Description
Description courte
Utiliser cette propriété pour attacher une description courte qui pourra être utilisée sur des supports de publication où l'espace est un critère important.
Utiliser cette propriété pour attacher une description courte qui pourra être utilisée sur des supports de publication où l'espace est un critère important.
Français (France) Un voyage d’une rare intensité. Une histoire qui laisse une empreinte.
Néerlandais (Pays-Bas) Een reis van een zeldzame intensiteit. Een verhaal dat een onuitwisbare indruk achterlaat.
Italien (Italie) Un viaggio di rara intensità. Una storia che lascia il segno.
Anglais A journey of rare intensity. A story that leaves a lasting impression.
Allemand (Allemagne) Eine Reise von seltener Intensität. Eine Geschichte, die einen bleibenden Eindruck hinterlässt.
Espagnol Un viaje de una intensidad excepcional. Una historia que deja huella.
Description
Description longue de la ressource.
Description longue de la ressource.
Italien (Italie) Da sola sul palcoscenico? Un’opera intima
Il parere del Théâtre de Poche:
Un viaggio di rara intensità. Una storia che lascia il segno.
Astrid Albiso offre una performance di straordinaria precisione. Da sola, fa nascere un intero mondo, sostenuta da una regia in cui ogni scelta artistica è al servizio della narrazione. Ci trascina nel cuore di una storia in cui l’intimo si fonde con la Storia con una delicatezza e una forza rare.
La prova lampante che la potenza del teatro risiede nella precisione.
Un appuntamento imperdibile!
Dall’Argentina di Videla alla Francia di Claude François, un’infanzia tra esilio, memoria e ricostruzione.
«La Maison aux Lapins» è l’adattamento teatrale dei romanzi autobiografici di Laura Alcoba. Attraverso lo sguardo di una bambina, lo spettacolo ci immerge nell’Argentina degli anni ’70, segnata dalla dittatura militare, e poi nell’esperienza dell’esilio in Francia.
Tra silenzio, paura e immaginario, una bambina impara a crescere nella clandestinità, per poi ricostruirsi in una lingua e in un paese nuovi. Questo racconto d’infanzia mette in luce il modo in cui la violenza politica si insinua nell’intimità, nel corpo e nella costruzione dell’identità.
In una messa in scena essenziale, i personaggi emergono come frammenti di memoria, veicolati dalla voce e dal gesto.
A metà strada tra racconto personale e memoria collettiva, *La Maison aux Lapins* invita a un’esperienza sensoriale, in cui il teatro dà forma a ciò che spesso rimane invisibile.
Estratto dalla stampa: Non fatevi ingannare dal titolo, che potrebbe far pensare a una fiaba. «La Maison aux Lapins»? È soprattutto un capolavoro che scuote, travolge e ci lascia senza parole. Questo spettacolo potente offre all’attrice Astrid Albiso un ruolo d’oro che le permette di far risplendere il suo immenso talento. Prodigiosa, ci interpella, si dispiega, suggerisceE8re senza mai insistere, e ci fa affezionare a quella bambina di sette anni nel 1976 che cresce nella clandestinità al fianco della madre militante. Ci lasciamo cullare dai colori cangianti, dalla musica, dalle canzoni di Claude François, ridiamo, piangiamo, e questo tuffo nei meandri della memoria e dell’identità ci rende profondamente felici… LA PROVENCE? JR Barland
Il parere del Théâtre de Poche:
Un viaggio di rara intensità. Una storia che lascia il segno.
Astrid Albiso offre una performance di straordinaria precisione. Da sola, fa nascere un intero mondo, sostenuta da una regia in cui ogni scelta artistica è al servizio della narrazione. Ci trascina nel cuore di una storia in cui l’intimo si fonde con la Storia con una delicatezza e una forza rare.
La prova lampante che la potenza del teatro risiede nella precisione.
Un appuntamento imperdibile!
Dall’Argentina di Videla alla Francia di Claude François, un’infanzia tra esilio, memoria e ricostruzione.
«La Maison aux Lapins» è l’adattamento teatrale dei romanzi autobiografici di Laura Alcoba. Attraverso lo sguardo di una bambina, lo spettacolo ci immerge nell’Argentina degli anni ’70, segnata dalla dittatura militare, e poi nell’esperienza dell’esilio in Francia.
Tra silenzio, paura e immaginario, una bambina impara a crescere nella clandestinità, per poi ricostruirsi in una lingua e in un paese nuovi. Questo racconto d’infanzia mette in luce il modo in cui la violenza politica si insinua nell’intimità, nel corpo e nella costruzione dell’identità.
In una messa in scena essenziale, i personaggi emergono come frammenti di memoria, veicolati dalla voce e dal gesto.
A metà strada tra racconto personale e memoria collettiva, *La Maison aux Lapins* invita a un’esperienza sensoriale, in cui il teatro dà forma a ciò che spesso rimane invisibile.
Estratto dalla stampa: Non fatevi ingannare dal titolo, che potrebbe far pensare a una fiaba. «La Maison aux Lapins»? È soprattutto un capolavoro che scuote, travolge e ci lascia senza parole. Questo spettacolo potente offre all’attrice Astrid Albiso un ruolo d’oro che le permette di far risplendere il suo immenso talento. Prodigiosa, ci interpella, si dispiega, suggerisceE8re senza mai insistere, e ci fa affezionare a quella bambina di sette anni nel 1976 che cresce nella clandestinità al fianco della madre militante. Ci lasciamo cullare dai colori cangianti, dalla musica, dalle canzoni di Claude François, ridiamo, piangiamo, e questo tuffo nei meandri della memoria e dell’identità ci rende profondamente felici… LA PROVENCE? JR Barland
Allemand (Allemagne) Allein auf der Bühne? Ein intimes Stück
Die Meinung des „Théâtre de Poche“:
Eine Reise von seltener Intensität. Eine Geschichte, die Spuren hinterlässt.
Astrid Albiso liefert eine Darbietung von bemerkenswerter Präzision. %C0 Ganz allein lässt sie eine ganze Welt entstehen, getragen von einer Inszenierung, in der jede künstlerische Entscheidung der Erzählung dient. Sie entführt uns in das Herz einer Erzählung, in der das Intime mit seltener Feinheit und Kraft auf die Geschichte trifft.
Der eindrucksvolle Beweis dafür, dass die Kraft des Theaters in der Präzision liegt.
Ein absolutes Muss!
Vom Argentinien unter Videla bis zum Frankreich von Claude François – eine Kindheit zwischen Exil, Erinnerung und Neuanfang.
„La Maison aux Lapins“ ist die Theateradaption der autobiografischen Romane von Laura Alcoba. Aus der Perspektive eines Kindes versetzt uns das Stück in das Argentinien der 70er Jahre, das von der Militärdiktatur geprägt war, und anschließend in die Erfahrung des Exils in Frankreich.
Zwischen Schweigen, Angst und Fantasie lernt ein kleines Mädchen, im Untergrund aufzuwachsen und sich anschließend in einer neuen Sprache und einem neuen Land ein neues Leben aufzubauen. Diese Kindheitserzählung beleuchtet, wie sich politische Gewalt im Intimen, im Körper und in der Identitätsbildung niederschlägt.
In einer reduzierten Inszenierung tauchen die Figuren wie Erinnerungsfragmente auf, getragen von Stimme und Gestik.
Zwischen persönlicher Erzählung und kollektivem Gedächtnis lädt „La Maison aux Lapins“ zu einer sinnlichen Erfahrung ein, in der das Theater dem Gestalt verleiht, was oft unsichtbar bleibt.
Pressestimme: Lassen Sie sich nicht vom Titel täuschen, der an ein Märchen denken lassen könnte. „La Maison aux Lapins“? Es ist vor allem ein Meisterwerk, das erschüttert, mitreißt und uns sprachlos macht. Diese kraftvolle Inszenierung bietet der Schauspielerin Astrid Albiso eine Traumrolle, in der sie ihr immenses Talent voll zur Geltung bringen kann. Mit ihrer außergewöhnlichen Leistung spricht sie uns an, entfaltet sich, suggeriert%, ohne jemals aufdringlich zu wirken, und macht uns dieses kleine Mädchen vertraut, das 1976 sieben Jahre alt war und im Untergrund an der Seite ihrer engagierten Mutter aufwuchs. Man lässt sich von den schillernden Farben, der Musik und den Liedern von Claude François verzaubern, man lacht, man weint, und dieses Eintauchen in die Geheimnisse der Erinnerung und der Identität macht zutiefst glücklich – LA PROVENCE – JR Barland
Die Meinung des „Théâtre de Poche“:
Eine Reise von seltener Intensität. Eine Geschichte, die Spuren hinterlässt.
Astrid Albiso liefert eine Darbietung von bemerkenswerter Präzision. %C0 Ganz allein lässt sie eine ganze Welt entstehen, getragen von einer Inszenierung, in der jede künstlerische Entscheidung der Erzählung dient. Sie entführt uns in das Herz einer Erzählung, in der das Intime mit seltener Feinheit und Kraft auf die Geschichte trifft.
Der eindrucksvolle Beweis dafür, dass die Kraft des Theaters in der Präzision liegt.
Ein absolutes Muss!
Vom Argentinien unter Videla bis zum Frankreich von Claude François – eine Kindheit zwischen Exil, Erinnerung und Neuanfang.
„La Maison aux Lapins“ ist die Theateradaption der autobiografischen Romane von Laura Alcoba. Aus der Perspektive eines Kindes versetzt uns das Stück in das Argentinien der 70er Jahre, das von der Militärdiktatur geprägt war, und anschließend in die Erfahrung des Exils in Frankreich.
Zwischen Schweigen, Angst und Fantasie lernt ein kleines Mädchen, im Untergrund aufzuwachsen und sich anschließend in einer neuen Sprache und einem neuen Land ein neues Leben aufzubauen. Diese Kindheitserzählung beleuchtet, wie sich politische Gewalt im Intimen, im Körper und in der Identitätsbildung niederschlägt.
In einer reduzierten Inszenierung tauchen die Figuren wie Erinnerungsfragmente auf, getragen von Stimme und Gestik.
Zwischen persönlicher Erzählung und kollektivem Gedächtnis lädt „La Maison aux Lapins“ zu einer sinnlichen Erfahrung ein, in der das Theater dem Gestalt verleiht, was oft unsichtbar bleibt.
Pressestimme: Lassen Sie sich nicht vom Titel täuschen, der an ein Märchen denken lassen könnte. „La Maison aux Lapins“? Es ist vor allem ein Meisterwerk, das erschüttert, mitreißt und uns sprachlos macht. Diese kraftvolle Inszenierung bietet der Schauspielerin Astrid Albiso eine Traumrolle, in der sie ihr immenses Talent voll zur Geltung bringen kann. Mit ihrer außergewöhnlichen Leistung spricht sie uns an, entfaltet sich, suggeriert%, ohne jemals aufdringlich zu wirken, und macht uns dieses kleine Mädchen vertraut, das 1976 sieben Jahre alt war und im Untergrund an der Seite ihrer engagierten Mutter aufwuchs. Man lässt sich von den schillernden Farben, der Musik und den Liedern von Claude François verzaubern, man lacht, man weint, und dieses Eintauchen in die Geheimnisse der Erinnerung und der Identität macht zutiefst glücklich – LA PROVENCE – JR Barland
Anglais Alone on Stage? An Intimate Pop Piece
The Théâtre de Poche’s Review:
A journey of rare intensity. A story that leaves a lasting impression.
Astrid Albiso delivers a performance of remarkable precision. %C0 She alone brings an entire world to life, supported by a staging in which every artistic choice serves the narrative. She draws us into the heart of a story where the personal meets history with rare delicacy and strength.
A striking demonstration that the power of theater lies in authenticity.
A must-see!
From Videla’s Argentina to Claude François’s France, a childhood marked by exile, memory, and rebuilding.
“La Maison aux Lapins” is the theatrical adaptation of Laura Alcoba’s autobiographical novels. Through the eyes of a child, the play immerses us in 1970s Argentina, marked by military dictatorship, and then in the experience of exile in France.
Amid silence, fear, and imagination, a little girl learns to grow up in hiding, then to rebuild her life in a new language and a new country. This childhood story highlights how political violence becomes ingrained in one’s innermost being, in the body, and in the construction of identity.
In a minimalist production, the characters emerge like fragments of memory, brought to life through voice and movement.
Straddling the line between personal narrative and collective memory, *La Maison aux Lapins* invites the audience to a sensory experience, where theater gives form to what often remains invisible.
Press excerpt: Don’t be fooled by the title, which might make you think of a fairy tale. “La Maison aux Lapins”? It is above all a masterpiece that shakes us to the core, sweeps us away, and leaves us speechless. This powerful production offers actress Astrid Albiso a golden role that allows her to showcase her immense talent. Prodigious, she draws us in, unfolds, suggests%E8re without ever being pushy, and makes us feel close to this little girl %E2g%E9d aged seven in 1976 who grew up in hiding alongside her activist mother. We let ourselves be lulled by the shimmering colors, the music, and the songs of Claude François; we laugh, we cry, and this journey into the mysteries of memory and identity fills us with profound joy. *LA PROVENCE*? JR Barland
The Théâtre de Poche’s Review:
A journey of rare intensity. A story that leaves a lasting impression.
Astrid Albiso delivers a performance of remarkable precision. %C0 She alone brings an entire world to life, supported by a staging in which every artistic choice serves the narrative. She draws us into the heart of a story where the personal meets history with rare delicacy and strength.
A striking demonstration that the power of theater lies in authenticity.
A must-see!
From Videla’s Argentina to Claude François’s France, a childhood marked by exile, memory, and rebuilding.
“La Maison aux Lapins” is the theatrical adaptation of Laura Alcoba’s autobiographical novels. Through the eyes of a child, the play immerses us in 1970s Argentina, marked by military dictatorship, and then in the experience of exile in France.
Amid silence, fear, and imagination, a little girl learns to grow up in hiding, then to rebuild her life in a new language and a new country. This childhood story highlights how political violence becomes ingrained in one’s innermost being, in the body, and in the construction of identity.
In a minimalist production, the characters emerge like fragments of memory, brought to life through voice and movement.
Straddling the line between personal narrative and collective memory, *La Maison aux Lapins* invites the audience to a sensory experience, where theater gives form to what often remains invisible.
Press excerpt: Don’t be fooled by the title, which might make you think of a fairy tale. “La Maison aux Lapins”? It is above all a masterpiece that shakes us to the core, sweeps us away, and leaves us speechless. This powerful production offers actress Astrid Albiso a golden role that allows her to showcase her immense talent. Prodigious, she draws us in, unfolds, suggests%E8re without ever being pushy, and makes us feel close to this little girl %E2g%E9d aged seven in 1976 who grew up in hiding alongside her activist mother. We let ourselves be lulled by the shimmering colors, the music, and the songs of Claude François; we laugh, we cry, and this journey into the mysteries of memory and identity fills us with profound joy. *LA PROVENCE*? JR Barland
Espagnol ¿Sola en el escenario? Una obra íntima
La opinión del Théâtre de Poche:
Un viaje de una intensidad poco común. Una historia que deja huella.
Astrid Albiso ofrece una interpretación de una precisión extraordinaria. Ella sola da vida a todo un mundo, impulsada por una puesta en escena en la que cada elección artística está al servicio de la narración. Nos adentra en el corazón de una historia en la que lo íntimo se une a la Historia con una delicadeza y una fuerza poco comunes.
La prueba fehaciente de que el poder del teatro reside en la precisión.
¡Una cita ineludible!
Desde la Argentina de Videla hasta la Francia de Claude François, una infancia entre el exilio, la memoria y la reconstrucción.
«La casa de los conejos» es la adaptación teatral de las novelas autobiográficas de Laura Alcoba. A través de la mirada de una niña, la obra nos sumerge en la Argentina de los años 70, marcada por la dictadura militar, y luego en la experiencia del exilio en Francia.
Entre el silencio, el miedo y la imaginación, una niña aprende a crecer en la clandestinidad y, más tarde, a reconstruirse en una lengua y un país nuevos. Este relato de la infancia pone de relieve cómo la violencia política se inscribe en lo íntimo, en el cuerpo y en la construcción de la identidad.
En una puesta en escena depurada, los personajes surgen como fragmentos de memoria, transmitidos a través de la voz y el gesto.
A medio camino entre el relato personal y la memoria colectiva, *La Maison aux Lapins* invita a una experiencia sensorial, en la que el teatro da forma a lo que a menudo permanece invisible.
Extracto de la prensa: No os dejéis engañar por su título, que podría hacer pensar en un cuento. «La Maison aux Lapins»? Es, sobre todo, una obra maestra que sacude, arrastra y nos deja sin palabras. Este impactante espectáculo ofrece a la actriz Astrid Albiso un papel de oro que le permite dar rienda suelta a su inmenso talento. Prodigiosa, nos interpela, se despliega, sugiereE8re sin insistir jamás, y nos hace sentir cercanos a esa niña de siete años en 1976 que crecía en la clandestinidad junto a su madre militante. Nos dejamos mecer por los colores brillantes, la música y las canciones de Claude François; reímos, lloramos, y esta inmersión en los arcanos de la memoria y la identidad nos hace profundamente felices. ¿LA PROVENCE? JR Barland
La opinión del Théâtre de Poche:
Un viaje de una intensidad poco común. Una historia que deja huella.
Astrid Albiso ofrece una interpretación de una precisión extraordinaria. Ella sola da vida a todo un mundo, impulsada por una puesta en escena en la que cada elección artística está al servicio de la narración. Nos adentra en el corazón de una historia en la que lo íntimo se une a la Historia con una delicadeza y una fuerza poco comunes.
La prueba fehaciente de que el poder del teatro reside en la precisión.
¡Una cita ineludible!
Desde la Argentina de Videla hasta la Francia de Claude François, una infancia entre el exilio, la memoria y la reconstrucción.
«La casa de los conejos» es la adaptación teatral de las novelas autobiográficas de Laura Alcoba. A través de la mirada de una niña, la obra nos sumerge en la Argentina de los años 70, marcada por la dictadura militar, y luego en la experiencia del exilio en Francia.
Entre el silencio, el miedo y la imaginación, una niña aprende a crecer en la clandestinidad y, más tarde, a reconstruirse en una lengua y un país nuevos. Este relato de la infancia pone de relieve cómo la violencia política se inscribe en lo íntimo, en el cuerpo y en la construcción de la identidad.
En una puesta en escena depurada, los personajes surgen como fragmentos de memoria, transmitidos a través de la voz y el gesto.
A medio camino entre el relato personal y la memoria colectiva, *La Maison aux Lapins* invita a una experiencia sensorial, en la que el teatro da forma a lo que a menudo permanece invisible.
Extracto de la prensa: No os dejéis engañar por su título, que podría hacer pensar en un cuento. «La Maison aux Lapins»? Es, sobre todo, una obra maestra que sacude, arrastra y nos deja sin palabras. Este impactante espectáculo ofrece a la actriz Astrid Albiso un papel de oro que le permite dar rienda suelta a su inmenso talento. Prodigiosa, nos interpela, se despliega, sugiereE8re sin insistir jamás, y nos hace sentir cercanos a esa niña de siete años en 1976 que crecía en la clandestinidad junto a su madre militante. Nos dejamos mecer por los colores brillantes, la música y las canciones de Claude François; reímos, lloramos, y esta inmersión en los arcanos de la memoria y la identidad nos hace profundamente felices. ¿LA PROVENCE? JR Barland
Néerlandais (Pays-Bas) Alleen op het podium? Een intieme voorstelling
De mening van het Théâtre de Poche:
Een reis van zeldzame intensiteit. Een verhaal dat een blijvende indruk achterlaat.
Astrid Albiso levert een opmerkelijk treffende vertolking. %C0 In haar eentje brengt ze een hele wereld tot leven, gedragen door een enscenering waarin elke artistieke keuze ten dienste staat van het verhaal. Ze neemt ons mee naar het hart van een verhaal waarin het persoonlijke en de Geschiedenis met een zeldzame fijnzinnigheid en kracht samenkomen.
Het sprekende bewijs dat de kracht van het theater schuilt in de treffendheid.
Een niet te missen voorstelling!
Van het Argentinië van Videla tot het Frankrijk van Claude François: een jeugd tussen ballingschap, herinnering en wederopbouw.
„La Maison aux Lapins“ is de theaterbewerking van de autobiografische romans van Laura Alcoba. %C0 Door de ogen van een kind dompelt de voorstelling ons onder in het Argentinië van de jaren ’70, getekend door de militaire dictatuur, en vervolgens in de ervaring van ballingschap in Frankrijk.
Tussen stilte, angst en verbeelding leert een klein meisje op te groeien in de illegaliteit, en zich vervolgens opnieuw op te bouwen in een nieuwe taal en een nieuw land. Dit verhaal over de kindertijd belicht hoe politiek geweld doordringt in het intieme, in het lichaam en in de vorming van de identiteit.
In een uitgepuurde enscenering duiken de personages op als fragmenten van herinneringen, gedragen door stem en gebaar.
La Maison aux Lapins, dat het midden houdt tussen een persoonlijk verhaal en collectieve herinnering, nodigt uit tot een zintuiglijke ervaring, waarin het theater vorm geeft aan wat vaak onzichtbaar blijft.
Persfragment: Laat u niet misleiden door de titel, die aan een sprookje zou kunnen doen denken. „La Maison aux Lapins“? Het is bovenal een meesterwerk dat ons door elkaar schudt, meesleept en sprakeloos achterlaat. Deze krachtige voorstelling biedt actrice Astrid Albiso een gouden rol waarin ze haar immense talent ten volle kan laten schitteren. Ze is wonderbaarlijk, spreekt ons aan, ontplooit zich, suggereertE8re zonder ooit opdringerig te zijn, en maakt ons vertrouwd met dat kleine meisje van zeven jaar uit 1976 dat in de illegaliteit opgroeide aan de zijde van haar militante moeder. We laten ons meevoeren door de schitterende kleuren, de muziek en de liedjes van Claude François; we lachen, we huilen, en deze duik in de geheimen van het geheugen en de identiteit maakt ons diep gelukkig ? LA PROVENCE ? JR Barland
De mening van het Théâtre de Poche:
Een reis van zeldzame intensiteit. Een verhaal dat een blijvende indruk achterlaat.
Astrid Albiso levert een opmerkelijk treffende vertolking. %C0 In haar eentje brengt ze een hele wereld tot leven, gedragen door een enscenering waarin elke artistieke keuze ten dienste staat van het verhaal. Ze neemt ons mee naar het hart van een verhaal waarin het persoonlijke en de Geschiedenis met een zeldzame fijnzinnigheid en kracht samenkomen.
Het sprekende bewijs dat de kracht van het theater schuilt in de treffendheid.
Een niet te missen voorstelling!
Van het Argentinië van Videla tot het Frankrijk van Claude François: een jeugd tussen ballingschap, herinnering en wederopbouw.
„La Maison aux Lapins“ is de theaterbewerking van de autobiografische romans van Laura Alcoba. %C0 Door de ogen van een kind dompelt de voorstelling ons onder in het Argentinië van de jaren ’70, getekend door de militaire dictatuur, en vervolgens in de ervaring van ballingschap in Frankrijk.
Tussen stilte, angst en verbeelding leert een klein meisje op te groeien in de illegaliteit, en zich vervolgens opnieuw op te bouwen in een nieuwe taal en een nieuw land. Dit verhaal over de kindertijd belicht hoe politiek geweld doordringt in het intieme, in het lichaam en in de vorming van de identiteit.
In een uitgepuurde enscenering duiken de personages op als fragmenten van herinneringen, gedragen door stem en gebaar.
La Maison aux Lapins, dat het midden houdt tussen een persoonlijk verhaal en collectieve herinnering, nodigt uit tot een zintuiglijke ervaring, waarin het theater vorm geeft aan wat vaak onzichtbaar blijft.
Persfragment: Laat u niet misleiden door de titel, die aan een sprookje zou kunnen doen denken. „La Maison aux Lapins“? Het is bovenal een meesterwerk dat ons door elkaar schudt, meesleept en sprakeloos achterlaat. Deze krachtige voorstelling biedt actrice Astrid Albiso een gouden rol waarin ze haar immense talent ten volle kan laten schitteren. Ze is wonderbaarlijk, spreekt ons aan, ontplooit zich, suggereertE8re zonder ooit opdringerig te zijn, en maakt ons vertrouwd met dat kleine meisje van zeven jaar uit 1976 dat in de illegaliteit opgroeide aan de zijde van haar militante moeder. We laten ons meevoeren door de schitterende kleuren, de muziek en de liedjes van Claude François; we lachen, we huilen, en deze duik in de geheimen van het geheugen en de identiteit maakt ons diep gelukkig ? LA PROVENCE ? JR Barland
Français (France) Seule en scène – Épopée intime
L’avis du Théâtre de Poche :
Un voyage d’une rare intensité. Une histoire qui laisse une empreinte.
Astrid Albiso livre une performance d’une justesse remarquable. À elle seule, elle fait naître tout un monde, portée par une mise en scène où chaque choix artistique sert le récit. Elle nous entraîne au cœur d’un récit où l’intime rejoint l’Histoire avec une délicatesse et une force rares.
La preuve éclatante que la puissance du théâtre réside dans la justesse.
Un rendez-vous incontournable !
De l’Argentine de Videla à la France de Claude François, une enfance entre exil, mémoire et reconstruction.
" La Maison aux Lapins " est l’adaptation théâtrale des romans autobiographiques de Laura Alcoba. À travers le regard d’une enfant, le spectacle nous plonge dans l’Argentine des années 70, marquée par la dictature militaire, puis dans l’expérience de l’exil en France.
Entre silence, peur et imaginaire, une petite fille apprend à grandir dans la clandestinité, puis à se reconstruire dans une langue et un pays nouveaux. Ce récit d’enfance met en lumière la manière dont la violence politique s’inscrit dans l’intime, dans le corps et dans la construction de l’identité.
Dans une mise en scène épurée, les personnages surgissent comme des fragments de mémoire, portés par la voix et le geste.
Entre récit personnel et mémoire collective, La Maison aux Lapins invite à une expérience sensible, où le théâtre donne forme à ce qui reste souvent invisible.
Extrait de presse : Ne vous fiez pas à son titre qui pourrait faire penser à un conte. " La Maison aux Lapins " …C’est surtout un chef-d’œuvre qui secoue, emporte et nous laisse sans voix. Ce spectacle puissant offre à la comédienne Astrid Albiso un rôle en or qui lui permet de faire éclater son immense talent. Prodigieuse, elle nous interpelle, se déploie, suggère sans jamais insister, et nous rend familière cette petite fille âgée de sept ans en 1976 qui grandit dans la clandestinité aux côtés de sa mère militante. On se laisse bercer par les couleurs chatoyantes, la musique, les chansons de Claude François, on rit, on pleure, et cette plongée dans les arcanes de la mémoire et de l’identité rend profondément heureux – LA PROVENCE – JR Barland
L’avis du Théâtre de Poche :
Un voyage d’une rare intensité. Une histoire qui laisse une empreinte.
Astrid Albiso livre une performance d’une justesse remarquable. À elle seule, elle fait naître tout un monde, portée par une mise en scène où chaque choix artistique sert le récit. Elle nous entraîne au cœur d’un récit où l’intime rejoint l’Histoire avec une délicatesse et une force rares.
La preuve éclatante que la puissance du théâtre réside dans la justesse.
Un rendez-vous incontournable !
De l’Argentine de Videla à la France de Claude François, une enfance entre exil, mémoire et reconstruction.
" La Maison aux Lapins " est l’adaptation théâtrale des romans autobiographiques de Laura Alcoba. À travers le regard d’une enfant, le spectacle nous plonge dans l’Argentine des années 70, marquée par la dictature militaire, puis dans l’expérience de l’exil en France.
Entre silence, peur et imaginaire, une petite fille apprend à grandir dans la clandestinité, puis à se reconstruire dans une langue et un pays nouveaux. Ce récit d’enfance met en lumière la manière dont la violence politique s’inscrit dans l’intime, dans le corps et dans la construction de l’identité.
Dans une mise en scène épurée, les personnages surgissent comme des fragments de mémoire, portés par la voix et le geste.
Entre récit personnel et mémoire collective, La Maison aux Lapins invite à une expérience sensible, où le théâtre donne forme à ce qui reste souvent invisible.
Extrait de presse : Ne vous fiez pas à son titre qui pourrait faire penser à un conte. " La Maison aux Lapins " …C’est surtout un chef-d’œuvre qui secoue, emporte et nous laisse sans voix. Ce spectacle puissant offre à la comédienne Astrid Albiso un rôle en or qui lui permet de faire éclater son immense talent. Prodigieuse, elle nous interpelle, se déploie, suggère sans jamais insister, et nous rend familière cette petite fille âgée de sept ans en 1976 qui grandit dans la clandestinité aux côtés de sa mère militante. On se laisse bercer par les couleurs chatoyantes, la musique, les chansons de Claude François, on rit, on pleure, et cette plongée dans les arcanes de la mémoire et de l’identité rend profondément heureux – LA PROVENCE – JR Barland
Autres propriétés (non décrites ou non classées)
owl:topDataProperty
http://www.w3.org/2002/07/owl#topDataProperty
http://www.w3.org/2002/07/owl#topDataProperty
Français (France) Un voyage d’une rare intensité. Une histoire qui laisse une empreinte.
Néerlandais (Pays-Bas) Een reis van een zeldzame intensiteit. Een verhaal dat een onuitwisbare indruk achterlaat.
Anglais A journey of rare intensity. A story that leaves a lasting impression.
Allemand (Allemagne) Eine Reise von seltener Intensität. Eine Geschichte, die einen bleibenden Eindruck hinterlässt.
Espagnol Un viaje de una intensidad excepcional. Una historia que deja huella.
:hasTranslatedProperty
https://www.datatourisme.fr/ontology/core#hasTranslatedProperty
https://www.datatourisme.fr/ontology/core#hasTranslatedProperty