. . . . "Vandaag gaat Jaunotte de kapel van Vaux-Navier (1883), het oratorium en de legende van Vaux-Navier (Arc-sous Cicon) ontdekken.\n\nNiet ver van Arc-sous-Cicon, bescheiden verscholen tussen een paar foyers en sparren, staat een kleine kapel waarvan de bouw al jaren vergeten is...\n\nDe plaats heet Vaux-Navier. Vroeger was dit de favoriete plaats van de kleine herders die hier bijeenkwamen, niet voor deze kapel, maar aan de voet van een rots in de vorm van een grot waarin zich een houten maagd bevond, beschermd door een smeedijzeren hek.\n\nDie dag gingen de gesprekken goed, en een van de kinderen begon te vertellen over de nabijgelegen Maagd en haar wonderen, waarbij ze specifieke feiten aanhaalde, wensen vervulde en epidemie\u00EBn vermeed.\nNa deze stormachtige discussie zei een van hen, die niet in wonderen geloofde, terwijl hij de Maagd naderde: \"Laten we eens kijken!\", en hij nam een stronk brood in zijn hand, naderde de mond van de Maagd en zei: \"Tian, meuge-en voir st peux\". Toen hij de onbeweeglijkheid van het standbeeld zag, stond hij triomfantelijk op en zei: \"Vous voitet ben, le n?peux pas migi lou pan\". Dit bezorgde de herders die geloofden in de wonderen van deze goede Maagd een koude rilling over hun rug, terwijl de anderen trots opstonden, zich bewust van hun superioriteit.\n\nEen zware stilte heerste over de kleine gemeenschap. Iedereen kauwde op zijn schamele maaltijd en keek naar de grond. Dit moment van onrust eindigde toen enkele paarden uit de kudde wisten te ontsnappen. In paniek haastten de herders zich om hen te vangen, en het was terwijl ze hen naderden dat een van de herders een gewelddadige trap tegen de kaak kreeg, waardoor hij een paar meter verderop viel?\nIedereen herkende onmiddellijk onze herder, verminkt door pijn. Op dat moment maakte een spottend gehinnik grote indruk op deze kleine wereld die het zag als de straf die de Maagd had opgelegd.\n\nHet verhaal deed natuurlijk snel de ronde in de regio, en men wilde het beeld terugbrengen naar de kerk in Arc-sous-Cicon... maar telkens keerde het terug in zijn stenen holte. Sommigen zeggen dat het liever luisterde naar de excentrieke gesprekken van de kleine herders dan naar de hemelse gebeden van de nonnen....\n\nEr werd toen besloten een kapel voor haar te bouwen, die tijdens de revolutie werd verwoest. Het werd herbouwd in 1883 door abt Perruche met behulp van inschrijvingen van de bevolking van Arc. Sommige mensen beweren dat de oude Maagd van Vaux-Navier nog steeds in de kerk in Arc staat, of dat deze opnieuw is geschilderd.\n\nBronnen: P.Dieud\u00E9 en Fr\u00E9d\u00E9ric DELGRANDI"@nl . "Aujourd'hui, Jaunotte part \u00E0 la d\u00E9couverte de la chapelle de Vaux-Navier (1883), de son oratoire et de la l\u00E9gende de Vaux-Navier (Arc-sous Cicon).\n\nNon loin d\u2019Arc-sous-Cicon, pudiquement cach\u00E9e par quelques foyards et \u00E9pic\u00E9as, se trouve une petite chapelle dont l\u2019origine de la construction a \u00E9t\u00E9 oubli\u00E9e depuis bien des lustres...\n\nL\u2019endroit se nomme Vaux-Navier. C\u2019\u00E9tait autrefois le lieu pr\u00E9f\u00E9r\u00E9 des petits bergers qui se retrouvaient ici, non devant cette chapelle, mais au pied d\u2019un rocher en forme de grotte dans laquelle se trouvait une vierge en bois, prot\u00E9g\u00E9e par une grille de fer forg\u00E9.\n\nCe jour-l\u00E0, les conversations allaient bon train, et l\u2019un des enfants s\u2019en vint \u00E0 parler de la Vierge toute proche et de ses miracles en citant des faits pr\u00E9cis, des v\u0153ux exauc\u00E9s, des \u00E9pid\u00E9mies \u00E9vit\u00E9es.\nApr\u00E8s cette discussion orageuse, l\u2019un d\u2019eux, qui ne croyait pas aux miracles, dit s\u2019approchant de la vierge : \"On va bien voir !\", et en prenant dans sa main un quignon de pain, il s\u2019approcha de la bouche de la vierge en disant : \u00AB Tian, meuge-en voir st peux \u00BB (Tiens, manges-en si tu peux). Devant l\u2019immobilit\u00E9 de la statue, il se redressa triomphant en disant : \u00AB Vous voitet ben, le n\u2019peux pas migi lou pan \u00BB (Vous voyez bien, elle ne peut pas manger le pain). Cela jeta un froid parmi les bergers qui croyaient aux miracles de cette bonne vierge,tandis que les autres se redressaient fi\u00E8rement, conscients de leur sup\u00E9riorit\u00E9.\n\nUn silence pesant r\u00E9gnait sur la petite communaut\u00E9. Chacun m\u00E2chonnant son maigre repas, les yeux riv\u00E9s au sol. Cet instant de malaise cessa lorsque des chevaux parvinrent \u00E0 s\u2019\u00E9chapper du troupeau. Affol\u00E9s et paniqu\u00E9s, les bergers se pr\u00E9cipit\u00E8rent pour les rattraper, et c\u2019est en les approchant que l\u2019un des bergers re\u00E7ut une violente ruade \u00E0 la m\u00E2choire, le faisant chuter \u00E0 quelques m\u00E8tres de l\u00E0\u2026\nTous reconnurent imm\u00E9diatement notre berger, d\u00E9figur\u00E9 de douleur. A cet instant, un hennissement moqueur fit grande impression sur ce petit monde qui vit l\u00E0 comme le ch\u00E2timent inflig\u00E9 par la Vierge.\n\nBien s\u00FBr, l\u2019histoire fit rapidement le tour de la contr\u00E9e, et l\u2019on voulut rapporter la statue \u00E0 l\u2019\u00E9glise d\u2019Arc-sous-Cicon... mais chaque fois, celle-ci s\u2019en retournait dans sa cavit\u00E9 de pierre. D\u2019aucuns diront qu\u2019elle pr\u00E9f\u00E9rait \u00E9couter les conversations \u00E9grillardes des petits bergers plut\u00F4t que les pri\u00E8res c\u00E9lestes des religieuses....\n\nC\u2019est alors qu\u2019on d\u00E9cida de lui b\u00E2tir une chapelle qui fut d\u00E9truite pendant la r\u00E9volution. Elle fut reconstruite en 1883 par les soins de l\u2019abb\u00E9 Perruche gr\u00E2ce aux souscriptions des gens d\u2019Arc. Certains pr\u00E9tendent que l\u2019ancienne vierge de Vaux-Navier est encore \u00E0 l\u2019\u00E9glise d\u2019Arc, ou qu'elle a \u00E9t\u00E9 repeinte.\n\nSources : P.Dieud\u00E9 et Fr\u00E9d\u00E9ric DELGRANDI"@fr . "Hoy, Jaunotte va a descubrir la capilla de Vaux-Navier (1883), su oratorio y la leyenda de Vaux-Navier (Arc-sous Cicon).\n\nNo muy lejos de Arc-sous-Cicon, modestamente escondida por algunos foyards y abetos, se encuentra una peque\u00F1a capilla cuya construcci\u00F3n ha sido olvidada durante muchos a\u00F1os...\n\nEl lugar se llama Vaux-Navier. Antiguamente era el lugar preferido de los pastorcillos que se reun\u00EDan aqu\u00ED, no delante de esta capilla, sino al pie de una roca en forma de cueva en la que hab\u00EDa una virgen de madera, protegida por una puerta de hierro forjado.\n\nEse d\u00EDa, las conversaciones iban bien, y uno de los ni\u00F1os empez\u00F3 a hablar de la Virgen cercana y de sus milagros, citando hechos concretos, deseos concedidos, epidemias evitadas.\nDespu\u00E9s de esta tormentosa discusi\u00F3n, uno de ellos, que no cre\u00EDa en los milagros, dijo, acerc\u00E1ndose a la Virgen: \"\u00A1Vamos a ver!\", y tomando un trozo de pan en la mano, se acerc\u00F3 a la boca de la Virgen diciendo: \"Tian, come un poco si puedes\". Al ver la inmovilidad de la estatua, se levant\u00F3 triunfante y dijo: \"Vous voitet ben, le n?peux pas migi lou pan\" (Ya ves, no puede comer el pan). Esto provoc\u00F3 un escalofr\u00EDo en los pastores que cre\u00EDan en los milagros de esta buena Virgen, mientras que los otros se levantaban orgullosos, conscientes de su superioridad.\n\nUn pesado silencio reinaba en la peque\u00F1a comunidad. Todos masticaban sus escasas comidas, con los ojos clavados en el suelo. Este momento de inquietud termin\u00F3 cuando algunos caballos lograron escapar de la manada. Presas del p\u00E1nico, los pastores se apresuraron a atraparlos, y fue al acercarse a ellos cuando uno de los pastores recibi\u00F3 una violenta patada en la mand\u00EDbula, lo que le hizo caer a unos metros de distancia..\nTodos reconocieron inmediatamente a nuestro pastor, desfigurado por el dolor. En ese momento, un relincho burl\u00F3n caus\u00F3 una gran impresi\u00F3n en este peque\u00F1o mundo que lo vio como el castigo infligido por la Virgen.\n\nPor supuesto, la historia no tard\u00F3 en circular por la regi\u00F3n, y la gente quer\u00EDa llevar la estatua a la iglesia de Arc-sous-Cicon... pero cada vez, volv\u00EDa a su cavidad de piedra. Hay quien dice que prefer\u00EDa escuchar las exc\u00E9ntricas conversaciones de los pastorcillos antes que los rezos celestiales de las monjas....\n\nSe decidi\u00F3 entonces construirle una capilla, que fue destruida durante la revoluci\u00F3n. Fue reconstruida en 1883 por el abad Perruche con la ayuda de las suscripciones del pueblo de Arc. Algunos afirman que la antigua Virgen de Vaux-Navier sigue en la iglesia de Arc, o que ha sido repintada.\n\nFuentes: P.Dieud\u00E9 y Fr\u00E9d\u00E9ric DELGRANDI"@es . "Heute macht sich Jaunotte auf den Weg, um die Kapelle von Vaux-Navier (1883), ihr Oratorium und die Legende von Vaux-Navier (Arc-sous Cicon) zu entdecken.\n\nNicht weit von Arc-sous-Cicon entfernt, schamhaft von einigen Foyards und Fichten versteckt, befindet sich eine kleine Kapelle, deren Bauursprung seit vielen Jahren in Vergessenheit geraten ist...\n\nDer Ort wird Vaux-Navier genannt. Fr\u00FCher war dies der Lieblingsort der kleinen Hirtenkinder, die sich hier nicht vor dieser Kapelle, sondern am Fu\u00DFe eines grottenartigen Felsens trafen, in dem sich eine h\u00F6lzerne Jungfrau befand, die von einem schmiedeeisernen Gitter gesch\u00FCtzt wurde.\n\nAn diesem Tag gingen die Gespr\u00E4che munter weiter und eines der Kinder kam auf die nahe gelegene Jungfrau und ihre Wunder zu sprechen und nannte konkrete Fakten, erf\u00FCllte W\u00FCnsche und verhinderte Epidemien.\nNach dieser st\u00FCrmischen Diskussion sagte eines der Kinder, das nicht an Wunder glaubte, als es sich der Jungfrau n\u00E4herte: \"Das werden wir ja sehen!\", und indem es einen Brotstummel in die Hand nahm, n\u00E4herte es sich dem Mund der Jungfrau mit den Worten: \"Tian, meuge en voir st peux\" (Hier, iss davon, wenn du kannst). Als die Statue sich nicht bewegte, richtete er sich triumphierend auf und sagte: \"Vous voitet ben, le n'peux pas migi lou pan\" (Sie sehen gut, dass sie das Brot nicht essen kann). Die anderen richteten sich stolz auf, weil sie sich ihrer \u00DCberlegenheit bewusst waren.\n\nIn der kleinen Gemeinschaft herrschte eine bedr\u00FCckende Stille. Jeder kaute auf seinem mageren Essen herum und starrte auf den Boden. Der Moment des Unbehagens endete, als einige Pferde aus der Herde ausbrachen. In Panik und Panik eilten die Sch\u00E4fer herbei, um sie wieder einzufangen, und als sie sich ihnen n\u00E4herten, wurde einer der Sch\u00E4fer von einem heftigen Kinnhaken getroffen, der ihn einige Meter weit st\u00FCrzen lie\u00DF...\nAlle erkannten sofort unseren Sch\u00E4fer, der vor Schmerz entstellt war. In diesem Moment beeindruckte ein sp\u00F6ttisches Wiehern die Leute, die dies als Strafe der Jungfrau Maria ansahen.\n\nDie Geschichte machte nat\u00FCrlich schnell die Runde und man wollte die Statue in die Kirche von Arc-sous-Cicon zur\u00FCckbringen, doch jedes Mal kehrte sie in ihre Steinh\u00F6hle zur\u00FCck. Manche w\u00FCrden sagen, dass sie lieber den schelmischen Gespr\u00E4chen der Hirtenkinder lauschte als den himmlischen Gebeten der Nonnen....\n\nDaraufhin wurde beschlossen, ihr eine Kapelle zu bauen, die w\u00E4hrend der Revolution zerst\u00F6rt wurde. Sie wurde 1883 von Abb\u00E9 Perruche mithilfe von Subskriptionen der Leute von Arc wieder aufgebaut. Einige behaupten, dass sich die alte Jungfrau von Vaux-Navier noch immer in der Kirche von Arc befindet oder dass sie neu bemalt wurde.\n\nQuellen: P.Dieud\u00E9 und Fr\u00E9d\u00E9ric DELGRANDI"@de . "Today, Jaunotte goes to discover the chapel of Vaux-Navier (1883), its oratory and the legend of Vaux-Navier (Arc-sous Cicon).\n\nNot far from Arc-sous-Cicon, modestly hidden by a few foyards and spruces, is a small chapel whose construction has been forgotten for many years...\n\nThe place is called Vaux-Navier. It was once the favourite place of the little shepherds who used to meet here, not in front of this chapel, but at the foot of a rock in the shape of a cave in which there was a wooden virgin, protected by a wrought iron gate.\n\nThat day, conversations were going well, and one of the children began to talk about the nearby Virgin and her miracles, citing specific facts, granted wishes, and avoided epidemics.\nAfter this stormy discussion, one of them, who did not believe in miracles, said, approaching the Virgin: \"Let's see!\", and taking in his hand a stump of bread, he approached the mouth of the Virgin saying: \"Tian, meuge-en voir st peux\" (Here, eat some if you can). Seeing the immobility of the statue, he straightened up triumphantly and said: \"You see, the can't eat the bread\" (You see, she can't eat the bread). This sent a chill down the spine of the shepherds who believed in the miracles of this good virgin, while the others stood up proudly, aware of their superiority.\n\nA heavy silence reigned over the little community. Each one chewed his meagre meal, his eyes riveted to the ground. This moment of unease ended when some horses managed to escape from the herd. Panic-stricken and panicked, the shepherds rushed to catch them, and it is while approaching them that one of the shepherds received a violent kick to the jaw, making him fall a few meters away..\nEveryone immediately recognized our shepherd, disfigured with pain. At that moment, a mocking whinny made a great impression on this small world which saw it as the punishment inflicted by the Virgin.\n\nOf course, the story quickly made the rounds of the region, and people wanted to bring the statue back to the church of Arc-sous-Cicon... but each time, it returned to its stone cavity. Some would say that it preferred to listen to the eccentric conversations of the little shepherds rather than the heavenly prayers of the nuns....\n\nIt was then that it was decided to build a chapel for her, which was destroyed during the revolution. It was rebuilt in 1883 by Abbot Perruche thanks to the subscriptions of the people of Arc. Some people claim that the old Virgin of Vaux-Navier is still in the church of Arc, or that it has been repainted.\n\nSources : P.Dieud\u00E9 and Fr\u00E9d\u00E9ric DELGRANDI"@en . "Oggi, Jaunotte va a scoprire la cappella di Vaux-Navier (1883), il suo oratorio e la leggenda di Vaux-Navier (Arc-sous Cicon).\n\nNon lontano da Arc-sous-Cicon, modestamente nascosta da alcuni foyard e abeti, si trova una piccola cappella la cui costruzione \u00E8 stata dimenticata per molti anni...\n\nIl luogo si chiama Vaux-Navier. In passato, era il luogo preferito dai pastorelli che si riunivano qui, non davanti a questa cappella, ma ai piedi di una roccia a forma di grotta in cui si trovava una vergine di legno, protetta da un cancello di ferro battuto.\n\nQuel giorno, le conversazioni andavano bene e uno dei bambini inizi\u00F2 a parlare della vicina Vergine e dei suoi miracoli, citando fatti specifici, desideri esauditi, epidemie evitate.\nDopo questa burrascosa discussione, uno di loro, che non credeva nei miracoli, disse, avvicinandosi alla Vergine: \"Vediamo!\", e prendendo in mano un tozzo di pane, si avvicin\u00F2 alla bocca della Vergine dicendo: \"Tian, mangiane un po' se puoi\". Vedendo l'immobilit\u00E0 della statua, si alz\u00F2 trionfante e disse: \"Vous voitet ben, le n'peux pas migi lou pan\" (Vedete, non pu\u00F2 mangiare il pane). Ci\u00F2 fece rabbrividire i pastori che credevano nei miracoli di questa buona Vergine, mentre gli altri si alzarono in piedi con orgoglio, consapevoli della loro superiorit\u00E0.\n\nUn silenzio pesante regnava sulla piccola comunit\u00E0. Tutti masticavano i loro miseri pasti, con gli occhi fissi a terra. Questo momento di inquietudine \u00E8 terminato quando alcuni cavalli sono riusciti a fuggire dalla mandria. Presi dal panico, i pastori si precipitarono a prenderli e fu proprio mentre si avvicinavano a loro che uno dei pastori ricevette un violento calcio alla mascella che lo fece cadere a qualche metro di distanza?\nTutti riconobbero subito il nostro pastore, sfigurato dal dolore. In quel momento, un mugolio beffardo fece grande impressione su quel piccolo mondo che lo vide come la punizione inflitta dalla Vergine.\n\nNaturalmente la storia fece rapidamente il giro della regione e la gente volle riportare la statua nella chiesa di Arc-sous-Cicon... ma ogni volta tornava nella sua cavit\u00E0 di pietra. Alcuni dicono che preferiva ascoltare le eccentriche conversazioni dei pastorelli piuttosto che le preghiere celestiali delle suore....\n\nSi decise allora di costruire per lei una cappella, che fu distrutta durante la rivoluzione. Fu ricostruita nel 1883 dall'abate Perruche grazie alle sottoscrizioni della popolazione di Arc. Alcuni sostengono che l'antica Vergine di Vaux-Navier si trovi ancora nella chiesa di Arc, o che sia stata ridipinta.\n\nFonti: P.Dieud\u00E9 e Fr\u00E9d\u00E9ric DELGRANDI"@it . . .