"Ancien couvent des R\u00E9v\u00E9rends P\u00E8res Minimes\r\nAujourd\u2019hui, maison des associations ; ne se visite pas"@fr . . . . . . . . . . . "Ancien couvent des R\u00E9v\u00E9rends P\u00E8res Minimes\r\nAujourd\u2019hui, maison des associations ; ne se visite pas"@fr . "Former convent of the Reverend Minims Fathers\r\nToday, house of the associations; cannot be visited"@en . "Ehemaliges Kloster der Hochw\u00FCrdigen V\u00E4ter Minimes\r\nHeute Haus der Vereine; kann nicht besichtigt werden"@de . "Voormalig klooster van de Paters Minims\r\nVandaag, het huis van verenigingen; kan niet worden bezocht"@nl . "Antiguo convento de los Reverendos Padres M\u00EDnimos\r\nHoy en d\u00EDa, es una casa de asociaciones; no se puede visitar"@es . "Ex convento dei reverendi padri Minimi\r\nOggi \u00E8 una casa delle associazioni, non \u00E8 visitabile"@it . . "La pr\u00E9sence \u00E0 Marignane de l\u2019ordre mendiant d\u2019ob\u00E9dience franciscaine des Minimes reste li\u00E9e \u00E0 celle des Covet. \r\n\r\nBarons de Marignane et de Bormes o\u00F9 avait v\u00E9cu le fondateur de l\u2019ordre saint Fran\u00E7ois de Paule, ils y avaient donn\u00E9 leur ch\u00E2teau aux religieux (toujours connu comme \u00AB couvent des Minimes \u00BB), par la suite appel\u00E9s \u00E0 Marignane. \r\nUne premi\u00E8re communaut\u00E9 est venue s\u2019y installer en 1648, sur les pentes du Collet Rouge, envoyant un des leurs tenir l\u2019ermitage de Notre-Dame \u00E0 peu de distance. \r\nEntre 1693 et 1701 leur a \u00E9t\u00E9 b\u00E2ti et octroy\u00E9 un nouveau couvent \u00E0 l\u2019extr\u00E9mit\u00E9 du parc seigneurial (peut-\u00EAtre \u00E0 l\u2019emplacement d\u2019une ancienne l\u00E9proserie m\u00E9di\u00E9vale), avec chapelle consacr\u00E9e \u00E0 sainte Marie-Madeleine. \r\n\r\nB\u00E2timent classique marqu\u00E9 par un fronton denticul\u00E9 regardant vers le ch\u00E2teau et une coupole surmontant la cage d\u2019escalier, il a abrit\u00E9 la vie de la communaut\u00E9 jusqu\u2019\u00E0 la R\u00E9volution. Les p\u00E8res Minimes ont ainsi converti leur maison en h\u00F4pital de quarantaine pendant la grande peste de 1720, organis\u00E9 les convois fun\u00E8bres et les s\u00E9pultures de marque (comme celle de Joseph de Covet en 1752), rassembl\u00E9 une riche biblioth\u00E8que inventori\u00E9e en 1792, et \u0153uvr\u00E9 dans certaines sp\u00E9cialit\u00E9s agricoles. On appr\u00E9ciait leurs marcs de raisins et leurs feuilles de m\u00FBriers vendues aux s\u00E9riciculteurs. Un certain raffinement entourait la vie d\u2019un couvent orn\u00E9 de peintures murales sur la coupole, dont quelques traces ont \u00E9t\u00E9 conserv\u00E9es sous les peintures actuelles. \r\n\r\nIl reste de son mobilier un beau b\u00E9nitier de marbre pr\u00E9sent\u00E9 au mus\u00E9e Albert Reynaud, et surtout la grande toile de saint Fran\u00E7ois de Paule en pri\u00E8re, d\u00E9pos\u00E9e d\u2019un autel lat\u00E9ral de la chapelle du couvent et appendue dans le ch\u0153ur de l\u2019\u00E9glise paroissiale. Tr\u00E8s inspir\u00E9 du chef-d\u2019\u0153uvre de Charles Mellin peint au XVIIe si\u00E8cle pour l\u2019infirmerie des Minimes de la Trinit\u00E9 des Monts \u00E0 Rome, le tableau date des environs de 1700 et para\u00EEt attribuable \u00E0 un peintre marseillais. \r\n\r\nVendu comme bien national \u00E0 la R\u00E9volution, le couvent est devenu propri\u00E9t\u00E9 priv\u00E9e, de laquelle une remarquable collection a \u00E9t\u00E9 vendue aux ench\u00E8res en 1939. S\u2019y trouvaient deux uniques vues peintes sur toile au XVIIIe si\u00E8cle, celle du ch\u00E2teau et du bourg de Marignane, et celle du parc, \u0153uvres non localis\u00E9es mais toujours recherch\u00E9es. \r\n\r\nAujourd\u2019hui maison des associations, il ne se visite pas, peu d\u2019\u00E9l\u00E9ments patrimoniaux \u00E9tant visibles.\r\n\r\nSource Patrick Varrot, historien d\u2019art - F\u00E9vrier 2021"@fr . "De aanwezigheid in Marignane van de Franciscaanse bedelorde van de Minimes blijft verbonden met die van de Covets\r\n\r\nBaronnen van Marignane en Bormes, waar de stichter van de orde, de heilige Franciscus van Paola, woonde, schonken hun kasteel aan de religieuzen (nog steeds bekend als het \"klooster van de Minims\"), die later naar Marignane werden geroepen\r\nEen eerste gemeenschap vestigde zich er in 1648, op de hellingen van de Collet Rouge, en stuurde een van hen naar de kluizenarij van Notre-Dame, even verderop\r\nTussen 1693 en 1701 werd een nieuw klooster gebouwd en aan hen toegewezen aan het einde van het seigneuriale park (misschien op de plaats van een voormalige middeleeuwse leprakolonie), met een kapel gewijd aan de heilige Maria Magdalena\r\n\r\nDit klassieke gebouw, met een gebogen fronton dat naar het kasteel kijkt en een koepel boven het trappenhuis, huisvestte het leven van de gemeenschap tot aan de Revolutie. De Minims maakten van hun huis een quarantainehospitaal tijdens de grote pest van 1720, organiseerden begrafeniskonvooien en opmerkelijke begrafenissen (zoals die van Joseph de Covet in 1752), verzamelden een rijke bibliotheek die in 1792 werd ge\u00EFnventariseerd, en hielden zich bezig met bepaalde landbouwspecialisaties. Hun druivendraf en moerbeibladeren werden gewaardeerd en verkocht aan veehouders. Een zekere verfijning omringde het leven van een klooster, versierd met muurschilderingen op de koepel, waarvan enkele sporen bewaard zijn gebleven onder de huidige schilderingen\r\n\r\nVan het meubilair is er nog een prachtige marmeren stoof die aan het Albert Reynaud Museum is geschonken, en vooral het grote schilderij van de heilige Franciscus van Paola tijdens het gebed, dat van een zijaltaar in de kloosterkapel is gehaald en in het koor van de parochiekerk is opgehangen. Dit schilderij is sterk ge\u00EFnspireerd op het meesterwerk dat Charles Mellin in de 17e eeuw schilderde voor de ziekenboeg van de Minims van de Trinit\u00E9 des Monts in Rome. Het dateert van rond 1700 en lijkt toe te schrijven aan een schilder uit Marseille\r\n\r\nVerkocht als nationaal bezit tijdens de Revolutie, werd het klooster priv\u00E9-eigendom, waarvan een opmerkelijke collectie in 1939 op een veiling werd verkocht. Het omvatte twee unieke 18e-eeuwse uitzichten op het kasteel en de stad Marignane, en het park, die beide niet gelokaliseerd zijn maar nog steeds gewild\r\n\r\nVandaag is het niet toegankelijk voor het publiek, aangezien er weinig erfgoedelementen zichtbaar zijn.\r\n\r\nBron Patrick Varrot, kunsthistoricus - februari 2021"@nl . "The presence in Marignane of the Franciscan mendicant order of the Minims remains linked to that of the Covets\r\n\r\nBarons of Marignane and Bormes, where the founder of the order, Saint Francis of Paola, had lived, they had given their castle to the religious (still known as the \"convent of the Minims\"), who were later called to Marignane\r\nA first community came to settle there in 1648, on the slopes of the Collet Rouge, sending one of their number to run the hermitage of Notre-Dame a short distance away\r\nBetween 1693 and 1701, a new convent was built and granted to them at the end of the seigniorial park (perhaps on the site of a former medieval leper colony), with a chapel dedicated to Saint Mary Magdalene\r\n\r\nA classical building marked by a pediment with a denticulated roof looking towards the castle and a dome over the staircase, it housed the life of the community until the Revolution. The Minims converted their house into a quarantine hospital during the great plague of 1720, organized funeral convoys and burials of note (such as that of Joseph de Covet in 1752), collected a rich library inventoried in 1792, and worked in certain agricultural specialties. Their grape marc and mulberry leaves were appreciated and sold to the sericulturists. A certain refinement surrounded the life of a convent decorated with wall paintings on the dome, of which some traces have been preserved under the current paintings\r\n\r\nOf its furnishings, there remains a beautiful marble stoup presented to the Albert Reynaud Museum, and above all the large painting of Saint Francis of Paola at prayer, removed from a side altar in the convent chapel and hung in the choir of the parish church. Very much inspired by Charles Mellin's masterpiece painted in the 17th century for the infirmary of the Minims of the Trinit\u00E9 des Monts in Rome, the painting dates from around 1700 and seems to be attributable to a painter from Marseille\r\n\r\nSold as national property during the Revolution, the convent became private property, from which a remarkable collection was sold at auction in 1939. It contained two unique views painted on canvas in the 18th century, that of the castle and the town of Marignane, and that of the park, works that have not been located but are still sought after\r\n\r\nToday the house of associations, it is not visited, few heritage elements being visible.\r\n\r\nSource Patrick Varrot, art historian - February 2021"@en . "Die Pr\u00E4senz des franziskanisch gepr\u00E4gten Bettelordens der Minimes in Marignane bleibt mit der der Covets verbunden\r\n\r\nAls Barone von Marignane und Bormes, wo der Ordensgr\u00FCnder Franz von Paula gelebt hatte, hatten sie dort ihr Schloss den Ordensleuten geschenkt (immer noch als \"Kloster der Minimes\" bekannt), die sp\u00E4ter nach Marignane berufen wurden\r\nEine erste Gemeinschaft siedelte sich 1648 an den H\u00E4ngen des Collet Rouge an und schickte einen der ihren, um die Einsiedelei Notre-Dame in geringer Entfernung zu betreiben\r\nZwischen 1693 und 1701 wurde ihnen ein neues Kloster am Ende des herrschaftlichen Parks (vielleicht an der Stelle einer alten mittelalterlichen Leprakolonie) mit einer der heiligen Maria Magdalena gewidmeten Kapelle gebaut und verliehen\r\n\r\nDas klassische Geb\u00E4ude, das durch einen Zackengiebel mit Blick auf das Schloss und eine Kuppel \u00FCber dem Treppenhaus gepr\u00E4gt ist, beherbergte bis zur Revolution das Leben der Gemeinschaft. Die Minime-Patres wandelten ihr Haus w\u00E4hrend der gro\u00DFen Pest von 1720 in ein Quarant\u00E4nekrankenhaus um, organisierten Trauerz\u00FCge und prominente Begr\u00E4bnisse (wie das von Joseph de Covet im Jahr 1752), stellten eine reiche Bibliothek zusammen, die 1792 inventarisiert wurde, und waren in bestimmten landwirtschaftlichen Bereichen t\u00E4tig. Man sch\u00E4tzte ihren Traubentrester und ihre Maulbeerbl\u00E4tter, die an Seidenraupenz\u00FCchter verkauft wurden. Das Leben in einem Kloster mit Wandmalereien in der Kuppel, von denen sich einige Spuren unter den heutigen Malereien erhalten haben, war von einer gewissen Raffinesse gepr\u00E4gt\r\n\r\nVon seiner Ausstattung sind ein sch\u00F6nes marmornes Weihwasserbecken, das im Albert Reynaud Museum ausgestellt ist, und vor allem das gro\u00DFe Gem\u00E4lde des Heiligen Franz von Paula im Gebet erhalten, das von einem Seitenaltar der Klosterkapelle entfernt und im Chor der Pfarrkirche aufgeh\u00E4ngt wurde. Jahrhundert f\u00FCr die Krankenstation der Minimes de la Trinit\u00E9 des Monts in Rom gemalt wurde, datiert das Gem\u00E4lde um 1700 und scheint einem Maler aus Marseille zugeschrieben zu werden\r\n\r\nDas Kloster wurde w\u00E4hrend der Revolution als Nationalgut verkauft und ging in Privatbesitz \u00FCber, aus dem 1939 eine bemerkenswerte Sammlung versteigert wurde. Jahrhundert auf Leinwand gemalten Ansichten des Schlosses und der Stadt Marignane sowie des Parks, die nicht lokalisiert, aber immer noch gesucht werden\r\n\r\nHeute ist es das Haus der Vereine und kann nicht besichtigt werden, da nur wenige Elemente des Kulturerbes sichtbar sind.\r\n\r\nQuelle Patrick Varrot, Kunsthistoriker - Februar 2021"@de . "La presenza a Marignane dell'ordine mendicante francescano dei Minimi rimane legata a quella dei Covet\r\n\r\nBaroni di Marignane e Bormes, dove aveva vissuto il fondatore dell'ordine, San Francesco di Paola, avevano ceduto il loro castello ai monaci (tuttora noto come \"convento dei Minimi\"), che furono poi chiamati a Marignane\r\nUna prima comunit\u00E0 vi si stabil\u00EC nel 1648, alle pendici del Collet Rouge, mandando uno dei suoi a gestire l'eremo di Notre-Dame a poca distanza\r\nTra il 1693 e il 1701 fu costruito e concesso loro un nuovo convento in fondo al parco della signoria (forse sul sito di un ex lebbrosario medievale), con una cappella dedicata a Santa Maria Maddalena\r\n\r\nEdificio classico caratterizzato da un frontone rivolto verso il castello e da una cupola sulla scalinata, ha ospitato la vita della comunit\u00E0 fino alla Rivoluzione. I Minimi trasformarono la loro casa in un ospedale di quarantena durante la grande peste del 1720, organizzarono convogli funebri e sepolture di rilievo (come quella di Joseph de Covet nel 1752), raccolsero una ricca biblioteca che fu inventariata nel 1792 e si occuparono di alcune specialit\u00E0 agricole. Le loro vinacce e foglie di gelso erano apprezzate e vendute ai sericoltori. Una certa raffinatezza circondava la vita di un convento decorato con pitture murali sulla cupola, di cui si sono conservate alcune tracce sotto gli attuali dipinti\r\n\r\nDei suoi arredi rimangono una bella acquasantiera in marmo donata al Museo Albert Reynaud, e soprattutto il grande quadro di San Francesco di Paola in preghiera, rimosso da un altare laterale della cappella del convento e appeso nel coro della chiesa parrocchiale. Molto ispirato al capolavoro di Charles Mellin dipinto nel XVII secolo per l'infermeria dei Minimi della Trinit\u00E0 dei Monti a Roma, il dipinto risale al 1700 circa e sembra attribuibile a un pittore di Marsiglia\r\n\r\nVenduto come bene nazionale durante la Rivoluzione, il convento divenne propriet\u00E0 privata e nel 1939 fu venduta all'asta una notevole collezione. Conteneva due vedute uniche del XVIII secolo del castello e della citt\u00E0 di Marignane e del parco, entrambe ancora ricercate ma non localizzate\r\n\r\nOggi non \u00E8 aperto al pubblico, poich\u00E9 sono visibili pochi elementi del patrimonio.\r\n\r\nFonte Patrick Varrot, storico dell'arte - febbraio 2021"@it . "La presencia en Marignane de la orden mendicante franciscana de los Minimes sigue ligada a la de los Covet\r\n\r\nLos barones de Marignane y Bormes, donde hab\u00EDa vivido el fundador de la orden, San Francisco de Paula, hab\u00EDan cedido su castillo a los monjes (todav\u00EDa conocido como el \"convento de los M\u00EDnimos\"), que m\u00E1s tarde fueron llamados a Marignane\r\nUna primera comunidad se instal\u00F3 all\u00ED en 1648, en las laderas del Collet Rouge, enviando a uno de sus miembros a dirigir la ermita de Notre-Dame a poca distancia\r\nEntre 1693 y 1701, se construy\u00F3 un nuevo convento que se les concedi\u00F3 al final del parque se\u00F1orial (quiz\u00E1s en el lugar de una antigua leproser\u00EDa medieval), con una capilla dedicada a Santa Mar\u00EDa Magdalena\r\n\r\nUn edificio cl\u00E1sico marcado por un front\u00F3n frente al castillo y una c\u00FApula sobre la escalera, alberg\u00F3 la vida de la comunidad hasta la Revoluci\u00F3n. Los M\u00EDnimos convirtieron su casa en un hospital de cuarentena durante la gran peste de 1720, organizaron convoyes f\u00FAnebres y entierros notables (como el de Joseph de Covet en 1752), reunieron una rica biblioteca que fue inventariada en 1792 y trabajaron en ciertas especialidades agr\u00EDcolas. Sus orujos y hojas de morera eran apreciados y vendidos a los sericultores. Un cierto refinamiento rodeaba la vida de un convento decorado con pinturas murales en la c\u00FApula, de las que se han conservado algunos vestigios bajo las pinturas actuales\r\n\r\nDe su mobiliario queda una hermosa estola de m\u00E1rmol regalada al Museo Albert Reynaud, y sobre todo el gran cuadro de San Francisco de Paula en oraci\u00F3n, retirado de un altar lateral de la capilla del convento y colgado en el coro de la iglesia parroquial. Muy inspirado en la obra maestra de Charles Mellin pintada en el siglo XVII para la enfermer\u00EDa de los M\u00EDnimos de la Trinidad de los Montes en Roma, el cuadro data de alrededor de 1700 y parece atribuible a un pintor marsell\u00E9s\r\n\r\nVendido como bien nacional durante la Revoluci\u00F3n, el convento pas\u00F3 a ser propiedad privada, de la que se subast\u00F3 una notable colecci\u00F3n en 1939. Contiene dos vistas \u00FAnicas del siglo XVIII sobre el castillo y la ciudad de Marignane, y el parque, ambos todav\u00EDa buscados pero no localizados\r\n\r\nHoy en d\u00EDa, no est\u00E1 abierto al p\u00FAblico, ya que son pocos los elementos patrimoniales visibles.\r\n\r\nFuente Patrick Varrot, historiador del arte - Febrero 2021"@es . . .