Concert - Aimez-vous Brahms?
Évènement culturel   Fête et manifestation   Point d'intérêt   Concert   Spectacle  

:EntertainmentAndEvent

:PointOfInterest

:Concert

:ShowEvent

schema:Event

schema:MusicEvent

data:54491a1e-d01f-309a-a3f3-83813a48e990

Anglais Far removed from the epic tone of Chopin’s Ballades, Brahms’s Fourth Ballade seems like a gentle reverie. Don’t be fooled by appearances: this is a dialogue between a mother and her son, a parricide, inspired by an old Scottish ballad, “Edward.” This piece for solo piano serves as an interlude between two powerful quintets: Granados’s, with its dreamlike slow movement (a slightly Moorish melody and muted strings) and its finale with its breathless Gypsy rhythms; and Brahms’s, a pinnacle of the genre, a grand epic brimming with melodic ideas and contrasts. With its highly elaborate composition, in which the instruments layer upon one another in dense counterpoint, it remains deeply captivating, carried by its poetry and energy.

Italien (Italie) Lontana dal tono epico delle Ballate di Chopin, la Quarta Ballata di Brahms sembra una dolce fantasticheria. Non bisogna fidarsi delle apparenze: si tratta del dialogo tra una madre e il figlio parricida, ispirato a un’antica ballata scozzese, Edward. Questo brano per pianoforte solo costituisce una parentesi tra i due potenti quintetti: quello di Granados, con il suo movimento lento onirico (una melodia un po’ moresca e archi con le sordine) e il suo finale dai ritmi gitani mozzafiato; quello di Brahms, un capolavoro del genere, una grande epopea traboccante di idee melodiche e contrasti. Caratterizzato da una scrittura molto elaborata, con strumenti che si sovrappongono in densi contrappunti, rimane di grande fascino, sostenuto dalla sua poesia e dalla sua energia.

Allemand (Allemagne) Weit entfernt vom epischen Ton der Balladen von Chopin wirkt Brahms’ Vierte Ballade wie eine sanfte Träumerei. Man sollte sich nicht vom ersten Eindruck täuschen lassen: Es handelt sich um den Dialog zwischen einer Mutter und ihrem vatermörderischen Sohn, inspiriert von einer alten schottischen Ballade namens „Edward“. Dieses Stück für Soloklavier bildet eine Klammer zwischen den beiden kraftvollen Quintetten: dem von Granados mit seinem traumhaften langsamen Satz (eine leicht maurisch anmutende Melodie und gedämpfte Streicher) und seinem Finale mit atemlosen Zigeunerrhythmen; das von Brahms, ein Höhepunkt des Genres, ein großes Epos, das vor melodischen Ideen und Kontrasten nur so strotzt. Trotz seiner sehr ausgefeilten Komposition, bei der sich die Instrumente in dichten Kontrapunkten überlagern, bleibt es von großer Anziehungskraft, getragen von seiner Poesie und seiner Energie.

Espagnol Lejos del tono épico de las baladas de Chopin, la Cuarta balada de Brahms parece un dulce ensueño. No hay que fiarse de las apariencias: se trata del diálogo entre una madre y su hijo parricida, inspirado en una antigua balada escocesa, Edward. Esta pieza para piano solo constituye un paréntesis entre los dos potentes quintetos: el de Granados, con su movimiento lento onírico (una melodía ligeramente morisca y cuerdas con sordinas) y su final con ritmos gitanos trepidantes; el de Brahms, una cumbre del género, una gran epopeya rebosante de ideas melódicas y contrastes. Con una escritura muy elaborada, en la que los instrumentos se superponen en densos contrapuntos, sigue siendo una obra de gran seducción, impulsada por su poesía y su energía.

Néerlandais (Pays-Bas) In schril contrast met de epische toon van Chopins ballades lijkt Brahms’ Vierde Ballade een zachte mijmering. Laat je niet misleiden door de schijn: het gaat hier om een dialoog tussen een moeder en haar vadermoordenaar, geïnspireerd door een oude Schotse ballade, Edward. Dit stuk voor solo-piano vormt een intermezzo tussen de twee krachtige kwintetten: dat van Granados met zijn dromerige langzame deel (een ietwat Moorse melodie en gedempte strijkers) en zijn finale met adembenemende zigeunerritmes; dat van Brahms, een hoogtepunt in het genre, een grootse epos dat bruist van melodische ideeën en contrasten. Met een zeer verfijnde compositie, waarin instrumenten elkaar overlappen in dichte contrapunten, blijft het werk buitengewoon aantrekkelijk, gedragen door zijn poëzie en energie.