"Visite de la tour de Clairvaux."@fr . . . . . . . . . . . "Visite de la tour de Clairvaux."@fr . "Visita a la torre de Claraval."@es . "Visita alla torre di Clairvaux."@it . "Visit to the Clairvaux tower."@en . "Besichtigung des Turms von Clairvaux."@de . "Bezoek aan de toren van Clairvaux."@nl . . "FORTIFIED PORTE village rampart\nIn May 1356, at the start of the Hundred Years' War, an English troop occupied the Clairvaux Sauvet\u00E9 for a few days. Four months later, in September, King Jean le Bon of France was defeated at Poitiers. It was around this time, probably later, that the inhabitants decided to surround themselves with ramparts. In addition to a postern to the north, the town would have two gates, one to the east, naturally protected by the river, and the other to the west. This gate, surmounted by a high tower, is both defensive and prestigious (the coat of arms that adorned it can still be seen, unfortunately eaten away by time). The so-called \"open-throat\" model, dating from the 14th century, was adopted, with three levels of archways and semicircular-arched machicolations.\n \nSince the end of June, the tower has been open to the public from 10 a.m. to 6 p.m., where visitors can climb the 19 m to enjoy a 360\u00B0 panoramic view of the hilltop villages of Panat and Cassagnes Comtaux and the terraced vineyards that give our valley its identity.\n\n\n\nArticle from Centre Presse, published 04/09/2022\nThe 14th-century Tour de Clairvaux will carry the hopes of Aveyron's Mission Patrimoine and its national lottery. A welcome boost for the Friends of Heritage and the commune, who are working together to restore the edifice at an estimated cost of ? 500,000. The tower will take care of that. In the meantime, she tells us all about it.\nThe reason why the town council and the Friends of Clairvaux association are so busy at my bedside is that, given my great age and the ravages of time and weather, I think I can confess to having suffered a few alterations: I lost my head a long time ago, as well as my interior landings; the worst thing is the crumbling of my stone, the red sandstone so prized here, but so fragile at times.\nI'm said to be the jewel of the commune of Clairvaux, the most emblematic, and one of the most beautiful tower gates in Aveyron. While I rival my eastern cousin, the Porte de Rodez, in originality and curiosity, the bell tower of the neighboring Romanesque church, the \"toats\" in the cellars of the town houses, the ancient statues or those of the Parisians, the fountain and the cellars and wine tastings, I remain the benchmark of medieval architecture in the imagination of many visitors to my town.\nMy Clairvaux country and history\nA draye, or transhumance path, from Quercy to Aubrac, probably prehistoric, then Roman and medieval, passed through Rignac, Ruffepeyre and Murat (Clairvaux), a place named after a night pen for herds on their way to the green pastures of Aubrac. At the beginning of the 11th century, the Ady valley under Panat was already home to vineyards supported by stone terraces and winegrowers? houses. On the left bank of the river are the ruins of a small, partly ruined monastery called Bonneval. On the right bank, a small chapel dedicated to Saint Didier de Cahors (sant Drezier) serves as a place of worship.\nThe story: in 1060, returning from a long pilgrimage that took him to Jerusalem, Rome and Brant\u00F4me (the Venice of P\u00E9rigord), Prince Alboin, son of Harold King of England, following the \"old draye\", spotted the well-cultivated valley of Bonneval and the towers of Panat and Cassagnes Comtaux facing each other. He decided to go there, and sadly discovered the ruins of the monastery amidst the vines, which he decided to raise. He sought the agreement of the de Panat family, the Countess of Rodez and even the Bishop, and pulled off a masterstroke: the territory around the monastery would become an \"alleu\", a land without a lord, under the sole authority of the Abbey of Brant\u00F4me. Thus was born the sauvet\u00E9 of Claravals, a place of asylum and peace, and to populate it, the people who settled there would be free of all dues, and there would be a market where transactions would not be taxed. Buildings soon filled the allotted lots in a characteristic, roughly rectangular plan cut by a network of streets and alleys. The boundaries of the sauvet\u00E9 are still visible when you visit Clairvaux (a visit that the Friends of Clairvaux have documented - just get the map and follow the explanatory plaques).\nThe sauvet\u00E9 status and its spiritual and moral rampart, which had protected \"my town\" for three centuries, were no longer sufficient in the face of lawlessness. It was therefore decided to build physical defences: a wall, the line of which can still be seen to the north and west, towers (no longer in existence) and two town gates, one of which is known as the \"tower\".\nMy construction must have taken place immediately after 1356, when a group of truckers seized Clairvaux and had to be dislodged by an army sent by neighboring Rodez. My builders had opted for a tower that was open at the rear, as an attacker who had been able to enter the town would not have been able to use this advantage against the interior, as he himself would have been defenseless. Moreover, an opening to the east could be afforded, as this is not the side of the rain.\nIn his book \"L'architecture militaire dans le Rouergue au Moyen \u00C2ge\" (1981), Jacques Miquel, historian of castles and fortifications, analyzed my original features. I'm an \"open-throated tower\", with no fa\u00E7ade on the \"town\" side, one of the rare cases of a town gate of this type in Aveyron, along with that of Peyrusse-le-Roc. The architecture is designed to give an air of power, in order to dissuade a potential assailant: little depth, no large platforms capable of carrying heavy machinery, no stone staircases to bring them together, but undoubtedly wooden staircases of the miller?s ladder type. The whole was sheltered by a four-sloped roof, whose supporting corner pillars have been preserved. I have four levels, three of which have archways that date back to the mid-14th century.\nI was restored by the inhabitants in 1412, in fear of further attacks. The population of an area almost equivalent to the present-day commune of Clairvaux (minus Panat, but including the entire Ruffepeyre sector) had a right of refuge there, and in return was required to contribute to the upkeep of its ramparts.\nThe Porte de Clairvaux, which is one of the finest examples of 14th-century defensive architecture and would be worthy of inclusion in a top selection, alongside the gates of Mur-de-Barrez, Peyrusse, Villecomtal, Villeneuve, etc., deserves to be on the list of historic monuments. I am the emblematic memory of this history of men and women who have been counting on me and contemplating me for over a millennium.\nThe men and women of the third millennium have decided to save me, and elected representatives and friends are questioning the collective conscience; they are calling on the participation of all structures and, in partnership with the Fondation du Patrimoine and the Bern Mission, are once again appealing to public generosity to restore me. I'll be back in action, offering visitors an unparalleled view of the Claravals rescue.\n "@en . "PORTE FORTIFIEE rempart du village\nEn mai 1356, au d\u00E9but de la guerre de Cent ans, une troupe anglaise occupe pendant quelques jours la sauvet\u00E9 de Clairvaux. Quatre mois plus tard, en septembre, le roi de France Jean le Bon est battu \u00E0 Poitiers. C\u2019est vers cette \u00E9poque, probablement apr\u00E8s, que les habitants d\u00E9cident de s\u2019entourer de remparts. La \u00AB\u00A0ville\u00A0\u00BB aura, outre une poterne au nord, deux portes, l\u2019une \u00E0 l\u2019est, naturellement prot\u00E9g\u00E9e par la rivi\u00E8re, et l\u2019autre \u00E0 l\u2019ouest. Cette porte, surmont\u00E9e d\u2019une haute tour, est \u00E0 la fois d\u00E9fensive et prestigieuse (on devine encore le blason qui l\u2019ornait, malheureusement rong\u00E9 par le temps). On a adopt\u00E9 le mod\u00E8le dit \u00AB\u00A0\u00E0 gorge ouverte\u00A0\u00BB (ouvert \u00E0 l\u2019arri\u00E8re), datable du XIVe si\u00E8cle, avec trois niveaux d\u2019arch\u00E8res et des m\u00E2chicoulis dont les arcs sont en plein cintre.\n\u00A0\nDepuis fin juin , la tour est en acc\u00E8s libre de 10 h \u00E0 18 h, o\u00F9 on peut monter les 19 m pour d\u00E9couvrir un panorama de 360 \u00B0 avec les villages perch\u00E9s de Panat et Cassagnes Comtaux et les vignes en terrasses, qui font l\u2019identit\u00E9 de notre vallon .\n\n\n\nArticle de Centre Presse, publi\u00E9 le 04/09/2022\nLa tour de Clairvaux, du XIVe si\u00E8cle, portera les espoirs aveyronnais de la Mission patrimoine et de son loto national. Un coup de pouce bienvenu pour les Amis du patrimoine et la commune, associ\u00E9s pour la restauration de l\u2019\u00E9difice estim\u00E9e \u00E0 500 000 \u20AC. La tour y prendra garde. En attendant, elle nous raconte.\nSi le conseil municipal et l\u2019association des Amis de Clairvaux s\u2019affairent \u00E0 mon chevet, c\u2019est que vu mon grand \u00E2ge et les affres du temps et des intemp\u00E9ries, je crois pouvoir avouer avoir subi quelques alt\u00E9rations : j\u2019ai perdu mon chef il y a longtemps d\u00E9j\u00E0 et mes paliers int\u00E9rieurs ; le pire est l\u2019effritement de ma pierre, ce gr\u00E8s rouge si pris\u00E9 par ici, mais si fragile parfois.\nOn me dit joyau de la commune de Clairvaux, le plus embl\u00E9matique, est une des plus belles portes tours de l\u2019Aveyron. Si je rivalise en originalit\u00E9 et en curiosit\u00E9 avec ma cousine de l\u2019est ou porte dite de Rodez, le clocher de l\u2019\u00E9glise romane voisine, les \"toats\" dans les caves des maisons du bourg, les statues anciennes ou des parisiens, la fontaine et avec les caveaux et les d\u00E9gustations de vin, je reste la r\u00E9f\u00E9rence de l\u2019architecture m\u00E9di\u00E9vale dans l\u2019imaginaire de bien des visiteurs de ma cit\u00E9.\nMon pays de Clairvaux et mon histoire\nUne draye, ou chemin de transhumance, du Quercy \u00E0 l\u2019Aubrac, sans doute pr\u00E9historique, puis romaine et m\u00E9di\u00E9vale passait par Rignac, Ruffepeyre et Murat (Clairvaux), lieu qui tire son nom d\u2019un enclos de nuit pour les troupeaux en marche vers les verts p\u00E2turages de l\u2019Aubrac. Au d\u00E9but du XIe si\u00E8cle, on trouve d\u00E9j\u00E0 dans la vall\u00E9e de l\u2019Ady, sous Panat, des vignes que supportent des terrasses de pierre et des maisons de vignerons. Au bord de la rivi\u00E8re, sur la rive gauche, se dressent les ruines d\u2019un petit monast\u00E8re en partie ruin\u00E9 appel\u00E9 Bonneval. Sur la rive droite, une petite chapelle d\u00E9di\u00E9e \u00E0 saint Didier de Cahors (sant Drezier) sert de lieu de culte.\nLa belle histoire : en 1060, revenant d\u2019un long p\u00E8lerinage qui l\u2019a men\u00E9 \u00E0 J\u00E9rusalem, \u00E0 Rome et \u00E0 Brant\u00F4me (la Venise du P\u00E9rigord), le prince Alboin, fils d\u2019Harold roi d\u2019Angleterre, suivant la \"vieille draye\", aper\u00E7oit le vallon bien cultiv\u00E9 de Bonneval et les tours de Panat et de Cassagnes Comtaux qui se font face. Il d\u00E9cide de s\u2019y rendre et d\u00E9couvre avec tristesse les ruines du monast\u00E8re au milieu des vignes qu\u2019il d\u00E9cide de relever. Il s\u2019enquiert des accords de la famille de Panat, de la comtesse de Rodez et m\u00EAme de l\u2019\u00E9v\u00EAque et il fait un coup de ma\u00EEtre : le territoire autour du monast\u00E8re sera un \"alleu\", une terre sans seigneur qui sera plac\u00E9e sous la seule autorit\u00E9 de l\u2019abbaye de Brant\u00F4me. Ainsi na\u00EEt la sauvet\u00E9 de Claravals, lieu d\u2019asile et de paix, pour la peupler, les gens qui s\u2019y installeront seront affranchis de toutes redevances, il y aura un march\u00E9 ou les transactions ne seront pas tax\u00E9es. Les constructions remplissent bient\u00F4t les lots attribu\u00E9s selon un plan \u00E0 peu pr\u00E8s rectangulaire caract\u00E9ristique d\u00E9coup\u00E9 par un r\u00E9seau de rues et de ruelles. Les limites de la sauvet\u00E9 sont encore visibles lorsqu\u2019on visite Clairvaux (visite que les Amis de Clairvaux ont document\u00E9e, il suffit de se procurer le plan et de suivre les plaques explicatives).\nLe statut de sauvet\u00E9 et son rempart spirituel et moral, qui avaient prot\u00E9g\u00E9 \"ma ville\" pendant trois si\u00E8cles, ne suffisaient plus en face de gens sans foi ni loi. On d\u00E9cida donc d\u2019\u00E9lever des d\u00E9fenses mat\u00E9rielles : une enceinte, dont la ligne se devine toujours, au nord et \u00E0 l\u2019ouest, des tours (disparues) et deux portes de ville, dont celle surnomm\u00E9e la \"tour\".\nMa construction doit \u00EAtre imm\u00E9diatement post\u00E9rieure \u00E0 l\u2019ann\u00E9e 1356, au cours de laquelle des routiers se sont empar\u00E9s de Clairvaux et ont d\u00FB \u00EAtre d\u00E9log\u00E9s par une arm\u00E9e envoy\u00E9e par les voisins de Rodez. Mes b\u00E2tisseurs avaient fait le choix d\u2019une tour ouverte \u00E0 l\u2019arri\u00E8re, l\u2019assaillant ayant pu p\u00E9n\u00E9trer dans la cit\u00E9 n\u2019aurait pu utiliser cet avantage contre l\u2019int\u00E9rieur, parce qu\u2019il aurait \u00E9t\u00E9 lui-m\u00EAme sans d\u00E9fense. On pouvait en outre se permettre une ouverture \u00E0 l\u2019est, car ce n\u2019est pas le c\u00F4t\u00E9 de la pluie.\nDans son ouvrage \"L\u2019architecture militaire dans le Rouergue au Moyen \u00C2ge\" (1981), Jacques Miquel, historien des ch\u00E2teaux et des fortifications, a analys\u00E9 mes originalit\u00E9s. Je suis \"tour \u00E0 gorge ouverte\", sans fa\u00E7ade du c\u00F4t\u00E9 de \"la ville\", un des rares cas de porte de ville de ce genre en Aveyron, avec celle de Peyrusse-le-Roc. C\u2019est une architecture qui se donne des airs de puissance, afin de dissuader un \u00E9ventuel assaillant : peu de profondeur, pas de grandes plateformes pouvant porter des engins lourds, pas d\u2019escaliers en pierre pour les r\u00E9unir, mais, sans doute des escaliers en bois du type des \u00E9chelles de meunier. L\u2019ensemble \u00E9tait abrit\u00E9 par un toit \u00E0 quatre pentes, dont les piliers d\u2019angle de soutien ont \u00E9t\u00E9 conserv\u00E9s. Je poss\u00E8de quatre niveaux, dont trois dot\u00E9s d\u2019arch\u00E8res, elles-m\u00EAmes datables du milieu du XIVe si\u00E8cle.\nJ\u2019ai \u00E9t\u00E9 restaur\u00E9e par les habitants, en 1412, dans la crainte de nouvelles attaques. La population d\u2019un territoire, presque \u00E9quivalent de l\u2019actuelle commune de Clairvaux (moins Panat, mais comprenant en plus tout le secteur de Ruffepeyre), y avait un droit de refuge et, en contrepartie, elle \u00E9tait tenue de participer \u00E0 l\u2019entretien de ses remparts.\nLa porte de Clairvaux, qui est un des plus beaux t\u00E9moins de l\u2019architecture d\u00E9fensive du XIVe si\u00E8cle et qui serait digne de figurer dans un choix de t\u00EAte, \u00E0 c\u00F4t\u00E9 des portes de Mur-de-Barrez, de Peyrusse, de Villecomtal, de Villeneuve, etc, m\u00E9riterait de figurer sur la liste des monuments historiques. Je suis la m\u00E9moire embl\u00E9matique de cette histoire d\u2019hommes et de femmes qui depuis plus d\u2019un mill\u00E9naire comptent sur moi et me contemplent.\nLes hommes et les femmes du troisi\u00E8me mill\u00E9naire ont d\u00E9cid\u00E9 ma sauvegarde, les \u00E9lus et les amis interrogent la conscience collective ; ils sollicitent la participation de toutes les structures et font \u00E0 nouveau appel, en partenariat avec la Fondation du patrimoine et la Mission Bern, \u00E0 la g\u00E9n\u00E9rosit\u00E9 publique pour me remettre en \u00E9tat. Je reprendrai du service en offrant aux visiteurs un point de vue in\u00E9dit sur la sauvet\u00E9 de Claravals.\n\u00A0"@fr . "PUERTA FORTIFICADA - muralla del pueblo\nEn mayo de 1356, al comienzo de la Guerra de los Cien A\u00F1os, una tropa inglesa ocup\u00F3 durante unos d\u00EDas la fortaleza de Clairvaux. Cuatro meses m\u00E1s tarde, en septiembre, el rey Jean le Bon de Francia fue derrotado en Poitiers. Fue por entonces, probablemente m\u00E1s tarde, cuando los habitantes decidieron rodearse de murallas. Adem\u00E1s de una posta al norte, la \"ciudad\" tendr\u00EDa dos puertas, una al este, protegida naturalmente por el r\u00EDo, y otra al oeste. Esta puerta, rematada por una alta torre, era a la vez defensiva y prestigiosa (a\u00FAn puede verse el escudo de armas que la adornaba, desgraciadamente carcomido por el tiempo). Se adopt\u00F3 el modelo llamado de \"garganta abierta\" (abierta por detr\u00E1s), que data del siglo XIV, con tres niveles de arcos y matacanes con arcos de medio punto.\n \nDesde finales de junio, la torre est\u00E1 abierta al p\u00FAblico de 10.00 a 18.00 horas, y los visitantes pueden subir los 19 m para disfrutar de una vista panor\u00E1mica de 360\u00B0 de los pueblos de Panat y Cassagnes Comtaux, situados en lo alto de las colinas, y de los vi\u00F1edos en terrazas que dan identidad a nuestro valle.\n\n\n\nArt\u00EDculo del Centre Presse, publicado el 04/09/2022\nLa torre de Clairvaux, del siglo XIV, ser\u00E1 el centro de las esperanzas en Aveyron para la Misi\u00F3n Patrimonio y su loter\u00EDa nacional. Se trata de un bienvenido espaldarazo para los Amigos del Patrimonio y el ayuntamiento, que colaboran en la restauraci\u00F3n del edificio con un coste estimado de 500.000 euros. La torre se encargar\u00E1 de ello. Mientras tanto, nos lo cuenta todo.\nLa raz\u00F3n por la que el ayuntamiento y la asociaci\u00F3n de Amigos de Claraval se afanan en restaurarme es que, dada mi gran edad y los estragos del tiempo y la intemperie, creo que puedo admitir que he sufrido algunas alteraciones: perd\u00ED mi cabeza hace mucho tiempo y mis descansillos interiores; lo peor es el desmoronamiento de mi piedra, la arenisca roja tan apreciada aqu\u00ED, pero tan fr\u00E1gil a veces.\nSe dice que soy la joya de la comuna de Clairvaux, la m\u00E1s emblem\u00E1tica, y una de las m\u00E1s bellas puertas-torre del Aveyron. Aunque rivalizo en originalidad y curiosidad con mi prima del este, conocida como la Puerta de Rodez, el campanario de la iglesia rom\u00E1nica vecina, los \"toats\" de los s\u00F3tanos de las casas del pueblo, las estatuas antiguas o las de los parisinos, la fuente y las bodegas y catas de vino, sigo siendo la referencia de la arquitectura medieval en el imaginario de muchos visitantes de mi ciudad.\nMi pa\u00EDs de Claraval y mi historia\nUna draye, o ruta de trashumancia, de Quercy a Aubrac, probablemente prehist\u00F3rica, luego romana y medieval, pasaba por Rignac, Ruffepeyre y Murat (Clairvaux), lugar que debe su nombre a un corral nocturno para los reba\u00F1os que se dirig\u00EDan a los verdes pastos de Aubrac. A principios del siglo XI, el valle del Ady, bajo el Panat, ya albergaba vi\u00F1edos sostenidos por terrazas de piedra y casas de viticultores. En la orilla izquierda del r\u00EDo se encuentran las ruinas de un peque\u00F1o monasterio, en parte en ruinas, llamado Bonneval. En la orilla derecha, una peque\u00F1a capilla dedicada a San Didier de Cahors (sant Drezier) sirve de lugar de culto.\nLa historia: en 1060, de regreso de una larga peregrinaci\u00F3n que le llev\u00F3 a Jerusal\u00E9n, Roma y Brant\u00F4me (la Venecia del P\u00E9rigord), el pr\u00EDncipe Alboin, hijo de Harold, rey de Inglaterra, siguiendo el \"viejo draye\", divis\u00F3 el valle bien cultivado de Bonneval y las torres de Panat y Cassagnes Comtaux frente a frente. Decidi\u00F3 ir all\u00ED y se entristeci\u00F3 al descubrir las ruinas del monasterio entre las vi\u00F1as, que decidi\u00F3 restaurar. Busc\u00F3 el acuerdo de la familia de Panat, de la condesa de Rodez e incluso del obispo, y dio un golpe maestro: los alrededores del monasterio se convertir\u00EDan en un \"alleu\", una tierra sin se\u00F1or, que quedar\u00EDa bajo la autoridad exclusiva de la abad\u00EDa de Brant\u00F4me. As\u00ED naci\u00F3 la sauvet\u00E9 de Claravals, un lugar de asilo y de paz. Para poblarlo, las personas que se establecieran all\u00ED estar\u00EDan exentas de todo impuesto y habr\u00EDa un mercado donde las transacciones no estar\u00EDan gravadas. Los edificios pronto llenaron las parcelas asignadas seg\u00FAn un caracter\u00EDstico plano aproximadamente rectangular recortado por una red de calles y callejones. Los l\u00EDmites de la sauvet\u00E9 a\u00FAn pueden verse cuando se visita Claraval (una visita que los Amigos de Claraval han documentado: basta con coger el mapa y seguir las placas explicativas).\nEl estatuto de sauvet\u00E9 y su muralla espiritual y moral, que hab\u00EDan protegido \"mi ciudad\" durante tres siglos, ya no bastaban frente a gentes sin fe ni ley. Por ello se decidi\u00F3 construir defensas f\u00EDsicas: una muralla, cuya l\u00EDnea a\u00FAn puede verse al norte y al oeste, torres (que ya no existen) y dos puertas de la ciudad, entre ellas la conocida como la \"torre\".\nMi construcci\u00F3n debi\u00F3 de tener lugar inmediatamente despu\u00E9s de 1356, cuando un grupo de camioneros tom\u00F3 Clairvaux y tuvo que ser desalojado por un ej\u00E9rcito enviado por vecinos de Rodez. Mis constructores optaron por una torre abierta por detr\u00E1s, ya que un atacante que hubiera podido entrar en la ciudad no habr\u00EDa podido utilizar esta ventaja contra el interior, pues \u00E9l mismo habr\u00EDa quedado indefenso. Adem\u00E1s, pod\u00EDa permitirse una apertura hacia el este, ya que no es el lado por donde cae la lluvia.\nEn su libro \"L'architecture militaire dans le Rouergue au Moyen \u00C2ge\" (La arquitectura militar en Rouergue en la Edad Media) (1981), Jacques Miquel, historiador de castillos y fortificaciones, analiz\u00F3 mis caracter\u00EDsticas originales. Soy una \"torre de garganta abierta\", sin fachada en el lado \"pueblo\", uno de los raros casos de puerta de pueblo de este tipo en Aveyron, junto con la de Peyrusse-le-Roc. La arquitectura est\u00E1 concebida para dar un aire de potencia, con el fin de disuadir a cualquier posible atacante: no es muy profunda, no hay grandes plataformas capaces de transportar maquinaria pesada, y no hay escaleras de piedra que las unan, sino sin duda escaleras de madera del tipo escalera de molinero. Todo el edificio estaba protegido por un tejado de cuatro vertientes, del que se conservan los pilares de las esquinas. Tengo cuatro plantas, tres de ellas con arcos que datan de mediados del siglo XIV.\nFui restaurada por los habitantes en 1412, ante el temor de nuevos ataques. La poblaci\u00F3n de una zona casi equivalente a la actual comuna de Claraval (menos Panat, pero incluyendo todo el sector de Ruffepeyre) ten\u00EDa derecho a refugiarse all\u00ED y, a cambio, deb\u00EDa contribuir al mantenimiento de sus murallas.\nLa Porte de Clairvaux, que es uno de los mejores ejemplos de arquitectura defensiva del siglo XIV y merecer\u00EDa figurar en una selecci\u00F3n de primer orden, junto a las puertas de Mur-de-Barrez, Peyrusse, Villecomtal, Villeneuve, etc., merece figurar en la lista de monumentos hist\u00F3ricos. Soy la memoria emblem\u00E1tica de esta historia de hombres y mujeres que cuentan conmigo y me contemplan desde hace m\u00E1s de mil a\u00F1os.\nLos hombres y mujeres del tercer milenio han decidido que debo ser salvado, y los elegidos y amigos apelan a la conciencia colectiva; piden la participaci\u00F3n de todas las estructuras y, en colaboraci\u00F3n con la Fondation du Patrimoine y la Misi\u00F3n de Berna, apelan una vez m\u00E1s a la generosidad del p\u00FAblico para restaurarme. Volver\u00E9 a la acci\u00F3n, ofreciendo a los visitantes una perspectiva \u00FAnica del rescate de Claravals.\n "@es . "PORTE FORTIFIEE Bollwerk des Dorfes\nIm Mai 1356, zu Beginn des Hundertj\u00E4hrigen Krieges, besetzt eine englische Truppe f\u00FCr einige Tage die Rettungsstation von Clairvaux. Vier Monate sp\u00E4ter, im September, wird der franz\u00F6sische K\u00F6nig Johann der Gute bei Poitiers geschlagen. Um diese Zeit, oder wahrscheinlich danach, beschlie\u00DFen die Einwohner, sich mit einer Stadtmauer zu umgeben. Die \"Stadt\" wird neben einer Poterne im Norden zwei Tore haben, eines im Osten, das nat\u00FCrlich durch den Fluss gesch\u00FCtzt ist, und das andere im Westen. Dieses Tor, das von einem hohen Turm gekr\u00F6nt wird, ist sowohl defensiv als auch prestigetr\u00E4chtig (man kann noch das Wappen erahnen, das es einst schm\u00FCckte und an dem der Zahn der Zeit leider genagt hat). Jahrhundert mit drei Ebenen von Schie\u00DFscharten und Maschikulis mit Rundb\u00F6gen.\n \nSeit Ende Juni ist der Turm von 10:00 bis 18:00 Uhr frei zug\u00E4nglich und man kann die 19 Meter hinaufsteigen, um ein 360\u00B0-Panorama mit den hochgelegenen D\u00F6rfern Panat und Cassagnes Comtaux und den Weinterrassen, die die Identit\u00E4t unseres Tals ausmachen, zu entdecken.\n\n\n\nArtikel aus Centre Presse, ver\u00F6ffentlicht am 04/09/2022\nDer Turm von Clairvaux aus dem 14. Jahrhundert wird die Hoffnungen der Aveyroner auf die Mission patrimoine und ihr nationales Lotto tragen. Ein willkommener Ansto\u00DF f\u00FCr die Freunde des Kulturerbes und die Gemeinde, die sich an der auf 500.000 Euro gesch\u00E4tzten Restaurierung des Geb\u00E4udes beteiligen. Der Turm wird darauf achten. In der Zwischenzeit erz\u00E4hlt er uns.\nWenn sich der Gemeinderat und der Verein der Freunde von Clairvaux an meinem Bett tummeln, dann deshalb, weil ich angesichts meines hohen Alters und des Zahns der Zeit und des Wetters wohl zugeben muss, dass ich einige Ver\u00E4nderungen durchgemacht habe: Ich habe schon vor langer Zeit meinen Kopf und meine Innenlager verloren; das Schlimmste ist das Abbr\u00F6ckeln meines Steins, dieses roten Sandsteins, der hier so beliebt, aber manchmal auch so zerbrechlich ist.\nMan sagt, ich sei das Juwel der Gemeinde Clairvaux, das symboltr\u00E4chtigste, und eines der sch\u00F6nsten Turmtore des Aveyron. Obwohl ich an Originalit\u00E4t und Neugier mit meiner \u00F6stlichen Cousine, der Porte de Rodez, konkurriere, dem Glockenturm der benachbarten romanischen Kirche, den \"Toats\" in den Kellern der H\u00E4user des Dorfes, den alten Statuen oder Pariser Statuen, dem Brunnen und den Weinkellern und Weinproben, bleibe ich in der Vorstellung vieler Besucher meiner Stadt die Referenz der mittelalterlichen Architektur.\nMein Land Clairvaux und meine Geschichte\nEine wahrscheinlich pr\u00E4historische, sp\u00E4ter r\u00F6mische und mittelalterliche Draye oder Trift vom Quercy zum Aubrac f\u00FChrte durch Rignac, Ruffepeyre und Murat (Clairvaux), ein Ort, der seinen Namen von einem Nachtpferch f\u00FCr die Herden auf dem Weg zu den gr\u00FCnen Weiden des Aubrac erhielt. Zu Beginn des 11. Jahrhunderts gab es im Ady-Tal unter Panat bereits Weinberge, die von Steinterrassen und Winzerh\u00E4usern gest\u00FCtzt wurden. Am linken Flussufer stehen die Ruinen eines kleinen, teilweise verfallenen Klosters namens Bonneval. Am rechten Ufer dient eine kleine Kapelle, die dem heiligen Didier von Cahors (sant Drezier) gewidmet ist, als Kultst\u00E4tte.\nDie sch\u00F6ne Geschichte: 1060 kehrte Prinz Alboin, Sohn des englischen K\u00F6nigs Harold, von einer langen Pilgerreise zur\u00FCck, die ihn nach Jerusalem, Rom und Brant\u00F4me (das Venedig des P\u00E9rigord) gef\u00FChrt hatte. Er folgte der \"alten Draye\" und sah das gut bebaute Tal von Bonneval und die T\u00FCrme von Panat und Cassagnes Comtaux, die sich gegen\u00FCberstanden. Er beschlie\u00DFt, dorthin zu gehen, und entdeckt traurig die Ruinen des Klosters inmitten von Weinbergen, die er zu heben beschlie\u00DFt. Er erkundigt sich nach den Zustimmungen der Familie de Panat, der Gr\u00E4fin von Rodez und sogar des Bischofs und landet einen Volltreffer: Das Gebiet um das Kloster wird ein \"Alleu\", ein herrschaftsfreies Land, das der alleinigen Autorit\u00E4t der Abtei von Brant\u00F4me unterstellt wird. So entsteht die Sauvet\u00E9 de Claravals, ein Ort des Asyls und des Friedens. Um sie zu bev\u00F6lkern, werden die Menschen, die sich dort niederlassen, von allen Abgaben befreit, es wird einen Markt geben, auf dem Transaktionen nicht besteuert werden. Die Geb\u00E4ude f\u00FCllten bald die zugeteilten Grundst\u00FCcke nach einem charakteristischen, ann\u00E4hernd rechteckigen Grundriss, der von einem Netz aus Stra\u00DFen und Gassen durchschnitten wurde. Die Grenzen der Sauvet\u00E9 sind noch immer sichtbar, wenn man Clairvaux besucht (ein Besuch, den die Amis de Clairvaux dokumentiert haben; man muss sich nur den Plan besorgen und den Erkl\u00E4rungstafeln folgen).\nDer Status der Sauvet\u00E9 und ihr geistiges und moralisches Bollwerk, die \"meine Stadt\" drei Jahrhunderte lang gesch\u00FCtzt hatten, reichten angesichts der gesetzlosen Menschen nicht mehr aus. Daher wurde beschlossen, eine materielle Verteidigung zu errichten: eine Stadtmauer, deren Linie im Norden und Westen noch immer zu erkennen ist, T\u00FCrme (nicht mehr vorhanden) und zwei Stadttore, von denen das eine als \"Turm\" bezeichnet wird.\nMein Bau muss unmittelbar nach dem Jahr 1356 entstanden sein, in dem Fernfahrer Clairvaux eroberten und von einer Armee, die von den Nachbarn aus Rodez entsandt wurde, vertrieben werden mussten. Meine Erbauer hatten sich f\u00FCr einen nach hinten offenen Turm entschieden, da ein Angreifer, der in die Stadt eindringen konnte, diesen Vorteil nicht gegen das Innere h\u00E4tte nutzen k\u00F6nnen, da er selbst schutzlos gewesen w\u00E4re. Au\u00DFerdem konnte man sich eine \u00D6ffnung im Osten leisten, da dies nicht die Regenseite ist.\nIn seinem Werk \"L'architecture militaire dans le Rouergue au Moyen \u00C2ge\" (1981) analysierte Jacques Miquel, ein Historiker f\u00FCr Burgen und Festungen, meine Eigenheiten. Ich bin ein \"Turm mit offener Kehle\", ohne Fassade auf der Seite \"der Stadt\", einer der seltenen F\u00E4lle eines solchen Stadttores im Aveyron, neben dem von Peyrusse-le-Roc. Es handelt sich um eine Architektur, die sich den Anschein von Macht gibt, um einen m\u00F6glichen Angreifer abzuschrecken: geringe Tiefe, keine gro\u00DFen Plattformen, die schwere Maschinen tragen k\u00F6nnten, keine Steintreppen, um sie zu verbinden, sondern wahrscheinlich Holztreppen nach Art der M\u00FCllerleitern. Das Ganze wurde von einem Satteldach gesch\u00FCtzt, dessen st\u00FCtzende Eckpfeiler erhalten geblieben sind. Ich besitze vier Stockwerke, von denen drei mit Bogensch\u00FCtzen versehen sind, die wiederum auf die Mitte des 14.\nIch wurde 1412 von den Einwohnern aus Angst vor weiteren Angriffen restauriert. Die Bev\u00F6lkerung eines Gebiets, das fast der heutigen Gemeinde Clairvaux entsprach (minus Panat, aber zus\u00E4tzlich mit dem gesamten Gebiet von Ruffepeyre), hatte hier ein Zufluchtsrecht und musste sich im Gegenzug an der Instandhaltung der Stadtmauern beteiligen.\nDie Porte de Clairvaux ist eines der sch\u00F6nsten Zeugnisse der Verteidigungsarchitektur des 14. Jahrhunderts und w\u00E4re es wert, neben den Toren von Mur-de-Barrez, Peyrusse, Villecomtal, Villeneuve usw. in eine Top-Auswahl aufgenommen zu werden. Ich bin die emblematische Erinnerung an diese Geschichte von M\u00E4nnern und Frauen, die seit mehr als einem Jahrtausend auf mich z\u00E4hlen und mich betrachten.\nDie M\u00E4nner und Frauen des dritten Jahrtausends haben sich f\u00FCr meine Rettung entschieden, die Abgeordneten und Freunde befragen das kollektive Bewusstsein; sie fordern die Beteiligung aller Strukturen und appellieren in Partnerschaft mit der Stiftung f\u00FCr das Kulturerbe und der Mission Bern erneut an die \u00F6ffentliche Gro\u00DFz\u00FCgigkeit, um mich wieder in Stand zu setzen. Ich werde meinen Dienst wieder aufnehmen und den Besuchern einen v\u00F6llig neuen Blickwinkel auf die Rettung Claravals bieten.\n "@de . "VERTROUWDE POORT - dorpswal\nIn mei 1356, aan het begin van de Honderdjarige Oorlog, bezette een Engelse troepenmacht enkele dagen het fort van Clairvaux. Vier maanden later, in september, werd koning Jean le Bon van Frankrijk verslagen bij Poitiers. Het was rond deze tijd, waarschijnlijk later, dat de inwoners besloten om zichzelf te omringen met wallen. Naast een hek in het noorden zou de \"stad\" twee poorten krijgen, een in het oosten, natuurlijk beschermd door de rivier, en de andere in het westen. Deze poort, met daarboven een hoge toren, was zowel defensief als prestigieus (het wapenschild dat de poort sierde is nog steeds te zien, helaas aangetast door de tijd). Het zogenaamde \"open keel\" model (open aan de achterkant), daterend uit de 14e eeuw, werd overgenomen, met drie niveaus van booggewelven en machicoulis met halfronde bogen.\n \nSinds eind juni is de toren voor het publiek geopend van 10.00 tot 18.00 uur en kunnen bezoekers de 19 meter beklimmen om te genieten van een 360\u00B0 panoramisch uitzicht op de heuveldorpen Panat en Cassagnes Comtaux en de terrasvormige wijngaarden die onze vallei haar identiteit geven.\n\n\n\nArtikel van Centre Presse, gepubliceerd op 04/09/2022\nDe 14e-eeuwse toren van Clairvaux wordt het middelpunt van de hoop in Aveyron voor de Erfgoedmissie en de nationale loterij. Dit is een welkome opsteker voor de Vrienden van het Erfgoed en de gemeente, die samenwerken om het gebouw te restaureren tegen een geschatte kostprijs van 500.000 euro. De toren zal er wel voor zorgen. In de tussentijd vertelt ze ons er alles over.\nDe reden waarom het gemeentebestuur en de vereniging Vrienden van Clairvaux zich inspannen om mij te restaureren, is dat ik, gezien mijn hoge leeftijd en de tand des tijds en de elementen, denk ik kan toegeven dat ik een paar veranderingen heb ondergaan: ik ben lang geleden mijn hoofd kwijtgeraakt en mijn binnenbordessen; het ergste is het afbrokkelen van mijn steen, de rode zandsteen die hier zo gewaardeerd wordt, maar die soms zo breekbaar is.\nMen zegt dat ik het juweel van de gemeente Clairvaux ben, de meest emblematische en een van de mooiste torenpoorten van Aveyron. Hoewel ik qua originaliteit en curiositeit wedijver met mijn neef in het oosten, bekend als de Porte de Rodez, de klokkentoren van de naburige Romaanse kerk, de \"toats\" in de kelders van de huizen in het dorp, de oude standbeelden of die van de Parijzenaars, de fontein en de kelders en wijnproeverijen, blijf ik in de verbeelding van veel bezoekers van mijn stad het ijkpunt van de middeleeuwse architectuur.\nMijn land van Clairvaux en mijn geschiedenis\nEen draye, of transhumance route, van Quercy naar Aubrac, waarschijnlijk prehistorisch, daarna Romeins en middeleeuws, liep door Rignac, Ruffepeyre en Murat (Clairvaux), een plaats genoemd naar een nachthok voor kuddes op weg naar de groene weiden van Aubrac. Aan het begin van de 11e eeuw waren er in de vallei van de Ady onder Panat al wijngaarden met stenen terrassen en huizen van wijnboeren. Op de linkeroever van de rivier liggen de ru\u00EFnes van een klein, deels vervallen klooster genaamd Bonneval. Op de rechteroever staat een kleine kapel gewijd aan Saint Didier de Cahors (sant Drezier).\nHet verhaal: in 1060, op de terugweg van een lange pelgrimstocht die hem naar Jeruzalem, Rome en Brant\u00F4me (het Veneti\u00EB van de P\u00E9rigord) bracht, zag prins Alboin, zoon van Harold koning van Engeland, de \"oude draye\" volgen, de goed gecultiveerde vallei van Bonneval en de torens van Panat en Cassagnes Comtaux tegenover elkaar. Hij besloot erheen te gaan en ontdekte tot zijn verdriet tussen de wijnranken de ru\u00EFnes van het klooster, dat hij besloot te restaureren. Hij zocht de instemming van de familie de Panat, de gravin van Rodez en zelfs van de bisschop en haalde een meesterzet uit: het gebied rond het klooster zou een \"alleu\" worden, een land zonder heer, dat onder het exclusieve gezag van de abdij van Brant\u00F4me zou komen te staan. Zo werd de sauvet\u00E9 van Claravals geboren, een oord van asiel en vrede. Om het te bevolken zouden de mensen die zich er vestigden vrijgesteld zijn van alle belastingen, en er zou een markt komen waar transacties niet belast zouden worden. De toegewezen percelen werden al snel bebouwd volgens een karakteristiek, ruwweg rechthoekig plan dat werd uitgesneden door een netwerk van straten en steegjes. De grenzen van de sauvet\u00E9 zijn nog steeds te zien als je Clairvaux bezoekt (een bezoek dat de Vrienden van Clairvaux hebben gedocumenteerd - pak de kaart en volg de verklarende borden).\nDe status van sauvet\u00E9 en zijn spirituele en morele omwalling, die drie eeuwen lang \"mijn stad\" hadden beschermd, waren niet langer voldoende tegenover mensen zonder geloof of wet. Er werd dus besloten om fysieke verdedigingswerken te bouwen: een muur waarvan de lijn nog steeds zichtbaar is in het noorden en westen, torens (die niet meer bestaan) en twee stadspoorten, waaronder de poort die bekend staat als de \"toren\".\nMijn bouw moet hebben plaatsgevonden vlak na 1356, toen een groep truckers Clairvaux innam en moest worden verdreven door een leger gestuurd door buren uit Rodez. Mijn bouwers hadden gekozen voor een toren die aan de achterkant open was, omdat een aanvaller die de stad had kunnen binnendringen dit voordeel niet zou hebben kunnen gebruiken tegen het interieur, omdat hij zelf weerloos zou zijn geweest. Bovendien kon een opening naar het oosten worden gemaakt, omdat dit niet de kant is waar de regen valt.\nIn zijn boek \"L'architecture militaire dans le Rouergue au Moyen \u00C2ge\" (Militaire architectuur in Rouergue in de Middeleeuwen) (1981) analyseerde Jacques Miquel, een historicus van kastelen en vestingwerken, mijn oorspronkelijke kenmerken. Ik ben een \"open toren\", zonder gevel aan de kant van de \"stad\", een van de zeldzame gevallen van een stadspoort van dit type in Aveyron, samen met die van Peyrusse-le-Roc. De architectuur is ontworpen om kracht uit te stralen om eventuele aanvallers af te schrikken: het is niet erg diep, er zijn geen grote platforms die zware machines kunnen dragen en er zijn geen stenen trappen om ze samen te brengen, maar ongetwijfeld houten trappen van het type molenaarstrap. Het hele gebouw werd beschut door een dak met vier hellingen, waarvan de ondersteunende hoekpilaren bewaard zijn gebleven. Ik heb vier verdiepingen, waarvan drie met booggewelven die dateren uit het midden van de 14e eeuw.\nI werd in 1412 door de inwoners gerestaureerd uit angst voor nieuwe aanvallen. De bevolking van een gebied dat bijna overeenkomt met de huidige gemeente Clairvaux (zonder Panat, maar met inbegrip van de hele sector van Ruffepeyre) had er een toevluchtsrecht en moest in ruil daarvoor bijdragen aan het onderhoud van de vestingmuren.\nDe Porte de Clairvaux is een van de mooiste voorbeelden van 14e-eeuwse verdedigingsarchitectuur en zou een plaats verdienen in een topselectie, naast de poorten van Mur-de-Barrez, Peyrusse, Villecomtal, Villeneuve, enz. Ik ben de emblematische herinnering aan deze geschiedenis van mannen en vrouwen die al meer dan duizend jaar op mij rekenen en over mij nadenken.\nDe mannen en vrouwen van het derde millennium hebben besloten dat ik gered moet worden en gekozen vertegenwoordigers en vrienden doen een beroep op het collectieve geweten; ze vragen om de medewerking van alle structuren en doen, in samenwerking met de Fondation du Patrimoine en de Missie van Bern, opnieuw een beroep op de vrijgevigheid van het publiek om mij te restaureren. Ik zal weer in actie komen en bezoekers een uniek perspectief bieden op de redding van Claravals.\n "@nl . "PORTA FORTIFICATA - bastione del villaggio\nNel maggio 1356, all'inizio della Guerra dei Cent'anni, una truppa inglese occup\u00F2 per qualche giorno la fortezza di Chiaravalle. Quattro mesi dopo, in settembre, il re di Francia Jean le Bon fu sconfitto a Poitiers. \u00C8 in questo periodo, probabilmente pi\u00F9 tardi, che gli abitanti decisero di circondarsi di bastioni. Oltre a una postierla a nord, la \"citt\u00E0\" avrebbe avuto due porte, una a est, naturalmente protetta dal fiume, e l'altra a ovest. Questa porta, sormontata da un'alta torre, era difensiva e prestigiosa (lo stemma che la ornava \u00E8 ancora visibile, purtroppo corroso dal tempo). Fu adottato il modello della cosiddetta \"gola aperta\" (aperta sul retro), risalente al XIV secolo, con tre livelli di arcate e caditoie con archi semicircolari.\n \nDalla fine di giugno, la torre \u00E8 aperta al pubblico dalle 10.00 alle 18.00, dove i visitatori possono salire sui 19 metri per godere di una vista panoramica a 360\u00B0 sui villaggi collinari di Panat e Cassagnes Comtaux e sui vigneti terrazzati che danno identit\u00E0 alla nostra valle.\n\n\n\nArticolo tratto dal Centre Presse, pubblicato il 04/09/2022\nLa torre di Clairvaux del XIV secolo sar\u00E0 al centro delle speranze dell'Aveyron per la Missione Patrimonio e la sua lotteria nazionale. Si tratta di una gradita spinta per gli Amici del Patrimonio e per l'amministrazione comunale, che stanno collaborando al restauro dell'edificio per un costo stimato di 500.000 euro. La torre se ne occuper\u00E0. Nel frattempo, ci racconta tutto.\nIl motivo per cui il Comune e l'associazione Amici di Chiaravalle si stanno impegnando per restaurarmi \u00E8 che, data la mia grande et\u00E0 e le ingiurie del tempo e delle intemperie, credo di poter ammettere di aver subito qualche alterazione: ho perso la testa molto tempo fa e i pianerottoli interni; la cosa peggiore \u00E8 lo sgretolamento della mia pietra, l'arenaria rossa tanto apprezzata qui, ma a volte cos\u00EC fragile.\nSi dice che io sia il gioiello del comune di Clairvaux, la pi\u00F9 emblematica e una delle pi\u00F9 belle porte-torre dell'Aveyron. Anche se rivaleggio in originalit\u00E0 e curiosit\u00E0 con la mia cugina a est, nota come Porte de Rodez, con il campanile della vicina chiesa romanica, con i \"toats\" nelle cantine delle case del paese, con le statue antiche o con quelle dei parigini, con la fontana e le cantine e le degustazioni di vino, rimango il punto di riferimento dell'architettura medievale nell'immaginario di molti visitatori del mio paese.\nIl mio paese di Clairvaux e la mia storia\nUna draye, o via di transumanza, dal Quercy ad Aubrac, probabilmente preistorica, poi romana e medievale, passava per Rignac, Ruffepeyre e Murat (Clairvaux), localit\u00E0 che prende il nome da un recinto notturno per le mandrie dirette ai verdi pascoli di Aubrac. All'inizio dell'XI secolo, la valle dell'Ady sotto Panat ospitava gi\u00E0 vigneti sostenuti da terrazze in pietra e case di viticoltori. Sulla riva sinistra del fiume si trovano le rovine di un piccolo monastero, in parte in rovina, chiamato Bonneval. Sulla riva destra, una piccola cappella dedicata a San Didier de Cahors (sant Drezier) funge da luogo di culto.\nLa storia: nel 1060, di ritorno da un lungo pellegrinaggio che lo aveva portato a Gerusalemme, Roma e Brant\u00F4me (la Venezia del P\u00E9rigord), il principe Alboino, figlio di Harold re d'Inghilterra, seguendo la \"vecchia draye\", scorse la valle ben coltivata di Bonneval e le torri di Panat e Cassagnes Comtaux che si fronteggiavano. Decise di recarsi sul posto e scopr\u00EC con tristezza le rovine del monastero in mezzo alle vigne, che decise di restaurare. Cerc\u00F2 il consenso della famiglia de Panat, della contessa di Rodez e persino del vescovo, e mise a segno un colpo da maestro: l'area intorno al monastero sarebbe diventata un \"alleu\", una terra senza padrone, che sarebbe stata posta sotto la sola autorit\u00E0 dell'Abbazia di Brant\u00F4me. Nacque cos\u00EC la sauvet\u00E9 di Claravals, un luogo di asilo e di pace. Per popolarlo, le persone che vi si sarebbero insediate sarebbero state esentate da tutte le tasse e ci sarebbe stato un mercato dove le transazioni non sarebbero state tassate. Gli edifici riempirono presto gli appezzamenti assegnati secondo una caratteristica pianta approssimativamente rettangolare ritagliata da una rete di strade e vicoli. I confini della Sauvet\u00E9 sono ancora visibili quando si visita Clairvaux (una visita che gli Amici di Clairvaux hanno documentato - basta procurarsi la mappa e seguire le targhe esplicative).\nLo status di sauvet\u00E9 e il suo bastione spirituale e morale, che avevano protetto la \"mia citt\u00E0\" per tre secoli, non erano pi\u00F9 sufficienti di fronte a persone senza fede e senza legge. Si decise quindi di costruire delle difese fisiche: un muro, la cui linea \u00E8 ancora visibile a nord e a ovest, delle torri (non pi\u00F9 esistenti) e due porte della citt\u00E0, tra cui quella detta \"della torre\".\nLa mia costruzione deve essere avvenuta subito dopo il 1356, quando un gruppo di camionisti si impadron\u00EC di Clairvaux e dovette essere sloggiato da un esercito inviato dai vicini di Rodez. I miei costruttori avevano optato per una torre aperta sul retro, poich\u00E9 un attaccante che fosse riuscito a entrare in citt\u00E0 non avrebbe potuto sfruttare questo vantaggio contro l'interno, essendo egli stesso indifeso. Inoltre, ci si poteva permettere un'apertura verso est, poich\u00E9 questo non \u00E8 il lato in cui cade la pioggia.\nNel suo libro \"L'architecture militaire dans le Rouergue au Moyen \u00C2ge\" (1981), Jacques Miquel, storico di castelli e fortificazioni, ha analizzato le mie caratteristiche originali. Sono una \"torre a gola aperta\", senza facciata sul lato \"citt\u00E0\", uno dei rari casi di porta cittadina di questo tipo in Aveyron, insieme a quella di Peyrusse-le-Roc. L'architettura \u00E8 pensata per dare un'aria di potenza, in modo da scoraggiare eventuali assalitori: non \u00E8 molto profonda, non ci sono grandi piattaforme in grado di trasportare macchinari pesanti, e non ci sono scale di pietra per unirle, ma senza dubbio scale di legno del tipo a scala del mugnaio. L'intero edificio era protetto da un tetto a quattro spioventi, di cui si sono conservati i pilastri angolari di sostegno. Ho quattro piani, tre dei quali con archi che risalgono alla met\u00E0 del XIV secolo.\nFu restaurata dagli abitanti nel 1412, nel timore di nuovi attacchi. La popolazione di un'area quasi equivalente all'attuale comune di Clairvaux (meno Panat, ma comprendente tutto il settore di Ruffepeyre) aveva il diritto di rifugiarsi qui e, in cambio, era tenuta a contribuire alla manutenzione dei suoi bastioni.\nLa Porta di Chiaravalle, che \u00E8 uno dei pi\u00F9 bei esempi di architettura difensiva del XIV secolo e che meriterebbe un posto in una selezione di prim'ordine, accanto alle porte di Mur-de-Barrez, Peyrusse, Villecomtal, Villeneuve, ecc, merita di essere inserita nell'elenco dei monumenti storici. Sono la memoria emblematica di questa storia di uomini e donne che da pi\u00F9 di mille anni contano su di me e mi contemplano.\nGli uomini e le donne del terzo millennio hanno deciso di salvarmi e i rappresentanti eletti e gli amici fanno appello alla coscienza collettiva, chiedono la partecipazione di tutte le strutture e, in collaborazione con la Fondation du Patrimoine e la Missione di Berna, fanno nuovamente appello alla generosit\u00E0 del pubblico per restaurarmi. Torner\u00F2 in azione, offrendo ai visitatori una prospettiva unica sul salvataggio di Claravals.\n "@it . . .