"Cirque avec la bande\r\nAlice Rende\r\nCompagnie AR\r\nDans le cadre de la BIAC\u202F- Biennale Internationale des Arts du Cirque"@fr . . . . . . . . . . . "Cirque avec la bande\r\nAlice Rende\r\nCompagnie AR\r\nDans le cadre de la BIAC\u202F- Biennale Internationale des Arts du Cirque"@fr . "Circus with the Gang\nAlice Rende\nCompagnie AR\nAs part of BIAC\u2014the International Circus Arts Biennial"@en . "Circo con la banda\nAlice Rende\nCompagnia AR\nNell\u2019ambito della BIAC \u2013 Biennale Internazionale delle Arti Circensi"@it . "Zirkus mit der Truppe\nAlice Rende\nCompagnie AR\nIm Rahmen der BIAC \u2013 Internationale Biennale der Zirkusk\u00FCnste"@de . "Circo con la pandilla\nAlice Rende\nCompa\u00F1\u00EDa AR\nEn el marco de la BIAC \u2014 Bienal Internacional de las Artes Circenses"@es . "Circus met de groep\nAlice Rende\nCompagnie AR\nIn het kader van de BIAC \u2013 Internationale Bi\u00EBnnale voor Circuskunsten"@nl . . "Soll man den ersten Schritt wagen oder abwarten, bis der andere ihn wagt? In einem unbewohnbar gewordenen Wohnraum, dessen Boden mit N\u00E4geln \u00FCbers\u00E4t ist, versuchen zwei Frauen dennoch, ihn zu bewohnen. \u201ELe bonheur clandestin\u201C, eine neue Inszenierung der Compagnie AR, zeigt ein Kontorsionsduo, das einen Ort erkundet, an dem das Gl\u00FCck nicht auf den ersten Blick erkennbar ist.\r\n\r\nEs handelt sich weder um eine einsame Ausdauerpr\u00FCfung noch um die Ausnutzung des anderen f\u00FCr pers\u00F6nliche Zwecke, sondern um eine Reise, die den Aufbau eines zerbrechlichen und feinf\u00FChligen Austauschs voraussetzt und dazu zwingt, einen Weg zu finden,, die Erfahrung zu teilen, ohne sie zu \u00FCbertragen. Die \u00C4hnlichkeit mit den Fakiren wird bewusst vermieden. Hier geht es nicht um Askese oder die Vorliebe f\u00FCr das Spektakul\u00E4re, sondern vielmehr um Versuche der Achtsamkeit. Das Nagelbrett ist keine Nummer, es verk\u00F6rpert die Widrigkeiten...\r\n\r\nSo wird die Einschr\u00E4nkung zur M\u00F6glichkeit einer Erfahrung der Wahrnehmung und der Verlangsamung in einer Form der gegenseitigen Abh\u00E4ngigkeit. Der H\u00F6hepunkt der Vorstellung ist die Art und Weise, wie wir in dieser Metapher der Welt zusammenhalten, in der wir vorankommen m\u00FCssen, auch wenn es wehtut."@de . "Faut-il oser faire le premier pas ou attendre que l\u2019autre s\u2019y risque\u2009? Dans un espace domestique devenu impraticable, la surface est recouverte de clous, deux femmes tentent pourtant de l\u2019habiter. Le bonheur clandestin, nouvelle cr\u00E9ation de la compagnie AR, met en sc\u00E8ne un duo de contorsion qui explore un lieu o\u00F9 le bonheur ne se donne pas imm\u00E9diatement \u00E0 voir.\r\n\r\nIl ne s\u2019agit ni d\u2019une \u00E9preuve d\u2019endurance solitaire ni d\u2019une utilisation de l\u2019autre \u00E0 des fins personnelles, mais d\u2019une travers\u00E9e qui suppose la construction d\u2019un \u00E9change fragile et d\u00E9licat, obligeant \u00E0 inventer une mani\u00E8re de partager l\u2019\u00E9preuve sans la transf\u00E9rer. La ressemblance avec les fakirs est volontairement d\u00E9tourn\u00E9e. Il n\u2019est pas question ici d\u2019asc\u00E8se ou de go\u00FBt du spectaculaire, mais plut\u00F4t de tentatives d\u2019attention. La planche \u00E0 clous n\u2019est pas un num\u00E9ro, elle mat\u00E9rialise l\u2019adversit\u00E9...\r\n\r\nD\u00E8s lors, la contrainte devient la possibilit\u00E9 d\u2019une exp\u00E9rience de perception et de ralentissement dans une forme d\u2019interd\u00E9pendance. Le clou du spectacle, c\u2019est la fa\u00E7on dont on tient ensemble dans cette m\u00E9taphore du monde o\u00F9 il nous faut avancer m\u00EAme quand \u00E7a pique."@fr . "Bisogna osare fare il primo passo o aspettare che sia l\u2019altra a farlo? In uno spazio domestico ormai inagibile, con il pavimento ricoperto di chiodi, due donne cercano comunque di viverci. \u00ABLa felicit\u00E0 clandestina\u00BB, nuova creazione della compagnia AR, mette in scena un duo di contorsioniste che esplora un luogo in cui la felicit\u00E0 non si rivela immediatamente.\r\n\r\nNon si tratta n\u00E9 di una prova di resistenza solitaria n\u00E9 di uno sfruttamento dell\u2019altro a fini personali, ma di un percorso che presuppone la costruzione di uno scambio fragile e delicato, costringendo a inventare un mododi condividere l\u2019esperienza senza trasferirla. La somiglianza con i fachiri \u00E8 volutamente evitata. Qui non si tratta di ascetismo o di gusto per lo spettacolare, ma piuttosto di tentativi di attenzione. La tavola chiodata non \u00E8 un numero, ma concretizza l\u2019avversit\u00E0...\r\n\r\nDa quel momento, la costrizione diventa la possibilit\u00E0 di un\u2019esperienza di percezione e di rallentamento in una forma di interdipendenza. Il clou dello spettacolo \u00E8 il modo in cui restiamo uniti in questa metafora del mondo in cui dobbiamo andare avanti anche quando fa male."@it . "Should one dare to take the first step, or wait for the other to take the plunge? In a domestic space that has become impassable\u2014its floor covered with nails\u2014two women nevertheless attempt to inhabit it. *Clandestine Happiness*, a new creation by the AR company, features a contortionist duo exploring a space where happiness is not immediately apparent.\r\n\r\nIt is neither a solitary test of endurance nor the use of the other for personal gain, but a journey that requires building a fragile and delicate exchange, forcing them to invent a wayto share the ordeal without passing it on. Any resemblance to fakirs is deliberately avoided. This is not about asceticism or a taste for the spectacular, but rather about attempts at mindfulness. The bed of nails is not a performance; it embodies adversity...\r\n\r\nThus, the constraint becomes an opportunity for an experience of perception and slowing down within a form of interdependence. The highlight of the show is the way we stick together in this metaphor for the world, where we must keep moving forward even when it hurts."@en . "Moet je de eerste stap durven zetten of wachten tot de ander die zet?? In een woonruimte die onbewoonbaar is geworden \u2013 de vloer is bezaaid met spijkers \u2013 proberen twee vrouwen er toch hun plek te vinden. Le bonheur clandestin, een nieuwe creatie van het gezelschap AR, brengt een duo van contortionisten op het podium dat een plek verkent waar geluk niet onmiddellijk zichtbaar is.\r\n\r\nHet gaat hier noch om een eenzame uithoudingsproef, noch om het gebruik van de ander voor persoonlijke doeleinden, maar om een tocht die de opbouw van een kwetsbare en delicate uitwisseling veronderstelt, waarbij men een manier moet bedenkenom de beproeving te delen zonder deze over te dragen. De gelijkenis met de fakirs wordt bewust vermeden. Het gaat hier niet om ascese of een voorliefde voor het spectaculaire, maar veeleer om pogingen tot aandacht. De plank met spijkers is geen nummer, maar geeft de tegenslag gestalte...\r\n\r\nVanaf dat moment wordt de beperking de mogelijkheid tot een ervaring van waarneming en vertraging in een vorm van onderlinge afhankelijkheid. Het hoogtepunt van de voorstelling is de manier waarop we elkaar steunen in deze metafoor voor de wereld waarin we moeten doorgaan, zelfs als het pijn doet."@nl . "\u00BFHay que atreverse a dar el primer paso o esperar a que sea el otro quien se arriesgue? En un espacio dom\u00E9stico que se ha vuelto inhabitable, con el suelo cubierto de clavos, dos mujeres intentan, sin embargo, vivir en \u00E9l. \u00ABLa felicidad clandestina\u00BB, la nueva creaci\u00F3n de la compa\u00F1\u00EDa AR, pone en escena un d\u00FAo de contorsionistas que explora un lugar donde la felicidad no se deja ver de inmediato.\r\n\r\nNo se trata ni de una prueba de resistencia en solitario ni de utilizar al otro para fines personales, sino de un recorrido que supone la construcci\u00F3n de un intercambio fr\u00E1gil y delicado, que obliga a inventar una manerade compartir la experiencia sin trasladarla. El parecido con los faquires se elude deliberadamente. No se trata aqu\u00ED de ascetismo ni de gusto por lo espectacular, sino m\u00E1s bien de intentos de prestar atenci\u00F3n. La tabla con clavos no es un n\u00FAmero, sino que materializa la adversidad...\r\n\r\nA partir de ah\u00ED, la restricci\u00F3n se convierte en la posibilidad de una experiencia de percepci\u00F3n y de ralentizaci\u00F3n en una forma de interdependencia. Lo m\u00E1s destacado del espect\u00E1culo es la forma en que nos mantenemos unidos en esta met\u00E1fora del mundo, en el que tenemos que seguir adelante incluso cuando nos duele."@es . . .