@prefix data: .
@prefix : .
@prefix dc: .
@prefix owl: .
data:7d062042-a4c6-3da2-bc18-0d82d200dd1b
:hasTranslatedProperty data:27391e00-a548-3285-8aef-38fa61f868fd, data:fe73a769-3da6-3f5a-ae69-535dc44bb8a2, data:0e083b0c-f2a2-3a7c-a4a9-1a8db39ad923 ;
a :Description ;
dc:description """Through a selection of works from Besançon’s heritage collections, the exhibition explores the early days of this new medium and its ability, from the 19th century onwards, to capture people and places in a changing world. This exhibition is a natural fit for the Musée du Temps, whose collections invite us to reflect on our relationship with time.
In its early days, photography revolutionised our relationship with images and time; it seemed capable of capturing the world as it is, with unprecedented precision, and of preserving only that which time is destined to erase. But can we truly capture a moment? The earliest photographs required long exposure times: subjects had to remain motionless whilst passers-by and the bustle of the city faded away or became ghostly. More than a moment, the images thus recorded a duration, capturing a fragment of time.
This ability to capture a presence quickly made photography a key tool of memory. The portrait, long reserved for the aristocracy and the wealthy bourgeoisie, became more widespread over the decades. Pose, clothing, setting and accessories were carefully staged to create an image of the self. With the spread of paper-based processes and the proliferation of prints, portraits began to circulate and found their way into family albums, where the faces of loved ones and those who had passed away appeared side by side. As cameras became more widespread, photography found its way into everyday life and accompanied both
the major and minor moments of existence, gradually transforming the family album into a visual narrative of the passing of time.
This role as a record of memory also extended to towns and cities. In the second half of the 19th century, photography became a privileged witness to urban transformations. With unprecedented precision, it recorded streets, monuments and landscapes before they were altered or disappeared. The oldest views of Besançon bear witness to a city in the midst of change; they show the banks of the Doubs before their redevelopment, monuments before their transformation, as well as building sites and new constructions.
Thus, by capturing people and places, photography gives visible form to the passage of time. Two centuries after its invention, the hundred or so photographs brought together at the Musée du Temps invite us to consider how this medium has changed the way we look at, preserve and pass on our memories."""@en, """A través de una selección de obras procedentes de las colecciones patrimoniales de Besançon, la exposición repasa los inicios de este nuevo medio y su capacidad, ya desde el siglo XIX, %E0 capturar los «lugares» y los espacios en un mundo en transformación. Esta exposición encuentra de forma natural su lugar en el Museo del Tiempo, cuyas colecciones nos invitan a cuestionar nuestra relación con el tiempo.
En sus inicios, la fotografía revolucionó la relación con las imágenes y con el tiempo; parecía capaz de reproducir el mundo tal y como es, con una precisión sin precedentes, y de conservar únicamente aquello que el tiempo condena a desaparecer. Pero, ¿se puede realmente capturar un instante? Las primeras fotografías requerían largos tiempos de exposición: los modelos debían permanecer inmóviles, mientras que los transeúntes y el bullicio de las ciudades se desvanecían o se volvían fantasmales. Más que un instante, las imágenes registran entonces una duración, captando un fragmento de tiempo.
Esta capacidad de fijar una presencia convierte rápidamente a la fotografía en una herramienta privilegiada de la memoria. El retrato, reservado durante mucho tiempo a la aristocracia y a la burguesía adinerada, se va democratizando con el paso de las décadas. La pose, la vestimenta, el decorado y los accesorios se preparan cuidadosamente para componer una imagen de uno mismo. Con la difusión de los procesos de impresión en papel y la multiplicación de las copias, los retratos circulan y pasan a formar parte de los álbumes familiares, donde se mezclan los rostros de los seres queridos y de los que ya no están. A medida que se generaliza el uso de las cámaras, la fotografía se introduce en la vida cotidiana y acompaña tanto a los
grandes como a los pequeños momentos de la existencia, transformando poco a poco el álbum familiar en un relato visual del paso del tiempo.
Esta función conmemorativa se extiende también a las ciudades. La fotografía se convierte, en la segunda mitad del siglo XIX, en un testigo privilegiado de las transformaciones urbanas. Con una precisión sin precedentes, plasma calles, monumentos y paisajes antes de que sean modificados o desaparezcan. Las vistas más antiguas de Besançon dan testimonio de una ciudad en plena evolución; muestran los muelles del Doubs antes de su remodelación, monumentos antes de su transformación, pero también las obras y las nuevas construcciones.
Así, al fijar los escenarios y los lugares, la fotografía da forma visible al paso del tiempo. Dos siglos después de su invención, el centenar de fotografías reunidas en el Museo del Tiempo invita a reflexionar sobre cómo este medio ha cambiado nuestra forma de mirar, conservar y transmitir la memoria."""@es, """Anhand einer Auswahl von Werken aus den Sammlungen von Besançon beleuchtet die Ausstellung die Anfänge dieses neuen Mediums und dessen Fähigkeit, bereits seit dem 19. Jahrhundert Menschen und Orte in einer sich wandelnden Welt festzuhalten. Diese Ausstellung findet ganz natürlich ihren Platz im Musée du Temps, dessen Sammlungen dazu einladen, unser Verhältnis zur Zeit zu hinterfragen.
In ihren Anfängen revolutionierte die Fotografie das Verhältnis zu Bildern und zur Zeit; sie schien in der Lage zu sein, die Welt so wiederzugeben, wie sie ist – mit beispielloser Präzision – und nur das zu bewahren, was die Zeit zum Verschwinden verurteilt. Aber lässt sich ein Augenblick wirklich festhalten? Die ersten Fotografien erforderten lange Belichtungszeiten: Die Modelle mussten regungslos verharren, während Passanten und das Treiben der Städte verschwanden oder geisterhaft wurden. Mehr als einen Augenblick halten die Bilder somit eine Zeitspanne fest und entnehmen der Zeit ein Fragment.
Diese Fähigkeit, eine Präsenz festzuhalten, macht die Fotografie schnell zu einem bevorzugten Mittel der Erinnerung. Das Porträt, das lange Zeit der Aristokratie und der reichen Bourgeoisie vorbehalten war, wird im Laufe der Jahrzehnte immer zugänglicher. Pose, Kleidung, Kulisse und Accessoires werden sorgfältig inszeniert, um ein Selbstbild zu schaffen. Mit der Verbreitung der Papierverfahren und der zunehmenden Anzahl von Abzügen finden die Porträts ihren Weg in Familienalben, in denen die Gesichter von Angehörigen und Verstorbenen nebeneinander zu sehen sind. Mit der zunehmenden Verbreitung von Kameras hält die Fotografie Einzug in den Alltag und begleitet die
großen wie die kleinen Momente des Lebens, wodurch sich das Familienalbum nach und nach in eine visuelle Erzählung des Vergehens der Zeit verwandelt.
Diese Funktion als Gedächtnis erstreckt sich auch auf Städte. In der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts wird die Fotografie zu einem privilegierten Zeugen städtischer Veränderungen. Mit beispielloser Präzision hält sie Straßen, Denkmäler und Landschaften fest, bevor diese verändert werden oder verschwinden. Die ältesten Ansichten von Besançon zeugen von einer Stadt im Wandel; sie zeigen die Uferpromenaden des Doubs vor ihrer Neugestaltung, Denkmäler vor ihrem Umbau, aber auch Baustellen und Neubauten.
Indem die Fotografie Menschen und Orte festhält, verleiht sie der vergehenden Zeit eine sichtbare Form. Zwei Jahrhunderte nach ihrer Erfindung laden die rund hundert im Musée du Temps versammelten Fotografien dazu ein, zu ermessen, wie dieses Medium unsere Art zu betrachten, zu bewahren und Erinnerungen weiterzugeben, verändert hat."""@de, """%C0 Attraverso una selezione di opere provenienti dalle collezioni del patrimonio di Besançon, la mostra ripercorre gli esordi di questo nuovo mezzo espressivo e la sua capacità, fin dal XIX secolo, %E0 immortalare le persone e i luoghi in un mondo in trasformazione. Questa mostra trova naturalmente la sua collocazione al Museo del Tempo, le cui collezioni invitano %E0 interrogarsi sul nostro rapporto con il tempo.
%C0i suoi esordi, la fotografia rivoluziona il rapporto con le immagini e con il tempo; sembra in grado di riprodurre il mondo così com’è, con una precisione senza precedenti, e di conservare solo ciò che il tempo è destinato a far scomparire. Ma è davvero possibile cogliere un istante? Le prime fotografie richiedevano lunghi tempi di posa: i modelli dovevano rimanere immobili mentre i passanti e il movimento delle città svanivano o assumevano un aspetto spettrale. Più che un istante, le immagini registrano quindi una durata, prelevando un frammento di tempo.
Questa capacità di fissare una presenza rende rapidamente la fotografia uno strumento privilegiato della memoria. Il ritratto, a lungo riservato all’aristocrazia e alla ricca borghesia, si democratizza nel corso dei decenni. Posa, abbigliamento, scenografia e accessori vengono accuratamente messi in scena per comporre un’immagine di sé. Con la diffusione dei processi di stampa su carta e il moltiplicarsi delle stampe, i ritratti circolano e finiscono negli album di famiglia, dove si affiancano i volti dei propri cari e di chi non c’è più. Man mano che le macchine fotografiche si diffondono, la fotografia si insinua nella vita quotidiana e accompagna i
momenti importanti e quelli più piccoli dell’esistenza, trasformando poco a poco l’album di famiglia in un racconto visivo del tempo che passa.
Questa funzione commemorativa si estende anche alle città. Nella seconda metà del XIX secolo, la fotografia diventa una testimone privilegiata delle trasformazioni urbane. Con una precisione senza precedenti, immortala strade, monumenti e paesaggi prima che vengano modificati o scompaiano. Le più antiche vedute di Besançon testimoniano una città in piena evoluzione; mostrano le rive del Doubs prima della loro riqualificazione, i monumenti prima della loro trasformazione, ma anche i cantieri e le nuove costruzioni.
Così, immortalando i luoghi e gli spazi, la fotografia dà una forma visibile al tempo che passa. A due secoli dalla sua invenzione, le circa cento fotografie raccolte al Museo del Tempo invitano a riflettere su come questo mezzo abbia cambiato il nostro modo di guardare, conservare e trasmettere la memoria."""@it, """%C0 Aan de hand van een selectie van werken uit de erfgoedcollecties van Besançon blikt de tentoonstelling terug op de beginjaren van dit nieuwe medium en op het vermogen ervan, al vanaf de 19e eeuw, %E0 om mensen en plaatsen vast te leggen in een wereld in verandering. Deze tentoonstelling past van nature in het Musée du Temps, waarvan de collecties ons uitnodigen om onze relatie tot de tijd te bevragen.
%C0 Vanaf het begin heeft de fotografie onze relatie tot beelden en tijd ingrijpend veranderd; ze lijkt in staat om de wereld weer te geven zoals ze is, met een ongekende precisie, en om juist dat te bewaren wat de tijd tot verdwijnen veroordeelt. Maar kun je een moment werkelijk vastleggen? De eerste foto’s vereisten lange belichtingstijden: de modellen moesten roerloos blijven staan, terwijl voorbijgangers en de drukte van de stad vervaagden of spookachtig werden. Meer dan een moment leggen de beelden dus een tijdsduur vast, waarbij ze een fragment van de tijd vastleggen.
Dit vermogen om een aanwezigheid vast te leggen maakt van de fotografie al snel een bevoorrecht instrument van het geheugen. Het portret, dat lange tijd voorbehouden was aan de aristocratie en de rijke bourgeoisie, wordt in de loop van de decennia steeds toegankelijker. Pose, kleding, decor en accessoires worden zorgvuldig in scène gezet om een zelfbeeld te creëren. Met de verspreiding van de afdruktechnieken op papier en de toename van het aantal afdrukken, vinden de portretten hun weg naar familiealbums, waar de gezichten van dierbaren en overledenen naast elkaar staan. Naarmate camera’s steeds gangbaarder worden, dringt de fotografie door in het dagelijks leven en begeleidt ze zowel
de grote als de kleine momenten van het bestaan, waardoor het familiealbum beetje bij beetje verandert in een visueel verslag van het verstrijken van de tijd.
Deze herinneringsfunctie strekt zich ook uit tot steden. In de tweede helft van de negentiende eeuw wordt de fotografie een bevoorrechte getuige van stedelijke veranderingen. Met een ongekende precisie legt de fotografie straten, monumenten en landschappen vast voordat ze worden veranderd of verdwijnen. De oudste afbeeldingen van Besançon getuigen van een stad in volle ontwikkeling; ze tonen de kades van de Doubs vóór hun herinrichting, monumenten vóór hun verbouwing, maar ook bouwplaatsen en nieuwe gebouwen.
Door de gebeurtenissen en plaatsen vast te leggen, geeft de fotografie zo een zichtbare vorm aan de verstrijkende tijd. Twee eeuwen na de uitvinding ervan nodigen de ongeveer honderd foto’s die in het Musée du Temps zijn verzameld ons uit om te bezien hoe dit medium onze manier van kijken, bewaren en doorgeven van herinneringen heeft veranderd."""@nl, """À travers une sélection d’œuvres issues des collections patrimoniales bisontines, l’exposition revient sur les débuts de ce nouveau médium et sur sa capacité, dès le XIXe siècle, à retenir les êtres et les lieux dans un monde en transformation. Cette exposition trouve naturellement sa place au musée du Temps, dont les collections invitent à interroger notre rapport au temps.
À ses débuts, la photographie bouleverse le rapport aux images et au temps ; elle semble capable de restituer le monde tel qu’il est, avec une précision inédite, et de conserver uniquement ce que le temps condamne à disparaître. Mais peut-on vraiment saisir un instant ? Les premières photographies nécessitent de longs temps de pose : les modèles doivent rester immobiles tandis que les passants et le mouvement des villes s’effacent ou deviennent fantomatiques. Plus qu’un instant, les images enregistrent alors une durée, prélevant un fragment de temps.
Cette capacité à fixer une présence fait rapidement de la photographie un outil privilégié de la mémoire. Le portrait, longtemps réservé à l’aristocratie et à la riche bourgeoisie, se démocratise au fil des décennies. Pose, vêtements, décor et accessoires sont soigneusement mis en scène pour composer une image de soi. Avec la diffusion des procédés sur papier et la multiplication des tirages, les portraits circulent et rejoignent des albums de famille où se côtoient les visages des proches et des disparus. À mesure que les appareils de prise de vue se diffusent, la photographie s’immisce dans la vie quotidienne et accompagne les
grands comme les petits moments de l’existence, transformant peu à peu l’album familial en un récit visuel du temps qui passe.
Cette fonction mémorielle s’étend également aux villes. La photographie devient, dans la seconde moitié du XIXe siècle, un témoin privilégié des transformations urbaines. Avec une précision inédite, elle enregistre rues, monuments et paysages avant qu’ils ne soient modifiés ou ne disparaissent. Les plus anciennes vues de Besançon témoignent d’une ville en pleine évolution ; elles montrent les quais du Doubs avant leur réaménagement, des monuments avant leur transformation mais aussi les chantiers et les constructions nouvelles.
Ainsi, en fixant les êtres et les lieux, la photographie donne une forme visible au temps qui passe. Deux siècles après son invention, la centaine de photographies réunies au musée du Temps invite à mesurer comment ce médium a changé notre manière de regarder, de conserver et de transmettre la mémoire."""@fr .
owl:topObjectProperty data:7d062042-a4c6-3da2-bc18-0d82d200dd1b ;
:hasDescription data:7d062042-a4c6-3da2-bc18-0d82d200dd1b .