. . . . . . "Un concierto ofrecido en el marco del festival Culture Bar-Bars\n\nNicolas Lafourest, guitarrista autodidacta, es un m\u00FAsico con una forma de tocar singular e instintiva, de una energ\u00EDa bruta, cruda e impulsiva. Un estilo \u00EDntimo y directo en el que las intenciones oscilan entre atm\u00F3sferas sentimentales, deconstrucciones experimentales y estribillos rotos y distorsionados. Una m\u00FAsica con motivos repetitivos, ruidosos y mel\u00F3dicos que mezclan sin cesar tensi\u00F3n y fragilidad, suavidad y aspereza.\n\nNicolas Lafourest toca actualmente en Granit Lip (con Marc D\u00E9mereau), Xibip\u00E9do (con Betty Hovette), en solitario como For\u00E9at, The And, Cannibales & Vahines, Coddiwomple (G.W. Sok, O. Mellano) y La Cachette (con la compa\u00F1\u00EDa Baro d\u2019Evel)?\n\nLa guitarra sola, sin aditivos, expresa la emoci\u00F3n en su forma m\u00E1s reducida, hasta los huesos, a trav\u00E9s de las cenizas. Si aqu\u00ED se deja de lado la ornamentaci\u00F3n, donde solo subsisten estructuras y formas en bruto, la m\u00FAsica resulta a\u00FAn m\u00E1s directa y sugerente. Un sonido crudo, \u00E1rido, a la vez melanc\u00F3lico y tranquilizador, como largos paseos en soledad acompa\u00F1ada. La trama \u00E1spera y redonda de las cuerdas, a veces retumbante, ondulante, saliente, vibrante o susurrante, despliega una gama de expresividad que transporta al oyente hacia sus propios paisajes desolados o sublimes."@es . "Ein Konzert im Rahmen des Festivals \u201ECulture Bar-Bars\u201C\n\nAls autodidaktischer Gitarrist zeichnet sich Nicolas Lafourest durch einen einzigartigen und instinktiven Spielstil sowie eine rohe, raue und impulsive Energie aus. Ein intimer und direkter Spielstil, bei dem die Intentionen zwischen sentimentalen Stimmungen, experimentellen Dekonstruktionen und gebrochenen, verzerrten Melodien schwanken. Eine Musik mit sich wiederholenden, ger\u00E4uschhaften und melodischen Motiven, die unaufh\u00F6rlich Spannung und Zerbrechlichkeit, Sanftheit und Rauheit miteinander vermischt.\n\nNicolas Lafourest spielt derzeit bei Granit Lip (mit Marc D\u00E9mereau), Xibip\u00E9do (mit Betty Hovette), solo bei For\u00E9at, The And, Cannibales & Vahines, Coddiwomple (G.W. Sok, O. Mellano) und La Cachette (mit der Compagnie Baro d\u2019Evel)?\n\nDie Gitarre allein, ohne Zus\u00E4tze, dr\u00FCckt Emotionen in ihrer reduziertesten Form aus, bis auf das Wesentliche, bis auf die Asche. Wenn hier die Verzierung beiseite gelassen wird und nur noch Ger\u00FCste und rohe Formen \u00FCbrigbleiben, wird die Musik umso direkter und suggestiver. Ein rauer, karger Klang, zugleich melancholisch und beruhigend, wie lange Spazierg\u00E4nge in begleiteter Einsamkeit. Das raue und runde Klanggewebe der Saiten, mal dr\u00F6hnend, mal rollend, mal hervorstechend, mal zitternd oder fl\u00FCsternd, entfaltet eine Bandbreite an Ausdruckskraft, die den Zuh\u00F6rer in seine eigenen kargen oder erhabenen Landschaften entf\u00FChrt."@de . "A concert presented as part of the Culture Bar-Bars festival\n\nA self-taught guitarist, Nicolas Lafourest is a musician with a unique and instinctive playing style, characterized by raw, unpolished, and impulsive energy. His intimate and direct style oscillates between sentimental atmospheres, experimental deconstructions, and broken, distorted melodies. His music features repetitive, noise-infused, melodic motifs that constantly blend tension and fragility, softness and roughness.\n\nNicolas Lafourest currently performs with Granit Lip (with Marc D\u00E9mereau), Xibipedo (with Betty Hovette), as a solo artist under the name Forat, The And, Cannibales & Vahines, Coddiwomple (G.W. Sok, O. Mellano), and La Cachette (with the Baro d\u2019Evel company)?\n\nThe guitar alone, without any embellishments, expresses emotion in its most stripped-down form\u2014to the bone, through the ashes. When ornamentation is set aside here, leaving only raw structures and forms, the music becomes all the more direct and evocative. A raw, arid sound, at once melancholic and reassuring, like long walks in accompanied solitude. The rough yet rounded texture of the strings, by turns rumbling, rolling, jutting out, quivering, or whispering, unfolds a range of expressiveness that carries the listener away to their own desolate or sublime landscapes."@en . "Een concert in het kader van het festival Culture Bar-Bars\n\nNicolas Lafourest, een autodidactische gitarist, is een muzikant met een eigenzinnige en instinctieve speelstijl, vol ruwe, rauwe en impulsieve energie. Een intieme en directe speelstijl waarin de intenties schommelen tussen sentimentele sferen, experimentele deconstructies en gebroken, vervormde deuntjes. Muziek met repetitieve, noise-achtige en melodieuze motieven, waarin spanning en kwetsbaarheid, zachtheid en ruwheid voortdurend met elkaar worden vermengd.\n\nNicolas Lafourest speelt momenteel in Granit Lip (met Marc D\u00E9mereau), Xibip\u00E9do (met Betty Hovette), solo in For\u00E9at, The And, Cannibales & Vahines, Coddiwomple (G.W. Sok, O. Mellano) en La Cachette (met het gezelschap Baro d\u2019evel)?\n\nDe gitaar alleen, zonder toevoegingen, drukt emotie uit in haar meest essenti\u00EBle vorm, tot op het bot, door de as. Als de versiering hier terzijde wordt geschoven, waar alleen nog het geraamte en de ruwe vormen overblijven, wordt de muziek des te directer en suggestiever. Een ruw, dor geluid, tegelijkertijd melancholisch en geruststellend, als lange wandelingen in begeleide eenzaamheid. Het ruwe en ronde weefsel van de snaren, nu eens rommelend, rollend, uitpuilend, trillend of fluisterend, ontvouwt een scala aan expressiviteit dat de luisteraar meevoert naar zijn eigen kale of sublieme landschappen."@nl . "Un concert propos\u00E9 dans le cadre du festival Culture Bar-Bars\n\nGuitariste autodidacte, Nicolas Lafourest est un musicien \u00E0 la pratique instrumentale singuli\u00E8re et instinctive, \u00E0 l\u2019\u00E9nergie brute, \u00E2pre et impulsive. Un mode de jeu intime et direct o\u00F9 les intentions oscillent entre atmosph\u00E8res sentimentales, d\u00E9constructions exp\u00E9rimentales et rengaines bris\u00E9es, distordues. Une musique aux motifs r\u00E9p\u00E9titifs, bruitistes, m\u00E9lodiques m\u00EAlant sans cesse tension et fragilit\u00E9, douceur et rugosit\u00E9.\n\nNicolas Lafourest joue actuellement dans Granit Lip (avec Marc D\u00E9mereau), Xibip\u00ED\u00EDo (avec Betty Hovette) en solo For\u00EAt, The And, Cannibales & Vahin\u00E9s, Coddiwomple (G.W. Sok, O.Mellano) et La Cachette (avec la compagnie Baro d\u2019evel)\u2026\n\nLa guitare seule, sans additifs, exprime l\u2019\u00E9motion dans sa forme la plus r\u00E9duite, \u00E0 l\u2019os, par les cendres. Si l\u2019ornement est mis de c\u00F4t\u00E9 ici, o\u00F9 ne subsistent qu\u2019armatures et formes brutes, la musique n\u2019en est que plus directe et suggestive. Un son brut, aride, \u00E0 la fois m\u00E9lancolique et rassurant, comme de longues promenades en solitude accompagn\u00E9e. La trame r\u00EAche et ronde des cordes, tant\u00F4t grondantes, roulantes, saillantes, fr\u00E9missantes ou chuchotantes, d\u00E9ploie un panel d\u2019expressivit\u00E9 qui emporte l\u2019auditeur vers ses propres paysages d\u00E9charn\u00E9s ou sublimes."@fr . "Un concerto proposto nell\u2019ambito del festival Culture Bar-Bars\n\nChitarrista autodidatta, Nicolas Lafourest \u00E8 un musicista dallo stile strumentale singolare e istintivo, dall\u2019energia grezza, cruda e impulsiva. Uno stile intimo e diretto in cui le intenzioni oscillano tra atmosfere sentimentali, decostruzioni sperimentali e ritornelli frammentati e distorti. Una musica dai motivi ripetitivi, rumoristici e melodici che mescolano incessantemente tensione e fragilit\u00E0, dolcezza e asprezza.\n\nNicolas Lafourest suona attualmente nei Granit Lip (con Marc D\u00E9mereau), negli Xibip\u00E9do (con Betty Hovette), in solista con For\u00E9at, The And, Cannibales & Vahines, Coddiwomple (G.W. Sok, O. Mellano) e La Cachette (con la compagnia Baro d\u2019Evel)?\n\nLa chitarra da sola, senza aggiunte, esprime l\u2019emozione nella sua forma pi\u00F9 essenziale, fino all\u2019osso, attraverso le ceneri. Se qui l\u2019ornamento viene messo da parte, dove rimangono solo strutture e forme grezze, la musica ne risulta ancora pi\u00F9 diretta e suggestiva. Un suono grezzo, arido, al tempo stesso malinconico e rassicurante, come lunghe passeggiate in solitudine accompagnata. La trama ruvida e rotonda delle corde, ora rombante, rotolante, sporgente, fremente o sussurrante, dispiega una gamma espressiva che trasporta l\u2019ascoltatore verso i propri paesaggi spogli o sublimi."@it . . .