. . "Datum: 1450\nPeriode: Middeleeuwen, 19e eeuw\nType : Religieuze architectuur\nStatus : Eigendom van de stad Arles Opgenomen in de Inventaris van historische monumenten (1941)\n\nSaint-C\u00E9saire, vroeger de kapel van het klooster van de Grands-Augustins, is nog steeds de enige gewijde kerk in de wijk Roquette\n\nHet dateert uit het midden van de 15e eeuw, maar werd meermaals gewijzigd, vooral in de 19e eeuw. Het herbergt het graf van Quiqueran de Beaujeu, de grote prior van de Orde van Malta in de 17e eeuw\n\nHaar roeping als zeemansparochie komt tot uiting in een aantal werken, waarvan sommige afkomstig zijn uit de twee andere voormalige parochiekerken van de wijk, Saint-Laurent en Sainte-Croix. Haar roeping als kerk van Saint-C\u00E9saire, bisschop van Arles in de 6e eeuw, dateert pas van 1839, toen ze werd gerestaureerd voor de eredienst. De oorspronkelijke bouw van het gebouw, in 1450, is in zuidelijke gotische stijl.\n\nAan de gevel, die in de 19e eeuw is gewijzigd, is op de zijvleugels duidelijk te zien dat bij een brand in de 17e eeuw twee travee\u00EBn van de kerk zijn verwijderd. Bij de kerk zijn nog de resten van het klooster van de Grote Augustijnen te zien. Binnen bestaat het gebouw uit een schip met vier travee\u00EBn gewelfd over een spitsboog, geflankeerd door zijkapellen. Het koor, dat aan het begin van de 19e eeuw is verbouwd, heeft een achthoekige koepel met een lantaarn (17e eeuw)\n\nDe kerk heeft elementen hersteld van het meubilair van de twee andere kerken in de wijk, die tijdens de Revolutie werden afgeschaft. Zo hangt achter in het koor het oude schilderij van het hoogaltaar van Saint-Laurent, geschilderd door Trophime Bigot in 1638.\n\nSaint-C\u00E9saire is de enige kerk in Arles waarvan de originele vloertegels met wapenschilden en grafschriften bewaard zijn gebleven. In 1866 werd het gebouw uitgerust met een galerijorgel achter in het schip, door Fran\u00E7ois Mader, het enige nog bruikbare orgel in Arles. Dit instrument, dat een ouder instrument vervangt, heeft een neogotische kast met drie torentjes en pinakels. De gebrandschilderde ramen dragen het opschrift Guilbert d'Anelle, 1875, Avignon."@nl . "Fecha: 1450\n\u00C9poca: Edad Media, siglo XIX\nTipo: Arquitectura religiosa\nEstatuto: Propiedad de la ciudad de Arles, inscrita en el inventario de Monumentos Hist\u00F3ricos (1941)\nAntigua capilla del convento de los Agustinos, Saint-C\u00E9saire sigue siendo en la actualidad la \u00FAnica iglesia todav\u00EDa consagrada del barrio de la Roquette. \nDe estilo g\u00F3tico meridional, data de mediados del siglo XV pero fue modificada varias veces, en particular en el siglo XIX.\nAlberga sobre todo la tumba de Quinqueran de Beaujeu, gran prior de la orden de Malta en el siglo XVII. \nSu vocaci\u00F3n de parroquia de marineros se encuentra en algunas obras que contiene, algunas de las cuales provienen de dos antiguas iglesias parroquiales del barrio, Saint-Laurent y Sainte-Croix.\nSu advocaci\u00F3n de Saint-C\u00E9saire, obispo de Arles en el siglo VI, solo data de 1839, cuando se restableci\u00F3 el culto.\nLa construcci\u00F3n inicial del edificio, en 1450, depende del estilo g\u00F3tico meridional.\nLa fachada, modificada en el siglo XIX, deja claramente aparecer en sus alas laterales la eliminaci\u00F3n de las dos galer\u00EDas de la iglesia durante un incendio en el siglo XVII. \nCerca de la iglesia, todav\u00EDa se pueden percibir los restos del claustro de los Grandes Agustinos. \nEn el interior, el edificio est\u00E1 compuesto por una nave de cuatro galer\u00EDas con b\u00F3veda de ojiva, flanqueada por capillas laterales. \nEl coro, transformado a principios del siglo XIX, est\u00E1 cubierto por una c\u00FApula octogonal con lintern\u00F3n (siglo XVII). \nLa iglesia recuper\u00F3 elementos del mobiliario de las dos otras iglesias del barrio, eliminadas en la Revoluci\u00F3n. \nDe este modo, al final del coro, est\u00E1 situado el antiguo cuadro del altar mayor de Saint-Laurent pintado por Trophime Bigot en 1638.\nSaint-C\u00E9saire es la \u00FAnica iglesia arlesiana que conserva las losas del suelo originales con blasones y epitafios funerarios. \nEn 1866, el edificio fue dotado con un \u00F3rgano de tribuna al final de la nave, de Fran\u00E7ois Mader, el \u00FAnico utilizable que posee Arles en la actualidad. \nEste instrumento, que sustituye a uno m\u00E1s antiguo, est\u00E1 dotado con un aparador neog\u00F3tico con tres torretas y pin\u00E1culos. \nLas vidrieras historiadas llevan la menci\u00F3n Guilbert d'Anelle, 1875, Avi\u00F1\u00F3n."@es . "Data : 1450\nEpoca : Medioevo, XIX secolo\nTipo : Architettura religiosa\nStato : Propriet\u00E0 della Citt\u00E0 di Arles, iscritta all\u2019Inventario dei Monumenti Storici (1941)\nAntica cappella del convento dei Grands-Augustins, Saint-C\u00E9saire rimane oggi la sola chiesa ancora consacrata del quartiere della Roquette. \nDi stile gotico meridionale, risale alla met\u00E0 del XV secolo, ma fu modificata pi\u00F9 volte, soprattutto nel XIX secolo.\nOspita, in particolare, la tomba di Quiqueran de Beaujeu, gran priore dell\u2019ordine di Malta nel XVII secolo. \nLa sua vocazione di parrocchia di marinai si ritrova in alcune opere che contiene, di cui alcune provengono da altre due chiese parrocchiali antiche del quartiere, Saint-Laurent e Sainte-Croix.\nLa sua denominazione di Saint-C\u00E9saire, vescovo di Arles nel VI secolo, risale soltanto al 1839, all\u2019epoca della sua restituzione al culto.\nLa costruzione iniziale dell\u2019edificio, nel 1450, appartiene allo stile gotico meridionale.\nLa facciata, modificata nel XIX secolo, lascia nettamente apparire, sulle sue ali laterali, la soppressione delle due campate della chiesa all\u2019epoca di un incendio sopraggiunto nel XVII secolo. \nNelle vicinanze della chiesa, \u00E8 possibile intravedere ancora le vestigia del chiostro dei Grands-Augustins. \nAll\u2019interno, l\u2019edificio si compone di una navata a quattro campate con volta a ogiva, fiancheggiata da cappelle laterali. \nIl coro, trasformato all\u2019inizio del XIX secolo, \u00E8 coperto con una cupola ottagonale a lucernario (XVII secolo). \nLa chiesa ha recuperato elementi del mobilio delle altre due chiese del quartiere, soppresse durante la Rivoluzione francese. \nPertanto, in fondo al coro, \u00E8 collocato l\u2019antico quadro dell\u2019altare maggiore di Saint-Laurent, dipinto da Trophime Bigot nel 1638.\nSaint-C\u00E9saire \u00E8 la sola chiesa arlesiana a conservare le lastre del pavimento d\u2019origine con blasoni ed epitaffi funerari. \nNel 1866, l\u2019edificio fu dotato di un organo da matroneo a fondo navata, di Fran\u00E7ois Mader, l\u2019unico utilizzabile che oggi possiede Arles. \nQuesto strumento, che ne sostituisce uno pi\u00F9 vecchio, \u00E8 dotato di una cassa neogotica con tre torrette e pinnacoli. \nLe vetrate istoriate riportano la firma di Guilbert d\u2019Anelle, 1875, Avignone."@it . "Date : 1450\nEpoque : Moyen Age, XIX\u00E8me si\u00E8cle\nType : Architecture religieuse\nStatut : Propri\u00E9t\u00E9 de la Ville d'Arles Inscrite \u00E0 l'Inventaire des Monuments historiques (1941)\n\nAncienne chapelle du couvent des Grands-Augustins, Saint-C\u00E9saire reste aujourd'hui la seule \u00E9glise encore consacr\u00E9e du quartier de la Roquette. \n\nDe style gothique m\u00E9ridional, elle date du milieu du XV\u00E8me si\u00E8cle mais fut plusieurs fois modifi\u00E9e, en particulier au XIX\u00E8me si\u00E8cle. Elle abrite notamment le tombeau de Quiqueran de Beaujeu, grand prieur de l'ordre de Malte au XVII\u00E8me si\u00E8cle. \n\nSa vocation de paroisse de mariniers se retrouve dans certaines oeuvres qu'elle contient, dont certaines proviennent des deux autres anciennes \u00E9glises paroissiales du quartier, Saint-Laurent et Sainte-Croix. Son vocable de Saint-C\u00E9saire, \u00E9v\u00EAque d'Arles au VI\u00E8me si\u00E8cle, ne date que de 1839, lors de son r\u00E9tablissement au culte. La construction initiale de l'\u00E9difice, en 1450, rel\u00E8ve du style gothique m\u00E9ridional.\n\nLa fa\u00E7ade, modifi\u00E9e au XIX\u00E8me si\u00E8cle, laisse nettement appara\u00EEtre sur ses ailes lat\u00E9rales la suppression des deux trav\u00E9es de l'\u00E9glise lors d'un incendie au XVII\u00E8me si\u00E8cle. Pr\u00E9s de l'\u00E9glise, on peut encore apercevoir les vestiges du clo\u00EEtre des Grands-Augustins. A l'int\u00E9rieur, l'\u00E9difice se compose d'une nef \u00E0 quatre trav\u00E9es vo\u00FBt\u00E9es sur ogive, flanqu\u00E9e de chapelles lat\u00E9rales. Le choeur, transform\u00E9 au d\u00E9but du XIX\u00E8me si\u00E8cle, est couvert d'une coupole octogonale \u00E0 lanternon (XVII\u00E8me si\u00E8cle). \n\nL'\u00E9glise a r\u00E9cup\u00E9r\u00E9 des \u00E9l\u00E9ments du mobilier des deux autres \u00E9glises du quartier, supprim\u00E9es \u00E0 la R\u00E9volution. Ainsi, au fond du choeur, est plac\u00E9 l'ancien tableau du ma\u00EEtre-autel de Saint-Laurent peint par Trophime Bigot en 1638.\n\nSaint-C\u00E9saire est la seule \u00E9glise arl\u00E9sienne \u00E0 conserver les dalles de sol d'origine avec blasons et \u00E9pitaphes fun\u00E9raires. En 1866 l'\u00E9difice fut dot\u00E9 d'un orgue de tribune en fond de nef, de Fran\u00E7ois Mader, le seul utilisable que poss\u00E8de Arles aujourd'hui. Cet instrument, rempla\u00E7ant un plus ancien, est dot\u00E9 d'un buffet n\u00E9ogothique avec trois tourelles et pinacles. Les vitraux histori\u00E9s portent la mention Guilbert d'Anelle, 1875, Avignon."@fr . "Date: 1450\nPeriod: Middle Ages, 19th century\nType : Religious architecture\nStatus : Property of the City of Arles Listed as a Historical Monument (1941)\n\nFormerly the chapel of the Grands-Augustins convent, Saint-C\u00E9saire is still the only consecrated church in the Roquette district.\n\nBuilt in the Southern Gothic style, it dates from the mid-15th century, but was modified several times, particularly in the 19th century. It houses the tomb of Quiqueran de Beaujeu, Grand Prior of the Order of Malta in the 17th century.\n\nIts vocation as a seafarers' parish is reflected in some of the works it contains, some of which come from the district's other two former parish churches, Saint-Laurent and Sainte-Croix. Its dedication to Saint-C\u00E9saire, bishop of Arles in the 6th century, only dates back to 1839, when it was restored to worship. The building was originally constructed in 1450 in the Southern Gothic style.\n\nThe facade, modified in the 19th century, shows clearly on its side wings the removal of two bays of the church during a fire in the 17th century. Near the church, the remains of the Grands-Augustins cloister can still be seen. Inside, the building comprises a four-bay nave with pointed arches, flanked by side chapels. The choir, transformed in the early 19th century, is covered by an octagonal dome with lantern (17th century).\n\nThe church salvaged some of the furnishings from the other two churches in the district, which were abolished during the Revolution. At the back of the choir, for example, is the former high altar painting of Saint-Laurent, painted by Trophime Bigot in 1638.\n\nSaint-C\u00E9saire is the only church in Arles to retain its original floor tiles with coats of arms and funeral epitaphs. In 1866, the building was fitted with a gallery organ in the nave, by Fran\u00E7ois Mader, the only usable organ in Arles today. Replacing an earlier instrument, it features a neo-Gothic case with three turrets and pinnacles. The stained glass windows bear the inscription Guilbert d'Anelle, 1875, Avignon."@en . "Datum: 1450\nEpoche: Mittelalter, 19. Jhd.\nTyp: Religi\u00F6se Architektur\nStatus: Eigentum der Stadt Arles, denkmalgesch\u00FCtzt (1941)\nSaint-C\u00E9saire, die ehemalige Kapelle des Klosters der Grands-Augustins, ist heute die einzige noch geweihte Kirche des Roquette-Viertels. \nSie wurde Mitte des 15. Jhd. im gotischen Stil S\u00FCdfrankreichs gebaut, aber mehrmals umgebaut, insbesondere im 19. Jhd.\nMan findet hier insbesondere das Grab von Quiqueran de Beaujeu, dem gro\u00DFen Prior des Malteser Ordens im 17. Jhd. \nIhre Bestimmung als Seefahrer-Pfarrei erkennt man in verschiedenen ihrer Werke, darunter einigen der beiden anderen ehemaligen Pfarrkichen des Viertels, Saint-Laurent und Sainte-Croix.\nIhren Namen Saint-C\u00E9saire, Bischof von Arles im 6. Jhd., erhielt sie erst 1839, als wieder Gottesdienste stattfanden.\nDer urspr\u00FCngliche Bau aus dem Jahr 1450 geh\u00F6rt zum gotischen Stil S\u00FCdfrankreichs.\nDie im 19. Jhd. ge\u00E4nderte Fassade l\u00E4sst an ihren Seitenfl\u00FCgeln deutlich erkennen, dass zwei Joche der Kirche im 17. Jhd. einem Brand zum Opfer fielen. \nIn der N\u00E4he der Kirche kann man noch die Reste des Kreuzgangs der Grands-Augustins sehen. \nIm Inneren besteht der Bau aus einem Schiff mit vier Gew\u00F6lbejochen und vier Seitenkapellen. \nDer zu Beginn des 19. Jhd. umgebaute Chor tr\u00E4gt eine achteckige Kuppel mit Laterne (17. Jhd.). \nDie Kirche hat die Elemente des Mobiliars der beiden anderen Kirchen des Viertels, die bei der Revolution zerst\u00F6rt wurden, aufgenommen. \nSo findet man hinten im Chor das alte Gem\u00E4lde des Hochaltars von Saint-Laurent, 1638 von Trophime Bigot gemalt.\nSaint-C\u00E9saire ist die einzige Kirche in Arles, in der noch die urspr\u00FCnglichen Bodenplatten mit Wappen und Grabinschriften zu sehen sind. \nIm Jahr 1866 bekam der Bau im Schiff eine Emporen-Orgel von Fran\u00E7ois Mader, die einzige ben\u00FCtzbare, die Arles heute noch besitzt. \nDas Instrument, das eine \u00E4ltere Orgel ersetzte, besitzt ein neugotisches Geh\u00E4use mit drei T\u00FCrmchen und Fialen. \nDie mit Ornamenten geschm\u00FCckten Fenster tragen den Vermerk Guilbert d'Anelle, 1875, Avignon."@de . . .