. . . . . . "Situata sul versante occidentale dell'altopiano, a un centinaio di metri dai piedi della torre Navarra, la Fontana delle Fate \u00E8 stata utilizzata fin dall'epoca gallo-romana. Durante gli scavi del 1855, sono stati rinvenuti nelle vicinanze alcuni resti antichi (frammenti di mosaico, affreschi, monete galliche e romane), oltre a un altare oggi conservato nel museo di Langres. L'altare presenta tre donne che rappresentano le tre dee madri a cui era dedicata la sorgente.\nQueste divinit\u00E0 protettrici e benefiche venivano in aiuto degli uomini e li accompagnavano nel passaggio al regno dei morti.\nCon l'arrivo del cristianesimo, questo culto pagano fu sostituito: le fate detronizzarono le dee madri e divennero tentatrici e malefiche*\nDiscreta e modesta, questa fontana \u00E8 costituita da un condotto a volta che forma una captazione ed \u00E8 chiuso da una griglia; da qui, l'acqua scorre dolcemente in una piccola vasca rettangolare prima di defluire verso la Bonnelle.\n\n\u00C8 iscritta nell'Inventaire Suppl\u00E9mentaire des Monuments Historiques dal 1925.\n\nLa leggenda della fontana delle fate:\nSi dice che molto tempo fa nella valle della Bonnelle vivesse un giovane pastore di nome Mandola. Le sue origini italiane e il suo gusto per la solitudine lo resero un personaggio piuttosto atipico nella verdeggiante valle.\nSulle alture di Buzon, una frazione della stessa valle, viveva una bella ragazza di nome C\u00E9cile. Era figlia di un ricco contadino, in un'et\u00E0 in cui l'attesa dell'amore porta a sognare a occhi aperti.\nQuando i due giovani si incrociarono e si incontrarono regolarmente, si avvicinarono a tal punto da diventare indispensabili l'uno per l'altra. Il loro sentimento era cos\u00EC forte che presto si parl\u00F2 di matrimonio e fu fissata una data.\nAlla vigilia di questo grande evento, Mandola, cos\u00EC felice, decise di fare una passeggiata da solo pensando a C\u00E9cile. I suoi passi lo portarono a una fontana a pochi passi dalle mura della citt\u00E0. Ignorando i consigli degli anziani, che si allontanavano volentieri, si avvicin\u00F2 alla fonte, come attratto dal dolce suono dell'acqua. Era la fine della giornata e non pot\u00E9 resistere a sonnecchiare accanto alla vasca.|Il giorno dopo, mentre fervevano i preparativi per il matrimonio, C\u00E9cile si guard\u00F2 intorno alla disperata ricerca del suo futuro marito. Qualcuno lo aveva notato sdraiato accanto alla fontana delle fate, con gli occhi distratti e il colorito pallido. C\u00E9cile si rec\u00F2 sul posto e scopr\u00EC, con sua grande disperazione, che Mandola aveva perso la testa. Non la riconosceva nemmeno; i suoi occhi sembravano fissare esseri invisibili che C\u00E9cile non poteva vedere. Balbettava parole incomprensibili, gridava e aveva strane convulsioni... Era come se fosse vittima di un incantesimo. C\u00E9cile cerc\u00F2 di riportarlo alla realt\u00E0, ma niente da fare. Mandola era stato catturato dal potere malefico delle fate. All'improvviso, piangendo e quasi svenendo, lo sent\u00EC emettere un grido terribile e lo vide precipitarsi nella fontana come trascinato dalle viscere della terra. Nessuno lo vide pi\u00F9 e C\u00E9cile, distrutta dal dolore, fin\u00EC la sua vita in un convento."@it . "Located on the western flank of the plateau, a hundred metres from the foot of the Navarre tower, the Fountain of the Fairies has been frequented since Gallo-Roman times. Excavations in 1855 uncovered a number of ancient remains (mosaic debris, frescoes, Gallic and Roman coins) as well as an altar now housed in the Langres Museum. The altar features three women representing the three mother goddesses to whom the spring was dedicated.\nThese protective and beneficent divinities came to the aid of men and accompanied them on their passage to the realm of the dead.\nWith the advent of Christianity, this pagan cult was replaced: fairies dethroned the mother goddesses and became temptresses and evildoers*\nDiscreet and modest, this fountain consists of an arched conduit forming a catchment and closed by a grate; from here, the water flows gently into a small rectangular basin before flowing towards the Bonnelle.\n\nIt has been listed on the Inventaire Suppl\u00E9mentaire des Monuments Historiques since 1925.\n\nThe legend of the fairy fountain :\nLong ago, a young shepherd named Mandola lived in the Bonnelle valley. His Italian origins and taste for solitude made him a rather atypical character in the verdant valley.\nOn the heights of Buzon, a hamlet in the same valley, lived a beautiful young girl by the name of C\u00E9cile. She was the daughter of a wealthy peasant, at an age when the anticipation of love leads to daydreaming.\nAs they crossed paths and met regularly, the two young people grew so close that they became indispensable to each other. Their feelings were so strong that talk of marriage soon spread and a date was set.\nOn the eve of this great event, Mandola, all in his happiness, decided to take a walk alone, thinking of C\u00E9cile. His footsteps led him to a fountain nestled a short distance from the city walls. Ignoring the advice of his elders, who readily turned away, he approached the spring, as if drawn by the gentle sound of the water. It was the end of the day, and he couldn't resist dozing off beside the pool.|The next day, with preparations well underway for the wedding, restless C\u00E9cile searched desperately for her future husband. Someone had spotted him lying by the fairy fountain, his eyes lost and his complexion pale. C\u00E9cile went there to discover, to her horror, that Mandola had lost his mind. He didn't even recognize her; his eyes seemed to be staring at invisible beings that C\u00E9cile couldn't see. He stammered incomprehensible words, screamed and went into strange convulsions... It was as if he was under a spell. C\u00E9cile tried to bring him back to reality, but to no avail. Mandola had been caught up in the evil power of the fairies. Suddenly, weeping and close to fainting, she heard him utter a terrible cry and saw him rush into the fountain as if drawn by the bowels of the earth. No one saw him again, and C\u00E9cile, broken with grief, ended her life in a convent."@en . "Situ\u00E9e sur le flanc Ouest du plateau, \u00E0 une centaine de m\u00E8tres au pied de la tour Navarre, la fontaine aux f\u00E9es est fr\u00E9quent\u00E9e depuis l'\u00E9poque gallo-romaine. Lors de fouilles en 1855, on trouva \u00E0 proximit\u00E9 divers vestiges antiques (d\u00E9bris de mosa\u00EFques, fresques, monnaies gauloises et romaines) ainsi qu'un autel conserv\u00E9 aujourd'hui au mus\u00E9e de Langres. Sur celui-ci figurent trois femmes repr\u00E9sentant les trois d\u00E9esses m\u00E8res auxquelles la source \u00E9tait d\u00E9di\u00E9e. \nCes divinit\u00E9s protectrices et bienfaisantes venaient en aide aux hommes et les accompagnaient dans leur passage vers le royaume des morts. \nLors de la christianisation, ce culte pa\u00EFen fut remplac\u00E9 : les f\u00E9es d\u00E9tr\u00F4n\u00E8rent les d\u00E9esses m\u00E8res et devinrent tentatrices et malfaisantes.* \nDiscr\u00E8te et modeste, cette fontaine est constitu\u00E9e d'un conduit vo\u00FBt\u00E9 formant captage et ferm\u00E9 par une grille ; de l\u00E0, l'eau s'\u00E9coule d\u00E9licatement dans en petit bassin rectangulaire avant de s'\u00E9couler en direction de la Bonnelle.\n\nElle est inscrite \u00E0 l'Inventaire Suppl\u00E9mentaire des Monuments Historiques depuis 1925.\n\nLa l\u00E9gende de la fontaine aux f\u00E9es : \nOn raconte qu'il y a bien longtemps, un jeune p\u00E2tre pr\u00E9nomm\u00E9 Mandola vivait dans la vall\u00E9e de la Bonnelle. Ses origines italiennes et son go\u00FBt pour la solitude en faisaient un personnage un peu atypique dans le vallon verdoyant. \nSur les hauteurs de Buzon, hameau de cette m\u00EAme vall\u00E9e, vivait une belle jeune fille du nom de C\u00E9cile. Cette fille d'un riche paysan arrivait \u00E0 un \u00E2ge o\u00F9 l'attente de l'amour pousse \u00E0 la r\u00EAverie. \nEn se croisant et se rencontrant r\u00E9guli\u00E8rement, les deux jeunes gens finirent par se rapprocher jusqu'\u00E0 devenir indispensable l'un \u00E0 l'autre. Leurs sentiments \u00E9taient tellement forts qu'on parla bient\u00F4t de mariage et qu'une date fut fix\u00E9e.\nLa veille de ce grand \u00E9v\u00E9nement, Mandola, tout \u00E0 son bonheur, d\u00E9cida de se promener seul en pensant \u00E0 C\u00E9cile. Ses pas le conduirent vers une fontaine nich\u00E9e \u00E0 quelques pas des remparts de la ville. Ignorant les conseils des anciens qui s'en d\u00E9tournaient volontiers, il s'approcha de cette source, comme attir\u00E9 par le doux bruit de l'eau. C'\u00E9tait la fin de la journ\u00E9e et il ne put r\u00E9sister \u00E0 l'envie de s'assoupir \u00E0 c\u00F4t\u00E9 du bassin.|Le lendemain, alors que les pr\u00E9paratifs allaient bon train pour le mariage, C\u00E9cile inqui\u00E8te chercha d\u00E9sesp\u00E9r\u00E9ment son futur \u00E9poux. Quelqu'un l'avait aper\u00E7u couch\u00E9 pr\u00E8s de la fontaine aux f\u00E9es, les yeux \u00E9gar\u00E9s et le teint p\u00E2le. C\u00E9cile se rendit sur place pour y d\u00E9couvrir, \u00E0 son grand d\u00E9sespoir, que Mandola avait perdu la raison. Il ne la reconnu m\u00EAme pas ; ces yeux semblaient fixer des \u00EAtres invisibles que C\u00E9cile ne voyait pas. Il bredouillait des mots incompr\u00E9hensibles, poussait des cris et \u00E9tait pris d'\u00E9tranges convulsions... Il \u00E9tait comme envo\u00FBt\u00E9. C\u00E9cile tenta de le ramener \u00E0 la r\u00E9alit\u00E9, mais rien n'y fit. Mandola avait \u00E9t\u00E9 happ\u00E9 par le pouvoir mal\u00E9fique des f\u00E9es. Soudain, en pleurs et proche de l'\u00E9vanouissement, elle l'entendit pousser un cri terrible et le vit se pr\u00E9cipiter dans la fontaine comme attir\u00E9 par les entrailles de la terre. Personne ne le revit et C\u00E9cile, bris\u00E9e de chagrin termina sa vie dans un couvent."@fr . "Situada en la vertiente occidental de la meseta, a un centenar de metros del pie de la torre de Navarra, la Fuente de las Hadas se utiliza desde la \u00E9poca galo-romana. Durante unas excavaciones realizadas en 1855, se encontraron en las inmediaciones numerosos restos antiguos (restos de mosaicos, frescos, monedas galas y romanas), as\u00ED como un altar que hoy se conserva en el museo de Langres. En el altar aparecen tres mujeres que representan a las tres diosas madres a las que estaba dedicada la fuente.\nEstas deidades protectoras y ben\u00E9ficas acud\u00EDan en ayuda de los hombres y les acompa\u00F1aban en su paso al reino de los muertos.\nCon la llegada del cristianismo, este culto pagano fue sustituido: las hadas destronaron a las diosas madres y se convirtieron en tentadoras y malhechoras*\nDiscreta y modesta, esta fuente consta de un conducto abovedado que forma una captaci\u00F3n y est\u00E1 cerrado por una reja; de aqu\u00ED, el agua fluye suavemente hacia una peque\u00F1a pila rectangular antes de desembocar en la Bonnelle.\n\nEst\u00E1 inscrita en el Inventario Complementario de Monumentos Hist\u00F3ricos desde 1925.\n\nLa leyenda de la fuente de las hadas\nSe cuenta que, hace mucho tiempo, un joven pastor llamado Mandola viv\u00EDa en el valle del Bonnelle. Sus or\u00EDgenes italianos y su gusto por la soledad hicieron de \u00E9l un personaje bastante at\u00EDpico en el verde valle.\nEn las alturas de Buzon, una aldea del mismo valle, viv\u00EDa una hermosa joven llamada C\u00E9cile. Era hija de un campesino adinerado, en una edad en la que la anticipaci\u00F3n del amor lleva a so\u00F1ar despierto.\nComo los dos j\u00F3venes se cruzaban y se encontraban regularmente, se hicieron tan amigos que se volvieron indispensables el uno para el otro. Sus sentimientos eran tan fuertes que pronto se habl\u00F3 de matrimonio y se fij\u00F3 una fecha.\nLa v\u00EDspera de este gran acontecimiento, Mandola, tan feliz, decidi\u00F3 dar un paseo a solas pensando en C\u00E9cile. Sus pasos le llevaron hasta una fuente situada a pocos pasos de las murallas de la ciudad. Haciendo caso omiso de los consejos de los ancianos, que se apartaron de buena gana, se acerc\u00F3 a la fuente, como atra\u00EDdo por el suave sonido del agua. Era el final del d\u00EDa y no pudo resistirse a dormitar junto al estanque.|Al d\u00EDa siguiente, cuando los preparativos de la boda estaban muy avanzados, C\u00E9cile busc\u00F3 desesperadamente a su futuro marido. Alguien le hab\u00EDa visto tumbado junto a la fuente de las hadas, con los ojos distra\u00EDdos y la tez p\u00E1lida. C\u00E9cile se dirigi\u00F3 all\u00ED para descubrir, con gran desesperaci\u00F3n, que Mandola hab\u00EDa perdido el juicio. Ni siquiera la reconoc\u00EDa; sus ojos parec\u00EDan mirar a seres invisibles que C\u00E9cile no pod\u00EDa ver. Balbuceaba palabras incomprensibles, gritaba y ten\u00EDa extra\u00F1as convulsiones... Era como si estuviera hechizado. C\u00E9cile intent\u00F3 devolverle a la realidad, pero nada lo consigui\u00F3. Mandola hab\u00EDa sido atrapado por el poder maligno de las hadas. De repente, llorando y a punto de desmayarse, le oy\u00F3 lanzar un grito terrible y le vio precipitarse en la fuente como arrastrado por las entra\u00F1as de la tierra. Nadie volvi\u00F3 a verle y C\u00E9cile, rota de dolor, termin\u00F3 su vida en un convento."@es . "De Fontein van de Fee\u00EBn, gelegen op de westelijke helling van het plateau, op ongeveer honderd meter van de voet van de Navarre-toren, wordt al sinds de Gallo-Romeinse tijd gebruikt. Tijdens opgravingen in 1855 werden in de buurt een aantal oude overblijfselen gevonden (moza\u00EFekresten, fresco's, Gallische en Romeinse munten), evenals een altaar dat nu in het museum van Langres staat. Op het altaar staan drie vrouwen die de drie moedergodinnen voorstellen aan wie de bron was gewijd.\nDeze beschermende en weldadige godheden kwamen de mensen te hulp en begeleidden hen bij hun overgang naar het dodenrijk.\nMet de komst van het christendom werd deze heidense cultus vervangen: de fee\u00EBn onttroonden de moedergodinnen en werden verleidsters en boosdoeners*\nDeze discrete en bescheiden fontein bestaat uit een gewelfde buis die het water opvangt en wordt afgesloten door een rooster; van hieruit stroomt het water zachtjes in een klein rechthoekig bassin voordat het naar de Bonnelle stroomt.\n\nDe fontein staat sinds 1925 op de Inventaire Suppl\u00E9mentaire des Monuments Historiques.\n\nDe legende van de fee\u00EBnfontein:\nEr wordt gezegd dat lang geleden een jonge herder genaamd Mandola in de Bonnelle-vallei woonde. Zijn Italiaanse afkomst en zijn voorliefde voor eenzaamheid maakten hem tot een atypische figuur in de groene vallei.\nOp de hoogten van Buzon, een gehucht in dezelfde vallei, woonde een mooi jong meisje genaamd C\u00E9cile. Ze was de dochter van een rijke boer op een leeftijd waarop het vooruitzicht van de liefde tot dagdromen leidt.\nToen de twee jonge mensen elkaars pad kruisten en elkaar regelmatig ontmoetten, groeiden ze zo naar elkaar toe dat ze onmisbaar voor elkaar werden. Hun gevoelens waren zo sterk dat er al snel over trouwen werd gesproken en er een datum werd geprikt.\nAan de vooravond van deze grote gebeurtenis besloot de dolgelukkige Mandola een wandeling te maken, alleen met C\u00E9cile in gedachten. Zijn stappen leidden hem naar een fontein op een steenworp afstand van de stadsmuren. Hij negeerde het advies van de ouderen, die zich gewillig afwendden, en naderde de bron, alsof hij werd aangetrokken door het zachte geluid van het water. Het was het einde van de dag en hij kon het niet laten om naast de bron in slaap te vallen. De volgende dag, toen de voorbereidingen voor de bruiloft in volle gang waren, zocht C\u00E9cile wanhopig naar haar toekomstige echtgenoot. Iemand had hem zien liggen bij de fee\u00EBnfontein, met verwarde ogen en een bleke teint. C\u00E9cile ging erheen en ontdekte tot haar grote wanhoop dat Mandola zijn verstand had verloren. Hij herkende haar niet eens; zijn ogen leken naar onzichtbare wezens te staren die C\u00E9cile niet kon zien. Hij brabbelde onbegrijpelijke woorden, schreeuwde en had vreemde stuiptrekkingen... Het was alsof hij betoverd was. C\u00E9cile probeerde hem terug te brengen naar de realiteit, maar niets hielp. Mandola was bevangen door de kwade macht van de fee\u00EBn. Plotseling, huilend en bijna flauwvallend, hoorde ze hem een vreselijke schreeuw slaken en zag ze hem de fontein in rennen alsof hij door de ingewanden van de aarde werd meegesleurd. Niemand zag hem meer terug en C\u00E9cile, gebroken van verdriet, eindigde haar leven in een klooster."@nl . "Der Feenbrunnen liegt an der Westflanke des Plateaus, etwa 100 m unterhalb des Navarreturms, und wird seit der gallo-r\u00F6mischen Zeit besucht. Bei Ausgrabungen im Jahr 1855 wurden in der N\u00E4he verschiedene antike \u00DCberreste (Mosaikscherben, Fresken, gallische und r\u00F6mische M\u00FCnzen) sowie ein Altar gefunden, der heute im Museum von Langres aufbewahrt wird. Auf ihm sind drei Frauen abgebildet, die die drei Mutterg\u00F6ttinnen darstellen, denen die Quelle geweiht war.\nDiese sch\u00FCtzenden und wohlt\u00E4tigen Gottheiten kamen den Menschen zu Hilfe und begleiteten sie auf ihrem Weg in das Reich der Toten.\nIm Zuge der Christianisierung wurde dieser heidnische Kult abgel\u00F6st: Die Feen verdr\u00E4ngten die Mutterg\u00F6ttinnen und wurden zu Versuchern und B\u00F6sen.*\nVon hier aus flie\u00DFt das Wasser sanft in ein kleines rechteckiges Becken, bevor es in Richtung Bonnelle abflie\u00DFt.\n\nSie ist seit 1925 im Inventaire Suppl\u00E9mentaire des Monuments Historiques eingetragen.\n\nDie Legende des Feenbrunnens :\nEs wird erz\u00E4hlt, dass vor langer Zeit ein junger Hirte mit dem Vornamen Mandola im Tal der Bonnelle lebte. Seine italienischen Wurzeln und seine Vorliebe f\u00FCr die Einsamkeit machten ihn zu einer etwas untypischen Figur in dem gr\u00FCnen Tal.\nAuf den H\u00F6hen von Buzon, einem Weiler im selben Tal, lebte ein sch\u00F6nes junges M\u00E4dchen namens C\u00E9cile. Diese Tochter eines reichen Bauern kam in ein Alter, in dem die Erwartung der Liebe zu Tr\u00E4umereien verleitet.\nDurch regelm\u00E4\u00DFige Begegnungen und Treffen kamen sich die beiden jungen Leute schlie\u00DFlich so nahe, dass sie sich gegenseitig unentbehrlich wurden. Ihre Gef\u00FChle waren so stark, dass bald von Heirat die Rede war und ein Termin festgelegt wurde.\nAm Vorabend dieses gro\u00DFen Ereignisses beschloss Mandola, ganz in seinem Gl\u00FCck, allein spazieren zu gehen und dabei an C\u00E9cile zu denken. Seine Schritte f\u00FChrten ihn zu einem Brunnen, der nur wenige Schritte von der Stadtmauer entfernt lag. Er ignorierte die Ratschl\u00E4ge der \u00C4ltesten, die sich gerne davon abwandten, und n\u00E4herte sich dieser Quelle, wie vom sanften Rauschen des Wassers angezogen. Am n\u00E4chsten Tag, als die Vorbereitungen f\u00FCr die Hochzeit auf Hochtouren liefen, suchte die besorgte Cecile verzweifelt nach ihrem Br\u00E4utigam. Jemand hatte ihn mit verirrten Augen und blasser Haut in der N\u00E4he des Feenbrunnens liegen sehen. C\u00E9cile ging hin und stellte zu ihrer gro\u00DFen Verzweiflung fest, dass Mandola den Verstand verloren hatte. Er erkannte sie nicht einmal; diese Augen schienen unsichtbare Wesen zu fixieren, die C\u00E9cile nicht sehen konnte. Er stammelte unverst\u00E4ndliche Worte, schrie und wurde von seltsamen Kr\u00E4mpfen geplagt ... Er war wie verzaubert. Cecile versuchte, ihn in die Realit\u00E4t zur\u00FCckzuholen, aber es gelang ihr nicht. Mandola war von der b\u00F6sen Macht der Feen gepackt worden. Pl\u00F6tzlich, weinend und der Ohnmacht nahe, h\u00F6rte sie ihn einen schrecklichen Schrei aussto\u00DFen und sah ihn in den Brunnen st\u00FCrzen, als w\u00FCrde er vom Inneren der Erde angezogen. Niemand sah ihn wieder und C\u00E9cile, die vor Kummer zerbrach, beendete ihr Leben in einem Kloster."@de . . .