<:Description rdf:about="https://data.datatourisme.fr/65fc246b-c6e0-3cd4-b6be-8ec43b99fc35">
Obras de Champieux.
Works by Champieux.
Werken van Champieux.
Werke von Champieux.
Oeuvres de Champieux. Sa peinture sobre et lumineuse invite à la méditation et à un voyage vers le dépouillement, la transparence d'un corps, d'un lieu, d'un paysage.
Obras de Champieux.
Works by Champieux.
Werken van Champieux.
Werke von Champieux.
Oeuvres de Champieux. Sa peinture sobre et lumineuse invite à la méditation et à un voyage vers le dépouillement, la transparence d'un corps, d'un lieu, d'un paysage.
Opere di Champieux. La sua pittura sobria e luminosa invita %E0 alla meditazione e %E0 a un viaggio verso l’essenzialità, la trasparenza di un corpo, di un luogo, di un paesaggio.
„Kunstwerken zijn de kinderen van de stilte”, zei Marcel Proust, die wist waar hij het over had. Champieux zegt weinig. Hij schildert. Het is dan ook een enorme eer om onder woorden te brengen wat men bij het aanschouwen van zijn schilderijen voelt.
Het is gemakkelijker om een parcours te beschrijven dat in het teken staat van hoge eisen. Champieux doet geen enkele concessie aan de heersende tijdgeest; zijn werk is verfijnd. Toch zou hij, aangezien hij in het zuiden werkt, zich kunnen laten verleiden tot gemakzucht die gemakkelijk afzet zou vinden, door een paar lavendelvelden en klaprozen te schilderen die bepaalde galeries overspoelen.
Zijn schilderkunst is, kort gezegd, niet eenvoudig. Het schilderij is niet figuratief, maar eerder abstract, en ontstaat altijd vanuit een observatie van de werkelijkheid, vanuit een gewaarwording, en wordt opgebouwd door krachtlijnen en kleuren die in de loop der jaren zijn veranderd. Het palet, dat aanvankelijk somber was, is lichter geworden, met hier en daar wat blauw en rood, en variaties in grijs, altijd op zoek naar licht, naar een stralend centrum dat de toeschouwer uitnodigt om zelf ook de weg te bewandelen, de weg naar het schilderij om deze ontmoeting met de verbeelding van de kunstenaar, die het werk mogelijk maakt, te verdienen, maar ook de weg op zich, in een soort reis door de spiegel. Het schilderij roept inderdaad op, en daarom raakt de schilderkunst van Champieux ons. Ze zet ons in beweging, ze suggereert dat er iets te ontdekken valt, een innerlijk brandpunt, hoe je het ook wilt noemen.
Dit gaat verder dan het schilderij; iedereen wordt uitgenodigd om ernaar te zoeken, of zelfs om het te vinden.
MF Boireau
#TEMPSFORT
#TENTOONSTELLING
«Las obras de arte son hijas del silencio», decía Marcel Proust, que sabía bien de lo que hablaba. Champieux habla poco. Pinta. Por eso, es un gran honor poder expresar con palabras lo que se siente ante sus cuadros.
Es más fácil evocar una trayectoria marcada por la exigencia. Champieux no hace ninguna concesión a las modas del momento; su obra es refinada. Sin embargo, al trabajar en el sur, podría dejarse llevar por facilidades que encontrarían fácilmente su público, pintando algunos campos de lavanda y otras amapolas que invaden ciertas galerías.
Su pintura, en una palabra, no es fácil. No figurativa, más que abstracta, la obra siempre se elabora a partir de una observación de lo real, de una sensación, y se construye mediante líneas de fuerza y colores que han ido modificándose a lo largo de los años. Oscura al principio, la paleta se ha aclarado, incorporando un poco de azul, de rojo, modulando el gris, siempre en busca de la luz, de un centro luminoso que invita al espectador a recorrer también él el camino, el camino hacia el cuadro para merecer ese encuentro con el imaginario del artista que la obra permite, pero también el camino en sí mismo, en una especie de travesía del espejo. De hecho, el cuadro nos llama; por eso la pintura de Champieux conmueve. Nos pone en movimiento, sugiere que hay algo por descubrir, un foco interior, da igual el nombre que le demos.
Más allá del cuadro, cada uno está invitado a buscarlo, si no a encontrarlo...
MF Boireau
#TEMPSFORT
#EXPOSICIÓN
«Le opere d’arte sono figlie del silenzio», diceva Marcel Proust, che sapeva bene di cosa parlava. Champieux parla poco. Dipinge. È quindi un grande onore riuscire a esprimere a parole ciò che si prova davanti ai suoi quadri.
È più facile descrivere un percorso all’insegna dell’esigenza. Champieux non fa alcuna concessione allo spirito del tempo, la sua opera è ricercata. Eppure, lavorando nel Sud, potrebbe lasciarsi andare a soluzioni facili che troverebbero facilmente acquirenti, dipingendo qualche campo di lavanda e altri papaveri che invadono alcune gallerie.
La sua pittura, in una parola, non è facile. Non figurativa, piuttosto che astratta, l’opera si sviluppa sempre a partire dall’osservazione del reale, da una sensazione, e si costruisce attraverso linee di forza e colori che si sono modificati nel corso degli anni. Inizialmente cupa, la tavolozza si è schiarita, trovando un po’ di blu, di rosso, modulando il grigio, sempre alla ricerca della luce, di un centro luminoso che invita lo spettatore a percorrere a sua volta il cammino, il percorso verso il quadro per meritarsi quell’incontro con l’immaginario dell’artista che l’opera rende possibile, ma anche il percorso in sé, in una sorta di attraversamento dello specchio. Infatti, il quadro chiama, ed è per questo che la pittura di Champieux commuove. Ci mette in movimento, suggerisce che c’è qualcosa da scoprire, un focolare interiore, indipendentemente dal nome che gli si dia.
In questo «oltre» il quadro, ognuno è invitato a cercarlo, se non addirittura a trovarlo...
MF Boireau
#TEMPSFORT
#MOSTRA
“Works of art are the children of silence,” said Marcel Proust, who knew what he was talking about. Champieux speaks little. He paints. It is therefore a formidable honor to put into words what one feels when standing before his paintings.
It is easier to describe a creative journey marked by high standards. Champieux makes no concessions to current trends; his work is refined. Yet, working in the South, he could easily succumb to the temptation of painting a few fields of lavender and poppies—the sort of work that would readily find an audience and flood certain galleries.
His painting, in a word, is not easy. Non-figurative rather than abstract, his paintings are always developed from an observation of reality, a sensation, and are constructed through lines of force and colors that have evolved over the years. Initially somber, the palette has lightened, incorporating a touch of blue and red and varying shades of gray, always in search of light—a luminous center that invites the viewer to embark on the journey as well, the path toward the painting to earn that encounter with the artist’s imagination that the work affords, but also the path itself, in a sort of journey through the looking glass. Indeed, the painting calls out to us; that is why Champieux’s work moves us. It sets us in motion; it suggests that there is something to be found—an inner focus, whatever name we give it.
Beyond the painting itself, everyone is invited to seek it out—if not to find it.
MF Boireau
#TEMPSFORT
#EXHIBITION
“Les oeuvres d’art sont les enfants du silence, dit Marcel Proust, qui savait de quoi il parlait. Champieux parle peu. Il peint. C’est donc un redoutable honneur que de mettre en mots ce qu’on éprouve devant ses tableaux.
Il est plus facile d’évoquer un itinéraire placé sous le signe de l’exigence. Champieux ne fait aucune concession à l’air du temps, son oeuvre est recherche. Pourtant, travaillant dans le Sud, il pourrait se laisser aller à des facilités qui trouveraient facilement acquéreur, en peignant quelques champs de lavande et autres coquelicots qui envahissent certaines galeries.
Sa peinture, en un mot, n’est pas facile. Non figuratif, plutôt qu’abstrait, le tableau s’élabore toujours à partir d’une observation du réel, d’une sensation, et se construit par des lignes de force, des couleurs qui se sont modifiées au cours des années. Sombre au départ, la palette s’est éclaircie, trouvant un peu de bleu, de rouge, modulant le gris, toujours en quête de lumière, d’un centre lumineux qui ivite le regardant à faire lui aussi le chemin, le chemin vers le tableau pour mériter cette rencontre avec l’imaginaire de l’artiste que permet l’oeuvre, mais aussi le chemin en lui-même, dans une sorte de traversée du miroir. En effet, le tableau appelle, c’est pour cela que la peinture de Champieux émeut. Elle nous met en mouvement, elle suggère qu’il y a quelque chose à trouver, un foyer intérieur, peu importe le nom qu’on lui donne.
Cet au-delà du tableau, chacun est invité à le chercher, sinon à le trouver”.
MF Boireau
#TEMPSFORT
#EXPOSITION
„Kunstwerke sind Kinder der Stille“, sagte Marcel Proust, der wusste, wovon er sprach. Champieux spricht wenig. Er malt. Es ist daher eine große Ehre, in Worte zu fassen, was man vor seinen Gemälden empfindet.
Leichter fällt es, einen Werdegang zu beschreiben, der ganz im Zeichen des Anspruchs steht. Champieux macht keinerlei Zugeständnisse an den Zeitgeist, sein Werk ist anspruchsvoll. Obwohl er im Süden arbeitet, könnte er sich doch den einfachen Lösungen hingeben, die leicht Abnehmer fänden, indem er ein paar Lavendelfelder und Mohnblumen malte, wie sie manche Galerien überschwemmen.
Seine Malerei ist, kurz gesagt, nicht einfach. Nicht figurativ, sondern eher abstrakt, entsteht das Bild immer aus der Beobachtung der Realität, aus einer Empfindung, und baut sich aus Kraftlinien und Farben auf, die sich im Laufe der Jahre gewandelt haben. Anfangs düster, ist die Farbpalette heller geworden, hat ein wenig Blau und Rot gefunden, das Grau variiert, stets auf der Suche nach Licht, nach einem leuchtenden Zentrum, das den Betrachter dazu einlädt, ebenfalls den Weg zu gehen, den Weg zum Gemälde, um sich diese Begegnung mit der Vorstellungswelt der Künstlerin zu verdienen, die das Werk ermöglicht, aber auch den Weg an sich, in einer Art Durchquerung des Spiegels. Tatsächlich ruft das Gemälde, deshalb bewegt uns die Malerei von Champieux. Sie bringt uns in Bewegung, sie suggeriert, dass es etwas zu entdecken gibt, einen inneren Mittelpunkt, ganz gleich, wie man ihn nennt.
Dieses Jenseits des Gemäldes – jeder ist eingeladen, danach zu suchen, wenn nicht gar es zu finden?
MF Boireau
#TEMPSFORT
#AUSSTELLUNG