. . . . . . "The promenade's origins lie in a line of trees given to the town by Sully, in gratitude for his loyalty to Henri IV. Extended, then adorned in the 18th century with a nymphaeum and a series of fountains, the promenade was described by Denis Diderot, who appreciated its position as a balcony overlooking the Bonnelle valley landscape.\n\nThis ensemble of greenery and water was laid out as early as the mid-17th century. It was at this time that Langres began to see its frontiers and the threats associated with them receding. It aspired to emerge from its fortifications and develop its surroundings in more attractive forms than ditches, glacis or covered paths.\n\nIn 1657, the Chambre de Ville undertook the planting of a vast tree-lined avenue (tillotz: lime trees) forming the promenade leading to the Fontaine Blanche. Badly damaged by indelicate ploughmen and sheep greedy for young shoots, they had to be replaced over the following years. Between 1733 and 1736, counter-alleys were planted to widen the promenade. It quickly became the favorite promenade of the Langrois people, who appreciated its refreshing shade, its views over the Bonnelle valley and the fi nal enchantment of its fountain.\n\nNow a green link between the old town, the \"new districts\" and the citadel, the promenade's design remains original: it's too long to be a park, too bushy to be \"French-style\" and too linear to be \"English-style\". In 1976, the centuries-old lime trees were renewed and replaced by new plantings.\n\nA little background information:\nAs soon as it was laid out, this promenade was much frequented by the people of Langrois; it's easy to imagine the young Denis Diderot frolicking in this \"cool, shady, delightful\" spot and dreaming in front of this inspiring landscape.\nIn the 18th century, there were plans to bring the pure waters of Blanchefontaine to the heart of the city.\nThe Latin inscription above the spring skilfully combines ancient references with allusions to these projects, which never saw the light of day: \"To the Lingons. I am the nymph who, breathless, escaped with difficulty from your mountain so that an urn within your reach could give you my living waters. I'll always be grateful for the honor you've bestowed upon me, because, resplendent, I proudly raise my head among all the Naiads. I'm a peasant, but if the gods grant my wishes, I'll be a city girl, and the whole town will be invigorated by my waters. 1755 \"."@en . "La promenade tire son origine d'un alignement d'arbres offerts par Sully \u00E0 la ville, en remerciement de sa fid\u00E9lit\u00E9 \u00E0 Henri IV. Prolong\u00E9e, puis orn\u00E9e au XVIIIe si\u00E8cle d'un nymph\u00E9e et d'une s\u00E9rie de fontai nes, la promenade a \u00E9t\u00E9 d\u00E9crite par Denis Diderot, qui appr\u00E9ciait sa situation en balcon sur le paysage de la vall\u00E9e de la Bonnelle. \n\nCet ensemble de verdure et d'eau a \u00E9t\u00E9 am\u00E9nag\u00E9 d\u00E8s le milieu du XVIIe si\u00E8cle. C'est l'\u00E9poque \u00E0 laquelle Langres commence \u00E0 voir s'\u00E9loigner les fronti\u00E8res et les menaces aff\u00E9rentes. Elle aspire \u00E0 sortir de ses fortifi cations afi n d'en am\u00E9nager les abords selon des formes plus riantes que les foss\u00E9s, glacis ou chemin couvert.\n\nEn 1657, la Chambre de Ville entreprit la plantation d'une vaste all\u00E9e bord\u00E9e d'arbres (des \u00AB tillotz \u00BB : tilleuls) constituant la promenade menant \u00E0 la fontaine Blanche. Malmen\u00E9s par les laboureurs ind\u00E9licats et les moutons avides de jeunes pousses, ils durent \u00EAtre remplac\u00E9s au cours des ann\u00E9es suivantes. Entre 1733 et 1736, des contre-all\u00E9es furent plant\u00E9es afi n d'\u00E9largir la promenade. Elle devint rapidement la promenade favorite des Langrois qui appr\u00E9ciaient ses ombrages rafra\u00EEchissants, ses vues sur la vall\u00E9e de la Bonnelle et l'enchantement fi nal de sa fontaine.\n\nD\u00E9sormais trait d'union vert entre la ville ancienne, les \u00AB quartiers neufs \u00BB et la citadelle, le parti de cette promenade reste original ; elle est trop \u00E9tir\u00E9e pour \u00EAtre un parc, trop touffue pour \u00EAtre \u00AB \u00E0 la fran\u00E7aise \u00BB et trop lin\u00E9aire pour \u00EAtre \u00AB \u00E0 l'anglaise \u00BB. En 1976, les tilleuls s\u00E9culaires furent renouvel\u00E9s et remplac\u00E9s par de nouvelles plantations.\n\nPour la petite histoire :\nD\u00E8s son am\u00E9nagement, cette promenade a \u00E9t\u00E9 tr\u00E8s fr\u00E9quent\u00E9e par les Langrois ; on peut ais\u00E9ment imaginer le jeune Denis Diderot s'\u00E9battre dans ce lieu \u00AB frais, ombrag\u00E9, d\u00E9licieux \u00BB et r\u00EAver devant ce paysage propice \u00E0 l'inspiration.\nAu XVIIIe si\u00E8cle, des projets envisageaient d'acheminer les eaux pures de Blanchefontaine jusqu'au coeur de la cit\u00E9.\nL'inscription latine au-dessus de la source allie habilement r\u00E9f\u00E9rences antiques et allusions \u00E0 ces projets qui ne verront jamais le jour : \u00AB Aux Lingons. Je suis la nymphe qui, tout essouffl\u00E9e, me suis \u00E9chapp\u00E9e avec peine de votre montagne pour qu'une urne \u00E0 votre port\u00E9e vous donn\u00E2t mes eaux vives. Je serai toujours reconnaissante de l'honneur que vous venez de me faire, parce que, resplendissante, j'\u00E9l\u00E8ve fi\u00E8rement ma t\u00EAte entre toutes les Na\u00EFades. Je suis pourtant paysanne, mais si les dieux secondent mes voeux, je serai citadine et la ville tout enti\u00E8re sera vivifi\u00E9e par mes eaux. 1755 \u00BB."@fr . "Die Promenade geht auf eine Reihe von B\u00E4umen zur\u00FCck, die Sully der Stadt als Dank f\u00FCr seine Treue zu Heinrich IV. geschenkt hatte. Jahrhundert mit einem Nymph\u00E4um und einer Reihe von Brunnen geschm\u00FCckt wurde, wurde die Promenade von Denis Diderot beschrieben, der ihre Lage als Balkon \u00FCber der Landschaft des Bonnelle-Tals sch\u00E4tzte.\n\nDieses Ensemble aus Gr\u00FCnfl\u00E4chen und Wasser wurde bereits Mitte des 17. Es war die Zeit, in der Langres begann, die Grenzen und die damit verbundenen Bedrohungen in weite Ferne r\u00FCcken zu sehen. Die Stadt strebte danach, aus ihren Festungen herauszukommen und die Umgebung in reizvolleren Formen als Gr\u00E4ben, Glacis oder gedeckten Wegen zu gestalten.\n\nIm Jahr 1657 lie\u00DF die Stadtkammer eine breite, von B\u00E4umen (Linden) ges\u00E4umte Allee anlegen, die als Promenade zum Wei\u00DFen Brunnen f\u00FChren sollte. In den folgenden Jahren mussten die Linden ersetzt werden, da sie von unvorsichtigen Pfl\u00FCgern und Schafen, die nach jungen Trieben gierten, missbraucht wurden. Zwischen 1733 und 1736 wurden Gegenalleen gepflanzt, um die Promenade zu verbreitern. Die Promenade wurde schnell zum beliebtesten Spazierweg der Langrois, die den erfrischenden Schatten, die Aussicht auf das Bonnelle-Tal und den Zauber des Brunnens sch\u00E4tzten.\n\nAls gr\u00FCnes Bindeglied zwischen der Altstadt, den \"Neubauvierteln\" und der Zitadelle ist die Gestaltung dieser Promenade nach wie vor originell: Sie ist zu langgezogen, um ein Park zu sein, zu dicht, um franz\u00F6sisch zu sein, und zu linear, um englisch zu sein. Im Jahr 1976 wurden die jahrhundertealten Linden erneuert und durch Neuanpflanzungen ersetzt.\n\nZur Vorgeschichte:\nSeit ihrer Anlage wurde diese Promenade von den Langrois stark frequentiert; man kann sich leicht vorstellen, wie der junge Denis Diderot an diesem \"k\u00FChlen, schattigen, k\u00F6stlichen\" Ort herumtollte und vor dieser f\u00FCr seine Inspiration g\u00FCnstigen Landschaft tr\u00E4umte.\nIm 18. Jahrhundert gab es Pl\u00E4ne, das reine Wasser von Blanchefontaine bis ins Herz der Stadt zu leiten.\nDie lateinische Inschrift \u00FCber der Quelle verbindet gekonnt antike Bez\u00FCge mit Anspielungen auf diese Pl\u00E4ne, die nie verwirklicht wurden: \"Aux Lingons. Ich bin die Nymphe, die, ganz au\u00DFer Atem, mit M\u00FChe von eurem Berg entkam, damit eine Urne in eurer Reichweite euch mein lebendiges Wasser geben konnte. Ich werde f\u00FCr die Ehre, die Sie mir erwiesen haben, immer dankbar sein, denn ich erhebe stolz mein Haupt zwischen allen Naiaden. Ich bin zwar eine B\u00E4uerin, aber wenn die G\u00F6tter meinen W\u00FCnschen folgen, werde ich eine St\u00E4dterin sein und die ganze Stadt wird von meinem Wasser belebt werden. 1755 \"."@de . "De promenade vindt zijn oorsprong in een rij bomen die Sully aan de stad schonk als dank voor zijn trouw aan Henri IV. De promenade, die in de 18e eeuw werd uitgebreid en verfraaid met een nymphaeum en een reeks fonteinen, werd beschreven door Denis Diderot, die de ligging waardeerde als een balkon met uitzicht op de Bonnelle-vallei.\n\nDit groen- en watergebied werd voor het eerst aangelegd in het midden van de zeventiende eeuw. In die tijd begon Langres zijn grenzen en de daarmee gepaard gaande bedreigingen te zien vervagen. Langres wilde zijn vestingwerken achter zich laten en zijn omgeving aantrekkelijker maken dan grachten, glacis of overdekte paden.\n\nIn 1657 begon het stadsbestuur met de aanplant van een uitgestrekte laan met bomen (\"tillotz\": lindebomen) die de promenade vormde die naar de Witte Fontein leidde. Ze werden slecht behandeld door onvoorzichtige ploegers en schapen die gretig waren op jonge scheuten en moesten in de daaropvolgende jaren worden vervangen. Tussen 1733 en 1736 werden er tegenpaden geplant om de promenade te verbreden. Het werd al snel de favoriete promenade van de inwoners van Langrois, die de verfrissende schaduw, het uitzicht over de Bonnelle-vallei en de uiteindelijke betovering van de fontein wisten te waarderen.\n\nHet ontwerp van deze promenade, die nu een groene verbinding vormt tussen de oude stad, de \"nieuwe wijken\" en de citadel, blijft origineel; hij is te lang om een park te zijn, te bossig om \"Frans\" te zijn en te rechtlijnig om \"Engels\" te zijn. In 1976 werden de eeuwenoude lindebomen vervangen door nieuwe aanplant.\n\nEen beetje achtergrondinformatie:\nZodra deze promenade was aangelegd, werd hij veel bezocht door de inwoners van Langois; het is gemakkelijk voor te stellen dat de jonge Denis Diderot op deze \"koele, schaduwrijke, heerlijke\" plek dartelde en droomde voor dit inspirerende landschap.\nIn de 18e eeuw waren er plannen om het zuivere water van Blanchefontaine naar het hart van de stad te brengen.\nDe Latijnse inscriptie boven de bron combineert vakkundig oude verwijzingen met toespelingen op deze projecten die het nooit gehaald hebben: \"Aan de Lingons. Ik ben de nimf die, buiten adem, worstelde om van uw berg te ontsnappen zodat een urn binnen uw bereik u mijn levende water kon geven. Ik zal u altijd dankbaar zijn voor de eer die u mij bewees, want, stralend, hef ik trots mijn hoofd tussen alle Naiaden. Ik ben een boerin, maar als de goden mijn wensen inwilligen, zal ik een stadsvrouw zijn en zal de hele stad verkwikt worden door mijn water. 1755 \"."@nl . "El paseo tiene su origen en una hilera de \u00E1rboles que Sully regal\u00F3 a la ciudad en agradecimiento por su lealtad a Enrique IV. Ampliado y luego adornado en el siglo XVIII con un ninfeo y una serie de fuentes, el paseo fue descrito por Denis Diderot, que apreciaba su posici\u00F3n como balc\u00F3n sobre el valle del Bonnelle.\n\nEste espacio verde y acu\u00E1tico fue acondicionado a mediados del siglo XVII. Fue en esta \u00E9poca cuando Langres empez\u00F3 a ver alejarse sus fronteras y las amenazas asociadas a ellas. Aspiraba a salir de sus fortificaciones y a desarrollar su entorno de formas m\u00E1s atractivas que los fosos, los glacis o los caminos cubiertos.\n\nEn 1657, el Ayuntamiento emprendi\u00F3 la plantaci\u00F3n de una vasta avenida bordeada de \u00E1rboles (\"tillotz\": tilos) que formaban el paseo que conduc\u00EDa a la Fuente Blanca. Maltratados por labradores descuidados y ovejas \u00E1vidas de brotes j\u00F3venes, tuvieron que ser sustituidos en los a\u00F1os siguientes. Entre 1733 y 1736, se plantaron contraalisos para ensanchar el paseo. R\u00E1pidamente se convirti\u00F3 en el paseo favorito de los Langrois, que apreciaban su sombra refrescante, sus vistas sobre el valle de Bonnelle y el encanto final de su fuente.\n\nEste paseo, v\u00EDnculo verde entre el casco antiguo, los \"barrios nuevos\" y la ciudadela, sigue teniendo un dise\u00F1o original: es demasiado largo para ser un parque, demasiado frondoso para ser \"a la francesa\" y demasiado lineal para ser \"a la inglesa\". En 1976, los viejos tilos fueron sustituidos por nuevas plantaciones.\n\nAlgunos antecedentes:\nDesde su trazado, este paseo fue muy frecuentado por los habitantes de Langois; es f\u00E1cil imaginar al joven Denis Diderot retozando en este lugar \"fresco, sombreado, delicioso\" y so\u00F1ando frente a este paisaje inspirador.\nEn el siglo XVIII, se proyect\u00F3 llevar las aguas puras de Blanchefontaine al coraz\u00F3n de la ciudad.\nLa inscripci\u00F3n en lat\u00EDn situada sobre el manantial combina h\u00E1bilmente referencias antiguas con alusiones a estos proyectos, que nunca llegaron a ver la luz: \"A los Lingones. Soy la ninfa que, sin aliento, luch\u00F3 por escapar de vuestra monta\u00F1a para que una urna a vuestro alcance pudiera daros mis aguas vivas. Siempre os estar\u00E9 agradecida por el honor que me hab\u00E9is hecho, porque, resplandeciente, alzo orgullosa mi cabeza entre todas las N\u00E1yades. Soy una campesina, pero si los dioses conceden mis deseos, ser\u00E9 una citadina y toda la ciudad ser\u00E1 vigorizada por mis aguas. 1755 \"."@es . "La passeggiata ha origine da una fila di alberi donati alla citt\u00E0 da Sully in segno di gratitudine per la sua fedelt\u00E0 a Enrico IV. Ampliata e abbellita nel XVIII secolo con un ninfeo e una serie di fontane, la passeggiata fu descritta da Denis Diderot, che ne apprezz\u00F2 la posizione di balcone sulla valle di Bonnelle.\n\nQuest'area di verde e acqua fu sistemata per la prima volta a met\u00E0 del XVII secolo. \u00C8 in questo periodo che Langres inizia a vedere i suoi confini e le minacce ad essi associate allontanarsi. Aspirava a uscire dalle sue fortificazioni e a sviluppare i suoi dintorni in modo pi\u00F9 attraente rispetto a fossati, glacis o sentieri coperti.\n\nNel 1657, il Consiglio comunale intraprese la piantumazione di un vasto viale alberato (\"tillotz\": tigli) che formava la passeggiata che portava alla Fontana Bianca. Trattati male da aratori poco attenti e da pecore avide di giovani germogli, dovettero essere sostituiti negli anni successivi. Tra il 1733 e il 1736 furono piantati dei controviali per allargare la passeggiata. Ben presto divenne la passeggiata preferita dai langaroli, che ne apprezzavano l'ombra rinfrescante, la vista sulla valle di Bonnelle e l'incanto finale della fontana.\n\nOggi collegamento verde tra la citt\u00E0 vecchia, i \"nuovi quartieri\" e la cittadella, il disegno di questa passeggiata rimane originale: troppo lunga per essere un parco, troppo folta per essere \"alla francese\" e troppo lineare per essere \"all'inglese\". Nel 1976 i tigli secolari sono stati sostituiti da nuove piante.\n\nUn po' di informazioni di base:\nAppena tracciata, questa passeggiata era molto frequentata dagli abitanti di Langois; \u00E8 facile immaginare il giovane Denis Diderot che si dilettava in questo luogo \"fresco, ombroso e delizioso\" e sognava davanti a questo paesaggio ispiratore.\nNel XVIII secolo si pensava di portare le acque pure di Blanchefontaine nel cuore della citt\u00E0.\nL'iscrizione latina che sovrasta la sorgente combina sapientemente riferimenti antichi e allusioni a questi progetti, che non hanno mai visto la luce: \"Ai Lingon. Sono la ninfa che, senza fiato, fugg\u00EC a fatica dalla vostra montagna perch\u00E9 un'urna a portata di mano potesse darvi le mie acque vive. Vi sar\u00F2 sempre grata per l'onore che mi avete fatto, perch\u00E9, splendente, alzo orgogliosamente il capo tra tutte le Naiadi. Sono una contadina, ma se gli dei esaudiranno i miei desideri, sar\u00F2 una donna di citt\u00E0 e tutta la citt\u00E0 sar\u00E0 rinvigorita dalle mie acque. 1755 \"."@it . . .