data:29073b6e-e144-321d-a099-98e5301413f1
Description

Espagnol Al no reconocer %AB ni a Dios ni a ningún %EEseñor %BB más que a su propio deseo, Don Juan amenaza el orden del mundo, y el mundo se encarga de recordárselo.

Anglais Recognizing neither God nor any master other than his own desire, Dom Juan threatens the world order, and the world takes it upon itself to remind him of this.

Néerlandais (Pays-Bas) Dom Juan, die %AB noch God noch een %BB meester %EE anders dan zijn eigen d%E9sire erkent, vormt een bedreiging voor de wereldorde, en de wereld zorgt ervoor dat hij daar aan herinnerd wordt.

Italien (Italie) Non riconoscendo %AB né Dio né alcun %EE maestro %BB se non il proprio desiderio, Dom Juan minaccia l’ordine del mondo, e il mondo si incarica di ricordarglielo.

Allemand (Allemagne) Da Dom Juan weder Gott noch einen Herrn %AB %EE %BB außer seinem eigenen Verlangen anerkennt, bedroht er die Weltordnung, und die Welt sorgt dafür, ihn daran zu erinnern.

Espagnol En 1665, después de que, bajo la presión de los devotos, Luis XIV prohibiera a la compañía de Molière representar *Tartufo*, este decidió, siguiendo el consejo de sus actores, escribir con urgencia una obra sobre un tema de moda: el de Don Juan. Este tema del seductor eterno se ha retomado e interpretado desde entonces de múltiples maneras; en él se puede ver, incluso en la obra de Molière, a un depredador frustrado, pero también a un hombre que se rebela contra el orden establecido y la religión, que ha recibido, al igual que su nombre, en herencia.




Molière va más allá del tema del seductor impune, Don Juan, eterno e insatisfecho, que parece más libertario que libertino; aunque evoque sus conquistas amorosas, no nos lo presenta como un seductor triunfante, sino más bienmás bien como un niño demasiado mimado, rebelde, más contra la religión de los hombres que contra Dios mismo, un mocoso que no se detendrá ni ante la espada ni ante la cruz. En cierto modo, prefigura al individuo que se afirmará en el teatro del siglo XVIII.



En esta puesta en escena seguimos la voluntad del autor de romper con la regla de las tres unidades, de rigor en el teatro clásico. Los personajes, con trajes atemporales, evolucionan en cada acto en decorados diferentes que van montando a lo largo de las escenas unos pequeños personajes ambiguos, similares a las Euménides (¿Erinias?), ligados a los hechos, las fechorías y los gestos de Don Juan.



Dirección: Jean Latil
Reparto: Raphaël Billot, Anthony Degois, Élise Fagon, Pascal Gentil, Jean Latil, Jean-Michel Messina, Charlotte Santiago
Texto íntegro.

Français (France) En 1665, après que, sur pression des dévots, Louis XIV, a fait interdire à la troupe de Molière, ses représentations du tartuffe, celui-ci décide, sur les conseils de ses comédiens d’écrire dans l’urgence, une pièce sur un thème à la mode, celui de Dom Juan. Ce thème de l’éternel séducteur a été depuis repris et interprété de multiples façons, on peut y voir, y compris dans la pièce de Molière, un prédateur, frustré, mais aussi un homme révolté face à l’ordre établi, la religion, qu’il a reçu, comme son nom, en héritage.




Molière, va au-delà du thème du séducteur impénitent, Dom Juan, éternel, insatisfait, semble plus libertaire que libertin, même s’il évoque , ses conquêtes amoureuses, il ne nous le présente pas comme un séducteur triomphant mais plutôt comme un enfant trop gâté, révolté, plus contre la religion des hommes, que contre Dieu lui-même, un sale gosse qui ne reculera ni devant l’épée, ni devant la croix. Il préfigure d’une certaine façon l’individu qui s’affirmera dans le théâtre du XVIIIe siècle.



Nous suivons dans cette mise en scène la volonté de l’auteur de rompre avec la règle des trois unités de rigueur dans le théâtre classique. Les personnages aux costumes intemporels évoluent dans chaque acte dans des décors différents que dressent au fil des tableaux de petits personnages ambigus semblables à des Eumenides, (Erinyes?) attachées aux faits, méfaits, et gestes de Dom Juan.



Mise en scène: Jean Latil
Distribution: Raphäel Billot, Anthony Degois, Elise Fagon, Pascal Gentil, Jean Latil, Jean-Michel Messina, Charlotte Santiago
Texte intégral.

Allemand (Allemagne) Im Jahr 1665, nachdem Ludwig XIV. auf Druck der Devoten Molières Truppe die Aufführungen von „Tartuffe“ verboten hatte, beschloss dieser auf Anraten seiner Schauspieler, in aller Eile ein Stück zu einem damals angesagten Thema zu schreiben, nämlich zu Don Juan. Dieses Thema des ewigen Verführers wurde seitdem vielfach aufgegriffen und auf vielfältige Weise interpretiert; man kann darin, auch in Molières Stück, einen Raubtier, der zwar frustriert ist, aber auch einen Mann, der sich gegen die etablierte Ordnung und die Religion auflehnt, die er – wie seinen Namen – als Erbe erhalten hat.




Molière geht über das Thema des ungestraften Verführers, Don Juan, der ewig und unersättlich ist; er wirkt eher freiheitsliebend als libertin, und selbst wenn er von seinen Liebeseroberungen spricht, stellt er ihn uns nicht als triumphierenden Verführer dar, sondern ehereher als ein verwöhntes, rebellisches Kind, das sich mehr gegen die Religion der Menschen als gegen Gott selbst auflehnt – ein ungezogener Bengel, der weder vor dem Schwert noch vor dem Kreuz zurückschreckt. Er ist in gewisser Weise ein Vorläufer des Individuums, das sich im Theater des 18. Jahrhunderts durchsetzen wird.



In dieser Inszenierung folgen wir dem Willen des Autors, mit der im klassischen Theater strikt einzuhaltenden Regel der drei Einheiten zu brechen. Die Figuren in zeitlosen Kostümen bewegen sich in jedem Akt in unterschiedlichen Kulissen, die im Verlauf der Szenen von kleinen, zweideutigen Figuren aufgebaut werden, die den Eumeniden (Erinnyen?) ähneln und an die Taten, Verbrechen und Handlungen von Don Juan.



Inszenierung: Jean Latil
Besetzung: Raphaël Billot, Anthony Degois, Elise Fagon, Pascal Gentil, Jean Latil, Jean-Michel Messina, Charlotte Santiago
Vollständiger Text.

Néerlandais (Pays-Bas) In 1665, nadat Lodewijk XIV onder druk van de devoten het gezelschap van Molière had verboden om *Le Tartuffe* op te voeren, besloot hij, op aanraden van zijn acteurs, met spoed een toneelstuk te schrijven over een thema dat in de mode was, namelijk dat van Don Juan. Dit thema van de eeuwige verleider is sindsdien op talrijke manieren hernomen en geïnterpreteerd; men kan erin, ook in het toneelstuk van Molière, een gefrustreerde roofdier, maar ook een man die in opstand komt tegen de gevestigde orde en de religie, die hij, net als zijn naam, als erfenis heeft gekregen.




Molière gaat verder dan het thema van de ongestrafte verleider, Don Juan, de eeuwige, onverzadigde, lijkt meer een vrijdenker dan een libertijn; zelfs als hij zijn amoureuze veroveringen ter sprake brengt, stelt hij hem ons niet voor als een triomferende verleider, maar eerdereerder als een te veel verwend, opstandig kind, dat zich meer verzet tegen de religie van de mensen dan tegen God zelf, een stoute jongen die noch voor het zwaard, noch voor het kruis terugdeinst. Hij is in zekere zin een voorloper van het individu dat zich in het theater van de achttiende eeuw zal doen gelden.



In deze enscenering volgen we de wens van de auteur om te breken met de regel van de drie eenheden die in het klassieke theater strikt gelden. De personages in tijdloze kostuums bewegen zich in elke akte door verschillende decors die in de loop van de scènes worden opgebouwd door kleine, dubbelzinnige figuurtjes die lijken op de Eumeniden (Erinyes?), die zich richten op de daden, misdaden en daden van Don Juan.



Regie: Jean Latil
Cast: Raphaël Billot, Anthony Degois, Elise Fagon, Pascal Gentil, Jean Latil, Jean-Michel Messina, Charlotte Santiago
Volledige tekst.

Anglais In 1665, after Louis XIV, under pressure from the Devots, had banned Molière’s troupe from performing *Tartuffe*, he decided, on the advice of his actors, to urgently write a play on a fashionable theme: that of Don Juan. This theme of the eternal seducer has since been revisited and interpreted in many ways; one can see in it—including in Molière’s play— a frustrated predator, but also a man rebelling against the established order and religion, which he inherited, like his name.




Molière goes beyond the theme of the unpunished seducer, Don Juan, eternal and insatiable, seems more of a libertarian than a libertine; even when he alludes to his romantic conquests, he does not present him to us as a triumphant seducer but ratherrather as a spoiled child, rebellious—more against the religion of men than against God Himself—a brat who will stop at neither the sword nor the cross. In a certain way, he foreshadows the individual who would assert himself in 18th-century theater.



In this production, we see the author’s determination to break with the rule of the three unities, which was strictly observed in classical theater. The characters, dressed in timeless costumes, move through each act in different settings that are set up throughout the scenes by small, ambiguous figures resembling the Eumenides (Erinyes?), who are bound to Dom Juan’s deeds, misdeeds, and actions of Don Juan.



Directed by: Jean Latil
Cast: Raphaël Billot, Anthony Degois, Elise Fagon, Pascal Gentil, Jean Latil, Jean-Michel Messina, Charlotte Santiago
Full text.