<:Description rdf:about="https://data.datatourisme.fr/6ec56e28-b984-3695-8f74-51dddf2696b3"> Un spectacle carrément Souchon J’ai dix ans, Allo maman bobo, Jamais content, Papa Mambo… Rien que les titres de ses chansons révèlent la part d’enfance d’Alain Souchon, comme s’il n’avait jamais cessé de promener son enveloppe de rêveur candide dans un costume d’adulte trop grand pour lui. Peintre ironique des imperfections humaines, plus mordant que la délicatesse de son phrasé ne le laisse supposer et pourtant toujours délicieusement drôle, aérien, léger, Alain Souchon nous accompagne depuis des années comme un grand frère qui se serait donné pour mission de nous prendre par la main pour échapper aux pesanteurs terrestres. Un espectáculo al más puro estilo Souchon «Tengo diez años», «Allo maman bobo», «Jamais content», «Papa Mambo»… Solo los títulos de sus canciones revelan la faceta infantil de Alain Souchon, como si nunca hubiera dejado de pasear su alma de soñador ingenuo enfundada en un traje de adulto que le queda demasiado grande. Pintor irónico de las imperfecciones humanas, más mordaz de lo que la delicadeza de su fraseo deja entrever y, sin embargo, siempre deliciosamente divertido, desenfadado, ligero, Alain Souchon nos acompaña desde hace años como un hermano mayor que se hubiera propuesto la misión de tomarnos de la mano para escapar de las pesadumbres terrenales. A Show That’s Pure Souchon “J’ai dix ans,” “Allo maman bobo,” “Jamais content,” “Papa Mambo”? The titles of his songs alone reveal the childlike side of Alain Souchon, as if he had never stopped wandering around as a candid dreamer trapped in an adult’s suit that’s too big for him. An ironic portrayer of human imperfections—more biting than the delicacy of his phrasing would suggest, yet always delightfully funny, carefree, and lighthearted— Alain Souchon has been with us for years like an older brother who has made it his mission to take us by the hand and help us escape the burdens of earth. Eine Show ganz im Stil von Souchon „Ich bin zehn Jahre alt“, „Allo maman bobo“, „Jamais content“, „Papa Mambo“? Schon allein die Titel seiner Lieder verraten, wie viel Kindlichkeit in Alain Souchon steckt, als hätte er nie aufgehört, sein innerstes Wesen eines naiven Träumers in einem für ihn viel zu großen Erwachsenenanzug herumzutragen. Als ironischer Maler menschlicher Unvollkommenheiten, bissiger, als die Feinheit seiner Ausdrucksweise vermuten lässt, und doch stets herrlich witzig, unbeschwert und leicht, begleitet uns Alain Souchon seit Jahren wie ein großer Bruder, der es sich zur Aufgabe gemacht hat, uns an die Hand zu nehmen, um den irdischen Lasten zu entfliehen. Een show die helemaal in de stijl van Souchon is Ik ben tien jaar oud, Allo maman bobo, Jamais content, Papa Mambo? Alleen al de titels van zijn liedjes verraden het kind in Alain Souchon, alsof hij nooit is opgehouden zijn onschuldige dromerij te verbergen in een volwassen pak dat hem te groot is. Een ironische schilder van menselijke onvolkomenheden, scherper dan de subtiliteit van zijn woordkeuze doet vermoeden, en toch altijd heerlijk grappig, luchtig en lichtvoetig, begeleidt Alain Souchon ons al jaren als een grote broer die het tot zijn missie heeft gemaakt ons bij de hand te nemen om aan de aardse zwaartekracht te ontsnappen. Uno spettacolo in pieno stile Souchon Ho dieci anni, Allo maman bobo, Jamais content, Papa Mambo? Già solo i titoli delle sue canzoni rivelano il lato infantile di Alain Souchon, come se non avesse mai smesso di indossare la sua veste di sognatore ingenuo in un abito da adulto troppo grande per lui. Ironico ritrattista delle imperfezioni umane, più pungente di quanto la delicatezza del suo fraseggio lasci supporre eppure sempre deliziosamente divertente, spensierato, leggero, Alain Souchon ci accompagna da anni come un fratello maggiore che si fosse dato la missione di prenderci per mano per sfuggire alle pesantezze terrene.