. . "Andr\u00E9 is no longer young and is showing the first signs of mental decline. This is what prompts Anne, his daughter, to suggest that he move into the large apartment she shares with her husband. She believes this will help her father, whom she has loved so much and who still makes her laugh. But things don\u2019t quite go as planned: the man who moves in with her turns out to be a surprising, colorful character, and he\u2019s not at all willing to give up his independence... Both irascible and distraught, he gradually loses his mind and regresses to childhood under his daughter\u2019s tear-filled gaze. It\u2019s not so easy to accept that one day we\u2019ll become our children\u2019s children. \n\nA deeply moving play! A truly magnificent moment in theater."@en . "Andr\u00E9 ya no es tan joven y presenta los primeros signos de deterioro mental. Eso es lo que lleva a Anne, su hija, a proponerle que se mude al gran piso en el que ella vive con su marido. Cree as\u00ED que podr\u00E1 ayudar a ese padre al que tanto ha querido y que siempre la hace re\u00EDr. Pero las cosas no salen exactamente como estaba previsto: el que deja sus maletas en su casa resulta ser un personaje sorprendente, pintoresco y nada dispuesto a renunciar a su independencia... A la vez col\u00E9rico y desamparado, va perdiendo poco a poco la raz\u00F3n y vuelve a la infancia bajo la mirada empa\u00F1ada de su hija. No es f\u00E1cil aceptar que, alg\u00FAn d\u00EDa, nos convertiremos en los hijos de nuestros hijos. \n\n\u00A1Una obra conmovedora! Un momento teatral inmenso."@es . "Andr\u00E9 non \u00E8 pi\u00F9 giovanissimo e mostra i primi segni di degenerazione mentale. \u00C8 questo che spinge Anne, sua figlia, a proporgli di trasferirsi nel grande appartamento in cui lei vive con il marito. Crede cos\u00EC di poter aiutare quel padre che ha tanto amato e che la fa ancora ridere. Ma le cose non vanno proprio come previsto: colui che si trasferisce a casa sua si rivela un personaggio sorprendente, eccentrico e per nulla disposto a rinunciare alla propria indipendenza... Al tempo stesso irascibile e smarrito, perde poco a poco la ragione e ricade nell\u2019infanzia sotto lo sguardo velato di lacrime di sua figlia. Non \u00E8 facile accettare l\u2019idea di diventare, un giorno, il bambino dei nostri figli. \n\nUno spettacolo commovente! Un momento teatrale straordinario."@it . "Andr\u00E9 ist nicht mehr ganz jung und zeigt erste Anzeichen einer geistigen Verfall. Das veranlasst seine Tochter Anne, ihm vorzuschlagen, in die gro\u00DFe Wohnung zu ziehen, die sie gemeinsam mit ihrem Mann bewohnt. Sie glaubt, so ihrem Vater helfen zu k\u00F6nnen, den sie so sehr geliebt hat und der sie immer noch zum Lachen bringt. Doch die Dinge laufen nicht ganz wie geplant: Der Mann, der bei ihr einzieht, entpuppt sich als erstaunlicher, schillernder Charakter, der keineswegs bereit ist, seine Unabh\u00E4ngigkeit aufzugeben... Zwischen Wutausbr\u00FCchen und Ratlosigkeit verliert er nach und nach den Verstand und verf\u00E4llt unter dem tr\u00E4nenverschleierten Blick seiner Tochter in einen kindlichen Zustand. Man findet sich nicht so leicht damit ab, eines Tages das Kind unserer Kinder zu werden. \n\nEin bewegendes St\u00FCck! Ein gro\u00DFartiger Theatermoment."@de . "Andr\u00E9 n\u2019est plus tout jeune et pr\u00E9sente les premiers signes d\u2019une d\u00E9g\u00E9n\u00E9rescence mentale. C\u2019est ce qui pousse Anne, sa fille, \u00E0 lui proposer de s\u2019installer dans le grand appartement qu\u2019elle occupe avec son mari. Elle croit ainsi pouvoir aider ce p\u00E8re qu\u2019elle a tant aim\u00E9 et qui la fait toujours rire. Mais les choses ne se passent pas tout \u00E0 fait comme pr\u00E9vu : celui qui pose ses valises chez elle se r\u00E9v\u00E8le \u00EAtre un personnage \u00E9tonnant, haut en couleur, et pas du tout d\u00E9cid\u00E9 \u00E0 renoncer \u00E0 son ind\u00E9pendance... \u00C0 la fois col\u00E9rique et d\u00E9sempar\u00E9, il perd peu \u00E0 peu la raison et retombe en enfance sous le regard embu\u00E9 de sa fille. On n\u2019accepte pas si facilement de devenir, un jour, l\u2019enfant de nos enfants. \n\nUne pi\u00E8ce bouleversante ! Un immense moment de th\u00E9\u00E2tre."@fr . "Andr\u00E9 is niet meer de jongste en vertoont de eerste tekenen van mentale achteruitgang. Daarom stelt Anne, zijn dochter, hem voor om bij haar en haar man in hun grote appartement te komen wonen. Ze denkt zo haar vader te kunnen helpen, van wie ze zoveel heeft gehouden en die haar nog steeds aan het lachen maakt. Maar de dingen lopen niet helemaal zoals gepland: degene die bij haar zijn koffers neerzet, blijkt een verrassend, kleurrijk figuur te zijn, die helemaal niet van plan is zijn onafhankelijkheid op te geven... Zowel opvliegend als radeloos verliest hij beetje bij beetje zijn verstand en vervalt hij in een kinderlijke toestand onder de betraande blik van zijn dochter. We accepteren niet zo gemakkelijk dat we op een dag het kind van onze kinderen worden. \n\nEen aangrijpend toneelstuk! Een groots theatermoment."@nl . . .