. . . . "Exhibit of tools over the ages from the area's activities in mining, glassmaking and railroad building. Decorative glasswork objects are also on display."@en . "Jahrhunderts war der Graf von Clermont-Tonnerre seit 1656 der Herr von Monestoy, dem alten Namen von Epinac.\nW\u00E4hrend der Revolution von 1789 wanderte er aus und seine beschlagnahmten G\u00FCter wurden 1826 an einen Mann aus Dijon, Samuel Blum, weiterverkauft, der Holzkohle-Schmiedemeister war und Schloss, Glash\u00FCtte und Bergwerke kaufte.\n1829 wurde die Kohlekonzession von der S.A. des houill\u00E8res et du chemin de fer d'Epinac aufgekauft.1835 bauten die Houill\u00E8res 300 Wohnungen f\u00FCr ihre Arbeiter in der Cit\u00E9 de la Garenne. Schulen, eine Kapelle, Genossenschaften und Caf\u00E9s wurden schnell gebaut.\n1845 besch\u00E4ftigte die Glasfabrik Andell et C\u00B0, die Weinflaschen herstellte, Kinder ab 12 Jahren! Eine erste Schule wurde 1866 er\u00F6ffnet, also 15 Jahre vor den Gesetzen von Jules Ferry. Ende des 19. Jahrhunderts produzierte die Glasfabrik 3.500.000 Flaschen pro Jahr, bevor sie 1931 geschlossen wurde.\nGegen\u00FCber dem Park in der Rue Jean Bouveri verlor die ehemalige Rue \"Bouteille\", die heute Rue du 11 novembre hei\u00DFt, einen Teil ihrer Geb\u00E4ude und ihren Charakter.\nEine Eisenbahn, die vierte Linie in Frankreich, transportierte ab 1836 die Kohle von Epinac bis zum Kanal von Burgund in Pont d'Ouche. Die Waggons wurden von Tieren gezogen, bevor 1860 eine belgische Dampfmaschine (und nicht Schneider, der benachbarte Konkurrent aus Le Creusot!) Ochsen und Pferde ersetzte.\n\nIm Jahr 1868 nutzt die PLM (Paris/Lyon/Marseille) die Wasserfassung von Pont Vert. Die Linie Epinac/Autun wird dank der Unterst\u00FCtzung von Mac Mahon, Herzog von Magenta, der in Sully geboren wurde, er\u00F6ffnet.\n\nDer Staat kaufte 1881 die Eisenbahn von Epinac. 1891 kam der Pr\u00E4sident der Republik Sadi Carnot, ehemaliger Abgeordneter der C\u00F4te d'Or und Enkel von Lazare Carnot aus Nolay, nach Epinac, um die Strecke nach Les Laumes und Paris \u00FCber Thury und Arnay-le-Duc einzuweihen. Die Strecke Epinac/Pont d'Ouche, die 1905 bis nach Dijon verl\u00E4ngert wurde, wurde f\u00FCr Reisende ge\u00F6ffnet. Doch schon bald wird die Stra\u00DFe die Schiene t\u00F6ten: Die Bahnstrecke wird 1992 zur Promenade von Monestoy.\n\n1889 leitet der Ingenieur Charles Destival die Kohlengruben. Die Produktion steigt so stark an, dass 1910 das Elektrizit\u00E4tswerk des Hottinguer-Schachts Strom bis nach Autun und Meursault verkauft. Das Maximum wird 1917 mit 292545 Tonnen Steinkohle erreicht. Der Schacht St. Charles (nach dem Vornamen von Herrn Destival) wird 1920 als letzter Schacht auf minus 618 m abgeteuft.\n\nDanach schlossen nach und nach die verschiedenen Sch\u00E4chte: Ressille, Champs-Pialey, Fontaine-Bonnard, Hagerman, Souach\u00E8res, Micheneau, Garenne, Sainte-Barbe, Le Curier, Hottinguer, Lestiboudois am Fu\u00DFe des Schlosses und Saint Charles, dessen F\u00F6rderturm heute das nahe gelegene Bergwerksmuseum in Blanzy schm\u00FCckt.\n\n1946 wurde Veuvrottes \u00FCbernommen. Die Minen wurden verstaatlicht und von den Charbonnages de France verwaltet. 1950 schloss die Moloy-Mine in St. L\u00E9ger-du-Bois und am 28. Februar 1966 schlossen die Charbonnages de France Veuvrottes: Epinac-les-Mines hat gelebt! Die letzten Bergleute gingen \"in Montceau\" arbeiten und bedauerten, \"weil es noch viele Kohlen unter unseren F\u00FC\u00DFen gibt\", dass der Name \"Les Mines\", der 1891 auf Antrag der PLM eingef\u00FChrt worden war, aufgegeben wurde."@de . "A met\u00E0 del XVIII secolo, il conte di Clermont-Tonnerre era il signore di Monestoy, l'antico nome di Epinac dal 1656.\nDurante la rivoluzione del 1789, emigr\u00F2 e la sua propriet\u00E0 confiscata fu venduta nel 1826 a Samuel Blum, un mastro carbonaro di Digione, che acquist\u00F2 il castello, la vetreria e le miniere.\nNel 1829, la concessione per il carbone fu acquistata dalla S.A. des houill\u00E8res et du chemin de fer d'Epinac (societ\u00E0 del carbone e della ferrovia di Epinac) che, a partire dal 1835, costru\u00EC 300 abitazioni per i suoi operai nella citt\u00E0 della Garenne. Vennero presto costruite scuole, una cappella, cooperative e caff\u00E8.\nNel 1845, la vetreria Andell et C\u00B0, che produceva bottiglie di vino, impiegava bambini a partire dai 12 anni! Una prima scuola apr\u00EC loro le porte nel 1866, 15 anni prima delle leggi di Jules Ferry. Alla fine del XIX secolo, la vetreria, chiusa nel 1931, produceva 3.500.000 bottiglie all'anno.\nDi fronte al parco, rue Jean Bouveri, l'antica via \"Bouteille\", oggi rue du 11 novembre, ha perso alcuni edifici e il suo carattere.\nDal 1836 una ferrovia, la quarta linea in Francia, trasportava il carbone da Epinac al canale di Borgogna a Pont d'Ouche. I carri erano trainati da animali prima che un motore a vapore belga (e non Schneider, il vicino concorrente di Le Creusot!) sostituisse bestiame e cavalli nel 1860.\n\nNel 1868, il PLM (Parigi/Lione/Marsiglia) utilizz\u00F2 la presa d'acqua di Pont Vert. La linea Epinac/Autun viene aperta grazie al sostegno di Mac Mahon, Duca di Magenta, nato a Sully.\n\nLo Stato acquist\u00F2 la ferrovia di Epinac nel 1881. Nel 1891, il Presidente della Repubblica Sadi Carnot, ex deputato della C\u00F4te d'Or, nipote di Lazare Carnot de Nolay, si rec\u00F2 a Epinac per inaugurare la linea per Les Laumes e Parigi, via Thury e Arnay-le-Duc. La linea Epinac/Pont d'Ouche, prolungata fino a Digione nel 1905, fu aperta ai passeggeri. Ma presto la strada avrebbe ucciso la ferrovia: la linea ferroviaria \u00E8 diventata la passeggiata di Monestoy nel 1992.\n\nNel 1889, l'ingegnere Charles Destival assunse la gestione delle miniere. La produzione aument\u00F2 a tal punto che nel 1910 la centrale elettrica del pozzo di Hottinguer vendeva elettricit\u00E0 fino ad Autun e Meursault. Il massimo viene raggiunto nel 1917 con 292545 tonnellate di carbone. Il pozzo St Charles (intitolato a Destival) \u00E8 stato l'ultimo ad essere scavato, nel 1920, a meno 618 metri.\n\nPoi, uno dopo l'altro, i vari pozzi furono chiusi: Ressille, Champs-Pialey, Fontaine-Bonnard, Hagerman, Souach\u00E8res, Micheneau, Garenne, Sainte-Barbe, Le Curier, Hottinguer, Lestiboudois ai piedi del castello e Saint Charles, la cui struttura di testa oggi adorna il vicino museo della miniera di Blanzy.\n\nNel 1946, Veuvrottes viene rilevata. Le miniere furono nazionalizzate e gestite dai Charbonnages de France. Nel 1950 chiuse la miniera di Moloy a St L\u00E9ger-du-Bois e il 28 febbraio 1966 i Charbonnages de France chiusero Veuvrottes: Epinac-les-Mines ha vissuto! Gli ultimi minatori andarono a lavorare \"a Montceau\", rimpiangendo \"perch\u00E9 c'\u00E8 ancora molto carbone sotto i nostri piedi\" l'abbandono del nome \"Les Mines\" che era stato adottato nel 1891 su richiesta del PLM."@it . "Au milieu du XVIIIe si\u00E8cle, le Comte de Clermont-Tonnerre est le seigneur de Monestoy, ancien nom d'Epinac depuis 1656.\nA la r\u00E9volution de 1789, il \u00E9migre et ses biens confisqu\u00E9s sont revendus en 1826 \u00E0 un Dijonnais, Samuel Blum, ma\u00EEtre de forges au charbon de bois, qui ach\u00E8te ch\u00E2teau, verrerie et mines.\nEn 1829, la concession houill\u00E8re est rachet\u00E9e par la S.A des houill\u00E8res et du chemin de fer d'Epinac.D\u00E8s 1835, les houill\u00E8res construisent 300 logements pour leurs ouvriers \u00E0 la cit\u00E9 de la Garenne. Ecoles, chapelle, coop\u00E9ratives et caf\u00E9s sont vite b\u00E2tis.\nEn 1845, la verrerie Andell et C\u00B0, qui fabrique des bouteilles \u00E0 vin, emploie des enfants d\u00E8s l'\u00E2ge de 12 ans ! Une premi\u00E8re \u00E9cole leur ouvre ses portes en 1866, soit 15 ans avant les lois de Jules Ferry. De la verrerie sortent 3.500.000/an \u00E0 la fin du XIXe si\u00E8cle, avant sa fermeture en 1931.\nFace au parc rue Jean Bouveri, l'ancienne rue \u00AB Bouteille \u00BB, aujourd'hui rue du 11 novembre, a perdu une partie de ses b\u00E2timents et son caract\u00E8re.\nUn chemin de fer, la quatri\u00E8me ligne en France, transporte d\u00E8s 1836 la houille d'Epinac jusqu'au canal de Bourgogne \u00E0 Pont d'Ouche. La traction des wagons est animale avant qu'une machine \u00E0 vapeur belge (et pas Schneider, le concurrent voisin du Creusot !) ne remplace b\u0153ufs et chevaux en 1860.\n\nEn 1868, le PLM (Paris/Lyon/Marseille) utilise la prise d'eau du Pont Vert. La Ligne Epinac/Autun est ouverte gr\u00E2ce \u00E0 l'appui de Mac Mahon, duc de Magenta, n\u00E9 \u00E0 Sully.\n\nL'\u00E9tat rach\u00E8te le chemin de fer d'Epinac en 1881. En 1891, le Pr\u00E9sident de la R\u00E9publique Sadi Carnot, ancien d\u00E9put\u00E9 de la C\u00F4te d'Or, petit-fils de Lazare Carnot de Nolay, vient \u00E0 Epinac inaugurer la ligne vers Les Laumes et Paris, par Thury et Arnay-le-Duc. La ligne Epinac/Pont d'Ouche, prolong\u00E9e jusqu'\u00E0 Dijon en 1905, est ouverte aux voyageurs. Mais bient\u00F4t la route tuera le rail : la voie ferr\u00E9e deviendra en 1992 la promenade de Monestoy.\n\nEn 1889, l'ing\u00E9nieur Charles Destival dirige les houill\u00E8res. La production augmente tant, qu'en 1910 la centrale \u00E9lectrique du puits Hottinguer vend du courant jusqu'\u00E0 Autun et Meursault. Le maximum est atteint en 1917 avec 292545 tonnes de houille. Le puits St Charles (du pr\u00E9nom de Mr Destival) sera le dernier puits creus\u00E9 en 1920 \u00E0 moins 618 m.\n\nPuis un \u00E0 un, les diff\u00E9rents puits ferment : Ressille, Champs-Pialey, Fontaine-Bonnard, Hagerman, Souach\u00E8res, Micheneau, Garenne, Sainte-Barbe, Le Curier, Hottinguer, Lestiboudois au pied du ch\u00E2teau et Saint Charles dont le chevalement orne aujourd'hui le proche mus\u00E9e de la mine de Blanzy.\n\nEn 1946, reprise de Veuvrottes. Les mines sont nationalis\u00E9es et g\u00E9r\u00E9es par les Charbonnages de France En 1950, la mine du Moloy ferme \u00E0 St L\u00E9ger-du-Bois et le 28 f\u00E9vrier 1966, les Charbonnages de France ferment Veuvrottes : Epinac-les-Mines \u00E0 v\u00E9cu ! Les derniers mineurs iront travailler \u00AB au Montceau \u00BB, en regrettant \u00AB parce qu'il y a encore beaucoup de charbons sous nos pieds \u00BB l'abandon de l'appellation \u00AB Les Mines \u00BB qui avait \u00E9t\u00E9 adopt\u00E9e en 1891 \u00E0 la demande du PLM."@fr . "In het midden van de 18e eeuw was de graaf van Clermont-Tonnerre heer van Monestoy, sinds 1656 de vroegere naam van Epinac.\nTijdens de revolutie van 1789 emigreerde hij en zijn in beslag genomen eigendom werd in 1826 verkocht aan Samuel Blum, een houtskoolsmid uit Dijon, die het kasteel, de glasblazerij en de mijnen kocht.\nIn 1829 werd de kolenconcessie gekocht door de S.A. des houill\u00E8res et du chemin de fer d'Epinac en vanaf 1835 bouwde de kolenmaatschappij 300 woningen voor haar arbeiders in de cit\u00E9 de la Garenne. Scholen, een kapel, co\u00F6peraties en caf\u00E9s werden al snel gebouwd.\nIn 1845 had de glasfabriek Andell et C\u00B0, die wijnflessen vervaardigde, kinderen vanaf 12 jaar in dienst! Een eerste school opende zijn deuren voor hen in 1866, 15 jaar voor de wetten van Jules Ferry. Aan het eind van de 19e eeuw werden in de glasfabriek, die in 1931 werd gesloten, 3.500.000 flessen per jaar geproduceerd.\nTegenover het park, in de rue Jean Bouveri, heeft de vroegere straat \"Bouteille\", nu rue du 11 novembre, een deel van zijn gebouwen en zijn karakter verloren.\nEen spoorweg, de vierde in Frankrijk, vervoerde vanaf 1836 steenkool van Epinac naar het kanaal van Bourgondi\u00EB bij Pont d'Ouche. De wagens werden getrokken door dieren voordat een Belgische stoommachine (en niet Schneider, de naburige concurrent uit Le Creusot!) in 1860 het vee en de paarden verving.\n\nIn 1868 gebruikte de PLM (Parijs/Lyon/Marseille) de waterinlaat van Pont Vert. De lijn Epinac/Autun wordt geopend dankzij de steun van Mac Mahon, hertog van Magenta, geboren in Sully.\n\nDe staat kocht de Epinac spoorweg in 1881. In 1891 kwam de president van de Republiek, Sadi Carnot, voormalig afgevaardigde van de C\u00F4te d'Or en kleinzoon van Lazare Carnot de Nolay, naar Epinac om de lijn naar Les Laumes en Parijs in te wijden, via Thury en Arnay-le-Duc. De lijn Epinac/Pont d'Ouche, in 1905 verlengd tot Dijon, werd opengesteld voor passagiers. Maar al snel zou de weg het spoor doden: de spoorlijn werd de Monestoy promenade in 1992.\n\nIn 1889 nam ingenieur Charles Destival het beheer van de kolenmijnen over. De productie steeg zo sterk dat in 1910 de krachtcentrale van Hottinguer elektriciteit verkocht tot in Autun en Meursault. Het maximum wordt bereikt in 1917 met 292545 ton kolen. De St Charles-schacht (genoemd naar de heer Destival) was de laatste schacht die in 1920 werd gegraven op min 618 m.\n\nDaarna werden \u00E9\u00E9n voor \u00E9\u00E9n de verschillende schachten gesloten: Ressille, Champs-Pialey, Fontaine-Bonnard, Hagerman, Souach\u00E8res, Micheneau, Garenne, Sainte-Barbe, Le Curier, Hottinguer, Lestiboudois aan de voet van het kasteel en Saint Charles, waarvan het geraamte nu het nabijgelegen mijnmuseum van Blanzy siert.\n\nIn 1946 werd Veuvrottes overgenomen. De mijnen werden genationaliseerd en beheerd door de Charbonnages de France. In 1950 werd de Moloy-mijn in St L\u00E9ger-du-Bois gesloten en op 28 februari 1966 sloten de Charbonnages de France Veuvrottes: Epinac-les-Mines leefde! De laatste mijnwerkers gingen aan het werk \"in Montceau\" en betreurden \"omdat er nog veel steenkool onder onze voeten ligt\" het opgeven van de naam \"Les Mines\" die in 1891 op verzoek van de PLM was aangenomen."@nl . "A mediados del siglo XVIII, el conde de Clermont-Tonnerre era el se\u00F1or de Monestoy, antiguo nombre de Epinac desde 1656.\nDurante la revoluci\u00F3n de 1789, emigr\u00F3 y su propiedad confiscada fue vendida en 1826 a Samuel Blum, un maestro carbonero de Dijon, que compr\u00F3 el castillo, la cristaler\u00EDa y las minas.\nEn 1829, la concesi\u00F3n de carb\u00F3n fue comprada por la S.A. des houill\u00E8res et du chemin de fer d'Epinac (compa\u00F1\u00EDa de carb\u00F3n y ferrocarril de Epinac) y, a partir de 1835, la compa\u00F1\u00EDa de carb\u00F3n construy\u00F3 300 viviendas para sus trabajadores en la ciudad de la Garenne. Pronto se construyeron escuelas, una capilla, cooperativas y caf\u00E9s.\nEn 1845, la cristaler\u00EDa Andell et C\u00B0, que fabricaba botellas de vino, empleaba a ni\u00F1os a partir de los 12 a\u00F1os Una primera escuela les abri\u00F3 sus puertas en 1866, 15 a\u00F1os antes de las leyes de Jules Ferry. A finales del siglo XIX se produc\u00EDan 3.500.000 botellas al a\u00F1o en la cristaler\u00EDa, que cerr\u00F3 en 1931.\nFrente al parque, la calle Jean Bouveri, antigua calle de la \"Bouteille\", ahora calle del 11 de noviembre, ha perdido algunos de sus edificios y su car\u00E1cter.\nUn ferrocarril, la cuarta l\u00EDnea de Francia, transportaba carb\u00F3n desde Epinac hasta el canal de Borgo\u00F1a en Pont d'Ouche desde 1836. Los vagones eran tirados por animales antes de que una m\u00E1quina de vapor belga (\u00A1y no Schneider, el competidor vecino de Le Creusot!) sustituyera al ganado y a los caballos en 1860.\n\nEn 1868, la PLM (Par\u00EDs/Lyon/Marsella) utiliz\u00F3 la toma de agua de Pont Vert. La l\u00EDnea Epinac/Autun se abre gracias al apoyo de Mac Mahon, duque de Magenta, nacido en Sully.\n\nEl Estado compr\u00F3 el ferrocarril de Epinac en 1881. En 1891, el presidente de la Rep\u00FAblica, Sadi Carnot, antiguo diputado de la C\u00F4te d'Or, nieto de Lazare Carnot de Nolay, vino a Epinac para inaugurar la l\u00EDnea a Les Laumes y a Par\u00EDs, v\u00EDa Thury y Arnay-le-Duc. La l\u00EDnea Epinac/Pont d'Ouche, ampliada hasta Dijon en 1905, se abri\u00F3 a los pasajeros. Pero pronto la carretera matar\u00EDa al ferrocarril: la l\u00EDnea f\u00E9rrea se convirti\u00F3 en el paseo de Monestoy en 1992.\n\nEn 1889, el ingeniero Charles Destival asumi\u00F3 la direcci\u00F3n de las minas. La producci\u00F3n aument\u00F3 tanto que en 1910 la central el\u00E9ctrica del pozo de Hottinguer vend\u00EDa electricidad hasta Autun y Meursault. El m\u00E1ximo se alcanza en 1917 con 292545 toneladas de carb\u00F3n. El pozo St Charles (que lleva el nombre del Sr. Destival) fue el \u00FAltimo pozo que se excav\u00F3 en 1920 a menos 618 m.\n\nLuego, uno a uno, se fueron cerrando los distintos pozos: Ressille, Champs-Pialey, Fontaine-Bonnard, Hagerman, Souach\u00E8res, Micheneau, Garenne, Sainte-Barbe, Le Curier, Hottinguer, Lestiboudois al pie del castillo y Saint Charles, cuya cabecera adorna ahora el cercano museo de la mina de Blanzy.\n\nEn 1946, Veuvrottes fue adquirida. Las minas fueron nacionalizadas y gestionadas por la Charbonnages de France. En 1950, la mina Moloy cerr\u00F3 en St L\u00E9ger-du-Bois y el 28 de febrero de 1966, la Charbonnages de France cerr\u00F3 Veuvrottes: \u00A1Epinac-les-Mines vivi\u00F3! Los \u00FAltimos mineros se fueron a trabajar \"a Montceau\", lamentando \"porque todav\u00EDa hay mucho carb\u00F3n bajo nuestros pies\" el abandono del nombre \"Les Mines\" que hab\u00EDa sido adoptado en 1891 a petici\u00F3n del PLM."@es . . .