. . . . . . "La chiesa romanica di Saint-Vallier, situata nel centro del villaggio, fa parte di un gruppo di chiese della regione della Champagne il cui transetto e coro, pagati dai decimatori, sono stati ricostruiti tra la fine del XV e l'inizio del XVI secolo, mentre le navate, pagate dai parrocchiani, sono state pi\u00F9 spesso conservate per mancanza di fondi. La sua pianta a croce comprende una navata corta e bassa, un doppio transetto e un'abside a tre lati che termina con un chevet piatto. I doppi transetti e gli chevet piatti, molto diffusi nella zona di Troia nel XVI secolo, sono caratteristici dell'architettura religiosa di questa regione e spesso rappresentano l'inizio di una ricostruzione della navata centrale, che non \u00E8 stata proseguita come in questo caso. Il lato sud del doppio transetto risale al XVI secolo. Nel XIX secolo, il lato nord del transetto \u00E8 stato costruito o ricostruito nello stile del XVI secolo, l'abside restaurata e le volte della navata ricostruite in legno e intonaco. L'abside, che ha la stessa altezza del transetto, \u00E8 sostenuta da due grandi contrafforti angolari. Ogni lato presenta una finestra rinascimentale a tutto sesto risalente alla seconda met\u00E0 del secolo. La finestra nord \u00E8 ora bloccata. Le facciate laterali del doppio transetto, separate da un contrafforte, presentano le stesse caratteristiche della maggior parte delle chiese dell'Aube con doppio transetto: un timpano e un tetto separato per campata. Il cornicione con modiglioni semplicemente scanalati che corre sotto il tetto del transetto \u00E8 l'unica decorazione esterna dell'edificio del XVI secolo. Questa caratteristica \u00E8 comune nelle chiese della regione, come Pouan, Polisot e G\u00E9lannes. Il braccio sud del transetto \u00E8 illuminato da sud e da est da grandi finestre a sesto acuto con contorni sgargianti. La differenza di stile delle cornici delle finestre del transetto e del presbiterio suggerisce che il transetto \u00E8 precedente al presbiterio di diversi anni, mentre le cornici delle finestre del presbiterio sono chiaramente rinascimentali. L'incrocio \u00E8 sormontato da un piccolo campanile quadrato sormontato da una piramide. La parte superiore dei muri di gronda della navata romanica \u00E8 ornata da una cornice con modiglioni scolpiti, alcuni dei quali raffigurano teste caricaturali che probabilmente sono state riutilizzate. L'edificio \u00E8 coperto da una volta a costoloni del XIX secolo che cade per penetrazione sui pilastri innestati; il restauratore \u00E8 riuscito ad armonizzare abbastanza bene le modanature moderne con quelle dei pilastri dei transetti. Questi sei piedritti corti e tozzi, a nucleo cilindrico, poggiano su basi con modanature arrotondate separate da scanalature, cavit\u00E0 e scanalature. Le volte vi penetrano direttamente, senza l'uso di capitelli. Il coro \u00E8 voltato con una complessa rete di ogive a stella e di tiercerons che poggiano su pilastri. Le chiavi di volta sono prive di scultura. Questo insieme \u00E8 stato abbellito nel XIX secolo con una decorazione pittorica di cherubini e iscrizioni circondate da corone di alloro. I frammenti di vetrate rinascimentali, classificati come Monumento Storico nel 1913, che sono stati reinstallati nelle campate dell'edificio, sono i resti delle vetrate di fine XV-inizio XVI secolo distrutte da un uragano nel 1865. Si trattava di una vetrata di San Nicola, donata nel 1625 dal sacerdote Nicolas Breiard, e di quattro bifore raffiguranti Cristo, l'Educazione della Vergine e Santa Margherita. Frammenti di quest'ultima finestra sono stati collocati nella campata principale nel 1939. La campata della sacrestia \u00E8 decorata da un San Vallier cefaloforo del XV secolo, posto sotto un baldacchino architettonico tra due bordure di mazzi di fiori con i monogrammi di Cristo e della Vergine."@it . "\u00C9glise romane Saint-Vallier, situ\u00E9e au centre du bourg, fait partie de ce groupe d\u2019\u00E9glises champenoises dont le transept et le ch\u0153ur, \u00E0 la charge des d\u00E9cimateurs, ont \u00E9t\u00E9 reconstruits \u00E0 la fin du XVe et au d\u00E9but du XVIe s., alors que les nefs, \u00E0 la charge des paroissiens, ont \u00E9t\u00E9 le plus souvent conserv\u00E9es faute de moyens. Son plan en croix se compose d\u2019une courte et basse nef unique, d\u2019un double transept et d\u2019une abside \u00E0 trois pans termin\u00E9e par un chevet plat. Les doubles transepts et les chevets plats, qui ont connu un grand d\u00E9veloppement dans la r\u00E9gion troyenne au XVIe s., sont l\u2019une des caract\u00E9ristiques de l\u2019architecture religieuse de cette r\u00E9gion et correspondent souvent \u00E0 l\u2019amorce d\u2019une reconstruction de la nef, non poursuivie comme c\u2019est le cas ici. Le c\u00F4t\u00E9 sud du double transept est du XVIe si\u00E8cle. Au XIXe s., le c\u00F4t\u00E9 nord du transept a \u00E9t\u00E9 construit ou reconstruit dans le style du XVIe, l\u2019abside restaur\u00E9e et les vo\u00FBtes de la nef refaites en bois et pl\u00E2tre. L\u2019abside, de m\u00EAme hauteur que le transept, est \u00E9paul\u00E9e par deux gros contreforts d\u2019angle. Chaque pan est perc\u00E9 d\u2019une fen\u00EAtre en plein cintre \u00E0 r\u00E9seau Renaissance appartenant \u00E0 la seconde moiti\u00E9 du si\u00E8cle. La fen\u00EAtre nord est aujourd\u2019hui bouch\u00E9e. Les fa\u00E7ades lat\u00E9rales du double transept, s\u00E9par\u00E9es par un contrefort, pr\u00E9sentent les caract\u00E9ristiques que l\u2019on rencontre dans la plupart des \u00E9glises auboises \u00E0 double transept, un pignon et une couverture ind\u00E9pendante par trav\u00E9e. La corniche \u00E0 modillons simplement \u00E9pannel\u00E9s qui court sous la couverture des transepts est la seule d\u00E9coration ext\u00E9rieure de l\u2019\u00E9difice du XVIe si\u00E8cle. Ce dispositif est fr\u00E9quent dans les \u00E9glises de la r\u00E9gion ; on le rencontre \u00E0 Pouan, Polisot ou G\u00E9lannes par exemple. Le bras sud du transept est \u00E9clair\u00E9 au sud et \u00E0 l\u2019est par de larges fen\u00EAtres en arc bris\u00E9 garnies d\u2019un rem\u00AD plage flamboyant. La diff\u00E9rence de style des remplages des fen\u00EAtres du transept et du ch\u0153ur laisse \u00E0 penser que le transept est ant\u00E9rieur de quelques ann\u00E9es au ch\u0153ur dont les remplages des fen\u00EAtres sont franchement Renaissance. La crois\u00E9e est surmont\u00E9e d\u2019un petit clocher carr\u00E9 termin\u00E9 par une pyramide. Le sommet des murs goutterots de la nef romane est orn\u00E9 d\u2019une corniche \u00E0 modillons sculpt\u00E9s dont certains repr\u00E9sentent des t\u00EAtes caricaturales sans doute r\u00E9employ\u00E9es. L\u2019\u00E9difice est couvert d\u2019une vo\u00FBte d\u2019ogives du XIXe s. qui retombe par p\u00E9n\u00E9tration sur les piles engag\u00E9es ; le restaurateur a su assez bien harmoniser les moulures modernes avec celles des piles des transepts. Ces six piles \u00E0 noyau cylindrique, courtes et trapues, reposent sur des bases \u00E0 moulures arrondies s\u00E9par\u00E9es par des gorges, cavets, scoties. Les vo\u00FBtes y p\u00E9n\u00E8trent directement, sans l\u2019interm\u00E9diaire de chapiteaux. Le ch\u0153ur est vo\u00FBt\u00E9 d\u2019un r\u00E9seau complexe d\u2019ogives \u00E0 liernes et tiercerons en \u00E9toile qui reposent sur des culots. Les cl\u00E9s de vo\u00FBte sont d\u00E9pourvues de sculpture. Cet ensemble a \u00E9t\u00E9 agr\u00E9ment\u00E9 au XIXe s. d\u2019un d\u00E9cor peint d\u2019angelots et d\u2019inscriptions entour\u00E9es de couronnes de laurier. Les fragments de vitraux Renaissance, class\u00E9s Monuments historiques en 1913, remont\u00E9s dans les baies de l\u2019\u00E9difice, sont les vestiges des verri\u00E8re fin XVe \u2013 d\u00E9but XVIe s. d\u00E9truites par un ouragan en 1865. Il s\u2019agissait, en particulier, d\u2019un vitrail de saint Nicolas donn\u00E9 en 1625 par le pr\u00EAtre Nicolas Breiard et de quatre lancettes repr\u00E9sentant le Christ, l\u2019\u00C9ducation de la Vierge et sainte Marguerite. Quelques fragments de ce dernier vitrail ont \u00E9t\u00E9 plac\u00E9s dans la baie d\u2019axe en 1939. La baie de la sacristie a \u00E9t\u00E9 garnie d\u2019un saint Vallier c\u00E9phalophore plac\u00E9 sous un dais d\u2019architecture entre deux bordures de bouquets portant les mono\u00ADgrammes du Christ et de la Vierge, datant du XVe si\u00E8cle."@fr . "De Romaanse kerk van Saint-Vallier, gelegen in het centrum van het dorp, maakt deel uit van een groep kerken in de Champagnestreek waarvan het transept en het koor, betaald door de decimenten, werden herbouwd aan het einde van de 15e en het begin van de 16e eeuw, terwijl de schepen, betaald door de parochianen, meestal bewaard bleven bij gebrek aan fondsen. De kruisvormige plattegrond bestaat uit een kort, laag schip, een dubbel dwarsschip en een driezijdige apsis die eindigt in een vlakke koorafsluiting. Dubbele transepten en platte chevets, die erg populair waren in het Trojaanse gebied in de 16e eeuw, zijn kenmerkend voor de religieuze architectuur van deze regio en vertegenwoordigen vaak het begin van een reconstructie van het schip, dat niet werd voortgezet zoals in dit geval. De zuidkant van het dubbele dwarsschip dateert uit de 16e eeuw. In de 19e eeuw werd de noordkant van het transept gebouwd of herbouwd in de 16e-eeuwse stijl, de apsis gerestaureerd en de gewelven van het schip herbouwd in hout en pleisterwerk. De apsis, die even hoog is als het transept, wordt ondersteund door twee grote hoeksteunberen. Elke kant heeft een renaissancevenster met ronde koppen uit de tweede helft van de eeuw. Het noordelijke raam is nu geblokkeerd. De zijgevels van het dubbele dwarsschip, gescheiden door een steunbeer, hebben dezelfde kenmerken als de meeste kerken in de Aube met een dubbel dwarsschip: een puntgevel en een apart dak per travee. De kroonlijst met eenvoudig gecanneleerde modillions die onder het transeptdak loopt, is de enige decoratie aan de buitenkant van het 16e-eeuwse gebouw. Dit kenmerk is gebruikelijk in kerken in de regio, zoals Pouan, Polisot en G\u00E9lannes. De zuidelijke arm van het dwarsschip wordt vanuit het zuiden en oosten verlicht door grote spitsboogvensters met flamboyante omlijstingen. Het verschil in stijl van de raamomlijstingen in het dwarsschip en het koor suggereert dat het dwarsschip enkele jaren voor het koor gebouwd is en dat de raamomlijstingen in het koor duidelijk renaissance zijn. Boven de kruising staat een kleine vierkante klokkentoren met daarop een piramide. De bovenkant van de dakranden van het romaanse schip is versierd met een kroonlijst met gebeeldhouwde modillions, waarvan sommige karikaturale hoofden voorstellen die waarschijnlijk opnieuw zijn gebruikt. Het gebouw wordt overdekt door een 19e-eeuws ribgewelf dat door indringing op de ge\u00EBngageerde pijlers valt; de restaurateur is erin geslaagd om het moderne lijstwerk vrij goed te harmoniseren met dat van de transeptpijlers. Deze zes korte, vierkante pijlers met cilindrische kern rusten op basementen met rond lijstwerk, gescheiden door groeven, holtes en scoties. De gewelven doorboren ze direct, zonder gebruik te maken van kapitelen. Het koor is gewelfd met een complex netwerk van stervormige ogieven en tiercerons die rusten op landhoofden. De sluitstenen hebben geen beeldhouwwerk. Dit ensemble werd in de 19e eeuw verfraaid met een geschilderde decoratie van cherubijnen en inscripties omringd door lauwerkransen. De fragmenten van Renaissance gebrandschilderde ramen, die in 1913 op de Monumentenlijst werden geplaatst en die weer in de travee\u00EBn van het gebouw zijn aangebracht, zijn de overblijfselen van de eind 15e- begin 16e-eeuwse gebrandschilderde ramen die in 1865 door een orkaan werden verwoest. Deze omvatten een gebrandschilderd raam van Sint Nicolaas dat in 1625 werd geschonken door priester Nicolas Breiard en vier lancetten die Christus, de Opvoeding van de Maagd en Sint Margaretha voorstellen. Fragmenten van dit laatste raam werden in 1939 in de hoofdtravee geplaatst. De sacristiezaal is versierd met een 15e-eeuwse cephalophorische Saint Vallier onder een architecturale baldakijn tussen twee boeketranden met de monogrammen van Christus en de Maagd."@nl . "La iglesia rom\u00E1nica de Saint-Vallier, situada en el centro del pueblo, forma parte de un grupo de iglesias de la regi\u00F3n de Champa\u00F1a cuyo crucero y coro, sufragados por los diezmadores, fueron reconstruidos a finales del siglo XV y principios del XVI, mientras que las naves, sufragadas por los feligreses, se conservaron la mayor\u00EDa de las veces por falta de fondos. Su planta en forma de cruz consta de una nave corta y baja, un crucero doble y un \u00E1bside de tres lados que termina en una cabecera plana. Los transeptos dobles y las cabeceras planas, muy populares en la zona de Troya en el siglo XVI, son caracter\u00EDsticos de la arquitectura religiosa de esta regi\u00F3n y a menudo representan el inicio de una reconstrucci\u00F3n de la nave, que no se continu\u00F3 como en este caso. El lado sur del doble transepto data del siglo XVI. En el siglo XIX, el lado norte del crucero se construy\u00F3 o reconstruy\u00F3 en el estilo del siglo XVI, el \u00E1bside se restaur\u00F3 y las b\u00F3vedas de la nave se reconstruyeron en madera y yeso. El \u00E1bside, de la misma altura que el crucero, est\u00E1 sostenido por dos grandes contrafuertes angulares. Cada lado tiene una ventana renacentista de medio punto de la segunda mitad del siglo. La ventana norte est\u00E1 tapiada. Las fachadas laterales del doble crucero, separadas por un contrafuerte, presentan las mismas caracter\u00EDsticas que la mayor\u00EDa de las iglesias de Aube con doble crucero: un front\u00F3n y un tejado independiente por cruj\u00EDa. La \u00FAnica decoraci\u00F3n exterior del edificio del siglo XVI es la cornisa con modillones sencillamente estriados que corre bajo el tejado del crucero. Esta caracter\u00EDstica es com\u00FAn en iglesias de la regi\u00F3n, como las de Pouan, Polisot y G\u00E9lannes. El brazo sur del transepto est\u00E1 iluminado desde el sur y el este por grandes ventanas de arco apuntado con marcos flam\u00EDgeros. La diferencia de estilo entre los marcos de las ventanas del crucero y del presbiterio sugiere que el crucero es varios a\u00F1os anterior al presbiterio, y que los marcos de las ventanas del presbiterio son claramente renacentistas. El crucero est\u00E1 coronado por un peque\u00F1o campanario cuadrado rematado por una pir\u00E1mide. La parte superior de los muros del alero de la nave rom\u00E1nica est\u00E1 adornada con una cornisa con modillones esculpidos, algunos de los cuales representan cabezas caricaturescas que probablemente han sido reutilizadas. El edificio est\u00E1 cubierto por una b\u00F3veda de crucer\u00EDa del siglo XIX que cae por penetraci\u00F3n sobre los pilares encajados; el restaurador ha conseguido armonizar bastante bien las molduras modernas con las de los pilares de los transeptos. Estos seis pilares cortos, achaparrados y de n\u00FAcleo cil\u00EDndrico descansan sobre basas con molduras redondeadas separadas por acanaladuras, cavidades y escocias. Las b\u00F3vedas penetran en ellos directamente, sin utilizar capiteles. El coro est\u00E1 abovedado con una compleja red de ojivas estrelladas y terceletes que descansan sobre estribos. No hay escultura en las claves. Este conjunto fue embellecido en el siglo XIX con una decoraci\u00F3n pintada de querubines e inscripciones rodeadas de coronas de laurel. Los fragmentos de vidrieras renacentistas, declarados Monumentos Hist\u00F3ricos en 1913, que se han reinstalado en los vanos del edificio, son los restos de las vidrieras de finales del siglo XV-principios del XVI destruidas por un hurac\u00E1n en 1865. Se trataba de una vidriera de San Nicol\u00E1s donada en 1625 por el sacerdote Nicolas Breiard y de cuatro lancetas que representaban a Cristo, la Educaci\u00F3n de la Virgen y Santa Margarita. Fragmentos de esta \u00FAltima vidriera se colocaron en la cruj\u00EDa principal en 1939. La cruj\u00EDa de la sacrist\u00EDa est\u00E1 decorada con un San Vallier cefal\u00F3foro del siglo XV colocado bajo un dosel arquitect\u00F3nico entre dos cenefas de ramos con los monogramas de Cristo y la Virgen."@es . "Die romanische Kirche Saint-Vallier im Zentrum des Ortes geh\u00F6rt zu einer Gruppe von Kirchen in der Champagne, deren Querschiff und Chor Ende des 15. und Anfang des 16. Jh. von den Dezimatoren wiederaufgebaut wurden, w\u00E4hrend die Kirchenschiffe, die von den Gemeindemitgliedern getragen werden mussten, aus Geldmangel meist erhalten blieben. Der kreuzf\u00F6rmige Grundriss besteht aus einem kurzen, niedrigen Schiff, einem doppelten Querschiff und einer dreiseitigen Apsis, die mit einem flachen Kopfende abschlie\u00DFt. Jh. in der Region Troyen stark verbreitet waren, sind ein Merkmal der religi\u00F6sen Architektur in dieser Region und stellen oft den Beginn eines Umbaus des Kirchenschiffs dar, der nicht wie hier fortgesetzt wurde. Die S\u00FCdseite des doppelten Querschiffs stammt aus dem 16. Jahrhundert wurde die Nordseite des Querschiffs im Stil des 16. Jahrhunderts gebaut oder rekonstruiert, die Apsis restauriert und die Gew\u00F6lbe des Kirchenschiffs aus Holz und Gips erneuert. Die Apsis ist genauso hoch wie das Querschiff und wird von zwei gro\u00DFen Eckstrebepfeilern gest\u00FCtzt. Jede Seite hat ein Rundbogenfenster im Renaissancestil, das aus der zweiten H\u00E4lfte des Jahrhunderts stammt. Das Nordfenster ist heute verstopft. Die Seitenfassaden des doppelten Querschiffs, die durch einen Strebepfeiler getrennt sind, weisen die Merkmale auf, die man bei den meisten Kirchen der Aube mit doppeltem Querschiff findet: ein Giebel und eine unabh\u00E4ngige Abdeckung pro Feld. Die einzige Au\u00DFenverzierung des Geb\u00E4udes aus dem 16. Jahrhundert ist das Gesims mit einfach gezackten Modulen, das unter dem Dach der Querschiffe verl\u00E4uft. Dieses Muster ist bei Kirchen in der Region h\u00E4ufig anzutreffen; man findet es beispielsweise in Pouan, Polisot oder G\u00E9lannes. Der s\u00FCdliche Arm des Querschiffs wird im S\u00FCden und Osten durch gro\u00DFe Spitzbogenfenster mit flamboyantem Rem plage beleuchtet. Die stilistischen Unterschiede zwischen den Fensterf\u00FCllungen des Querschiffs und des Chors lassen vermuten, dass das Querschiff einige Jahre vor dem Chor entstand, dessen Fensterf\u00FCllungen eindeutig der Renaissance zuzuordnen sind. Die Vierung wird von einem kleinen quadratischen Glockenturm \u00FCberragt, der mit einer Pyramide abschlie\u00DFt. Die Oberseite der Traufw\u00E4nde des romanischen Kirchenschiffs wird von einem Gesims mit geschnitzten Modulen geschm\u00FCckt, von denen einige karikaturistische K\u00F6pfe darstellen, die zweifellos wiederverwendet wurden. Das Geb\u00E4ude wird von einem Kreuzrippengew\u00F6lbe aus dem 19. Jh. bedeckt, das auf die Pfeiler f\u00E4llt; der Restaurator hat die modernen Leisten ziemlich gut mit denen der Pfeiler der Querschiffe in Einklang gebracht. Diese sechs kurzen und gedrungenen Pfeiler mit zylindrischem Kern ruhen auf Basen mit abgerundeten Leisten, die durch Kehlen, Kaventsm\u00E4nner und Skotien voneinander getrennt sind. Die Gew\u00F6lbe durchdringen sie direkt, ohne Zwischenschaltung von Kapitellen. Der Chor ist mit einem komplexen Netz von Spitzb\u00F6gen mit sternf\u00F6rmigen Winden und Terzernen gew\u00F6lbt, die auf Sockeln ruhen. Die Schlusssteine des Gew\u00F6lbes haben keine Skulpturen. Jahrhundert mit einem gemalten Dekor aus Engeln und Inschriften, die von Lorbeerkr\u00E4nzen umgeben sind, verziert. Die Fragmente von Renaissance-Fenstern, die 1913 unter Denkmalschutz gestellt und in die Fenster des Geb\u00E4udes eingesetzt wurden, sind die \u00DCberreste der Glasfenster aus dem sp\u00E4ten 15. und fr\u00FChen 16. Jahrhundert, die 1865 durch einen Hurrikan zerst\u00F6rt wurden. Es handelte sich insbesondere um ein 1625 von dem Priester Nicolas Breiard gestiftetes Fenster des Heiligen Nikolaus und vier Lanzetten, die Christus, die Erziehung der Jungfrau Maria und die Heilige Margareta darstellten. Einige Fragmente des letztgenannten Fensters wurden 1939 in die Achsenbucht eingesetzt. Die Sakristei\u00F6ffnung wurde mit einem Heiligen Vallier Cephalophorus ausgestattet, der unter einem Architekturbaldachin zwischen zwei Borten aus Str\u00E4u\u00DFen mit den Monogrammen Christi und der Jungfrau Maria aus dem 15."@de . "The Romanesque church of Saint-Vallier, located in the center of the village, is one of a group of churches in the Champagne region whose transept and choir, paid for by the decimators, were rebuilt in the late 15th and early 16th centuries, while the naves, paid for by the parishioners, were mostly preserved for lack of funds. The cross-shaped layout comprises a short, low nave, a double transept and a three-sided apse with a flat chevet. Double transepts and flat chevets, a feature of 16th-century religious architecture in the Trojan region, often represent the beginning of a nave reconstruction that was not continued, as is the case here. The south side of the double transept dates from the 16th century. In the 19th century, the north side of the transept was built or rebuilt in 16th-century style, with the apse restored and the nave vaults rebuilt in wood and plaster. The apse, which is the same height as the transept, is supported by two large corner buttresses. Each side is pierced by a semicircular Renaissance window from the second half of the century. The north window is now blocked. The side facades of the double transept, separated by a buttress, are typical of most Aube churches with a double transept: one gable and one independent roof per bay. The cornice with simply fluted modillions running beneath the transept roof is the only exterior decoration on this 16th-century building. This feature is common in churches in the region, such as Pouan, Polisot and G\u00E9lannes. The south arm of the transept is lit from the south and east by large pointed-arch windows with flamboyant rem plage. The difference in the style of the transept and choir window surrounds suggests that the transept predates the choir by a few years, whose window surrounds are clearly Renaissance. The transept is topped by a small square bell tower with a pyramid-shaped top. The eaves walls of the Romanesque nave are crowned with a cornice featuring sculpted modillions, some of which depict caricatured heads that have probably been reused. The building is covered by a 19th-century ribbed vault, which falls by penetration onto the engaged piers; the restorer has harmonized the modern mouldings with those of the transepts? piers. These six short, squat, cylindrical-core piers rest on bases with rounded moldings separated by grooves, cavets and scoties. The vaults penetrate them directly, without the intermediary of capitals. The choir is vaulted with a complex network of star-shaped ogives and tiercerons resting on culottes. The keystones are devoid of sculpture. In the 19th century, this ensemble was embellished with a painted decoration of cherubs and inscriptions surrounded by laurel wreaths. Fragments of Renaissance stained glass windows, classified as Historic Monuments in 1913, have been re-installed in the bays of the building. They are the remains of the late 15th ? early 16th c. stained glass windows destroyed by a hurricane in 1865. These included a stained glass window depicting Saint Nicolas, donated in 1625 by the priest Nicolas Breiard, and four lancets depicting Christ, the Education of the Virgin and Saint Marguerite. Fragments of the latter were placed in the axis bay in 1939. The sacristy bay is decorated with a 15th-century Saint Vallier cephalophore placed under an architectural canopy between two borders of bouquets bearing the monograms of Christ and the Virgin."@en . . .