<:Description rdf:about="https://data.datatourisme.fr/30f0b9d3-5000-38b0-9d2b-e1f34364be2c"> Per il tema %AB «Frontiere indefinite» %BB, Christine Chantelauze ha preso spunto dalle immagini di una palude che frequenta spesso per rappresentare la vita, la morte, il filo del rasoio dell’indecisione, i punti di riferimento che si dissolvono e il mondo che diventa blu, verde, il disegno prende forma; si immerge nell’inchiostro vegetale, scarabocchi di alberi e rami secchi, il fascino della distruzione e della creazione, una realtà sfuggente: è così che inizia la storia. Gilles Tellier ha abbandonato il termine «fotografia» per definire la sua pratica; preferisce la parola «immagine», un anagramma di «magia», più conforme all’idea che si fa del suo rapporto con il mondo e della sua rappresentazione. Per parlare delle sue immagini, rifiuta il termine «composizione». È tutta una questione di movimento, di ritmo e di punto di equilibrio. La natura dell’equilibrio è l’instabilità. Pour le thème « Frontières indécises », Christine Chantelauze est partie des images d’un marais qu’elle fréquente souvent pour montrer la vie , la mort, le fil du rasoir de l’indécision, les repères qui se dissolvent et le monde devient bleu, vert , le dessin prend forme, elle plonge dans l’encre du végétal , gribouillis d’arbres et de branches mortes, fascination de la destruction et de la création, réalité fuyante c’est l’histoire qui commence. Gilles Tellier a abandonné le terme de photographie pour désigner sa pratique; il lui préfère le mot image, un anagramme de magie, plus conforme à l’idée qu’il se fait de son rapport au monde et de sa représentation. Pour parler de ses images, il récuse le terme de composition. Tout est affaire de mouvement, de rythme et de point d’équilibre. La nature de l’équilibre, c’est l’instabilité. Zum Thema „Unscharfe Grenzen“ ging Christine Chantelauze von den Bildern eines Sumpfes aus, den sie oft besucht, um das Leben, den Tod, den schmalen Grat der Unentschlossenheit, die sich auflösenden Orientierungspunkte und die Welt, die blau und grün wird, darzustellen, die Zeichnung nimmt Gestalt an, sie taucht ein in die pflanzliche Tinte, Kritzeleien aus Bäumen und toten Ästen, Faszination für Zerstörung und Schöpfung, flüchtige Realität – so beginnt die Geschichte. Gilles Tellier hat den Begriff „Fotografie“ aufgegeben, um seine Praxis zu bezeichnen; er zieht das Wort „Bild“ vor, ein Anagramm von „Magie“, das seiner Vorstellung von seiner Beziehung zur Welt und deren Darstellung besser entspricht. Wenn er über seine Bilder spricht, lehnt er den Begriff „Komposition“ ab. Alles ist eine Frage der Bewegung, des Rhythmus und des Gleichgewichts. Das Wesen des Gleichgewichts ist die Instabilität. For the theme “Blurred Boundaries,” Christine Chantelauze drew inspiration from images of a marsh she often visits to depict life, death, the razor’s edge of indecision, landmarks that dissolve, and the world turning blue and green, the drawing takes shape; she dives into the ink of the plant world, scribbles of trees and dead branches, a fascination with destruction and creation, an elusive reality—this is where the story begins. Gilles Tellier has abandoned the term “photography” to describe his practice; he prefers the word “image”—an anagram of “magic”—which better reflects his conception of his relationship to the world and its representation. When discussing his images, he rejects the term “composition.” It is all a matter of movement, rhythm, and balance. The nature of balance is instability. Para el tema «Fronteras indefinidas», Christine Chantelauze partió de las imágenes de un pantano al que acude a menudo para mostrar la vida, la muerte, el filo de la navaja de la indecisión, los puntos de referencia que se disuelven y el mundo se vuelve azul, verde, el dibujo toma forma; se sumerge en la tinta vegetal, garabatos de árboles y ramas muertas, la fascinación por la destrucción y la creación, una realidad fugaz: así comienza la historia. Gilles Tellier ha abandonado el término «fotografía» para referirse a su práctica; prefiere la palabra «imagen», un anagrama de «magia», más acorde con la idea que tiene de su relación con el mundo y de su representación. Para hablar de sus imágenes, rechaza el término «composición». Todo es cuestión de movimiento, de ritmo y de punto de equilibrio. La naturaleza del equilibrio es la inestabilidad. Voor het thema %AB Vage grenzen %BB, is Christine Chantelauze uitgegaan van beelden van een moeras waar ze vaak komt om het leven, de dood, de dunne lijn van de besluiteloosheid, de oriëntatiepunten die verdwijnen en de wereld die blauw en groen wordt te tonen, de tekening vorm krijgt; ze dompelt zich onder in de inkt van het plantaardige, krabbels van bomen en dode takken, gefascineerd door vernietiging en schepping, de ongrijpbare werkelijkheid – zo begint het verhaal. Gilles Tellier heeft de term ‘fotografie’ losgelaten om zijn praktijk aan te duiden; hij geeft de voorkeur aan het woord ‘beeld’, een anagram van ‘magie’, dat beter aansluit bij het idee dat hij heeft van zijn relatie tot de wereld en de weergave daarvan. Om over zijn beelden te spreken, verwerpt hij de term ‘compositie’. Het draait allemaal om beweging, ritme en evenwicht. De aard van het evenwicht is juist de instabiliteit.