"Th\u00E8me : \"Faut-il se ressembler pour bien vivre ensemble ?\""@fr . . . . . . . . . . . "Th\u00E8me : \"Faut-il se ressembler pour bien vivre ensemble ?\""@fr . "Thema: \u201EMuss man sich \u00E4hnlich sein, um gut zusammenleben zu k\u00F6nnen?\u201C"@de . "Tema: \"Bisogna assomigliarsi per vivere bene insieme?\""@it . "Tema: \u00AB\u00BFHay que parecerse para convivir bien?\u00BB"@es . "Onderwerp: \"Moeten we op elkaar lijken om goed samen te kunnen leven?\""@nl . "Topic: \"Do We Have to Be Alike to Live Together Harmoniously?\""@en . . "\"We gaan dus op zoek naar de relatie met de ander, die \u2013 zoals we weten \u2013 nooit vanzelfsprekend is binnen affectieve, vriendschappelijke en romantische relaties. Bovendien sluit deze vraag onmiskenbaar aan bij het gezegde dat inmiddels tot spreekwoord is uitgegroeid: %AB Soort zoekt soort! %BB, een uitdrukking waarvan de oorsprong in de Middeleeuwen wordt bevestigd door de Latijnse formule %AB similis simili gaudet %BB, wat zich laat vertalen als: het gelijke vindt behagen in het gelijke. Net als trouwens de andere uitdrukking: %AB tegenpolen trekken elkaar aan %BB!\nMaar de gestelde vraag verwijst naar de noodzaak, naar de plicht van een dergelijke gelijkenis om de hechtheid, de empathie en de duurzaamheid van het koppel te kunnen waarborgen. Laten we in dit verband opmerken dat het koppel de centrale figuur blijft van de liefdesinstelling, en wel met een echte orthodoxie, of deze nu van religieuze of louter sociale aard is, althans in het Westen.\nDe vraag die zich ons echter stelt, betreft uitdrukkelijk de relatie tot de ander, waarvan de meest elementaire definitie luidt: %AB elke persoon anders dan zichzelf, beschouwd als een rechtssubject en meer nog als een alter ego. %BB Met andere woorden: wat boven alles vooropstaat, is het openstaan voor het verschil dat de relatie met de ander met zich meebrengt.\nMaar aangezien er sprake is van verschil, maakt dit dan gelijkenis mogelijk en wenselijk? Om het nog duidelijker te zeggen: vormt de gelijkenis, die het zoeken naar het zelf aanduidt, geen scherm, zo niet een obstakel, voor de waardering en erkenning van het verschil dat elke relatie met de ander met zich meebrengt? En om welke, obscure of juist duidelijkere redenen zou deze gelijkenis ons in staat stellen om beter samen te leven? Zou zij in staat zijn om de afwijkingen, misverstanden en andere \u201Eschokken\u201C te voorkomen die bij elke relatie met anderen horen? Zou het ons zelfs een evenwichtiger en daardoor meer wederkerige relatie kunnen garanderen?\nHoe verleidelijk dit ook klinkt, wat zouden we dan verliezen in deze cultuur van gelijkenis?\nIs dat niet juist wat de charme en de moeilijkheid van de omgang met anderen uitmaakt: de\nverschillen. Zijn het niet juist die verschillen die de zoete muziek van de gelijkenis verstoren, aangezien iedereen dergelijke verschillen in zich draagt? Behoren sommige daarvan trouwens niet tot de %AB onmogelijkheden %BB waarmee het nauwelijks %E9vident is om compromissen te sluiten?\nKunnen dergelijke verschillen het koppel niet in een impasse brengen? Maar,\nomgekeerd, is het zoeken naar verschillen op zich niet riskant, want hoe ver kunnen ze gaan?\nLaten we ten slotte niet vergeten dat ieder van ons een persoon is wiens kennis\nmisschien wel nooit volledig verworven wordt, aangezien we paradoxaal genoeg het verst verwijderd zijn van degenen die ons het naaste staan. Met andere woorden: de ander blijft voor ons gedeeltelijk een raadsel, een open verschil, waarvan we de eigenheid niet kunnen uitbannen, tenzij we beweren en willen dat hij tot hetzelfde wordt gereduceerd!\nMaar als we de structuur van het koppel loslaten, wat is dan voor de hele\nsamenleving de waarde van dit verlangen naar het samenbrengen van gelijkenissen? Is het een versnippering van het samenleven,\neen bron van spanningen, zo niet van geweld?\nEr staan dus tal van vragen op het programma voor deze eerste avond na de heropening!\n\nVergeet niet te reserveren als u daarna wilt blijven eten!\""@nl . "\"Nous voil\u00E0 donc partis pour interroger le rapport \u00E0 autrui qui, nous le savons, ne va jamais de soi au sein des relations affectives, amicales et amoureuses. De surcro\u00EEt la question fait ind\u00E9niablement \u00E9cho \u00E0 l'adage qui proverbe est devenu : \u00AB Qui se ressemble s'assemble ! \u00BB, expression dont l'origine est attest\u00E9e au Moyen-Age par la formule latine \u00AB similis simili gaudet \u00BB, qui se traduit par : le semblable se pla\u00EEt avec le semblable. Tout comme d'ailleurs l'autre formule : \u00AB les oppos\u00E9s s'attirent \u00BB !\nMais la question pos\u00E9e renvoie \u00E0 la n\u00E9cessit\u00E9, au devoir d'une telle ressemblance pour pouvoir assurer la solidit\u00E9, l'empathie et la permanence du couple. Remarquons \u00E0 ce propos que le couple demeure la figure centrale de l'institution amoureuse ce avec une r\u00E9elle orthodoxie qu'elle soit tir\u00E9e du c\u00F4t\u00E9 religieux ou simplement social, du moins en Occident.\nN\u00E9anmoins la question qui se pose \u00E0 nous porte express\u00E9ment sur le rapport \u00E0 autrui dont la d\u00E9finition la plus \u00E9l\u00E9mentaire est : \u00AB toute personne autre que soi-m\u00EAme, consid\u00E9r\u00E9e comme un sujet de droit et plus encore un alter-ego. \u00BB Autant dire que ce qui s'impose avant toute autre chose c'est l'ouverture de la diff\u00E9rence qu'implique la relation avec autrui.\nOr puisque diff\u00E9rence il y a, rend-elle possible et d\u00E9sirable la ressemblance ? Pour \u00EAtre encore plus direct, la ressemblance, qui d\u00E9signe la recherche du m\u00EAme ne fait-elle \u00E9cran, si ce n'est obstacle, \u00E0 l'appr\u00E9ciation et la reconnaissance de la diff\u00E9rence qu'impose tout rapport \u00E0 autrui ? Et pour quelles obscures ou plus claires raisons, cette ressemblance permettrait-elle de mieux vivre ensemble ? Serait-elle susceptible d'\u00E9viter les \u00E9carts, incompr\u00E9hensions, et autres \u00AB bougers \u00BB que toute relation avec autrui importe ? Serait-elle \u00E0 m\u00EAme de nous garantir une permanence plus \u00E9quilibr\u00E9e de notre relation ainsi plus r\u00E9ciproque ?\nSi tout cela est bien tentant que perdrions-nous dans cette culture de la ressemblance ?\nN'est-ce pas justement ce qui fait le sel et la difficult\u00E9 du rapport \u00E0 autrui : la et les\ndiff\u00E9rences. N'est-ce pas elles qui entament la douce musique de la ressemblance puisque chacun reste porteur de telles diff\u00E9rences ? Certaines d'entre-elles ne rel\u00E8vent-elles pas d'ailleurs d' \u00AB impossibles \u00BB avec lesquels il n'est gu\u00E8re \u00E9vident de faire des compromis ?\nDe telles diff\u00E9rences ne peuvent-elles conduire le couple \u00E0 des impasses ? Mais,\ninversement, la recherche des diff\u00E9rences, n'est-elle pas en elle-m\u00EAme risqu\u00E9e car jusqu'o\u00F9 peuvent-elles aller ?\nEnfin n'oublions pas que chacun d'entre-nous est une personne dont la connaissance\nn'est peut-\u00EAtre jamais acquise puisque nous sommes paradoxalement les plus \u00E9loign\u00E9s de celles et ceux qui nous sont les plus proches. Autant dire qu'autrui reste en partie pour nous une \u00E9nigme, une diff\u00E9rence ouverte, dont nous ne pouvons \u00E9radiquer la singularit\u00E9, \u00E0 moins de pr\u00E9tendre et de vouloir le r\u00E9duire au m\u00EAme !\nToutefois si nous sortons de la seule structure du couple que vaut, pour l'ensemble de\nla soci\u00E9t\u00E9 ce d\u00E9sir d'association des ressemblances ? Est-ce un morcellement du vivre\nensemble, cause de tensions si ce n'est de violences ?\nNombre de questions seront donc au menu de ce soir de reprise!\n\nPensez \u00E0 r\u00E9server si vous souhaitez prendre le repas ensuite!\""@fr . "\u201EWir machen uns also daran, die Beziehung zu anderen zu hinterfragen, von der wir wissen, dass sie in emotionalen, freundschaftlichen und Liebesbeziehungen niemals selbstverst\u00E4ndlich ist. Zudem spiegelt diese Frage zweifellos das Sprichwort wider, das mittlerweile zu einem gefl\u00FCgelten Wort geworden ist: \u201EGleich und Gleich gesellt sich gern!\u201C \u201C, ein Ausdruck, dessen Ursprung im Mittelalter durch die lateinische Formulierung \u201Esimilis simili gaudet\u201C belegt ist, was \u00FCbersetzt so viel bedeutet wie: Gleiches findet Gefallen an Gleichem. Genau wie \u00FCbrigens auch die andere Redewendung: \u201EGegens\u00E4tze ziehen sich an!\u201C\nDoch die gestellte Frage verweist auf die Notwendigkeit, ja sogar auf die Pflicht einer solchen \u00C4hnlichkeit, um die Stabilit\u00E4t, das Einf\u00FChlungsverm\u00F6gen und den Fortbestand der Paarbeziehung zu gew\u00E4hrleisten. In diesem Zusammenhang sei angemerkt, dass das Paar nach wie vor die zentrale Figur der Institution der Liebe ist, und zwar mit einer echten Orthodoxie, sei sie nun religi\u00F6ser oder einfach sozialer Natur, zumindest im Westen.\nDennoch betrifft die Frage, die sich uns stellt, ausdr\u00FCcklich die Beziehung zu anderen, deren grundlegendste Definition lautet: %AB jede Person au\u00DFer einem selbst, die als Rechtssubjekt und mehr noch als Alter Ego betrachtet wird. %BB Das bedeutet, dass vor allem anderen die \u00D6ffnung f\u00FCr die Differenz im Vordergrund steht, die die Beziehung zu anderen mit sich bringt.\nDoch da es diese Differenz gibt, macht sie dann die \u00C4hnlichkeit m\u00F6glich und erstrebenswert? Um es noch deutlicher zu sagen: Bildet die \u00C4hnlichkeit, die das Streben nach dem Gleichen bezeichnet, nicht eine Barriere, wenn nicht gar ein Hindernis, f\u00FCr die Wertsch\u00E4tzung und Anerkennung der Differenz, die jede Beziehung zu anderen mit sich bringt? Und aus welchen, ob nun unklaren oder klareren Gr\u00FCnden, w\u00FCrde diese \u00C4hnlichkeit ein besseres Zusammenleben erm\u00F6glichen? K\u00F6nnte sie die Abweichungen, Missverst\u00E4ndnisse und andere \u201EUnruhen\u201C vermeiden, die jede Beziehung zu anderen mit sich bringt? K\u00F6nnte sie uns sogar eine ausgeglichenere Best\u00E4ndigkeit unserer Beziehung garantieren, die dadurch auch wechselseitiger w\u00E4re?\nSo verlockend das alles auch sein mag \u2013 was w\u00FCrden wir in dieser Kultur der \u00C4hnlichkeit verlieren?\nIst es nicht gerade das, was den Reiz und die Schwierigkeit der Beziehung zu anderen ausmacht: die\nUnterschiede. Sind es nicht gerade sie, die die sanfte Musik der \u00C4hnlichkeit st\u00F6ren, da jeder Tr\u00E4ger solcher Unterschiede bleibt? Geh\u00F6ren einige davon nicht sogar zu den \u201EUnm\u00F6glichkeiten\u201C, bei denen es kaum naheliegend ist, Kompromisse einzugehen?\nK\u00F6nnen solche Unterschiede das Paar nicht in Sackgassen f\u00FChren? Aber\numgekehrt: Ist die Suche nach Unterschieden nicht an sich schon riskant, denn wie weit k\u00F6nnen sie gehen?\nSchlie\u00DFlich d\u00FCrfen wir nicht vergessen, dass jeder von uns ein Mensch ist, den man\nvielleicht nie ganz kennenlernt, da wir paradoxerweise am weitesten von denen entfernt sind, die uns am n\u00E4chsten stehen. Das hei\u00DFt, dass der andere f\u00FCr uns teilweise ein R\u00E4tsel bleibt, eine offene Differenz, deren Einzigartigkeit wir nicht ausl\u00F6schen k\u00F6nnen, es sei denn, wir geben vor und wollen ihn auf uns selbst reduzieren!\nWenn wir jedoch \u00FCber die reine Struktur der Paarbeziehung hinausgehen, welchen Wert hat dann f\u00FCr die gesamte\nGesellschaft dieser Wunsch nach einer Vereinigung von \u00C4hnlichkeiten? Ist dies eine Zersplitterung des Zusammenlebens,\nUrsache f\u00FCr Spannungen, wenn nicht gar f\u00FCr Gewalt?\nZahlreiche Fragen stehen also heute Abend bei unserer Wiederaufnahme auf der Tagesordnung!\n\nDenken Sie daran, zu reservieren, wenn Sie anschlie\u00DFend mit uns essen m\u00F6chten!\u201C"@de . "\"Eccoci quindi pronti a indagare sul rapporto con gli altri che, come sappiamo, non \u00E8 mai scontato all\u2019interno delle relazioni affettive, amichevoli e amorose. Inoltre, la questione fa indubbiamente eco al detto che \u00E8 diventato un proverbio: \u00ABChi si assomiglia si unisce! %BB, espressione la cui origine \u00E8 attestata nel Medioevo dalla formula latina %AB similis simili gaudet %BB, che si traduce con: il simile si compiace del simile. Proprio come, del resto, l\u2019altra formula: \u00ABGli opposti si attraggono\u00BB!\nMa la questione sollevata rimanda alla necessit\u00E0, al dovere di una tale somiglianza per poter garantire la solidit\u00E0, l\u2019empatia e la durata della coppia. Notiamo a questo proposito che la coppia rimane la figura centrale dell\u2019istituzione amorosa con una vera e propria ortodossia, sia essa di matrice religiosa o semplicemente sociale, almeno in Occidente.\nTuttavia, la questione che ci si pone riguarda espressamente il rapporto con l\u2019altro, la cui definizione pi\u00F9 elementare \u00E8: %AB ogni persona diversa da s\u00E9 stessi, considerata come soggetto di diritto e, ancor pi\u00F9, come alter ego. %BB In altre parole, ci\u00F2 che si impone prima di ogni altra cosa \u00E8 l\u2019apertura alla differenza che implica il rapporto con l\u2019altro.\nMa poich\u00E9 esiste la differenza, rende essa possibile e auspicabile la somiglianza? Per dirla in modo ancora pi\u00F9 diretto, la somiglianza, che indica la ricerca dell\u2019identico, non costituisce forse uno schermo, se non addirittura un ostacolo, alla valutazione e al riconoscimento della differenza che ogni rapporto con l\u2019altro impone? E per quali ragioni, oscure o pi\u00F9 chiare che siano, questa somiglianza consentirebbe di convivere meglio? Sarebbe in grado di evitare le divergenze, le incomprensioni e gli altri \u00ABattriti\u00BB che ogni relazione con l\u2019altro comporta? Sarebbe %E9 in grado %E9 addirittura di garantirci una maggiore %E9quilibr%E9zza nella nostra relazione, rendendola cos\u00EC pi\u00F9 %E9reciproca?\nSe tutto ci\u00F2 \u00E8 davvero allettante, cosa perderemmo in questa cultura della somiglianza?\nNon \u00E8 proprio questo che costituisce il sale e la difficolt\u00E0 del rapporto con gli altri: la e le\ndifferenze. Non sono forse proprio queste a intaccare la dolce musica della somiglianza, poich\u00E9 ognuno rimane portatore di tali differenze? Alcune di esse non rientrano forse, del resto, tra quelle \u00ABimpossibili\u00BB con cui non \u00E8 affatto facile scendere a compromessi?\nTali differenze non possono forse condurre la coppia %E0 a vicoli ciechi? Ma,\nal contrario, la ricerca delle differenze non \u00E8 forse di per s\u00E9 rischiosa, poich\u00E9 fino a che punto possono spingersi?\nInfine, non dimentichiamo che ognuno di noi \u00E8 una persona la cui conoscenza\nforse non si acquisisce mai, poich\u00E9 siamo paradossalmente i pi\u00F9 %E9loign%E9s da coloro che ci sono pi\u00F9 vicini. \u00C8 come dire che l\u2019altro rimane in parte per noi un enigma, una differenza aperta, di cui non possiamo sradicare la singolarit\u00E0, a meno di pretendere e volerlo ridurre a noi stessi!\nTuttavia, se usciamo dalla sola struttura della coppia, che valore ha, per l\u2019intera\nsociet\u00E0, questo desiderio di unione tra simili? \u00C8 forse una frammentazione della convivenza,\ncausa di tensioni se non addirittura di violenze?\nMolte domande saranno quindi all\u2019ordine del giorno di questa serata di ripresa!\n\nRicordatevi di prenotare se desiderate cenare dopo!\u201D"@it . "\"So here we are, setting out to explore our relationships with others\u2014relationships that, as we know, are never straightforward in romantic, friendly, or intimate contexts. Moreover, the question undeniably echoes the adage that has become a proverb: \u2018Birds of a feather flock together!\u2019 %BB\u2014an expression whose origin can be traced back to the Middle Ages through the Latin phrase %AB similis simili gaudet %BB, which translates to: \u201CLike is pleased with like.\u201D Just like the other saying: \u201COpposites attract\u201D!\nBut the question raised points to the necessity\u2014the duty\u2014of such similarity in order to ensure the stability, empathy, and permanence of the couple. Let us note in this regard that the couple remains the central figure of the institution of love, with a genuine orthodoxy whether it stems from the religious or simply the social sphere, at least in the West.\nNevertheless, the question before us concerns specifically the relationship with others, the most basic definition of which is: %AB any person other than oneself, regarded as a subject of law and, even more so, as an alter ego. %BB In other words, what is essential above all else is the openness to difference that a relationship with others implies.\nBut since difference exists, does it make similarity both possible and desirable? To put it even more bluntly, does resemblance\u2014which signifies the search for sameness\u2014not act as a barrier, if not an obstacle, to the appreciation and recognition of the difference that any relationship with others necessitates? And for what reasons\u2014whether obscure or more obvious\u2014would this similarity enable us to live together more harmoniously? Could it help prevent the rifts, misunderstandings, and other \u201Cturbulences\u201D that are inherent in any relationship with others? Could it even guarantee us a more balanced and thus more reciprocal relationship?\nWhile all this is certainly tempting, what would we lose in this culture of similarity?\nIsn\u2019t that precisely what makes relationships with others so fascinating and challenging: the\ndifferences? Aren\u2019t they the very things that disrupt the sweet harmony of similarity, since everyone carries such differences? Moreover, aren\u2019t some of these differences \u201Cimpossible\u201D ones with which it\u2019s hardly easy to compromise?\nCan such differences not lead a couple %E0 into dead ends? But,\nconversely, isn\u2019t the search for differences risky in and of itself, for how far can they go?\nFinally, let\u2019s not forget that each of us is a person whose true nature\nmay never be fully understood, since we are, paradoxically, the most distant from those who are closest to us. In other words, others remain, in part, an enigma to us\u2014an open difference\u2014whose singularity we cannot eradicate, unless we claim and seek to reduce them to our own likeness!\nHowever, if we step outside the framework of the couple alone, what value does this desire to bring together those who are similar hold for\nsociety as a whole? Is it a fragmentation of our shared\nlife, a source of tension, if not violence?\nThere will be plenty of questions on the agenda for tonight\u2019s resumption!\n\nBe sure to make a reservation if you\u2019d like to stay for dinner afterward!\""@en . "\u00ABNos lanzamos, pues, a analizar la relaci\u00F3n con los dem\u00E1s, que, como sabemos, nunca es algo que se d\u00E9 por sentado en las relaciones afectivas, de amistad y amorosas. Adem\u00E1s, la cuesti\u00F3n se hace eco, sin lugar a dudas, del dicho que se ha convertido en proverbio: \u00AB\u00A1Los iguales se atraen! \u00BB, expresi\u00F3n cuyo origen se remonta a la Edad Media, con la f\u00F3rmula latina \u00ABsimilis simili gaudet\u00BB, que se traduce como: \u00ABlo semejante se complace con lo semejante\u00BB. Al igual que, por cierto, la otra f\u00F3rmula: \u00AB\u00A1Los opuestos se atraen!\u00BB.\nPero la cuesti\u00F3n planteada remite a la necesidad, al deber de tal semejanza para poder garantizar la solidez, la empat\u00EDa y la permanencia de la pareja. Cabe se\u00F1alar a este respecto que la pareja sigue siendo la figura central de la instituci\u00F3n amorosa, con una aut\u00E9ntica ortodoxia, ya sea de car\u00E1cter religioso o simplemente social, al menos en Occidente.\nNo obstante, la cuesti\u00F3n que se nos plantea se refiere expresamente a la relaci\u00F3n con el otro, cuya definici\u00F3n m\u00E1s elemental es: \u00ABtoda persona distinta de uno mismo, considerada como un sujeto de derecho y, m\u00E1s a\u00FAn, como un alter ego\u00BB. Es decir, lo que se impone ante todo es la apertura a la diferencia que implica la relaci\u00F3n con el otro.\nAhora bien, dado que existe diferencia, \u00BFhace esto posible y deseable la semejanza? Para ser a\u00FAn m\u00E1s directo, \u00BFla semejanza, que designa la b\u00FAsqueda de lo mismo, no constituye una barrera \u2014si no un obst\u00E1culo\u2014 para la apreciaci\u00F3n y el reconocimiento de la diferencia que impone toda relaci\u00F3n con los dem\u00E1s? \u00BFY por qu\u00E9 razones, oscuras o m\u00E1s claras, esta semejanza permitir\u00EDa convivir mejor? \u00BFSer\u00EDa capaz de evitar las desviaciones, los malentendidos y otros \u00ABtrastornos\u00BB que conlleva toda relaci\u00F3n con los dem\u00E1s? \u00BFPodr\u00EDa incluso garantizarnos una mayor estabilidad en nuestra relaci\u00F3n, haci\u00E9ndola as\u00ED m\u00E1s rec\u00EDproca?\nSi todo esto resulta tan tentador, \u00BFqu\u00E9 perder\u00EDamos en esta cultura de la semejanza?\n\u00BFNo es precisamente eso lo que da sabor y dificultad a la relaci\u00F3n con los dem\u00E1s: la y las\ndiferencias? \u00BFNo son ellas las que enturbian la dulce melod\u00EDa de la semejanza, ya que cada uno sigue siendo portador de tales diferencias? \u00BFNo se trata, adem\u00E1s, de que algunas de ellas son \u00ABimposibles\u00BB con los que no resulta nada f\u00E1cil llegar a un compromiso?\n\u00BFNo pueden tales diferencias llevar a la pareja a %E0callejones sin salida? Pero,\npor el contrario, \u00BFno es la b\u00FAsqueda de las diferencias, en s\u00ED misma, arriesgada, ya que hasta d\u00F3nde pueden llegar?\nPor \u00FAltimo, no olvidemos que cada uno de nosotros es una persona cuyo conocimiento\nquiz\u00E1 nunca se alcance del todo, ya que, parad\u00F3jicamente, somos los m\u00E1s alejados de quienes nos son m\u00E1s cercanos. Es como decir que el otro sigue siendo, en parte, un enigma para nosotros, una diferencia abierta, cuya singularidad no podemos erradicar, \u00A1a menos que pretendamos y queramos reducirlo a lo mismo!\nSin embargo, si salimos de la mera estructura de la pareja, \u00BFqu\u00E9 valor tiene, para el conjunto de\nla sociedad, este deseo de asociaci\u00F3n de las similitudes? \u00BFEs una fragmentaci\u00F3n de la convivencia,\ncausa de tensiones, por no decir de violencia?\n\u00A1Habr\u00E1 muchas preguntas en el orden del d\u00EDa de esta noche de reanudaci\u00F3n!\n\n\u00A1No olvid\u00E9is reservar si quer\u00E9is quedar a cenar despu\u00E9s!"@es . . .