"Die Kapelle befindet sich am Waldrand zwischen Dommartin und Vuillecin. Sie tr\u00E4gt einen seltsamen Namen: Niai Nion oder gn\u00E9gnon."@de . "La chapelle se situe \u00E0 la lisi\u00E8re de la for\u00EAt, entre Dommartin et Vuillecin. Elle porte un nom \u00E9trange : Niai Nion ou gn\u00E9gnon."@fr . . . . . . . . "Die Kapelle befindet sich am Waldrand zwischen Dommartin und Vuillecin. Sie tr\u00E4gt einen seltsamen Namen: Niai Nion oder gn\u00E9gnon."@de . "La chapelle se situe \u00E0 la lisi\u00E8re de la for\u00EAt, entre Dommartin et Vuillecin. Elle porte un nom \u00E9trange : Niai Nion ou gn\u00E9gnon."@fr . "La cappella si trova ai margini della foresta, tra Dommartin e Vuillecin. Ha un nome strano: Niai Nion o gn\u00E9gnon."@it . "The chapel is located at the edge of the forest, between Dommartin and Vuillecin. It has a strange name: Niai Nion or gn\u00E9gnon."@en . "La capilla est\u00E1 situada en el linde del bosque, entre Dommartin y Vuillecin. Tiene un nombre extra\u00F1o: Niai Nion o gn\u00E9gnon."@es . "De kapel ligt aan de rand van het bos, tussen Dommartin en Vuillecin. Ze heeft een vreemde naam: Niai Nion of gn\u00E9gnon."@nl . . "Aan de rand van het bos, tussen Dommartin en Vuillecin, staat een bescheiden kapel. Het heeft een vreemde naam: Niai Nion of volgens de kaart van de regio: Gn\u00E9gnon. Vanaf deze plaats strekt het uitzicht zich uit over de Chaux d'Arlier, Pontarlier en de hoogten van de Larmont. Alles is rustig, gunstig voor meditatie, maar in een ver verleden was deze plek het toneel van pijnlijke gebeurtenissen.\nIn 1636 verwoestte de zwarte pest de regio en vermenigvuldigde het land op de begraafplaatsen die bekend staan als de Bossus. Uit angst voor besmetting werden de zieken van Dommartin, Houtaud en waarschijnlijk Vuillecin, naar een smalle vallei gebracht, beschut door het bos, bij een bron, op enkele honderden meters van het dorp. Iemand uit Bannans, Jeanne Laignier, bood zich aan als verpleegster. Helaas werd zij op haar beurt getroffen door de vreselijke ziekte en herhaalde verdrietig in het dialect: \"lai soigni l\u00E8s autres et niai nion pou m?soigni!\" dat wil zeggen: \"Ik heb de anderen behandeld en ik heb niemand om mij te behandelen\". Niai nion, ik heb niemand, werd de naam van de kapel. Jeanne Laignier voegde zich bij de 120 pestlijders die op het kerkhof werden begraven. Een stenen plaat geeft de plaats van de begrafenis aan. Het opschrift erop is niet meer leesbaar, maar aan het begin van de eeuw staat er nog: Jeanne Laignier, overleden op 8 september 1636. Een verrassend detail: al meer dan drie eeuwen is deze plaat nooit door gras bedekt en de inwoners van Dommartin-Houtaud beschouwen Jeanne Laignier als een heilige. Na deze gebeurtenissen besloten de inwoners van de parochie een kapel te bouwen die gewijd was aan de Heilige Drie-eenheid en er de beelden van Sint Roch en Sint Sebastiaan te plaatsen, die worden aangeroepen tegen besmettelijke ziekten, met name de pest. De kapel en het kerkhof zijn omgeven door een droge stenen muur en worden beschermd door grote bomen.\nVan oudsher gaan de parochianen van Dommartin op Drievuldigheidszondag in processie naar Niai nion. Het is voor hen een gelegenheid om na te denken over de heldenmoed van Jeanne Laignier die door haar offer getuigde \"dat er geen grotere liefde bestaat dan zijn leven te geven voor wie men liefheeft\".\nEen oude tekst uit 1670 vertelt ons dat (toen) de pest zich in 1636 in Dommartin voordeed, 120 mensen in de parochie stierven en werden begraven op het kerkhof van Dommartin Niainion\nMen besloot een kapel te bouwen ter ere van de Heilige Drievuldigheid, Sint Sebastiaan en Sint Roch. De materialen waren allemaal klaar en de bouw begon toen in 1639 het dorp net als de stad Pontarlier in brand werd gestoken. Het waren de Zweden\nToen het jaar 1659 werd afgekondigd, werd een klein oratorium gebouwd ter ere van de Heilige Drievuldigheid, Sint Sebastiaan en Sint Roch; het kleine oratorium blijft onder de hoede van Dommartin zoals blijkt uit de volmacht van de meesters\nDeze kapel laat de inwoners van DOMMARTIN HOUTAUD en VUILLECIN niet onverschillig, zij komen vaak bidden op deze eenzame plek omgeven door de grote bomen van het bos\nOp Heilige Drievuldigheid zondag, misschien al sinds 1659, gaat de parochie er in processie heen\nBronnen:\nHISTOIRES ET TRADITION DU DOUBS ET LA SEIGNEURIE DE DOMMARTIN HOUTAUD ET VUILLECIN (E SAILLARD )\ndocumenten en foto's TE KOOP"@nl . "Am Waldrand zwischen Dommartin und Vuillecin steht eine bescheidene Kapelle. Sie tr\u00E4gt einen seltsamen Namen: Niai Nion oder nach der Landkarte der Region: Gn\u00E9gnon. Von diesem Ort aus reicht der Blick \u00FCber La Chaux d'Arlier, Pontarlier und die H\u00F6hen des Larmont. Alles ist ruhig und l\u00E4dt zur Besinnung ein, doch in der fernen Vergangenheit war dieser Ort Schauplatz schmerzhafter Ereignisse.\nIm Jahr 1636 verw\u00FCstete der Schwarze Tod die Gegend und vervielfachte das Land auf den sogenannten Bossus-Friedh\u00F6fen. Aus Angst vor Ansteckung wurden die Kranken aus Dommartin, Houtaud und zweifellos Vuillecin einige hundert Meter vom Dorf entfernt in ein enges, vom Wald gesch\u00FCtztes Tal in der N\u00E4he einer Quelle gebracht. Eine aus Bannans stammende Person, Jeanne Laignier, machte sich freiwillig zu ihrer Krankenschwester. Leider wurde auch sie von der schrecklichen Krankheit befallen und wiederholte traurig im Dialekt: \"lai soigni l\u00E8s autres et niai nion pou m'soigni!\", was so viel hei\u00DFt wie: \"Ich habe andere gepflegt und habe niemanden, der mich pflegt\". Niai nion, ich habe niemanden, wurde zum Namen der Kapelle. Jeanne Laignier gesellte sich auf dem Friedhof zu den 120 Pestkranken, die dort beerdigt wurden. Eine Steinplatte zeigt den Ort der Beerdigung an. Die Inschrift, die sie tr\u00E4gt, ist kaum noch lesbar, aber zu Beginn des Jahrhunderts konnte man noch erkennen: Jeanne Laignier, starb am 8. September 1636. Ein erstaunliches Detail: Seit mehr als drei Jahrhunderten ist diese Grabplatte nie von Gras bedeckt gewesen und die Einwohner von Dommartin-Houtaud betrachten Jeanne Laignier als Heilige. Aufgrund dieser Ereignisse beschlossen die Einwohner der Gemeinde, an dieser Stelle eine der Heiligen Dreifaltigkeit geweihte Kapelle zu errichten und die Statuen des Heiligen Rochus und des Heiligen Sebastian aufzustellen, die gegen ansteckende Krankheiten, insbesondere die Pest, angerufen werden. Die Kapelle und der Friedhof sind von einer Trockenmauer umgeben und werden von hohen B\u00E4umen gesch\u00FCtzt.\nSeit undenklichen Zeiten begeben sich die Gemeindemitglieder von Dommartin am Dreifaltigkeitssonntag in einer Prozession nach Niai nion. Dies ist f\u00FCr sie eine Gelegenheit, \u00FCber das Heldentum von Jeanne Laignier nachzudenken, die durch ihr Opfer bezeugte, \"dass es keine gr\u00F6\u00DFere Liebe gibt, als sein Leben f\u00FCr diejenigen zu geben, die man liebt\".\nEin alter Text aus dem Jahr 1670 informiert uns dar\u00FCber, dass (als) die Pest im Jahr 1636 in Dommartin auftrat, in der Pfarrei 120 Menschen starben, die auf dem Friedhof von Dommartin Niainion beerdigt wurden. \nMan hatte beschlossen, eine Kapelle zu Ehren der Heiligen Dreifaltigkeit, des Heiligen Sebastian und des Heiligen Rochus zu bauen. Die Materialien waren alle bereit und der Bau wurde begonnen, als das Dorf 1639 wie die Stadt Pontarlier niedergebrannt wurde. Es waren die Schweden. \nAls das Jahr 1659 ausgerufen wurde, lie\u00DF man ein kleines Oratorium zu Ehren der Heiligen Dreifaltigkeit, des Heiligen Sebastian und des Heiligen Rochus errichten. Das kleine Oratorium blieb auf Kosten von Dommartin, wie man aus der Vollmacht der Meister ersehen k\u00F6nnte. \nDiese Kapelle l\u00E4sst die Einwohner von DOMMARTIN HOUTAUD und VUILLECIN nicht gleichg\u00FCltig, sie kommen oft zum Beten an diesen einsamen Ort, der von den gro\u00DFen B\u00E4umen des Waldes umgeben ist. \nAm Dreifaltigkeitssonntag, vielleicht seit 1659, zieht die Gemeinde in einer Prozession dorthin. \nQuellen:\nHISTOIRES ET TRADITION DU DOUBS ET LA SEIGNEURIE DE DOMMARTIN HOUTAUD ET VUILLECIN (E SAILLARD ).\nDokumente und Fotos TOOPY PROD"@de . "A la lisi\u00E8re de la for\u00EAt, entre Dommartin et Vuillecin, se dresse une modeste chapelle. Elle porte un nom \u00E9trange : Niai Nion ou selon la carte de la r\u00E9gion : Gn\u00E9gnon. De cet endroit la vue s'\u00E9tend sur la Chaux d'Arlier, Pontarlier et les hauteurs du Larmont. Tout est calme, favorable au recueillement, mais dans un pass\u00E9 lointain cet endroit f\u00FBt le th\u00E9\u00E2tre d'\u00E9v\u00E8nements douloureux.\nEn effet, en 1636, la peste noire d\u00E9vasta la contr\u00E9e et multiplia les terres dans les cimeti\u00E8res dits des Bossus. Par crainte de la contagion, les malades de Dommartin, Houtaud et sans doute Vuillecin, \u00E9taient conduits, \u00E0 quelques centaines de m\u00E8tres du village, dans un val \u00E9troit abrit\u00E9 par la for\u00EAt, \u00E0 proximit\u00E9 d\u2019une source. Une personne originaire de Bannans, Jeanne Laignier, se fit b\u00E9n\u00E9volement leur infirmi\u00E8re. H\u00E9las ! \u00E0 son tour elle fut atteinte par la terrible maladie et r\u00E9p\u00E9tais tristement en patois : \u00AB lai soigni l\u00E8s autres et niai nion pou m\u2019soigni ! \u00BB c'est-\u00E0-dire : \u00AB j\u2019ai soign\u00E9 les autres et je n\u2019ai personne pour me soigner \u00BB. Niai nion, je n\u2019ai personne, est devenu le nom de chapelle. Jeanne Laignier rejoignit dans le cimeti\u00E8re les 120 pestif\u00E9r\u00E9s qui y furent enterr\u00E9s. Une dalle de pierre indique l\u2019endroit de la s\u00E9pulture. L\u2019inscription qu\u2019elle porte n\u2019est plus gu\u00E8re lisible, mais au d\u00E9but du si\u00E8cle, on y distinguait encore : Jeanne Laignier, d\u00E9c\u00E9da le 8 septembre 1636. D\u00E9tail surprenant : depuis plus de trois si\u00E8cles, jamais l\u2019herbe n\u2019a recouvert cette dalle et les habitants de Dommartin-Houtaud consid\u00E8rent Jeanne Laignier comme une sainte. A la suite de ces \u00E9v\u00E8nements, les habitants de la paroisse d\u00E9cid\u00E8rent de construire en cet endroit une chapelle d\u00E9di\u00E9e \u00E0 la Sainte Trinit\u00E9 et d\u2019y placer les statues de St Roch et de St S\u00E9bastien que l\u2019on invoque contre les maladies contagieuses, notamment la peste. La chapelle et le cimeti\u00E8re sont entour\u00E9s d\u2019un mur en pierres s\u00E8ches et prot\u00E9g\u00E9s par de grands arbres.\nDe temps imm\u00E9moriaux, les paroissiens de Dommartin se rendent en procession \u00E0 Niai nion, le dimanche de la Trinit\u00E9. C\u2019est pour eux l\u2019occasion de m\u00E9diter sur l\u2019h\u00E9ro\u00EFsme de Jeanne Laignier qui t\u00E9moigna par son sacrifice \u00AB qu\u2019il n\u2019est pas de plus grand amour que de donner sa vie pour ceux qu\u2019on aime \u00BB.\nUn vieux texte de 1670 qui nous renseigne, comme (lorsque) la peste est advenu \u00E0 Dommartin en l\u2019an 1636, dans la paroisse, il est mort 120 personnes qui sont enterr\u00E9es au cimeti\u00E8re de Dommartin Niainion. \nOn avait d\u00E9cid\u00E9 de b\u00E2tir une chapelle, en l\u2019honneur de la st trinit\u00E9, de saint S\u00E9bastien et de saint Roch. Les mat\u00E9riaux \u00E9taient tous pr\u00EAts et la construction commenc\u00E9e quand en 1639, le village a \u00E9t\u00E9 br\u00FBl\u00E9 comme la ville de Pontarlier. C\u2019\u00E9tait les Su\u00E9dois. \nLorsque fut proclam\u00E9e l\u2019ann\u00E9e 1659, on fit b\u00E2tir un petit oratoire en l\u2019honneur de la st trinit\u00E9, de saint S\u00E9bastien et de saint Roch, le petit oratoire demeure \u00E0 la charge de Dommartin comme on pourrait le voir dans la procuration des ma\u00EEtres. \nCette chapelle ne laisse pas indiff\u00E9rents les habitants de DOMMARTIN HOUTAUD et VUILLECIN, ils viennent souvent prier dans ce lieu solitaire entour\u00E9 par les grands arbres de la for\u00EAt \nLe dimanche de la sainte trinit\u00E9 peut \u00EAtre depuis 1659 la paroisse s\u2019y rend en procession. \nSources:\nHISTOIRES ET TRADITION DU DOUBS ET LA SEIGNEURIE DE DOMMARTIN HOUTAUD ET VUILLECIN (E SAILLARD )\ndocuments et photos TOOPY PROD"@fr . "Al borde del bosque, entre Dommartin y Vuillecin, se encuentra una modesta capilla. Tiene un nombre extra\u00F1o: Niai Nion o seg\u00FAn el mapa de la regi\u00F3n: Gn\u00E9gnon. Desde este lugar la vista se extiende sobre el Chaux d'Arlier, Pontarlier y las alturas del Larmont. Todo est\u00E1 en calma, favorable a la meditaci\u00F3n, pero en el pasado lejano este lugar fue escenario de acontecimientos dolorosos.\nEn 1636, la peste negra devast\u00F3 la regi\u00F3n y multiplic\u00F3 la tierra en los cementerios conocidos como los Bossus. Por miedo al contagio, los enfermos de Dommartin, Houtaud y probablemente Vuillecin, fueron llevados a un estrecho valle protegido por el bosque, cerca de un manantial, a unos cientos de metros del pueblo. Una persona de Bannans, Jeanne Laignier, se ofreci\u00F3 como enfermera. Desgraciadamente, a su vez, se vio afectada por la terrible enfermedad y repiti\u00F3 tristemente en dialecto: \"lai soigni l\u00E8s autres et niai nion pou m?soigni!\", es decir: \"He tratado a los dem\u00E1s y no tengo a nadie que me trate\". Niai nion, no tengo a nadie, se convirti\u00F3 en el nombre de la capilla. Jeanne Laignier se uni\u00F3 a las 120 v\u00EDctimas de la peste que fueron enterradas en el cementerio. Una losa de piedra indica el lugar de enterramiento. La inscripci\u00F3n que figura en ella ya no es legible, pero a principios de siglo a\u00FAn se pod\u00EDa leer: Jeanne Laignier, fallecida el 8 de septiembre de 1636. Un detalle sorprendente: desde hace m\u00E1s de tres siglos, la hierba nunca ha cubierto esta losa y los habitantes de Dommartin-Houtaud consideran a Jeanne Laignier una santa. A ra\u00EDz de estos acontecimientos, los habitantes de la parroquia decidieron construir una capilla dedicada a la Sant\u00EDsima Trinidad y colocar en ella las estatuas de San Roque y San Sebasti\u00E1n, que se invocan contra las enfermedades contagiosas, especialmente la peste. La capilla y el cementerio est\u00E1n rodeados por un muro de piedra seca y protegidos por grandes \u00E1rboles.\nDesde tiempos inmemoriales, los feligreses de Dommartin van en procesi\u00F3n a Niai nion el domingo de la Trinidad. Es una oportunidad para que mediten sobre el hero\u00EDsmo de Jeanne Laignier, que atestigu\u00F3 con su sacrificio \"que no hay mayor amor que dar la vida por los que uno ama\".\nUn antiguo texto de 1670 nos informa de que (cuando) la peste se produjo en Dommartin en 1636, 120 personas murieron en la parroquia y fueron enterradas en el cementerio de Dommartin Niainion\nSe decidi\u00F3 construir una capilla en honor a la Sant\u00EDsima Trinidad, San Sebasti\u00E1n y San Roque. Los materiales estaban listos y la construcci\u00F3n comenz\u00F3 cuando, en 1639, el pueblo fue incendiado al igual que la ciudad de Pontarlier. Fueron los suecos\nCuando se proclam\u00F3 el a\u00F1o 1659, se construy\u00F3 un peque\u00F1o oratorio en honor a la Sant\u00EDsima Trinidad, San Sebasti\u00E1n y San Roque, el peque\u00F1o oratorio sigue a cargo de Dommartin como se puede ver en el poder de los maestros\nEsta capilla no deja indiferente a los habitantes de DOMMARTIN HOUTAUD y VUILLECIN, vienen a menudo a rezar en este lugar solitario rodeado de los grandes \u00E1rboles del bosque\nEl domingo de la Sant\u00EDsima Trinidad, tal vez desde 1659, la parroquia va all\u00ED en procesi\u00F3n\nFuentes:\nHISTOIRES ET TRADITION DU DOUBS ET LA SEIGNEURIE DE DOMMARTIN HOUTAUD ET VUILLECIN (E SAILLARD )\ndocumentos y fotos TOOPY PROD"@es . "At the edge of the forest, between Dommartin and Vuillecin, stands a modest chapel. It has a strange name: Niai Nion or according to the map of the region: Gn\u00E9gnon. From this place the view extends over the Chaux d'Arlier, Pontarlier and the heights of Larmont. Everything is calm, conducive to meditation, but in the distant past this place was the scene of painful events.\nIndeed, in 1636, the black plague devastated the region and multiplied the land in the cemeteries known as the Bossus. For fear of contagion, the sick of Dommartin, Houtaud and probably Vuillecin, were led, a few hundred meters from the village, in a narrow valley sheltered by the forest, near a spring. A person from Bannans, Jeanne Laignier, volunteered to be their nurse. Alas! in her turn she was affected by the terrible disease and repeated sadly in dialect: \"lai soigni l\u00E8s autres et niai nion pou m'soigni!\" that is to say: \"I treated others and I have no one to treat me. Niai nion, I have no one, became the name of the chapel. Jeanne Laignier joined the 120 plague victims who were buried in the cemetery. A stone slab indicates the place of burial. The inscription on it is no longer legible, but at the beginning of the century, it still reads: Jeanne Laignier, died on September 8th 1636. Surprising detail: for more than three centuries, the grass has never covered this slab and the inhabitants of Dommartin-Houtaud consider Jeanne Laignier as a saint. Following these events, the inhabitants of the parish decided to build a chapel dedicated to the Holy Trinity and to place the statues of St. Roch and St. Sebastian, which are invoked against contagious diseases, including the plague. The chapel and the cemetery are surrounded by a dry stone wall and protected by large trees.\nFrom time immemorial, the parishioners of Dommartin go in procession to Niai nion on Trinity Sunday. It is an opportunity for them to meditate on the heroism of Jeanne Laignier who testified by her sacrifice \"that there is no greater love than to give one's life for those one loves\".\nAn old text from 1670 informs us that (when) the plague occurred in Dommartin in the year 1636, 120 people died in the parish and were buried in the cemetery of Dommartin Niainion\nIt was decided to build a chapel in honor of the Holy Trinity, Saint Sebastian and Saint Roch. The materials were all ready and the construction started when in 1639, the village was burned like the town of Pontarlier. It was the Swedes\nWhen the year 1659 was proclaimed, a small oratory was built in honor of the Holy Trinity, St. Sebastian and St. Roch, the small oratory remains in charge of Dommartin as could be seen in the proxy of the masters\nThis chapel does not leave indifferent the inhabitants of DOMMARTIN HOUTAUD and VUILLECIN, they often come to pray in this solitary place surrounded by the large trees of the forest\nOn Holy Trinity Sunday, perhaps since 1659, the parish goes there in procession\nSources:\nHISTORIES AND TRADITION OF THE DOUBS AND THE LORDSHIP OF DOMMARTIN HOUTAUD AND VUILLECIN (E SAILLARD )\ndocuments and photos TOOPY PROD"@en . "Ai margini della foresta, tra Dommartin e Vuillecin, si trova una modesta cappella. Ha un nome strano: Niai Nion o, secondo la mappa della regione, Gn\u00E9gnon. Da questo luogo la vista spazia sulla Chaux d'Arlier, Pontarlier e le alture del Larmont. Tutto \u00E8 tranquillo, favorevole alla meditazione, ma in un lontano passato questo luogo \u00E8 stato teatro di eventi dolorosi.\nNel 1636, la peste nera devast\u00F2 la regione e moltiplic\u00F2 la terra nei cimiteri conosciuti come Bossus. Per paura del contagio, i malati di Dommartin, Houtaud e probabilmente Vuillecin, furono portati in una stretta valle riparata dalla foresta, vicino a una sorgente, a poche centinaia di metri dal villaggio. Una persona di Bannans, Jeanne Laignier, si \u00E8 offerta come infermiera. Ahim\u00E8, a sua volta colpita dalla terribile malattia, ripeteva tristemente in dialetto: \"lai soigni l\u00E8s autres et niai nion pou m?soigni!\", cio\u00E8: \"Ho curato gli altri e non ho nessuno che mi curi\". Niai nion, non ho nessuno, divenne il nome della cappella. Jeanne Laignier si \u00E8 unita alle 120 vittime della peste che sono state sepolte nel cimitero. Una lastra di pietra indica il luogo di sepoltura. L'iscrizione su di essa non \u00E8 pi\u00F9 leggibile, ma all'inizio del secolo si leggeva ancora: Jeanne Laignier, morta l'8 settembre 1636. Un dettaglio sorprendente: per pi\u00F9 di tre secoli, l'erba non ha mai coperto questa lastra e gli abitanti di Dommartin-Houtaud considerano Jeanne Laignier una santa. In seguito a questi eventi, gli abitanti della parrocchia decisero di costruire una cappella dedicata alla Santissima Trinit\u00E0 e di collocarvi le statue di San Rocco e San Sebastiano, che vengono invocati contro le malattie contagiose, in particolare la peste. La cappella e il cimitero sono circondati da un muro a secco e protetti da grandi alberi.\nDa tempo immemorabile, i parrocchiani di Dommartin si recano in processione a Niai nion la domenica della Trinit\u00E0. \u00C8 un'occasione per meditare sull'eroismo di Jeanne Laignier, che con il suo sacrificio ha testimoniato \"che non c'\u00E8 amore pi\u00F9 grande che dare la vita per coloro che si amano\".\nUn vecchio testo del 1670 ci informa che (quando) la peste si verific\u00F2 a Dommartin nel 1636, 120 persone morirono nella parrocchia e furono sepolte nel cimitero di Dommartin Niainion\nSi decise di costruire una cappella in onore della Santissima Trinit\u00E0, di San Sebastiano e di San Rocco. I materiali erano pronti e la costruzione era iniziata quando, nel 1639, il villaggio fu bruciato come la citt\u00E0 di Pontarlier. Sono stati gli svedesi\nQuando fu proclamato l'anno 1659, fu costruito un piccolo oratorio in onore della Santissima Trinit\u00E0, di San Sebastiano e di San Rocco; il piccolo oratorio rimane a carico di Dommartin come si evince dalla procura dei maestri\nQuesta cappella non lascia indifferenti gli abitanti di DOMMARTIN HOUTAUD e VUILLECIN, che vengono spesso a pregare in questo luogo solitario circondato dai grandi alberi della foresta\nLa domenica della Santissima Trinit\u00E0, forse dal 1659, la parrocchia vi si reca in processione\nFonti:\nISTOIRES ET TRADITION DU DOUBS ET LA SEIGNEURIE DE DOMMARTIN HOUTAUD ET VUILLECIN (E SAILLARD )\ndocumenti e foto TOOPY PROD"@it . . .