. . . . "C\u2019est le seul vestige (hors sol) d\u2019un camp am\u00E9ricain de 40 000 lits d\u2019une superficie de 500 hectares, et de plus de 850 b\u00E2timents construit entre 1917- 1918 . Presque 8000 personnes pour faire fonctionner le camp qui sera d\u00E9mantel\u00E9 les ann\u00E9es suivantes. Et m\u00EAme le seul \u00E9difice t\u00E9moignant d\u2019une pr\u00E9sence am\u00E9ricaine consid\u00E9rable dans la Ni\u00E8vre, \u00E0 la fin de la Premi\u00E8re Guerre mondiale.\nLe ch\u00E2teau d\u2019eau \u201Cdes Am\u00E9ricains\u201D a surv\u00E9cu au circuit de Magny-Cours, coinc\u00E9 entre ses grilles et l\u2019entr\u00E9e du village de Saint-Parize-le-Ch\u00E2tel. Plus de Cent ans apr\u00E8s, ce gros bloc de b\u00E9ton et de pierre, qui n\u2019a jamais servi, devient le lieu de m\u00E9moire d\u2019une pr\u00E9sence longtemps oubli\u00E9e, et qui refait surface depuis les c\u00E9r\u00E9monies du centenaire de la Grande Guerre.\nLe ch\u00E2teau d'eau a \u00E9t\u00E9 rachet\u00E9 en 2016.\nPour acqu\u00E9rir ce statut de monument, le ch\u00E2teau d\u2019eau dont la parcelle appartenait \u00E0 un priv\u00E9, a \u00E9t\u00E9 rachet\u00E9 par le Conseil d\u00E9partemental . Jean-Louis Balleret, son vice-pr\u00E9sident charg\u00E9 de la culture, f\u00E9ru d\u2019Histoire, a milit\u00E9 pour. Et se souvient qu\u2019en 1997 d\u00E9j\u00E0, il avait alert\u00E9 la Drac sur son int\u00E9r\u00EAt patrimonial... Sans effet.\nLe centenaire de la Grande Guerre est pass\u00E9 par l\u00E0. D\u00E9sormais, le ch\u00E2teau d\u2019eau est inscrit \u00E0 l\u2019inventaire suppl\u00E9mentaire des Monuments historiques. Ses abords ont \u00E9t\u00E9 am\u00E9nag\u00E9s. Le monument aux Morts am\u00E9ricains, n\u00E9glig\u00E9 jusqu\u2019aux ann\u00E9es 80, au bord de la RN 7, et qui avait trouv\u00E9 refuge au cimeti\u00E8re de Saint-Parize, a \u00E9t\u00E9 d\u00E9plac\u00E9, en avril 2016, pour s\u2019int\u00E9grer dans ce qui deviendra aujourd\u2019hui le M\u00E9morial de la pr\u00E9sence am\u00E9ricaine dans la Ni\u00E8vre (1917-1919).\nLe M\u00E9morial a aussi justifi\u00E9 la pose d\u2019un panneau explicatif, avec des photos d\u2019\u00E9poque. Au Conseil d\u00E9partemental, Francis Dreyer et Roger Gaboret y ont contribu\u00E9. Le CAUE a particip\u00E9 \u00E0 l\u2019am\u00E9nagement et la commune de Saint-Parize se chargera de l\u2019entretien du site. Une autre plaque, sortie du grenier, a \u00E9t\u00E9 pos\u00E9e au bord de la route, devant le ch\u00E2teau d\u2019eau : c\u2019est un panneau routier indiquant la \u201Cgare de Mars\u201D \u00E0 5 km. Cette fameuse gare sur laquelle s\u2019est greff\u00E9 une voie de chemin de fer qui permettait de convoier la logistique ,le personnel et surtout les bless\u00E9s venant du front vers le camp h\u00F4pital ce qui explique pourquoi les Am\u00E9ricains l\u2019appelaient camp h\u00F4pital center de Mars-sur-Allier. \nEnfin, la commune a rebaptis\u00E9 la rue qui fait face au ch\u00E2teau d\u2019eau, \u201Crue de l\u2019H\u00F4pital-Am\u00E9ricain\u201D. \nCet hommage \u00E0 la pr\u00E9sence am\u00E9ricaine, enfin visible, se justifie par l\u2019importance de ce premier d\u00E9barquement dans l\u2019Histoire locale et l\u2019Histoire de France.\n Une vingtaine de communes accueillaient des installations US dans la Ni\u00E8vre : mat\u00E9riel roulant, ferroviaire, chevaux, sant\u00E9 forestier... \u00BB Soit \u00AB environ 100.000 Am\u00E9ricains \u00BB pr\u00E9sents entre 1917 et 1919. Un hommage aux morts aussi : 1200 morts environ, entre les h\u00F4pitaux de Saint-Parize , de Mesves-Bulcy. Base 28 de Nevers et d\u2019autre localit\u00E9s du d\u00E9partement\nSi l\u2019\u00E9norme logistique d\u00E9ploy\u00E9e par les Am\u00E9ricains en 1918 n\u2019aura servi que quelques mois seulement, elle a indiscutablement contribu\u00E9 \u00E0 la signature de l\u2019armistice du 11 novembre. \u00C0 la fin de la guerre, entre soldats et autres personnels, la France comptait deux millions d\u2019Am\u00E9ricains sur son sol.\nEnfin, pour entretenir cette m\u00E9moire collective,depuis 2017, un parcours de m\u00E9moire compos\u00E9 de 26 m\u00E2ts d\u2019un drapeau am\u00E9ricain, et d\u2019une plaquette explicative des lieux et de son histoire relate cette pr\u00E9sence. 2 parcours un de 5 kms et l\u2019autre de 11,5 kms pour les plus courageux.Le plan du parcours de m\u00E9moire est disponible sur le site de la mairie ainsi qu\u2019a l\u2019accueil, \u00E0 la biblioth\u00E9que,de St Parize ou le demander \u00E0 l\u2019association HEREDIT.\nTous les 11 nov, nous comm\u00E9morons l\u2019armistice qui mis fin \u00E0 la premi\u00E8re guerre mondiale Lyme am\u00E9ricain et la Marseillaise, retentisse dans ce lieu de recueillement unique de notre d\u00E9partement."@fr . "\u00C8 l'unica vestigia (in superficie) di un campo americano con 40.000 posti letto, una superficie di 500 ettari e pi\u00F9 di 850 edifici costruiti tra il 1917 e il 1918. Quasi 8.000 persone furono impiegate per gestire il campo, che fu smantellato negli anni successivi. \u00C8 stato anche l'unico edificio a testimoniare una significativa presenza americana nella regione della Ni\u00E8vre alla fine della Prima Guerra Mondiale.\nLa torre dell'acqua \"americana\" \u00E8 sopravvissuta al circuito di Magny-Cours, incastrata tra i suoi cancelli e l'ingresso del villaggio di Saint-Parize-le-Ch\u00E2tel. Pi\u00F9 di cento anni dopo, questo grande blocco di cemento e pietra, che non \u00E8 mai stato utilizzato, \u00E8 diventato un luogo di ricordo di una presenza a lungo dimenticata, che \u00E8 riemersa dopo le cerimonie del centenario della Grande Guerra.\nLa torre dell'acqua \u00E8 stata acquistata nel 2016.\nPer ottenere lo status di monumento, la torre dell'acqua, il cui lotto apparteneva a un proprietario privato, \u00E8 stata acquistata dal Conseil d\u00E9partemental. Jean-Louis Balleret, vicepresidente del Conseil d\u00E9partemental con delega alla cultura e appassionato di storia, si \u00E8 battuto per questo. E ricorda che gi\u00E0 nel 1997 aveva allertato il Drac sull'interesse del patrimonio... Senza successo.\nIl centenario della Grande Guerra \u00E8 passato. La torre dell'acqua \u00E8 ora inserita nell'elenco supplementare dei monumenti storici. I suoi dintorni sono stati sistemati. Il monumento ai caduti americani, trascurato fino agli anni '80 ai margini della RN 7 e rifugiatosi nel cimitero di Saint-Parize, \u00E8 stato spostato nell'aprile 2016 per far parte di quello che diventer\u00E0 il Memoriale della presenza americana a Ni\u00E8vre (1917-1919).\nIl Memoriale \u00E8 stato anche motivo di installazione di un pannello esplicativo, con foto dell'epoca. Francis Dreyer e Roger Gaboret hanno contribuito a questo progetto. Il CAUE ha contribuito all'allestimento e il comune di Saint-Parize sar\u00E0 responsabile della manutenzione del sito. Un'altra targa, presa dalla soffitta, \u00E8 stata affissa sul ciglio della strada, di fronte alla torre dell'acqua: si tratta di un cartello stradale che indica la \"gare de Mars\" a 5 km di distanza. Questa famosa stazione aveva una linea ferroviaria annessa, che serviva a trasportare logistica, personale e soprattutto feriti dal fronte al campo ospedaliero, il che spiega perch\u00E9 gli americani la chiamarono Mars-sur-Allier hospital camp centre.\nInfine, la citt\u00E0 ha ribattezzato la strada di fronte alla torre dell'acqua \"rue de l'H\u00F4pital-Am\u00E9ricain\".\nQuesto omaggio alla presenza americana, finalmente visibile, \u00E8 giustificato dall'importanza di questo primo sbarco nella storia locale e francese.\n Una ventina di comuni ospitavano installazioni statunitensi nella regione della Ni\u00E8vre, tra cui materiale rotabile, ferrovie, cavalli, servizi sanitari forestali, ecc Complessivamente, tra il 1917 e il 1919 erano presenti \"circa 100.000 americani\". C'\u00E8 stato anche un omaggio ai caduti: circa 1.200 dei quali sono morti negli ospedali di Saint-Parize e Mesves-Bulcy. Base 28 a Nevers e altre localit\u00E0 del dipartimento\nSebbene l'enorme logistica dispiegata dagli americani nel 1918 sia servita solo per pochi mesi, \u00E8 innegabile che abbia contribuito alla firma dell'armistizio l'11 novembre. Alla fine della guerra, c'erano due milioni di americani sul suolo francese, tra soldati e altro personale.\nInfine, per mantenere viva questa memoria collettiva, dal 2017 \u00E8 stato realizzato un percorso di commemorazione composto da 26 pennoni americani e da un opuscolo che spiega il sito e la sua storia. ci sono due percorsi, uno di 5 km e l'altro di 11,5 km per i pi\u00F9 coraggiosi. La mappa del percorso di commemorazione \u00E8 disponibile sul sito web del Comune, oltre che presso la reception e la biblioteca di St Parize, oppure pu\u00F2 essere richiesta all'associazione HEREDIT.\nOgni 11 novembre si commemora l'armistizio che pose fine alla Prima Guerra Mondiale: la Lyme americana e la Marsigliese risuonano in questo luogo di memoria unico nel nostro dipartimento."@it . "It is the only vestige (above ground) of an American camp with 40,000 beds, a surface area of 500 hectares, and more than 850 buildings built between 1917 and 1918. Almost 8,000 people were employed to run the camp, which was dismantled in the following years. It was also the only building to bear witness to a significant American presence in the Ni\u00E8vre region at the end of the First World War.\nThe \"American\" water tower has survived the Magny-Cours circuit, wedged between its gates and the entrance to the village of Saint-Parize-le-Ch\u00E2tel. More than a hundred years later, this large block of concrete and stone, which was never used, has become a place of remembrance of a long-forgotten presence, which has resurfaced since the centenary ceremonies of the Great War.\nThe water tower was purchased in 2016.\nIn order to acquire monument status, the water tower, whose plot belonged to a private owner, was purchased by the Conseil d\u00E9partemental. Jean-Louis Balleret, its vice-president in charge of culture and a history buff, campaigned for this. And he remembers that back in 1997, he alerted the Drac to its heritage interest... To no avail.\nThe centenary of the Great War came and went. The water tower is now on the supplementary list of historic monuments. Its surroundings have been landscaped. The monument to the American dead, neglected until the 1980s on the edge of the RN7, which had taken refuge in the Saint-Parize cemetery, was moved in April 2016 to form part of what will now become the Memorial to the American presence in Ni\u00E8vre (1917-1919).\nAn explanatory panel with period photos has also been erected at the Memorial. Francis Dreyer and Roger Gaboret contributed to this project. The CAUE was involved in the design and the commune of Saint-Parize will be responsible for the upkeep of the site. Another plaque, taken from the attic, has been placed by the roadside, in front of the water tower: it is a road sign indicating the \"Mars station\" 5 km away. This famous station had a railway line attached to it, which was used to transport logistics, personnel and above all the wounded from the front to the hospital camp, which explains why the Americans called it the Mars-sur-Allier hospital camp centre. \nFinally, the town has renamed the street opposite the water tower \"rue de l'H\u00F4pital-Am\u00E9ricain\". \nThis tribute to the American presence, finally visible, is justified by the importance of this first landing in local and French history.\n Twenty or so communes were home to US installations in the Ni\u00E8vre: rolling stock, railways, horses, forest health, etc. In all, there were \"around 100,000 Americans\" present between 1917 and 1919. There was also a tribute to the dead: around 1,200 of whom died in the hospitals at Saint-Parize and Mesves-Bulcy. Base 28 in Nevers and other localities in the department.\nAlthough the enormous logistics deployed by the Americans in 1918 only served for a few months, they undoubtedly contributed to the signing of the armistice on 11 November. By the end of the war, France was home to two million Americans, including soldiers and other personnel.\nFinally, to keep this collective memory alive, since 2017 a remembrance trail has been set up, consisting of 26 American flagpoles and a leaflet explaining the site and its history. There are 2 routes, one of 5 kms and the other of 11.5 kms for the bravest. The map of the remembrance route is available on the town hall website and at the St Parize reception desk and library, or can be requested from the HEREDIT association.\nEvery 11 November, we commemorate the armistice that put an end to the First World War. The American Lyme and the Marseillaise ring out in this unique place of remembrance in our department."@en . "Het is het enige overblijfsel (bovengronds) van een Amerikaans kamp met 40.000 bedden, een oppervlakte van 500 hectare en meer dan 850 gebouwen die tussen 1917 en 1918 werden gebouwd. Bijna 8.000 mensen werkten in het kamp, dat in de daaropvolgende jaren werd ontmanteld. Het was ook het enige gebouw dat getuigde van een belangrijke Amerikaanse aanwezigheid in de Ni\u00E8vre aan het einde van de Eerste Wereldoorlog.\nDe \"Amerikaanse\" watertoren heeft het circuit van Magny-Cours overleefd, ingeklemd tussen zijn poorten en de ingang van het dorp Saint-Parize-le-Ch\u00E2tel. Meer dan honderd jaar later is dit grote blok beton en steen, dat nooit werd gebruikt, een herdenkingsplaats geworden van een lang vergeten aanwezigheid, die weer is opgedoken sinds de honderdjarige ceremonies van de Grote Oorlog.\nDe watertoren werd in 2016 aangekocht.\nOm de status van monument te verkrijgen, werd de watertoren, waarvan het perceel toebehoorde aan een particuliere eigenaar, aangekocht door de Conseil d\u00E9partemental. Jean-Louis Balleret, de vicevoorzitter die verantwoordelijk is voor cultuur en een geschiedenisliefhebber is, heeft zich hiervoor ingezet. En hij herinnert zich dat hij in 1997 de Drac attent maakte op het belang van het erfgoed... Het mocht niet baten.\nDe honderdste verjaardag van de Grote Oorlog kwam en ging voorbij. De watertoren staat nu op de aanvullende lijst van historische monumenten. De omgeving is aangelegd. Het monument voor de Amerikaanse doden, dat tot in de jaren 1980 verwaarloosd werd aan de rand van RN 7 en dat zijn toevlucht had gezocht op het kerkhof van Saint-Parize, werd in april 2016 verplaatst om deel uit te maken van wat nu het Memorial voor de Amerikaanse aanwezigheid in Ni\u00E8vre (1917-1919) wordt.\nHet Memorial is ook de aanleiding geweest voor de installatie van een verklarend paneel met foto's uit die periode. Francis Dreyer en Roger Gaboret hebben bijgedragen aan dit project. De CAUE hielp met de inrichting en de gemeente Saint-Parize is verantwoordelijk voor het onderhoud van de site. Een andere plaquette, afkomstig van de zolder, is opgehangen langs de weg, voor de watertoren: het is een verkeersbord dat het 5 km verderop gelegen \"gare de Mars\" aangeeft. Aan dit beroemde station was een spoorlijn verbonden die werd gebruikt om logistiek, personeel en vooral gewonden van het front naar het hospitaalkamp te vervoeren, wat verklaart waarom de Amerikanen het hospitaalkampcentrum Mars-sur-Allier noemden.\nTot slot heeft de stad de straat tegenover de watertoren omgedoopt tot \"rue de l'H\u00F4pital-Am\u00E9ricain\".\nDit eerbetoon aan de Amerikaanse aanwezigheid, eindelijk zichtbaar, wordt gerechtvaardigd door het belang van deze eerste landing in de lokale en Franse geschiedenis.\n Ongeveer twintig gemeenten huisvestten Amerikaanse installaties in de Ni\u00E8vre, waaronder rollend materieel, spoorwegen, paarden, gezondheidsdiensten in het bos, enz Alles bij elkaar waren er \"ongeveer 100.000 Amerikanen\" aanwezig tussen 1917 en 1919. Er was ook een eerbetoon aan de doden: ongeveer 1.200 van hen stierven in de ziekenhuizen van Saint-Parize en Mesves-Bulcy. Basis 28 in Nevers en andere plaatsen in het departement\nHoewel de enorme logistiek die in 1918 door de Amerikanen werd ingezet slechts enkele maanden dienst deed, heeft deze ongetwijfeld bijgedragen aan de ondertekening van de wapenstilstand op 11 november. Tegen het einde van de oorlog waren er twee miljoen Amerikanen op Franse bodem, waaronder soldaten en ander personeel.\nOm deze collectieve herinnering levend te houden, is er sinds 2017 een herdenkingspad met 26 Amerikaanse vlaggenmasten en een folder met uitleg over de site en zijn geschiedenis. er zijn 2 routes, een van 5 km en de andere van 11,5 km voor de moedigsten. De kaart van de herdenkingsroute is beschikbaar op de website van het gemeentehuis, bij de receptie en in de bibliotheek van St Parize, of kan worden aangevraagd bij de HEREDIT-vereniging.\nElke 11 november herdenken we de wapenstilstand die een einde maakte aan de Eerste Wereldoorlog. De American Lyme en de Marseillaise klinken op deze unieke herdenkingsplaats in ons departement."@nl . "Es el \u00FAnico vestigio (en la superficie) de un campo estadounidense con 40.000 camas, una superficie de 500 hect\u00E1reas y m\u00E1s de 850 edificios construidos entre 1917 y 1918. Casi 8.000 personas trabajaron en el funcionamiento del campo, que fue desmantelado en los a\u00F1os siguientes. Tambi\u00E9n fue el \u00FAnico edificio testigo de una importante presencia estadounidense en la regi\u00F3n de Ni\u00E8vre al final de la Primera Guerra Mundial.\nLa torre de agua \"americana\" ha sobrevivido al circuito de Magny-Cours, encajada entre sus puertas y la entrada al pueblo de Saint-Parize-le-Ch\u00E2tel. M\u00E1s de cien a\u00F1os despu\u00E9s, este gran bloque de hormig\u00F3n y piedra, que nunca se utiliz\u00F3, se ha convertido en un lugar de recuerdo de una presencia olvidada durante mucho tiempo, que ha resurgido desde las ceremonias del centenario de la Gran Guerra.\nLa torre de agua fue adquirida en 2016.\nPara adquirir el estatus de monumento, la torre de agua, cuya parcela pertenec\u00EDa a un propietario privado, fue adquirida por el Conseil d\u00E9partemental. Jean-Louis Balleret, vicepresidente cultural y aficionado a la historia, hizo campa\u00F1a a favor. Y recuerda que ya en 1997 alert\u00F3 al Drac de su inter\u00E9s patrimonial... En vano.\nEl centenario de la Gran Guerra pas\u00F3. La torre de agua figura ahora en la lista complementaria de monumentos hist\u00F3ricos. Sus alrededores se han ajardinado. El monumento a los muertos estadounidenses, abandonado hasta los a\u00F1os 80 al borde de la RN 7 y que se hab\u00EDa refugiado en el cementerio de Saint-Parize, fue trasladado en abril de 2016 para formar parte de lo que ahora ser\u00E1 el Memorial de la presencia estadounidense en Ni\u00E8vre (1917-1919).\nEl Memorial tambi\u00E9n ha sido el motivo de la instalaci\u00F3n de un panel explicativo, con fotos de la \u00E9poca. Francis Dreyer y Roger Gaboret han contribuido a este proyecto. El CAUE colabor\u00F3 en el acondicionamiento y el municipio de Saint-Parize se encargar\u00E1 del mantenimiento del lugar. Otra placa, sacada del desv\u00E1n, se ha colocado al borde de la carretera, frente a la torre de agua: se trata de una se\u00F1al de tr\u00E1fico que indica la \"gare de Mars\", a 5 km. Esta famosa estaci\u00F3n dispon\u00EDa de una l\u00EDnea de ferrocarril anexa, que se utilizaba para transportar la log\u00EDstica, el personal y, sobre todo, a los heridos desde el frente hasta el campo hospitalario, lo que explica por qu\u00E9 los americanos la llamaban el centro del campo hospitalario de Mars-sur-Allier.\nPor \u00FAltimo, la ciudad ha rebautizado la calle situada frente a la torre de agua con el nombre de \"rue de l'H\u00F4pital-Am\u00E9ricain\".\nEste homenaje a la presencia estadounidense, por fin visible, se justifica por la importancia de este primer desembarco en la historia local y francesa.\n Una veintena de municipios albergaron instalaciones estadounidenses en la regi\u00F3n de Ni\u00E8vre, como material rodante, ferrocarriles, caballos, servicios sanitarios forestales, etc En total, \"unos 100.000 estadounidenses\" estuvieron presentes entre 1917 y 1919. Tambi\u00E9n se rindi\u00F3 homenaje a los muertos: unos 1.200 fallecieron en los hospitales de Saint-Parize y Mesves-Bulcy. Base 28 en Nevers y otras localidades del departamento\nAunque la enorme log\u00EDstica desplegada por los estadounidenses en 1918 s\u00F3lo sirvi\u00F3 durante unos meses, sin duda contribuy\u00F3 a la firma del armisticio el 11 de noviembre. Al final de la guerra, hab\u00EDa dos millones de estadounidenses en suelo franc\u00E9s, entre soldados y personal de otro tipo.\nPor \u00FAltimo, para mantener viva esta memoria colectiva, desde 2017 existe un sendero del recuerdo compuesto por 26 astas de banderas americanas y un folleto explicativo del lugar y su historia. hay 2 recorridos, uno de 5 kms y otro de 11,5 kms para los m\u00E1s valientes. El mapa del recorrido de recuerdo est\u00E1 disponible en la p\u00E1gina web del ayuntamiento, as\u00ED como en la recepci\u00F3n y en la biblioteca de St Parize, o puede solicitarse a la asociaci\u00F3n HEREDIT.\nCada 11 de noviembre, conmemoramos el armisticio que puso fin a la Primera Guerra Mundial. La Lyme americana y la Marsellesa resuenan en este lugar de recuerdo \u00FAnico en nuestro departamento."@es . "Es ist das einzige (oberirdische) \u00DCberbleibsel eines amerikanischen Lagers mit 40.000 Betten, einer Fl\u00E4che von 500 Hektar und mehr als 850 Geb\u00E4uden, das zwischen 1917 und 1918 errichtet wurde. Fast 8000 Menschen hielten das Lager am Laufen, das in den folgenden Jahren abgebaut wurde. Es ist sogar das einzige Geb\u00E4ude, das von einer betr\u00E4chtlichen amerikanischen Pr\u00E4senz in der Ni\u00E8vre am Ende des Ersten Weltkriegs zeugt.\nDer Wasserturm \"der Amerikaner\" \u00FCberlebte die Rennstrecke von Magny-Cours, eingeklemmt zwischen seinen Toren und dem Eingang des Dorfes Saint-Parize-le-Ch\u00E2tel. Mehr als 100 Jahre sp\u00E4ter wird dieser gro\u00DFe Beton- und Steinblock, der nie benutzt wurde, zu einem Ort der Erinnerung an eine lange Zeit vergessene Pr\u00E4senz, die seit den Feierlichkeiten zum hundertsten Jahrestag des Ersten Weltkriegs wieder auftaucht.\nDer Wasserturm wurde 2016 zur\u00FCckgekauft.\nUm den Status eines Denkmals zu erlangen, wurde der Wasserturm, dessen Grundst\u00FCck einem Privatmann geh\u00F6rte, vom Departementsrat zur\u00FCckgekauft. Jean-Louis Balleret, sein f\u00FCr Kultur zust\u00E4ndiger Vizepr\u00E4sident und Geschichtsliebhaber, setzte sich daf\u00FCr ein. Er erinnert sich daran, dass er bereits 1997 die Drac auf die Bedeutung der Anlage f\u00FCr das Kulturerbe aufmerksam gemacht hatte... Ohne Erfolg.\nDer hundertste Jahrestag des Ersten Weltkriegs ging dazwischen. Der Wasserturm wurde in das Zusatzinventar der historischen Denkm\u00E4ler aufgenommen. Seine Umgebung wurde gestaltet. Das Denkmal f\u00FCr die amerikanischen Gefallenen, das bis in die 1980er Jahre am Rande der RN 7 vernachl\u00E4ssigt worden war und auf dem Friedhof von Saint-Parize Zuflucht gefunden hatte, wurde im April 2016 verlegt, um sich in das zu integrieren, was heute das M\u00E9morial de la pr\u00E9sence am\u00E9ricaine dans la Ni\u00E8vre (1917-1919) sein wird.\nDie Gedenkst\u00E4tte rechtfertigte auch die Anbringung einer erkl\u00E4renden Tafel mit Fotos aus der Zeit. Im Departementsrat trugen Francis Dreyer und Roger Gaboret dazu bei. Das CAUE war an der Gestaltung beteiligt und die Gemeinde Saint-Parize wird sich um die Pflege der St\u00E4tte k\u00FCmmern. Eine weitere Tafel, die vom Dachboden geholt wurde, wurde am Stra\u00DFenrand vor dem Wasserturm angebracht: Es handelt sich um ein Stra\u00DFenschild, das auf den 5 km entfernten \"Bahnhof Mars\" hinweist. Dieser ber\u00FChmte Bahnhof, auf den eine Eisenbahnlinie aufgepfropft wurde, erm\u00F6glichte es, Logistik, Personal und vor allem Verwundete von der Front zum Camp Hospital zu transportieren, was erkl\u00E4rt, warum die Amerikaner es Camp Hospital Center von Mars-sur-Allier nannten. \nSchlie\u00DFlich benannte die Gemeinde die Stra\u00DFe gegen\u00FCber dem Wasserturm in \"Rue de l'H\u00F4pital-Am\u00E9ricain\" um. \nDiese endlich sichtbare Hommage an die amerikanische Pr\u00E4senz ist durch die Bedeutung dieser ersten Landung in der lokalen Geschichte und der Geschichte Frankreichs gerechtfertigt.\n Etwa zwanzig Gemeinden beherbergten US-Einrichtungen in der Ni\u00E8vre: Rollmaterial, Eisenbahn, Pferde, Forstgesundheit...\". Das sind \"ungef\u00E4hr 100.000 Amerikaner\", die zwischen 1917 und 1919 anwesend waren. Auch die Toten werden geehrt: etwa 1200 Tote in den Krankenh\u00E4usern von Saint-Parize und Mesves-Bulcy. Base 28 in Nevers und anderen Orten des Departements.\nAuch wenn die enorme Logistik, die die Amerikaner 1918 einsetzten, nur wenige Monate lang genutzt wurde, trug sie unbestreitbar zur Unterzeichnung des Waffenstillstands am 11. November bei. Am Ende des Krieges lebten in Frankreich zwei Millionen Amerikaner, darunter Soldaten und anderes Personal.\nUm dieses kollektive Ged\u00E4chtnis aufrechtzuerhalten, gibt es seit 2017 einen Erinnerungspfad, der aus 26 Masten mit einer amerikanischen Flagge und einer Brosch\u00FCre mit Erl\u00E4uterungen zu den Orten und ihrer Geschichte besteht und an diese Pr\u00E4senz erinnert. Der Plan des Gedenkwegs ist auf der Website des Rathauses sowie an der Rezeption der Bibliothek von St Parize erh\u00E4ltlich oder kann bei der Vereinigung HEREDIT angefordert werden.\nAn jedem 11. November gedenken wir des Waffenstillstands, der den Ersten Weltkrieg beendete."@de . . .