: romans, korte verhalen, toneelstukken, radioscripts, enz.\nOp 25-jarige leeftijd vervulde hij zijn militaire dienst in Parijs. Zijn verlof bracht hem naar Montmartre. Hij bezocht ijverig \"le Pichet du Tertre\", een cabaret dat een ontmoetingsplaats was voor kunstenaars. Zijn vermoeidheid omdat hij door uitgevers werd afgewezen en zijn behoefte om te overleven brachten hem ertoe om talloze gedichten te schrijven. Veel gedichten werden op muziek gezet door Francis Lai. Zo leverde hij aan de sterren op zoek naar nieuwe liedjes: ongeveer 80 artiesten waaronder Charles Aznavour, Mouloudji, Serge Reggiani, Jean Ferrat, Zizi Jeanmaire, Juliette Gr\u00E9co...\nHij vestigde zich permanent in Montmartre in 1959 en werd een plaatselijke figuur onder kunstenaars, schilders, schrijvers, winkeliers en bewoners uit alle lagen van de bevolking. Zijn gedichten werden meesterwerken, waaronder \"Syracuse\", op muziek gezet door Henri Salvador in 1962.\nNet toen hij 50 werd, stierf hij op 1 juli 1981 aan kanker. Als kind van Nogent zal hij in deze stad begraven worden. \"Ik heb bijna 1.000 liedjes geschreven [...] maar misschien blijven er maar twee over als het nageslacht ze zich herinnert: \"M\u00E9m\u00E8re\" en \"Syracuse\"; zoals ik het zou willen: ik zou gelukkig sterven\".\n\nVandaag brengt de stad Nogent elk jaar hulde aan hem door een festival te organiseren dat synoniem staat voor re\u00FCnies en ontmoetingen. Naast de concerten is het Festival Dimey een van de evenementen waar je naartoe wilt vanwege de kwaliteit van de line-up en de gezellige sfeer. Je hebt het plezier om nieuw talent te ontdekken en de voldoening om muziekliefhebbers uit andere delen van Frankrijk te ontmoeten."@nl . "En esta casita naci\u00F3 Bernard Dimey el 16 de julio de 1931, de padre cincelador y madre peluquera. A continuaci\u00F3n le presentamos los principales episodios de su vida.\nA los quince a\u00F1os, se publican sus primeros poemas en \"Les Cahiers Haut Marnais\". En 1947 ingresa en la Escuela Normal de Troyes. Obtiene el t\u00EDtulo de profesor, pero abandona esta profesi\u00F3n para dedicarse a la pintura bajo el seud\u00F3nimo de Zelter y, sobre todo, a la literatura. Este periodo fue especialmente rico en escritos: novelas, cuentos, obras de teatro, guiones radiof\u00F3nicos, etc.\nA los 25 a\u00F1os hizo el servicio militar en Par\u00EDs. Su permiso le llev\u00F3 a Montmartre. Frecuenta asiduamente \"le Pichet du Tertre\", un cabaret que era lugar de encuentro de artistas. Su hast\u00EDo ante el rechazo de los editores y su necesidad de sobrevivir le llevaron a escribir numerosos poemas. Muchos de ellos fueron musicados por Francis Lai. As\u00ED fue como abasteci\u00F3 a las estrellas en busca de nuevas canciones: unos 80 artistas entre los que se encontraban Charles Aznavour, Mouloudji, Serge Reggiani, Jean Ferrat, Zizi Jeanmaire, Juliette Gr\u00E9co...\nSe instal\u00F3 definitivamente en Montmartre en 1959 y se convirti\u00F3 en una figura local entre artistas, pintores, escritores, comerciantes y residentes de toda condici\u00F3n. Sus poemas se convirtieron en obras maestras, entre ellas \"Siracusa\", musicada por Henri Salvador en 1962.\nA punto de cumplir 50 a\u00F1os, muri\u00F3 de c\u00E1ncer el 1 de julio de 1981. Hijo de Nogent, ser\u00E1 enterrado en la ciudad de la cuchiller\u00EDa. \"Escrib\u00ED cerca de 1.000 canciones [...] pero quiz\u00E1 s\u00F3lo queden dos si la posteridad las recuerda: \"M\u00E9m\u00E8re\" y \"Syracuse\"; como me gustar\u00EDa que fuera: morir\u00EDa feliz\".\n\nHoy, cada a\u00F1o, la ciudad de Nogent le rinde homenaje organizando un festival sin\u00F3nimo de reencuentros y encuentros. Adem\u00E1s de por los conciertos, el Festival Dimey es uno de los acontecimientos a los que acudir\u00E1 por la calidad del cartel y el ambiente acogedor. Tendr\u00E1 el placer de descubrir nuevos talentos y la satisfacci\u00F3n de encontrarse con aficionados a la m\u00FAsica de otras regiones de Francia."@es . "\u00C8 in questa casetta che Bernard Dimey nacque il 16 luglio 1931 da un padre cesellatore e da una madre parrucchiera. Passando alla fase successiva, vi presenteremo i principali episodi della sua vita.\nAll'et\u00E0 di quindici anni, le sue prime poesie vengono pubblicate su \"Les Cahiers Haut Marnais\". Nel 1947 entra all'Ecole Normale di Troyes. Si qualifica come insegnante, ma abbandona questa professione per dedicarsi alla pittura con lo pseudonimo di Zelter e soprattutto alla letteratura. Questo periodo \u00E8 particolarmente ricco di scritti: romanzi, racconti, opere teatrali, sceneggiature radiofoniche, ecc.\nAll'et\u00E0 di 25 anni svolge il servizio militare a Parigi. La licenza lo porta a Montmartre. Frequenta assiduamente \"le Pichet du Tertre\", un cabaret che \u00E8 un luogo di incontro per gli artisti. La stanchezza di essere rifiutato dagli editori e il bisogno di sopravvivere lo portano a scrivere numerose poesie. Molte furono musicate da Francis Lai. Fu cos\u00EC che riforn\u00EC le star in cerca di nuove canzoni: circa 80 interpreti tra cui Charles Aznavour, Mouloudji, Serge Reggiani, Jean Ferrat, Zizi Jeanmaire, Juliette Gr\u00E9co...\nSi stabilisce definitivamente a Montmartre nel 1959 e diventa una figura locale tra artisti, pittori, scrittori, negozianti e abitanti di ogni estrazione sociale. Le sue poesie diventano capolavori, tra cui \"Syracuse\", musicata da Henri Salvador nel 1962.\nProprio quando stava per compiere 50 anni, mor\u00EC di cancro il 1\u00B0 luglio 1981. Figlio di Nogent, \u00E8 nella citt\u00E0 delle posate che sar\u00E0 sepolto. \"Ho scritto quasi 1.000 canzoni [...] ma forse ne resteranno solo due, se i posteri le ricorderanno: \"M\u00E9m\u00E8re\" e \"Syracuse\"; come vorrei che fosse: vorrei morire felice\".\n\nOggi, ogni anno, la citt\u00E0 di Nogent gli rende omaggio organizzando un festival sinonimo di riunioni e incontri. Oltre che per i concerti, il Festival Dimey \u00E8 uno degli eventi a cui si desidera partecipare per la qualit\u00E0 della formazione e l'atmosfera amichevole. Avrete il piacere di scoprire nuovi talenti e la soddisfazione di incontrare appassionati di musica provenienti da altre parti della Francia."@it . "C\u2019est dans cette petite maison qu\u2019est n\u00E9 Bernard Dimey le 16 juillet 1931 d\u2019un p\u00E8re ciselier et d\u2019une m\u00E8re coiffeuse. Tout en vous rendant \u00E0 la prochaine \u00E9tape, nous allons vous pr\u00E9senter les principaux \u00E9pisodes de sa vie.\nA quinze ans ses premiers po\u00E8mes sont \u00E9dit\u00E9s dans \u00AB Les Cahiers Haut Marnais. En 1947, il entre \u00E0 l\u2019Ecole Normale de Troyes. Il obtient son dipl\u00F4me d\u2019instituteur mais renonce \u00E0 ce m\u00E9tier pour se consacrer \u00E0 la peinture sous le pseudonyme de Zelter, et surtout \u00E0 la litt\u00E9rature. Cette p\u00E9riode fut particuli\u00E8rement riche en \u00E9crits : romans, nouvelles, pi\u00E8ces de th\u00E9\u00E2tre, sc\u00E9narii radiophoniques... \nA 25 ans, il effectue son service militaire \u00E0 Paris. Ses permissions le conduisent \u00E0 Montmartre. Il fr\u00E9quente assid\u00FBment \u00AB le Pichet du Tertre \u00BB, cabaret qui \u00E9tait le rendez vous des artistes. Sa lassitude suite aux refus des \u00E9diteurs et son besoin de subsister l\u2019am\u00E8nent \u00E0 \u00E9crire de nombreux po\u00E8mes. Beaucoup seront mis en musique par Francis Lai. C\u2019est ainsi qu\u2019il fournit les vedettes en qu\u00EAte de chansons nouvelles : environ 80 interpr\u00E8tes parmi lesquels : Charles Aznavour, Mouloudji , Serge Reggiani, Jean Ferrat, Zizi Jeanmaire, Juliette Gr\u00E9co... \nInstall\u00E9 d\u00E9finitivement \u00E0 Montmartre en 1959, il devient une figure locale tant aupr\u00E8s des artistes, peintres, \u00E9crivains, que des commer\u00E7ants et habitants de tous milieux. Ses po\u00E8mes deviendront des chefs-d\u2019oeuvre dont en 1962 \u00AB Syracuse \u00BB mise en musique par Henri Salvador. \nAlors que ses 50 ans s\u2019appr\u00EAtent \u00E0 sonner, il meurt d\u2019un cancer, le 1er juillet 1981. Enfant de Nogent, c\u2019est dans la cit\u00E9 couteli\u00E8re qu\u2019il sera inhum\u00E9. \u00AB J\u2019ai \u00E9crit pr\u00E8s de 1000 chansons [.] mais il n\u2019en restera peut-\u00EAtre que deux si la post\u00E9rit\u00E9 les retient : \u00AB M\u00E9m\u00E8re \u00BB et \u00AB Syracuse \u00BB ; comme j\u2019aimerais que cela f\u00FBt : je mourrais content \u00BB.\n\nAujourd'hui, tous les ans, la ville de Nogent lui rend hommage en organisant un festival synonyme de nombreuses retrouvailles et rencontres. Au-del\u00E0 des concerts, le Festival Dimey est un des \u00E9v\u00E9nements o\u00F9 l\u2019on a plaisir \u00E0 venir pour la qualit\u00E9 de la programmation et l'atmosph\u00E8re bon enfant qui y r\u00E8gne. Vous aurez le plaisir de d\u00E9couvrir de nouveaux talents, la satisfaction de retrouver des passionn\u00E9s de chanson venus d\u2019autres r\u00E9gions de l\u2019Hexagone."@fr . "In diesem kleinen Haus wurde Bernard Dimey am 16. Juli 1931 als Sohn eines Scherenschleifers und einer Friseurin geboren. Auf dem Weg zum n\u00E4chsten Schritt werden wir Ihnen die wichtigsten Episoden aus seinem Leben vorstellen.\nMit f\u00FCnfzehn Jahren wurden seine ersten Gedichte in \"Les Cahiers Haut Marnais\" ver\u00F6ffentlicht. Im Jahr 1947 trat er in die Ecole Normale de Troyes ein. Er machte seinen Abschluss als Lehrer, gab diesen Beruf jedoch auf, um sich unter dem Pseudonym Zelter der Malerei und vor allem der Literatur zu widmen. In dieser Zeit schrieb er besonders viel: Romane, Kurzgeschichten, Theaterst\u00FCcke, Drehb\u00FCcher f\u00FCr Radiosendungen usw.\nMit 25 Jahren leistete er seinen Milit\u00E4rdienst in Paris ab. Seine Urlaube f\u00FChren ihn nach Montmartre. Er besuchte regelm\u00E4\u00DFig das Kabarett \"Le Pichet du Tertre\", das ein Treffpunkt f\u00FCr K\u00FCnstler war. Seine M\u00FCdigkeit nach den Ablehnungen der Verleger und sein Bed\u00FCrfnis, sich \u00FCber Wasser zu halten, veranlassten ihn, zahlreiche Gedichte zu schreiben. Viele von ihnen wurden von Francis Lai vertont. So belieferte er Stars auf der Suche nach neuen Liedern: etwa 80 Interpreten, darunter Charles Aznavour, Mouloudji, Serge Reggiani, Jean Ferrat, Zizi Jeanmaire, Juliette Gr\u00E9co....\nNachdem er sich 1959 endg\u00FCltig in Montmartre niedergelassen hatte, wurde er zu einer lokalen Figur sowohl bei K\u00FCnstlern, Malern und Schriftstellern als auch bei Gesch\u00E4ftsleuten und Einwohnern aller Schichten. Seine Gedichte wurden zu Meisterwerken, darunter 1962 \"Syracuse\", das von Henri Salvador vertont wurde.\nAls er 50 Jahre alt wurde, starb er am 1. Juli 1981 an Krebs. Er war ein Kind von Nogent und wurde in der Stadt der Messerschmiede beigesetzt. \"Ich habe fast 1000 Lieder geschrieben [...], aber es werden vielleicht nur zwei \u00FCbrig bleiben, wenn die Nachwelt sie aufnimmt: \"M\u00E9m\u00E8re\" und \"Syracuse\"; wie ich es gerne h\u00E4tte: Ich w\u00FCrde zufrieden sterben.\n\nHeute ehrt ihn die Stadt Nogent jedes Jahr mit einem Festival, das f\u00FCr zahlreiche Wiederbegegnungen und Treffen steht. Neben den Konzerten ist das Festival Dimey eine der Veranstaltungen, die man wegen der Qualit\u00E4t des Programms und der freundlichen Atmosph\u00E4re, die dort herrscht, gerne besucht. Sie haben das Vergn\u00FCgen, neue Talente zu entdecken, und die Genugtuung, Chanson-Fans aus anderen Regionen des Hexagons wiederzusehen."@de . . .