. . . . . . "Fechas: de primavera a principios de oto\u00F1o\nLocalizaci\u00F3n: frente a la entrada del Mus\u00E9e de l'Image Populaire\n\n\n\u00BFConoce la rubia?\n\nLa rubia es una planta perenne de la familia de las Rubi\u00E1ceas que se cultiv\u00F3 mucho por el tinte rojo que se extrae de sus rizomas, que contienen alizarina y purpurina (que dan a los tejidos un bonito color rojo).\n\n\u00BFPor qu\u00E9 plantar madro\u00F1o delante del Museo de la Imagen Popular?\n\nGracias a la rubia, Pfaffenhoffen y sus alrededores disfrutaron de una actividad econ\u00F3mica excepcional, que comenz\u00F3 a principios del siglo XVIII y se intensific\u00F3 a partir del tercer cuarto del mismo siglo(1).\nLa planta se cultivaba en toda la regi\u00F3n, desde Hochfelden hasta Haguenau, y se entregaba verde o seca en Pfaffenhoffen, que se convirti\u00F3 en un importante centro comercial de la rubia. Aqu\u00ED hab\u00EDa un n\u00FAmero considerable de secaderos. Pero las entregas de rubia seca tambi\u00E9n significaban comercio de rubia.\nEn 1854 todav\u00EDa hab\u00EDa 8 secaderos de rubia. El rubio se utilizaba para te\u00F1ir las s\u00E1banas de rojo. A partir del Segundo Imperio, el ej\u00E9rcito franc\u00E9s compr\u00F3 gran parte de estas s\u00E1banas para confeccionar pantalones militares(2). La derrota de 1870 asest\u00F3 un golpe terrible a esta rama de la industria y el comercio locales(3). Pero fue menos brutal que para la industria de secado y comercio de la rubia, porque tambi\u00E9n te\u00F1\u00EDan medias de c\u00E1\u00F1amo y lana, y utilizaban el azul de lignito(4).\nDe esta actividad s\u00F3lo quedan hoy top\u00F3nimos como Rotaegerle o Rotdaerre (campos de rubia, secaderos de rubia) en Pfaffenhoffen y Niedermodern.\n\n(1) Jean Vogt, \"La garance dans la r\u00E9gion de Pfaffenhoffen\", en S.H.A.S., 1993, IV, p\u00E1gina 45.\n(2) Fran\u00E7ois Lotz, \"Histoire d?une petite ville d'Alsace Pfaffenhoffen\", p\u00E1gina 199.\n(3) V\u00E9ase Georges Klein, \"Industrie locales et m\u00E9tiers disparus\", en S.H.A.S., 1956, III y IV trimestres, p. 74.\n(4) Sobre el estampado de tejidos en azul, v\u00E9ase G. Klein, op. cit."@es . "Date: dalla primavera all'inizio dell'autunno\nLuogo: davanti all'ingresso del Mus\u00E9e de l'Image Populaire\n\n\nConoscete la robbia?\n\nLa robbia \u00E8 Rubia tinctorum L. \u00C8 una pianta perenne della famiglia delle Rubiaceae che veniva ampiamente coltivata per il colorante rosso estratto dai suoi rizomi, che contengono alizarina e purpurina (che conferiscono ai tessuti un bel colore rosso).\n\nPerch\u00E9 piantare la robbia davanti al Mus\u00E9e de l'Image Populaire?\n\nGrazie alla robbia, Pfaffenhoffen e la zona circostante godettero di un'eccezionale attivit\u00E0 economica, che inizi\u00F2 all'inizio del XVIII secolo e si intensific\u00F2 a partire dal terzo quarto dello stesso secolo(1).\nLa pianta veniva coltivata in tutta la regione, da Hochfelden a Haguenau, e consegnata verde o essiccata a Pfaffenhoffen, che divenne un importante centro commerciale per la robbia. Qui c'era un numero considerevole di essiccatoi. Ma le consegne di madder essiccata significavano anche commercio di madder.\nNel 1854 c'erano ancora 8 essiccatoi di robbia. La robbia veniva usata per tingere di rosso le lenzuola. A partire dal Secondo Impero, l'esercito francese acquist\u00F2 gran parte di queste lenzuola per fabbricare pantaloni militari(2). La sconfitta del 1870 inferse un duro colpo a questo ramo dell'industria e del commercio locale(3). Ma fu meno brutale di quello subito dall'industria dell'essiccazione e del commercio della robbia, che tingeva anche calze di canapa e di lana e utilizzava il blu carbone marrone(4).\nDi questa attivit\u00E0 rimangono oggi solo toponimi come Rotaegerle o Rotdaerre (campi di robbia, essiccatoi di robbia) a Pfaffenhoffen e Niedermodern.\n\n(1) Jean Vogt, \"La garance dans la r\u00E9gion de Pfaffenhoffen\", in S.H.A.S., 1993, IV, pag. 45.\n(2) Fran\u00E7ois Lotz, \"Histoire d'une petite ville d'Alsace Pfaffenhoffen\", pag. 199.\n(3) Cfr. Georges Klein, \"Industrie locales et m\u00E9tiers disparus\", in S.H.A.S., 1956, III e IV trimestre, pag. 74.\n(4) Sulla stampa di tessuti in blu, cfr. G. Klein, op. cit."@it . "Data: lente tot vroege herfst\nLocatie: voor de ingang van het Mus\u00E9e de l'Image Populaire\n\n\nKen je meekrap?\n\nMeekrap is Rubia tinctorum L. Het is een vaste plant uit de Rubiaceae-familie die op grote schaal werd gekweekt voor de rode kleurstof die wordt gewonnen uit de wortelstokken, die alizarine en purpurine bevatten (die stoffen een mooie rode kleur geven).\n\nWaarom meekrap planten voor het Mus\u00E9e de l'Image Populaire?\n\nDankzij meekrap kenden Pfaffenhoffen en omgeving een uitzonderlijke economische activiteit, die begon in het begin van de 18e eeuw en intenser werd vanaf het derde kwartaal van dezelfde eeuw(1).\nDe plant werd in de hele regio, van Hochfelden tot Haguenau, geteeld en groen of gedroogd geleverd aan Pfaffenhoffen, dat een belangrijk handelscentrum voor meekrap werd. Er was hier een aanzienlijk aantal drogers. Maar leveringen van gedroogde meekrap betekende ook handel in meekrap.\nIn 1854 waren er nog 8 meekraverdrogers. Meekrap werd gebruikt om lakens rood te verven. Vanaf het Tweede Keizerrijk kocht het Franse leger een groot deel van deze lakens om er militaire broeken van te maken(2). De nederlaag van 1870 betekende een vreselijke klap voor deze tak van lokale industrie en handel(3). Maar het was minder wreed dan voor de meekrapdrogerij en -handel, want zij verfden ook hennep en wollen kousen en gebruikten bruinkoolblauw(4).\nHet enige dat vandaag van deze activiteit overblijft, zijn plaatsnamen zoals Rotaegerle of Rotdaerre (meekrapvelden, meekrapdrogers) in Pfaffenhoffen en Niedermodern.\n\n(1) Jean Vogt, \"La garance dans la r\u00E9gion de Pfaffenhoffen\", in S.H.A.S., 1993, IV, blz. 45.\n(2) Fran\u00E7ois Lotz, \"Histoire d?une petite ville d?Alsace Pfaffenhoffen\", pagina 199.\n(3) Zie Georges Klein, \"Industrie locales et m\u00E9tiers disparus\", in S.H.A.S., 1956, 3e en 4e kwartaal, blz. 74.\n(4) Over het bedrukken van stoffen in blauw, zie G. Klein, op. cit."@nl . "Dates : du printemps au d\u00E9but de l'automne\nLieu : devant l'entr\u00E9e du Mus\u00E9e de l'Image Populaire\n\n\nConnaissez-vous la garance ?\n\nIl s\u2019agit de la garance des teinturiers, Rubia tinctorum L. C\u2019est une plante vivace de la famille des Rubiac\u00E9es qui fut largement cultiv\u00E9e pour la teinture rouge extraite de ses rhizomes car ils contiennent de l\u2019alizarine et de la purpurine (qui ont la propri\u00E9t\u00E9 de donner aux tissus une belle couleur rouge).\n\nPourquoi planter de la garance devant le Mus\u00E9e de l'Image Populaire ?\n\nGr\u00E2ce \u00E0 la garance, Pfaffenhoffen et ses environs connurent une activit\u00E9 \u00E9conomique exceptionnelle, amorc\u00E9e au d\u00E9but du 18e si\u00E8cle et intense \u00E0 partir du troisi\u00E8me quart du m\u00EAme si\u00E8cle(1). \nCette plante \u00E9tait cultiv\u00E9e dans toute la r\u00E9gion, de Hochfelden jusqu\u2019\u00E0 Haguenau, pour la livrer verte ou s\u00E9ch\u00E9e \u00E0 Pfaffenhoffen, devenu une plate forme commerciale importante de la garance. Il y existait un nombre consid\u00E9rable de s\u00E9choirs. Mais qui dit livraison de garance s\u00E9ch\u00E9e dit aussi commerce de garance. \nEn 1854, on constate encore l\u2019existence de 8 s\u00E9cheurs de garance. La garance \u00E9tait utilis\u00E9e pour teindre des draps en rouge. A partir du Second Empire, l\u2019arm\u00E9e fran\u00E7aise acheta une grande partie de ces draps pour la fabrication des pantalons militaires(2). La d\u00E9faite de 1870 porta, de ce fait, un coup terrible \u00E0 cette branche de l\u2019industrie et du commerce de la localit\u00E9(3). Mais il f\u00FBt moins brutal que pour le s\u00E9chage et le commerce de la garance, car ils teignaient \u00E9galement du chanvre ainsi que des bas de laine, et utilisaient aussi le bleu de lignite(4).\nIl ne reste aujourd\u2019hui de cette activit\u00E9 que des noms de lieux-dits, tels que Rotaegerle ou Rotdaerre (champs de garance, s\u00E9choirs de garance ) \u00E0 Pfaffenhoffen et \u00E0 Niedermodern.\n\n(1) Jean Vogt, \u00ABLa garance dans la r\u00E9gion de Pfaffenhoffen\u00BB, in S.H.A.S., 1993, IV, page 45. \n(2) Fran\u00E7ois Lotz, \u00ABHistoire d\u2019une petite ville d\u2019Alsace Pfaffenhoffen\u00BB, page 199.\n(3) Cf Georges Klein, \u00ABIndustrie locales et m\u00E9tiers disparus\u00BB, in S.H.A.S., 1956, 3\u00B0et 4\u00B0 trim., p. 74.\n(4) Sur l\u2019impression des tissus en bleu, voir G. Klein, op. cit."@fr . "Dates: spring to early autumn\nLocation: in front of the entrance to the Mus\u00E9e de l'Image Populaire\n\n\nDo you know madder?\n\nMadder is Rubia tinctorum L. It's a perennial plant in the Rubiaceae family, widely cultivated for the red dye extracted from its rhizomes, which contain alizarin and purpurin (which give fabrics a beautiful red color).\n\nWhy plant madder in front of the Mus\u00E9e de l'Image Populaire?\n\nThanks to madder, Pfaffenhoffen and the surrounding area enjoyed exceptional economic activity, from the beginning of the 18th century to the third quarter of the same century(1).\nThe plant was cultivated throughout the region, from Hochfelden to Haguenau, and delivered green or dried to Pfaffenhoffen, which became a major trading center for madder. There were a considerable number of drying kilns. But dried madder delivery also meant madder trading.\nIn 1854, there were still 8 madder dryers. Madder was used to dye sheets red. From the Second Empire onwards, the French army purchased a large proportion of these cloths for the manufacture of military pants(2). The defeat of 1870 dealt a terrible blow to this branch of local industry and commerce(3). But it was less brutal than for madder drying and trading, since they also dyed hemp and woollen stockings, and used lignite blue(4).\nToday, all that remains of this activity are place names such as Rotaegerle or Rotdaerre (madder fields, madder dryers) in Pfaffenhoffen and Niedermodern.\n\n(1) Jean Vogt, \"La garance dans la r\u00E9gion de Pfaffenhoffen\", in S.H.A.S., 1993, IV, page 45.\n(2) Fran\u00E7ois Lotz, \"Histoire d?une petite ville d?Alsace Pfaffenhoffen\", page 199.\n(3) Cf Georges Klein, \"Industrie locales et m\u00E9tiers disparus\", in S.H.A.S., 1956, 3rdand 4th quarters, p. 74.\n(4) On blue fabric printing, see G. Klein, op. cit."@en . "Datum: vom Fr\u00FChling bis zum fr\u00FChen Herbst\nOrt: vor dem Eingang des Mus\u00E9e de l'Image Populaire\n\n\nKennen Sie Krapp?\n\nEs handelt sich um die F\u00E4rberkrapp, Rubia tinctorum L. Sie ist eine mehrj\u00E4hrige Pflanze aus der Familie der Rubiaceae, die wegen des roten Farbstoffs, der aus ihren Rhizomen gewonnen wird, weithin angebaut wurde, da diese Alizarin und Purpurin enthalten (welche die Eigenschaft haben, Stoffen eine sch\u00F6ne rote Farbe zu geben).\n\nWarum wird Krapp vor dem Mus\u00E9e de l'Image Populaire gepflanzt?\n\nDank des Krapps erlebten Pfaffenhoffen und seine Umgebung eine au\u00DFergew\u00F6hnliche wirtschaftliche Aktivit\u00E4t, die Anfang des 18. Jahrhunderts einsetzte und ab dem dritten Viertel desselben Jahrhunderts intensiv war(1).\nDie Pflanze wurde in der gesamten Region von Hochfelden bis Haguenau angebaut und gr\u00FCn oder getrocknet nach Pfaffenhoffen geliefert, das sich zu einer wichtigen Handelsplattform f\u00FCr Krapp entwickelte. Dort gab es eine betr\u00E4chtliche Anzahl an Trocknungsanlagen. Doch wer getrocknetes Krapp lieferte, handelte auch mit Krapp.\nIm Jahr 1854 gab es noch acht Krapp-Trockner. Krapp wurde zum Rotf\u00E4rben von Bettlaken verwendet. Ab dem Zweiten Kaiserreich kaufte die franz\u00F6sische Armee einen gro\u00DFen Teil dieser Laken f\u00FCr die Herstellung von Milit\u00E4rhosen(2). Die Niederlage von 1870 versetzte diesem Industrie- und Handelszweig des Ortes daher einen schrecklichen Schlag(3). Er war jedoch weniger brutal als f\u00FCr die Trocknung und den Handel mit Krapp, da sie auch Hanf und Wollstr\u00FCmpfe f\u00E4rbten und Braunkohlenblau verwendeten(4).\nVon dieser T\u00E4tigkeit sind heute nur noch Flurnamen wie Rotaegerle oder Rotdaerre (Krappfelder, Krapptrockner) in Pfaffenhoffen und Niedermodern \u00FCbrig geblieben.\n\n(1) Jean Vogt, \"La garance dans la r\u00E9gion de Pfaffenhoffen\", in S.H.A.S., 1993, IV, Seite 45.\n(2) Fran\u00E7ois Lotz, \"Histoire d'une petite ville d'Alsace Pfaffenhoffen\", Seite 199.\n(3) Vgl. Georges Klein, \"Industrie locales et m\u00E9tiers disparus\", in S.H.A.S., 1956, 3\u00B0und 4\u00B0 Trim, Seite 74.\n(4) Zum Blaudruck von Stoffen siehe G. Klein, op. cit."@de . . .