. . . . . . "Costruito circa trent'anni dopo la conquista della Gallia da parte di Giulio Cesare, questo arco monumentale segnava l'ingresso principale di Andematunnum - l'antica Langres - da ovest. Posizionato in modo che la strada proveniente da Reims entrasse direttamente in citt\u00E0, \u00E8 il pi\u00F9 antico edificio sopravvissuto a Langres. Inadatto a una difesa efficace, questo arco fu incorporato nelle prime fortificazioni alla fine del III secolo; il suo doppio accesso fu probabilmente condannato nello stesso periodo, a favore della porta dell'H\u00F4tel de Ville. A causa del suo angolo sporgente sul recinto, fu trasformato in una torre coperta, dotata di un corpo di guardia e di feritoie di tiro ricavate nel fregio.\nFino alla met\u00E0 del XIX secolo, all'arco era addossato un edificio. Come per altre parti del recinto, queste case sono state definitivamente espropriate dal Genio Militare durante i lavori di restauro, che hanno portato al ripristino della cornice che corona l'edificio.\n\nQualche informazione di base:\nNel 1845, a causa dei lavori eseguiti dal Genio, un progetto di spostamento di questo arco fu studiato dalla citt\u00E0 e approvato dalla Prefettura. In seguito all'intervento della Societ\u00E0 storica e archeologica di Langres, il progetto fu respinto; il Prefetto sugger\u00EC addirittura di riaprire gli archi \"se possibile\". Il cornicione di questa porta fu restaurato nel 1854 da Eug\u00E8ne Millet, allievo di Labrouste e Viollet le Duc. Con grande disappunto dei membri della Societ\u00E0 storica e archeologica di Langres, che avevano incoraggiato l'iscrizione della porta nell'elenco (1846) e il suo restauro, \"un cornicione bianco, pesante e abbagliante, senza sculture, schiaccia e degrada per sempre l'Arco di Trionfo di Langres\".\nUn segno obliquo che taglia i due pilastri di sinistra testimonia la presenza di una casa il cui tetto poggiava sul portale. Fino alla met\u00E0 del XIX secolo, ai piedi delle fortificazioni furono costruiti numerosi edifici, al punto che alcune cortine murarie non erano pi\u00F9 visibili.\nGli ingegneri espropriarono infine queste case simili a tuguri."@it . "Construido unos treinta a\u00F1os despu\u00E9s de la conquista de la Galia por Julio C\u00E9sar, este arco monumental marcaba la entrada principal a Andematunnum -la antigua Langres- desde el oeste. Situado de forma que la carretera de Reims entrase directamente en la ciudad, es el edificio m\u00E1s antiguo que se conserva en Langres. Inadecuado para una defensa eficaz, este arco se incorpor\u00F3 a las primeras fortificaciones a finales del siglo III; su doble acceso fue probablemente condenado al mismo tiempo, en favor de la puerta del H\u00F4tel de Ville. Debido a su \u00E1ngulo saliente sobre el recinto, se transform\u00F3 en una torre cubierta, equipada con un cuerpo de guardia y troneras de tiro talladas en el friso.\nHasta mediados del siglo XIX, un edificio se apoyaba en el arco. Al igual que otras partes del recinto, estas casas fueron expropiadas definitivamente por los Ingenieros Militares durante las obras de restauraci\u00F3n, que dieron lugar a la restauraci\u00F3n de la cornisa que coronaba el edificio.\n\nAlgunos antecedentes:\nEn 1845, debido a los trabajos realizados por los Ingenieros, un proyecto de desplazamiento de este arco fue estudiado por el municipio y aprobado por la Prefectura. Tras la intervenci\u00F3n de la Sociedad Hist\u00F3rica y Arqueol\u00F3gica de Langres, el plan fue rechazado; el Prefecto incluso sugiri\u00F3 reabrir los arcos \"si fuera posible\". La cornisa de esta puerta fue restaurada en 1854 por Eug\u00E8ne Millet, alumno de Labrouste y Viollet le Duc. Para consternaci\u00F3n de los miembros de la Sociedad Hist\u00F3rica y Arqueol\u00F3gica de Langres, que hab\u00EDan promovido la catalogaci\u00F3n de la puerta (1846) y su restauraci\u00F3n en su estado original, \"una pesada y deslumbrante cornisa blanca, sin escultura, aplasta y degrada para siempre el Arco del Triunfo de Langres\".\nUna marca oblicua que atraviesa las dos pilastras de la izquierda atestigua la presencia de una casa cuyo tejado descansaba sobre la puerta. Hasta mediados del siglo XIX, se levantaron numerosos edificios al pie de las fortificaciones, hasta el punto de que algunos muros cortina dejaron de ser visibles.\nFinalmente, los ingenieros expropiaron estas casas con aspecto de casuchas."@es . "Deze monumentale boog werd ongeveer dertig jaar na de verovering van Galli\u00EB door Julius Caesar gebouwd en markeerde de hoofdingang van Andematunnum - het oude Langres - vanuit het westen. Het was zo geplaatst dat de weg vanuit Reims de stad rechtstreeks binnenkwam en het is het oudste bewaard gebleven gebouw in Langres. Deze boog, die ongeschikt was voor een effectieve verdediging, werd aan het einde van de 3e eeuw opgenomen in de eerste vestingwerken; de dubbele toegang werd waarschijnlijk tegelijkertijd afgekeurd ten gunste van de poort van het H\u00F4tel de Ville. Door de uitstekende hoek op de omheining werd het een overdekte toren, uitgerust met een wachthuisje en schietgaten die in het fries waren uitgesneden.\nTot halverwege de negentiende eeuw leunde er een gebouw tegen de boog. Net als andere delen van de ommuring werden deze huizen definitief onteigend door de genie van defensie tijdens de restauratiewerkzaamheden, wat resulteerde in de restauratie van de kroonlijst die het gebouw bekroont.\n\nEen beetje achtergrondinformatie:\nIn 1845 werd, als gevolg van de werkzaamheden van de Genie, een project om deze boog te verplaatsen bestudeerd door de stad en goedgekeurd door de prefectuur. Na tussenkomst van de Soci\u00E9t\u00E9 Historique et Arch\u00E9ologique de Langres werd het plan verworpen; de prefect stelde zelfs voor om de bogen \"indien mogelijk\" weer te openen. De kroonlijst van deze deur werd in 1854 gerestaureerd door Eug\u00E8ne Millet, een leerling van Labrouste en Viollet le Duc. Tot grote ontsteltenis van de leden van de Soci\u00E9t\u00E9 Historique et Arch\u00E9ologique van Langres, die hadden aangemoedigd om de poort op de monumentenlijst te plaatsen (1846) en in zijn oorspronkelijke staat te herstellen, \"verplettert en vernedert een zware, oogverblindend witte kroonlijst, zonder beeldhouwwerk, de Arc de Triomphe de Langres voor altijd\".\nEen schuine markering die de twee linker pilasters doorsnijdt, getuigt van de aanwezigheid van een huis waarvan het dak op de poort rustte. Tot halverwege de 19e eeuw werden er veel gebouwen opgetrokken aan de voet van de vestingwerken, zodanig dat sommige gordijnmuren niet meer zichtbaar waren.\nDe ingenieurs hebben deze krotwoningen uiteindelijk onteigend."@nl . "B\u00E2ti une trentaine d'ann\u00E9es apr\u00E8s la conqu\u00EAte de la Gaule par Jules C\u00E9sar, cet arc monumentalisait le principal acc\u00E8s d'Andematunnum \u2013 la Langres antique \u2013 du c\u00F4t\u00E9 ouest. Orient\u00E9 de telle mani\u00E8re que la voie venant de Reims p\u00E9n\u00E8tre directement dans la cit\u00E9, c'est le plus ancien \u00E9difice langrois conserv\u00E9. Inadapt\u00E9 \u00E0 une mise en d\u00E9fense efficace, cet arc s'est trouv\u00E9 incorpor\u00E9 dans les premi\u00E8res fortifications \u00E0 la fin du IIIe si\u00E8cle ; son double acc\u00E8s fut probablement condamn\u00E9 \u00E0 la m\u00EAme \u00E9poque, au profit de la porte de l'H\u00F4tel de Ville. En raison de son angle saillant sur l'enceinte, il fut transform\u00E9 en tour couverte, \u00E9quip\u00E9 d'un corps de garde et d'embrasures de tirs perc\u00E9es dans la frise.\nJusqu'au milieu du XIXe si\u00E8cle, une b\u00E2tisse s'appuyait contre l'arc. A l'instar des autres parties de l'enceinte, le G\u00E9nie militaire expropria d\u00E9finitivement ces maisons lors des travaux de restauration qui occasionn\u00E8rent le r\u00E9tablissement de la corniche couronnant l'\u00E9difice.\n\nPour la petite histoire :\nEn 1845, en raison des travaux du G\u00E9nie, un projet de d\u00E9placement de cet arc fut \u00E9tudi\u00E9 par la Ville et approuv\u00E9 par la Pr\u00E9fecture. Suite \u00E0 l'intervention de la Soci\u00E9t\u00E9 Historique et Arch\u00E9ologique de Langres, cette perspective fut \u00E9cart\u00E9e ; le Pr\u00E9fet proposa m\u00EAme d'en rouvrir les arcades \u00AB s'il \u00E9tait possible \u00BB. La corniche de cette porte a \u00E9t\u00E9 restaur\u00E9e en 1854 par Eug\u00E8ne Millet, \u00E9l\u00E8ve de Labrouste et de Viollet le Duc. Au grand dam des membres de la Soci\u00E9t\u00E9 Historique et Arch\u00E9ologique de Langres qui avaient encourag\u00E9 son classement (1846) et son entretien \u00E0 l'identique, \u00AB une lourde corniche, d'un blanc \u00E9clatant, sans sculpture, \u00E9crase et d\u00E9grade \u00E0 jamais l'Arc de Triomphe de Langres \u00BB.\nUne marque oblique coupant les deux pilastres gauche atteste de la pr\u00E9sence d'une maison dont la toiture venait s'appuyer sur la porte. Jusqu'au milieu du XIXe si\u00E8cle, de nombreuses b\u00E2tisses \u00E9taient install\u00E9es au pied des fortifications \u00E0 tel point que certaines courtines n'\u00E9taient plus visibles.\nLe G\u00E9nie expropria d\u00E9finitivement ces maisons aux allures de masures."@fr . "Built some 30 years after Julius Caesar's conquest of Gaul, this monumental arch marked the main entrance to Andematunnum - ancient Langres - from the west. Oriented so that the road from Reims entered the city directly, it is the oldest surviving building in Langres. Unsuitable for effective defense, this arch was incorporated into the first fortifications at the end of the 3rd century; its double access was probably condemned at the same time, in favor of the Porte de l'H\u00F4tel de Ville. Because of its protruding angle on the enclosure, it was transformed into a covered tower, equipped with a guardhouse and firing embrasures cut into the frieze.\nUntil the mid-19th century, a building stood against the arch. As with other parts of the enclosure, these houses were definitively expropriated by the Military Engineers during restoration work, which resulted in the restoration of the cornice crowning the building.\n\nFor the record:\nIn 1845, due to the work carried out by the G\u00E9nie, a project to relocate this arch was studied by the town and approved by the Prefecture. Following the intervention of the Soci\u00E9t\u00E9 Historique et Arch\u00E9ologique de Langres, this prospect was ruled out; the Prefect even proposed reopening the arches \"if possible\". The cornice was restored in 1854 by Eug\u00E8ne Millet, a pupil of Labrouste and Viollet le Duc. Much to the dismay of the members of the Soci\u00E9t\u00E9 Historique et Arch\u00E9ologique de Langres, who had encouraged its classification (1846) and identical maintenance, \"a heavy cornice, of a dazzling white, without sculpture, crushes and degrades forever the Arc de Triomphe de Langres\".\nAn oblique mark cutting through the two left-hand pilasters attests to the presence of a house whose roof rested on the gate. Until the middle of the 19th century, many houses were built at the foot of the fortifications, to such an extent that some curtain walls were no longer visible.\nThe Genie expropriated these hovel-like houses once and for all."@en . "Dieser monumentale Bogen wurde etwa 30 Jahre nach der Eroberung Galliens durch Julius C\u00E4sar errichtet und markierte den Hauptzugang zu Andematunnum - dem antiken Langres - auf der Westseite. Er war so ausgerichtet, dass die von Reims kommende Stra\u00DFe direkt in die Stadt f\u00FChrte, und ist das \u00E4lteste erhaltene Bauwerk Langrois. Da der Bogen f\u00FCr eine wirksame Verteidigung ungeeignet war, wurde er Ende des 3. Jahrhunderts in die ersten Befestigungsanlagen integriert; sein doppelter Zugang wurde wahrscheinlich zur gleichen Zeit zugunsten des Rathaustors gesperrt. Wegen seiner vorspringenden Ecke wurde er in einen gedeckten Turm umgewandelt, der mit einem Wachhaus und Schie\u00DFscharten im Fries ausgestattet war.\nBis zur Mitte des 19. Jahrhunderts lehnte sich ein Geb\u00E4ude an den Bogen an. Wie die anderen Teile der Stadtmauer wurden auch diese H\u00E4user im Zuge der Restaurierungsarbeiten endg\u00FCltig enteignet und das Gesims des Geb\u00E4udes wiederhergestellt.\n\nZur Geschichte:\nAufgrund der Arbeiten der Pioniere wurde 1845 ein Projekt zur Verlegung dieses Bogens von der Stadt gepr\u00FCft und von der Pr\u00E4fektur genehmigt. Nach der Intervention der Soci\u00E9t\u00E9 Historique et Arch\u00E9ologique de Langres wurde diese Perspektive verworfen; der Pr\u00E4fekt schlug sogar vor, die Arkaden wieder zu \u00F6ffnen, \"wenn es m\u00F6glich w\u00E4re\". Das Gesims dieses Tors wurde 1854 von Eug\u00E8ne Millet, einem Sch\u00FCler von Labrouste und Viollet le Duc, restauriert. Zum gro\u00DFen Missfallen der Mitglieder der Soci\u00E9t\u00E9 Historique et Arch\u00E9ologique de Langres, die seine Klassifizierung (1846) und seine originalgetreue Instandhaltung gef\u00F6rdert hatten, \"erdr\u00FCckt und degradiert ein schweres Gesims, strahlend wei\u00DF, ohne Skulpturen, f\u00FCr immer den Triumphbogen von Langres\".\nEine schr\u00E4ge Markierung, die die beiden linken Pilaster schneidet, zeugt von der Anwesenheit eines Hauses, dessen Dach sich auf das Tor st\u00FCtzte. Bis Mitte des 19. Jahrhunderts befanden sich zahlreiche Geb\u00E4ude am Fu\u00DFe der Festungsanlagen, so dass einige Mauerkronen nicht mehr zu sehen waren.\nDie Genietruppe enteignete diese H\u00E4user, die wie Bauernh\u00F6fe aussahen, endg\u00FCltig."@de . . .