"Bien curieuse de sortir des sentiers battus du patrimoine historique, me voil\u00E0 partie \u00E0 la rencontre de monuments que nous croisons tous les jours le long de nos routes d\u00E9partementales ou nationales.\nSitu\u00E9 tout proche de Dieppe sur la c\u00F4te..."@fr . "Curious to get off the beaten track of historical heritage, I went to meet monuments that we meet every day along our departmental or national roads.\nLocated near Dieppe on the Alabaster coast, the priory of Rouxmesnil-Bouteilles is a remarkable..."@en . . . . . . . . . "Bien curieuse de sortir des sentiers battus du patrimoine historique, me voil\u00E0 partie \u00E0 la rencontre de monuments que nous croisons tous les jours le long de nos routes d\u00E9partementales ou nationales.\nSitu\u00E9 tout proche de Dieppe sur la c\u00F4te..."@fr . "Nieuwsgierig om buiten de gebaande paden van het historisch erfgoed te treden, ging ik op zoek naar monumenten die wij dagelijks passeren langs onze departementale of nationale wegen.\nGelegen bij Dieppe aan de kust van Frankrijk..."@nl . "Con la curiosidad de salir de los caminos del patrimonio hist\u00F3rico, fui a conocer monumentos que pasamos todos los d\u00EDas por nuestras carreteras departamentales o nacionales.\nSituado cerca de Dieppe, en la costa de Francia, el..."@es . "Curiosa di uscire dai sentieri battuti del patrimonio storico, sono andata a conoscere monumenti che passiamo ogni giorno lungo le nostre strade dipartimentali o nazionali.\nSituato vicino a Dieppe, sulla costa francese, il..."@it . "Curious to get off the beaten track of historical heritage, I went to meet monuments that we meet every day along our departmental or national roads.\nLocated near Dieppe on the Alabaster coast, the priory of Rouxmesnil-Bouteilles is a remarkable..."@en . "Da ich neugierig darauf war, die ausgetretenen Pfade des historischen Erbes zu verlassen, habe ich mich auf den Weg gemacht, um Denkm\u00E4ler zu besuchen, die uns jeden Tag auf unseren Land- oder Bundesstra\u00DFen begegnen.\nDer Ort liegt ganz in der N\u00E4he von Dieppe an der..."@de . . "Con la curiosidad de salir de los caminos del patrimonio hist\u00F3rico, fui a conocer monumentos que pasamos todos los d\u00EDas por nuestras carreteras departamentales o nacionales.\nSituado cerca de Dieppe, en la costa de Alabastro, el priorato de Rouxmesnil-Bouteilles es un monumento notable por su arquitectura. El Departamento de Seine-Maritime, deseoso de poner en valor su patrimonio rural, ha concedido su \"Sello de Patrimonio Rural\" al priorato de Rouxmesnil-Bouteilles por sus cualidades arquitect\u00F3nicas e hist\u00F3ricas.\nEste antiguo priorato se ha convertido en el ayuntamiento de Rouxmesnil-Bouteilles, municipio nacido de la fusi\u00F3n de dos pueblos en 1822.\nEn la carretera principal, cruzando el pueblo, veo el priorato a mi izquierda. Al acercarme a la puerta de entrada, veo un cartel de madera que indica que el lugar ha sido etiquetado con una historia.\nEstoy muy contento de tener informaci\u00F3n sobre este priorato que veo ante m\u00ED, enclavado en un entorno verde. El contraste entre la vivienda de tejas rojas y los tonos claros del conjunto de arenisca y s\u00EDlex es de lo m\u00E1s bonito. Los revestimientos exteriores son notables El dise\u00F1o de la fachada es regular y completa la volumetr\u00EDa armoniosa de todo el edificio. Estoy deseando acercarme a este magn\u00EDfico edificio para apreciar todos los detalles.\nEntro en el patio a trav\u00E9s de la gran puerta de hierro forjado y camino por un sendero arqueado. Estoy ante un edificio que se clasifica como religioso, quiz\u00E1 por su nombre de priorato, pero que, al examinarlo de cerca, se parece m\u00E1s a una casa solariega. As\u00ED que puedo confirmar que este lugar es m\u00E1s que interesante por su pasado\nLa construcci\u00F3n comenz\u00F3 en el Renacimiento, cuando la familia d'Hacquenouville construy\u00F3 una residencia principal, uno de cuyos miembros ilustres, Roger d'Hacquenouville, fue chambel\u00E1n del rey Carlos VI de Francia a principios del siglo XV. En 1692 se estableci\u00F3 all\u00ED una comunidad religiosa, e inmediatamente despu\u00E9s el priorato pas\u00F3 a manos de los jesuitas, que permanecieron all\u00ED hasta 1762. Durante la Revoluci\u00F3n Francesa, el priorato fue vendido como propiedad nacional. La historia no termina ah\u00ED, en el siglo XIX el abuelo del compositor Claude Delvincourt compr\u00F3 la propiedad. El ilustre m\u00FAsico permaneci\u00F3 all\u00ED hasta 1954, cuando muri\u00F3. En 1980, el priorato se convertir\u00E1 en la sede del ayuntamiento\nDespu\u00E9s de este par\u00E9ntesis hist\u00F3rico, vuelvo a mi paseo por este magn\u00EDfico edificio, modificado a lo largo del tiempo por sus sucesivos anfitriones. Observo que las distintas restauraciones han conservado su silueta maciza, su marqueter\u00EDa de s\u00EDlex y arenisca, caracter\u00EDstica del patrimonio rural de la regi\u00F3n de Dieppe. Retrocediendo un poco, descubro la planta de la vivienda, que es rectangular, como estaba de moda en el Renacimiento. Se levanta sobre un s\u00F3tano abovedado, cuya entrada se encuentra a la derecha de los escalones de la puerta de arco de medio punto, con un friso de arenisca decorado. La arquitectura de este priorato es, sin duda, una fiesta para los ojos. Al mirar hacia arriba, tambi\u00E9n admiro las ventanas con parteluz y los \u00F3culos armoniosamente perforados en la fachada, as\u00ED como las buhardillas de estilo anglonormando. Mi curiosidad me empuja a ir a ver qu\u00E9 se esconde en la parte trasera del edificio y all\u00ED descubro una torre cuadrada que me recuerda a los t\u00EDpicos campaniles italianos. Siempre al noroeste, se a\u00F1adi\u00F3 en 2001 una gran torre octogonal que sirve de recepci\u00F3n para el Ayuntamiento. Observo que, incluso en esta parte reciente, todos los muros repiten los mismos motivos de arenisca/piedra de la vivienda, creando as\u00ED una hermosa homogeneidad del conjunto construido. Por \u00FAltimo, justo al lado del acceso al Ayuntamiento, se encuentran las antiguas caballerizas. Mi visita est\u00E1 llegando a su fin. Me permito otro peque\u00F1o recorrido por el parque con sus elegantes \u00E1rboles y me dirijo a la salida, dejando atr\u00E1s un espl\u00E9ndido patrimonio rural, cargado de historia y m\u00FAsica."@es . "Nieuwsgierig om buiten de gebaande paden van het historisch erfgoed te treden, ging ik op zoek naar monumenten die we dagelijks passeren langs onze departementale of nationale wegen.\nDe priorij van Rouxmesnil-Bouteilles, gelegen nabij Dieppe aan de Albasten kust, is een opmerkelijk monument door zijn architectuur. Het departement Seine-Maritime, dat zijn landelijk erfgoed wil promoten, heeft zijn \"Label Patrimoine Rural\" toegekend aan de priorij van Rouxmesnil-Bouteilles voor haar architecturale en historische kwaliteiten.\nDeze voormalige priorij is nu het gemeentehuis van Rouxmesnil-Bouteilles, een gemeente ontstaan uit de fusie van twee dorpen in 1822.\nOp de hoofdweg, die het dorp doorkruist, zie ik links de priorij. Als ik de toegangspoort nader, zie ik een houten bord dat aangeeft dat de plek een geschiedenis heeft.\nIk ben blij informatie te hebben over deze priorij die ik voor me zie, genesteld in een groene omgeving. Het contrast tussen de rood betegelde woning en de lichte tinten zandsteen/flint is erg mooi. De buitengevels zijn opmerkelijk! Het ontwerp van de gevel is regelmatig en completeert de harmonieuze volumetrie van het hele gebouw. Ik kan niet wachten om dichter bij dit prachtige gebouw te komen om alle details te waarderen.\nIk ga de binnenplaats op door de grote poort met smeedijzeren deuren en loop over een boogvormig pad. Ik sta voor een gebouw dat wordt aangemerkt als religieus, misschien vanwege de priorijnaam, maar bij nader inzien doet het meer denken aan een landhuis. Dus ik kan bevestigen dat deze plaats meer dan interessant is voor zijn verleden\nDe bouw begon in de Renaissance toen de familie d'Hacquenouville een hoofdverblijf bouwde. Een illustere telg, Roger d'Hacquenouville, was kamerheer van de Franse koning Karel VI aan het begin van de 15e eeuw. In 1692 werd er een religieuze gemeenschap gevestigd, en onmiddellijk daarna ging de priorij over in handen van de Jezu\u00EFeten, die er tot 1762 bleven. Tijdens de Franse Revolutie werd de priorij verkocht als nationaal bezit. Het verhaal eindigt daar niet, in de 19e eeuw kocht de grootvader van de componist Claude Delvincourt het landgoed. De illustere musicus bleef er tot 1954, toen hij stierf. In 1980 wordt de priorij de thuisbasis van het stadhuis\nNa dit historisch intermezzo keer ik terug naar mijn wandeling door dit prachtige gebouw, dat in de loop der tijd door zijn opeenvolgende gastheren is aangepast. Ik stel vast dat bij de verschillende restauraties het massieve silhouet en het inlegwerk van silex en zandsteen, kenmerkend voor het landelijke erfgoed van de regio Dieppe, bewaard zijn gebleven. Als ik een stapje terug doe, ontdek ik de plattegrond van de woning, die rechthoekig is, zoals de mode was tijdens de Renaissance. Het staat op een gewelfde kelder, waarvan de ingang zich rechts van de treden van de rondboogdeur bevindt, met een versierd zandstenen fries. De architectuur van deze priorij is beslist een lust voor het oog. Als ik naar boven kijk, bewonder ik ook de vensters met puntgevels en de oculi die harmonieus in de gevel zijn aangebracht, evenals de dakkapellen in Anglo-Normandische stijl. Door mijn nieuwsgierigheid ga ik kijken wat er aan de achterkant van het gebouw verborgen is en daar ontdek ik een vierkante toren die me doet denken aan de typische Italiaanse campaniles. Nog steeds in het noordwesten werd in 2001 een grote achthoekige toren toegevoegd, die dienst doet als ontvangstruimte voor het stadhuis. Ik merk op dat zelfs op dit recente deel alle muren dezelfde zandsteen/flint motieven van de woning herhalen, waardoor een mooie homogeniteit van het gebouwde ensemble ontstaat. Tenslotte bevinden zich vlak naast de toegang tot het stadhuis de oude stallen. Mijn bezoek loopt ten einde. Ik gun mezelf nog een kleine rondgang door het park met zijn sierlijke bomen en ga naar de uitgang, een prachtig landelijk erfgoed, doordrenkt van geschiedenis en muziek, achter me latend."@nl . "Curious to get off the beaten track of historical heritage, I went to meet monuments that we meet every day along our departmental or national roads.\nLocated near Dieppe on the Alabaster coast, the priory of Rouxmesnil-Bouteilles is a remarkable monument by its architecture. The Department of Seine-Maritime, wishing to highlight its rural heritage has awarded its \"Label Patrimoine Rural\" to the priory of Rouxmesnil-Bouteilles for its architectural and historical qualities.\nThis former priory has now become the town hall of Rouxmesnil-Bouteilles, a commune born from the merger of two villages in 1822.\nOn the main road, crossing the village, I see the priory on my left. When I get close to the entrance gate I approach the wooden sign indicating the labeling of the place with a history.\nI am very pleased to have information on this priory that I see before me, nestled in a green setting. The contrast of the dwelling covered with red tiles and light shades for the sandstone/flint assembly, is of the most beautiful effect. The external facings are remarkable! The design of the facade is regular and completes a harmonious volumetry of the whole building. I can't wait to get closer to this magnificent building to appreciate all the details.\nI enter the courtyard through the large gate with its wrought iron doors and walk along an arched path. I am in front of a building that is classified as religious, perhaps because of its name priory, but on closer inspection it is a building that is more reminiscent of a manor. So I can confirm that this place is more than interesting for its past\nConstruction began in the Renaissance when the Hacquenouville family built a main residence, and an illustrious member, Roger d'Hacquenouville, was chamberlain to the King of France Charles VI at the beginning of the 15th century. A religious community settled there in 1692, and immediately afterwards the priory passed into the hands of the Jesuits who remained there until 1762. During the French Revolution the priory was sold as national property. The story does not end there, in the 19th century the grandfather of the composer Claude Delvincourt bought the property. The illustrious musician remained there until 1954, when he died. In 1980, the priory will house the town hall\nAfter this historical interlude, I return to my wandering around this magnificent building, modified over time by its successive hosts. I note that the various restorations have preserved its massive silhouette, its marquetry of flint and sandstone, characteristic of the rural heritage of the Dieppe region. Stepping back a little, I discover the plan of the dwelling which is rectangular as was the fashion during the Renaissance. It is set on a vaulted cellar, whose entrance is to the right of the steps of the door in a semi-circular arch, with a decorated sandstone frieze. The architecture of this priory is definitely a pleasure for the eyes. Looking up, I also admire the mullioned windows and the oculi harmoniously pierced on the facade, but also the Anglo-Norman style dormer windows. My curiosity pushes me to go and see what is hidden at the back of the building and there I discover a square tower which reminds me of the typical campaniles of Italy. Still to the north-west, a large octagonal tower was added in 2001 and serves as a reception area for the Town Hall. I note that even on this recent part, all the walls repeat the same sandstone/flint patterns of the dwelling, thus creating a beautiful homogeneity of the built complex. Finally, just next to the access to the town hall, are the old stables. My visit is coming to an end. Let's go, I allow myself a little more time in the park with its elegant trees and head for the exit, leaving behind me a splendid rural heritage, steeped in history and music."@en . "Curioso di uscire dai sentieri battuti del patrimonio storico, sono andato a conoscere monumenti che passiamo ogni giorno lungo le nostre strade dipartimentali o nazionali.\nSituato vicino a Dieppe, sulla costa dell'Alabastro, il priorato di Rouxmesnil-Bouteilles \u00E8 un monumento notevole per la sua architettura. Il Dipartimento di Seine-Maritime, desideroso di promuovere il proprio patrimonio rurale, ha assegnato il \"Label del patrimonio rurale\" al priorato di Rouxmesnil-Bouteilles per le sue qualit\u00E0 architettoniche e storiche.\nQuesto antico priorato \u00E8 oggi diventato il municipio di Rouxmesnil-Bouteilles, un comune nato dalla fusione di due villaggi nel 1822.\nSulla strada principale, attraversando la citt\u00E0, vedo il monastero alla mia sinistra. Quando mi avvicino al cancello d'ingresso, vedo un cartello di legno che indica che il luogo \u00E8 stato etichettato con una storia.\nSono molto felice di avere informazioni su questo monastero che vedo davanti a me, immerso nel verde. Il contrasto tra l'abitazione a tegole rosse e le tonalit\u00E0 chiare dell'assemblaggio di arenaria e selce \u00E8 molto bello. I rivestimenti esterni sono notevoli! Il disegno della facciata \u00E8 regolare e completa la volumetria armoniosa dell'intero edificio. Sono ansioso di avvicinarmi a questo magnifico edificio per apprezzarne tutti i dettagli.\nEntro nel cortile attraverso il grande cancello con le porte in ferro battuto e percorro un sentiero ad arco. Mi trovo di fronte a un edificio che viene classificato come edificio religioso, forse a causa del nome del priorato, ma che a un'analisi pi\u00F9 attenta sembra pi\u00F9 una casa padronale. Posso quindi confermare che questo luogo \u00E8 pi\u00F9 che interessante per il suo passato\nLa costruzione inizi\u00F2 nel Rinascimento, quando la famiglia d'Hacquenouville costru\u00EC una residenza principale, un illustre membro della quale, Roger d'Hacquenouville, fu ciambellano del re di Francia Carlo VI all'inizio del XV secolo. Nel 1692 vi si stabil\u00EC una comunit\u00E0 religiosa e subito dopo il priorato pass\u00F2 nelle mani dei gesuiti che vi rimasero fino al 1762. Durante la Rivoluzione francese il priorato fu venduto come propriet\u00E0 nazionale. La storia non finisce qui, nel XIX secolo il nonno del compositore Claude Delvincourt acquist\u00F2 la propriet\u00E0. L'illustre musicista vi rimase fino al 1954, quando mor\u00EC. Nel 1980, il priorato diventer\u00E0 la sede del municipio\nDopo questa parentesi storica, torno a passeggiare in questo magnifico edificio, modificato nel tempo dai suoi ospiti successivi. Noto che i vari restauri hanno preservato la sua sagoma massiccia, il suo intarsio di selce e arenaria, caratteristico del patrimonio rurale della regione di Dieppe. Facendo un passo indietro, scopro la pianta dell'abitazione che \u00E8 rettangolare, come era di moda nel Rinascimento. Sorge su una cantina a volta, il cui ingresso si trova a destra dei gradini della porta ad arco a tutto sesto, con fregio decorato in arenaria. L'architettura di questo monastero \u00E8 una vera festa per gli occhi. Alzando lo sguardo, ammiro anche le bifore e gli oculi armoniosamente traforati sulla facciata, nonch\u00E9 gli abbaini in stile anglo-normanno. La mia curiosit\u00E0 mi spinge ad andare a vedere cosa si nasconde sul retro dell'edificio e l\u00EC scopro una torre quadrata che mi ricorda i tipici campanili italiani. Sempre a nord-ovest, nel 2001 \u00E8 stata aggiunta una grande torre ottagonale che funge da reception per il Municipio. Noto che anche in questa parte recente, tutti i muri ripetono gli stessi motivi di arenaria e selce dell'abitazione, creando cos\u00EC una bella omogeneit\u00E0 dell'insieme costruito. Infine, proprio accanto all'accesso al Municipio, si trovano le vecchie scuderie. La mia visita sta per terminare. Mi concedo un altro piccolo giro del parco con i suoi eleganti alberi e mi dirigo verso l'uscita, lasciandomi alle spalle uno splendido patrimonio rurale, ricco di storia e di musica."@it . "Da ich neugierig darauf war, die ausgetretenen Pfade des historischen Erbes zu verlassen, habe ich mich auf den Weg gemacht, um Denkm\u00E4ler zu besuchen, die uns jeden Tag auf unseren Land- oder Nationalstra\u00DFen begegnen.\nDas Priorat von Rouxmesnil-Bouteilles liegt ganz in der N\u00E4he von Dieppe an der Alabasterk\u00FCste und ist aufgrund seiner Architektur ein bemerkenswertes Bauwerk. Das Departement Seine-Maritime, das sein l\u00E4ndliches Kulturerbe hervorheben m\u00F6chte, verlieh dem Priorat von Rouxmesnil-Bouteilles aufgrund seiner architektonischen und historischen Qualit\u00E4ten sein: \"Label Patrimoine Rural\" (Siegel f\u00FCr l\u00E4ndliches Kulturerbe).\nDas ehemalige Priorat ist heute das Rathaus von Rouxmesnil-Bouteilles, einer Gemeinde, die 1822 aus der Fusion zweier D\u00F6rfer entstand.\nAuf der Hauptstra\u00DFe, die durch die Gemeinde f\u00FChrt, sehe ich zu meiner Linken das Priorat. Als ich in die N\u00E4he des Eingangstors komme, n\u00E4here ich mich dem Holzschild, das die Auszeichnung des Ortes mit einem historischen Hintergrund anzeigt.\nIch bin froh, Informationen \u00FCber das Priorat zu erhalten, das ich vor mir sehe, eingebettet in eine gr\u00FCne Landschaft. Der Kontrast zwischen dem mit roten Ziegeln gedeckten Wohnhaus und den hellen Schattierungen der Sandstein-/Feuersteinmischung ist sehr effektvoll. Die Au\u00DFenverblendungen sind bemerkenswert! Die Fassadengestaltung ist regelm\u00E4\u00DFig und vervollst\u00E4ndigt eine harmonische Volumetrie des gesamten Geb\u00E4udes. Ich kann es kaum erwarten, mich diesem wundersch\u00F6nen Geb\u00E4ude zu n\u00E4hern, um alle Details zu sehen.\nIch betrete den Hof durch das gro\u00DFe Tor mit den schmiedeeisernen T\u00FCren und gehe einen bogenf\u00F6rmigen Weg entlang. Ich stehe vor einem Geb\u00E4ude, das als religi\u00F6s eingestuft wird, vielleicht wegen seiner Bezeichnung Priorat, aber bei n\u00E4herem Hinsehen ist es ein Geb\u00E4ude, das eher an ein Herrenhaus erinnert. Ich kann Ihnen also best\u00E4tigen, dass dieser Ort aufgrund seiner Vergangenheit mehr als interessant ist\nDer Bau begann in der Renaissance, als die Familie d'Hacquenouville einen Hauptwohnsitz errichten lie\u00DF. Ein ber\u00FChmtes Mitglied der Familie, Roger d'Hacquenouville, war Anfang des 15. Jahrhunderts Kammerherr des franz\u00F6sischen K\u00F6nigs Charles VI. Im Jahr 1692 lie\u00DF sich eine religi\u00F6se Gemeinschaft dort nieder. Unmittelbar danach ging das Priorat in den Besitz der Jesuiten \u00FCber, die dort bis 1762 blieben. W\u00E4hrend der Franz\u00F6sischen Revolution wird das Priorat als Nationalgut verkauft. Im 19. Jahrhundert kaufte der Gro\u00DFvater des Komponisten Claude Delvincourt das Anwesen. Der ber\u00FChmte Musiker blieb dort bis zu seinem Tod im Jahr 1954. Seit 1980 beherbergt das Priorat das Rathaus\nNach diesem historischen Intermezzo kehre ich zu meinem Spaziergang um dieses pr\u00E4chtige Geb\u00E4ude zur\u00FCck, das im Laufe der Zeit von seinen aufeinanderfolgenden Gastgebern ver\u00E4ndert wurde. Ich stelle fest, dass die verschiedenen Restaurierungen seine massive Silhouette und seine Intarsien aus Feuerstein und Sandstein, die f\u00FCr das l\u00E4ndliche Erbe der Region Dieppe typisch sind, erhalten haben. Als ich einen Schritt zur\u00FCcktrete, entdecke ich den Grundriss des Wohnhauses, das wie in der Renaissance \u00FCblich rechteckig ist. Es steht auf einem Gew\u00F6lbekeller, dessen Eingang sich rechts von den Stufen der Rundbogent\u00FCr mit einem verzierten Sandsteinfries befindet. Die Architektur dieses Priorats ist eine Augenweide. Wenn ich meinen Blick hebe, bewundere ich auch die Sprossenfenster und die harmonisch in die Fassade eingebauten Okuli, aber auch die Oberlichter im anglonormannischen Stil. Meine Neugier treibt mich dazu, nachzusehen, was sich auf der R\u00FCckseite des Geb\u00E4udes verbirgt, und dort entdecke ich einen quadratischen Turm, der an die typischen Campaniles in Italien erinnert. Ebenfalls im Nordwesten wurde 2001 ein gro\u00DFer achteckiger Turm hinzugef\u00FCgt, der als Empfang f\u00FCr die \u00D6ffentlichkeit des Rathauses dient. Ich stelle fest, dass selbst in diesem neueren Teil alle Mauern die gleichen Sandstein-/Feuersteinmuster des Wohnhauses aufweisen, wodurch eine sch\u00F6ne Homogenit\u00E4t des Geb\u00E4udekomplexes entsteht. Schlie\u00DFlich befinden sich gleich neben dem Zugang zum Rathaus die ehemaligen Stallungen. Mein Besuch neigt sich dem Ende zu. Ich g\u00F6nne mir noch einen kleinen Spaziergang durch den Park mit seinen eleganten B\u00E4umen und mache mich dann auf den Weg zum Ausgang, wo ich ein herrliches l\u00E4ndliches Erbe mit Geschichte und Musik hinter mir lasse."@de . "Bien curieuse de sortir des sentiers battus du patrimoine historique, me voil\u00E0 partie \u00E0 la rencontre de monuments que nous croisons tous les jours le long de nos routes d\u00E9partementales ou nationales.\nSitu\u00E9 tout proche de Dieppe sur la c\u00F4te d\u2019alb\u00E2tre, le prieur\u00E9 de Rouxmesnil-Bouteilles est un monument remarquable par son architecture. Le D\u00E9partement de la Seine-Maritime, souhaitant mettre en valeur son patrimoine rural a attribu\u00E9 son : \u00AB Label Patrimoine Rural \u00BB au prieur\u00E9 de Rouxmesnil-Bouteilles pour ses qualit\u00E9s architecturales et historiques.\nCet ancien prieur\u00E9 est aujourd\u2019hui devenu la Mairie de Rouxmesnil-Bouteilles, commune n\u00E9e de la fusion de deux villages en 1822.\nSur l\u2019axe principal, traversant la commune j\u2019aper\u00E7ois \u00E0 ma gauche le prieur\u00E9. En arrivant proche du portail de l\u2019entr\u00E9e je m\u2019approche du panneau en bois indiquant la labellisation du lieu avec un historique.\nJe suis bien aise d\u2019avoir des informations sur ce prieur\u00E9 que j\u2019aper\u00E7ois devant moi, nich\u00E9 dans un \u00E9crin de verdure. Le contraste du logis couvert de tuiles rouges et de nuances claires pour l\u2019assemblage des gr\u00E8s/silex, est du plus bel effet. Les parements ext\u00E9rieurs sont remarquables ! Le dessin de fa\u00E7ade est r\u00E9gulier et compl\u00E8te une volum\u00E9trie harmonieuse de l\u2019ensemble du b\u00E2ti. J\u2019ai h\u00E2te de m\u2019approcher de ce magnifique b\u00E2timent pour en appr\u00E9cier tous les d\u00E9tails.\nJ\u2019entre dans la cour par le grand portail aux portes en fer forg\u00E9 et longe un chemin en arc de cercle. Je suis face \u00E0 un b\u00E2timent que l\u2019on classe comme religieux, peut-\u00EAtre \u00E0 cause de son appellation prieur\u00E9, mais \u00E0 y regarder de plus pr\u00E8s c\u2019est un b\u00E2timent qui fait plus penser \u00E0 un manoir. Je peux donc vous confirmer que ce lieu est plus qu\u2019int\u00E9ressant par son pass\u00E9. \nLa construction commence \u00E0 la Renaissance lorsque la famille d\u2019Hacquenouville se fait construire une r\u00E9sidence principale, dont un membre illustre Roger d\u2019Hacquenouville, est chambellan du Roi de France Charles VI au d\u00E9but du XV\u00E8 si\u00E8cle. Une communaut\u00E9 religieuse s\u2019y installe en 1692, tout de suite apr\u00E8s le prieur\u00E9 passe aux mains des j\u00E9suites qui y demeurent jusqu\u2019en 1762. A la R\u00E9volution Fran\u00E7aise le prieur\u00E9 sera vendu en bien national. L\u2019histoire ne s\u2019arr\u00EAte pas l\u00E0, au XIXe si\u00E8cle le grand-p\u00E8re du compositeur Claude Delvincourt ach\u00E8te la propri\u00E9t\u00E9. L\u2019illustre musicien y restera jusqu\u2019en 1954, date de son d\u00E9c\u00E8s. C\u2019est en 1980 que le prieur\u00E9 abritera d\u00E9sormais la Mairie. \nApr\u00E8s cet interm\u00E8de historique, j\u2019en reviens \u00E0 ma d\u00E9ambulation autour de ce b\u00E2timent magnifique, modifi\u00E9 au fil du temps par ses h\u00F4tes successifs. Je note que les diff\u00E9rentes restaurations ont su conserver sa silhouette massive, sa marqueterie de silex et de gr\u00E8s, caract\u00E9ristique du patrimoine rural de la r\u00E9gion dieppoise. En prenant un peu de recul, je d\u00E9couvre le plan du logis qui est rectangulaire comme c\u2019est la mode \u00E0 la Renaissance. Il est pos\u00E9 sur une cave vout\u00E9e, dont l\u2019entr\u00E9e est \u00E0 la droite des marches de la porte en arc plein cintre, avec une frise en gr\u00E8s d\u00E9cor\u00E9e. D\u00E9cid\u00E9ment, l\u2019architecture de ce prieur\u00E9 est un plaisir pour les yeux. En levant le regard j\u2019admire \u00E9galement les fen\u00EAtres \u00E0 meneaux, et les oculi perc\u00E9s harmonieusement sur la fa\u00E7ade, mais aussi les lucarnes de style anglo-normand. Ma curiosit\u00E9 me pousse \u00E0 aller voir ce qui se cache \u00E0 l\u2019arri\u00E8re du b\u00E2timent et l\u00E0 je d\u00E9couvre une tour carr\u00E9e qui rappelle les campaniles typiques de l\u2019Italie. Toujours au nord-ouest une grosse tour octogonale a \u00E9t\u00E9 rajout\u00E9e en 2001 et sert d\u2019accueil au public de la Mairie. Je note que m\u00EAme sur cette partie r\u00E9cente, tous les murs reprennent les m\u00EAmes motifs en gr\u00E8s/silex du logis, cr\u00E9ant ainsi une belle homog\u00E9n\u00E9it\u00E9 de l\u2019ensemble b\u00E2ti. Enfin tout juste \u00E0 c\u00F4t\u00E9 de l\u2019acc\u00E8s \u00E0 la Mairie, se situent les anciennes \u00E9curies. Ma visite touche \u00E0 sa fin. Allez, je m\u2019accorde encore un petit tour dans le parc avec ses \u00E9l\u00E9gants arbres et me dirige vers la sortie, laissant derri\u00E8re moi un splendide patrimoine rural, impr\u00E9gn\u00E9 d\u2019histoire et de musique."@fr . . .